(คุณหมอชา)
ความรักคือสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ใช่เหรอครับ
คุณผ่านประสบการณ์จริงมาแล้วนี่
แล้วยังไง
แกเลยป้วนเปี้ยนใกล้เมียฉันเหรอ
ถ้าใช่แล้วจะทำไม
อะไรนะ
ไม่เคยพบเคยเห็น ไอ้ ******* แบบนี้เลยเว้ย
เฮ้ย
มีสิทธิ์อะไรมาด่าฉันวะ
ก็แกมันสมควรโดนด่าไง จะทำไม
เฮ้ยๆ ทำอะไรกันเนี่ย
บงซุกนี่เรื่องของเรานะ พวกคุณแย่งซีนทำไม
แก
เป็นหมอแท้ๆ นี่โรงพยาบาลนะ ทำอะไรกันเนี่ย
เป็นอะไรกันไปหมดเนี่ย
อย่าปอดแหกไปกัดเขาสิ
เดี๋ยวจะเจ็บตัว
- เลือดกำเดา - เลือดกำเดา
อาจารย์หมอพวกนี้ ทำอะไรในโรงพยาบาลเนี่ย
อันตราย อย่านะ
อาจารย์ซอ
- ทำอะไรกันเนี่ย - เดี๋ยว
- บ้าไปแล้วไหมเนี่ย - ปัดโธ่
ทำบ้าอะไรกันในโรงพยาบาล
- เพราะแกนั่นแหละ - หรือจะเอาสักหมัด
- ปล่อย - เอาสักหมัดไหม
- สองหมัดไหมล่ะ - สามหมัดจัดไป
- สี่หมัดเดี๋ยวจัดให้ - ผิดที่นายนั่นแหละ
เพราะนายคนเดียว
อย่าหยุมหัวฉัน
ทุกคนหยุดค่ะ
โอ๊ยหลัง
เราตีกันเรื่องบงซุกอยู่แท้ๆ แต่ทำไมพวกคุณ…
เพี้ยนไปแล้วหรือไง
เล่นบ้าอะไรกันในโรงพยาบาล
ถามจริง คนที่ห่วงภาพลักษณ์ แทบตายแบบคุณ สมองกลับเหรอ
เป็นบ้าไปแล้วหรือไง
คุณหมอก็เป็นอะไรไปอีกคนคะ
แค่นี้คนก็ลือกันสนั่นอยู่แล้ว ว่าเราสามคนคือรักสามเส้า
ใจคอจะปั่นกระแส ให้เป็นขี้ปากกว่าเดิมเหรอคะ
ทำไมสองคนนี้ไม่มีความคิด แถมไม่รู้จักโตได้ขนาดนี้นะ
ทำไมข่มความรู้สึกตัวเองไม่ได้ จนมันเกิดอะไรแบบนี้ขึ้นคะ
ผมขอโทษจริงๆ ครับ คุณหมอ ผมไม่มีอะไรจะแก้ตัวเลย
ขอสรุปว่าเราสองคน ทะเลาะกันเพราะไม่ถูกกันแล้วกันครับ
- ตลกมากมั้ง มีสิทธิ์อะไรมาสรุป… - พอเลย
ว่าแต่คุณเถอะ บ้านก็มี ไปซุกหัวบ้านคนอื่นเพื่อ
ไม่รู้จักอายฟ้าดิน
ทำไมฉันต้องอาย อายเรื่องอะไรก่อน
ฉันไม่ได้อยู่คนเดียว
หมอจอนกับหัวหน้าฮวังก็อยู่
มองเห็นแต่อะไรไม่รู้ ให้ตายเถอะ
อาจารย์ซอคิดอะไรอยู่กันแน่ครับ
พูดออกมาก็ดีแล้ว คิดว่าผมจะคิดอะไรล่ะ
ลองมองในมุมกลับกันสิ
มองกลับยากแหละครับ เพราะผมไม่เคยนอกใจตั้งแต่แรก
แถมยังมีลูกติดมาอีก
ไอ้ ******* เอ๊ย
โอ๊ย ถือว่าฉันขอเถอะ
หลบเหรอ เดี๋ยวจะ…
โอ๊ย
ให้ตายเถอะ
เย็นไว้เรา
โอ๊ยเจ็บ
ทำไมฝืนตัวเองขนาดนี้ครับ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยกูซาน)
พรุ่งนี้น้องจะกลับบ้านแล้วค่ะ
จริงเหรอ ดีจังเลย
- ตั้งชื่อให้น้องหรือยังคะ - ลีจีค่ะ
"ลีจี" เหรอคะ
ย่อมาจาก "ลิตเติ้ล จีซอน"
ได้ยินว่าตั้งชื่อพ้องกับภาษาอังกฤษ กำลังมาแรงค่ะ
- น้องน่ารักใช่ไหมคะ - ค่ะ น่ารักสุดๆ เลย
น้องเริ่มสบตาแล้ว บางทีก็มองฉันแล้วยิ้ม
แต่เห็นว่าไม่ใช่การยิ้มจริงๆ เป็นแค่ปฏิกิริยาอะไรสักอย่างค่ะ
น่ารักไม่ไหวเลยค่ะ
เป็นอะไรคะ เจ็บเหรอ
ค่ะ ฉันปวดท้องอยู่เรื่อยเลย
- หรือว่าใกล้ตายแล้วนะ - พูดอะไรแบบนั้นคะ
ไปห้องฉุกเฉินเถอะค่ะ นะคะ
คุณหมอช่วยดูให้ไม่ได้เหรอคะ
โธ่ แบบนั้นไม่ดีหรอก
งั้นไปที่แผนกเวชศาสตร์ครอบครัว แล้วตรวจไข้แบบผู้ป่วยนอกดูนะคะ
วันนี้อาจารย์หมอคนไหนประจำตรวจนะ
- ปวดท้องมากไหมคะ - ดีกว่าก่อนหน้านี้แล้วค่ะ
คนไข้เพิ่งจะคลอดได้ไม่นาน
อาการเล็กน้อยก็อาจพัฒนา เป็นโรคร้ายแรงได้ค่ะ
ค่ะ
แถมยังมีปัญหากับลำไส้ใหญ่อยู่ด้วย ถือว่าน่ากังวลเลยค่ะ
ฉันสงสัยว่าอาจจะเป็นลำไส้อุดตัน
แต่ฉันว่าแอดมิตแล้วดูอาการน่าจะดีกว่านะคะ
แอดมิตเหรอคะ
อย่าออกอาการสิ
ถ้าจะเป็นลม ก็ทำงานให้เสร็จก่อน
ซอจองมินพูดสายครับ
ครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้
นายโอเคไหมเนี่ย
พรุ่งนี้ลูกฉันจะกลับบ้านแล้วนะคะ ฉันต้องกลับบ้านพร้อมลูกค่ะ
งั้นเมื่อกี้ก็ควรบอกว่าจะไม่แอดมิตสิคะ
เมื่อกี้อาจารย์หมอสั่งให้แอดมิต แกเลยตั้งตัวไม่ทันค่ะ
คุณหมอ ให้ฉันกลับบ้านนะคะ
อาจารย์ของเรา ขอคำปรึกษากับแผนกศัลยกรรมแล้ว
เราจะขอฟังความเห็นของศัลยแพทย์ก่อน แล้วจะอนุญาตให้กลับนะคะ
คุณหมอมาแล้วค่ะ
คุณหมอมาแล้วเหรอคะ
สวัสดีครับ
ครับ คนไข้คนนั้นครับ
เธอมาที่แผนกเวชศาสตร์ครอบครัว เพราะปวดท้อง
มีอาการคลื่นไส้อาเจียนด้วยครับ
ไม่ได้รุนแรง ขับถ่ายอุจจาระได้อยู่ครับ
รีบาวด์เหรอครับ
ค่อนข้างก้ำกึ่งครับ
เหมือนจะไม่ใช่ไส้ติ่งอักเสบ
ไม่ใช่อาการที่เกี่ยวกับลำไส้ใหญ่ด้วยครับ
ผมคิดว่าน่าจะลำไส้อืดนิดหน่อยด้วย
ครับ
งั้นเดี๋ยวผมจะอธิบายตามนั้น และให้เธอกลับบ้านได้นะครับ
มันมีอาการที่เรียกว่า ปวดท้องเฉียบพลันอยู่
จะเกิดขึ้นเมื่อกระเพาะอาหารหรือลำไส้แตก ไม่ก็เยื่อบุช่องท้องอักเสบ
อาการตอนนี้ ยังไม่ถึงขั้นปวดท้องเฉียบพลันซะทีเดียว
แต่ก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ครับ
อาจารย์หมอบอกว่าถ้าเป็นไปได้ ก็อยากให้แอดมิต
หรืออย่างน้อยก็ทำซีทีสแกน เพื่อเช็กเถอะครับ
ถ้าเกิดว่าคนไข้กลับบ้านไปเฉยๆ
เป็นไปได้ว่าอาการปวดท้องอาจจะแย่ลง
ถ้าเยื่อบุช่องท้องอักเสบ หรือกระเพาะลำไส้ทะลุขึ้นมา
ก็อาจจะทำการผ่าตัดได้ยากด้วยครับ
แต่ถ้ายืนยันว่าจะกลับ ก็ควรงดอาหารสักมื้อสองมื้อ
พออาการดีขึ้น ก็ค่อยทานอาหารอ่อนๆ นะครับ
หมั่นทำให้ท้องอบอุ่นอยู่เสมอด้วย
ค่ะ ฉันจะทำตามนั้น
ผู้ป่วยมะเร็งจะเจ็บบ้างก็ไม่แปลกหรอกค่ะ
- ครับ - ว่าแต่ หมอคะ
ไม่สบายหรือเปล่าคะ
หมอดูป่วยกว่าฉันอีกนะ
ไม่เป็นไรครับ
หมอคะ อยากดูรูปลูกฉันไหมคะ
น่ารักจังครับ
(ผลการสอบจำลอง)
หนูเก็บของออกมาจากกวดวิชาศิลปะแล้ว
รับเงินค่าเรียนเดือนนี้คืนมาซะ
ออกราวด์เสร็จแล้วใช่ไหม ไปกันก่อนได้เลย
ส่วนหมอชามาคุยกับฉันหน่อย
จะตัดสินใจเมื่อไหร่ล่ะ
- อะไรนะ - จะหย่าหรือไม่หย่า
เธอต้องตัดสินใจมาก่อน ฉันจะได้เลือกเดินก้าวต่อไปถูก
- เธอสมองกลับแล้วสินะ - ไม่ ฉันปกติดี
ความรู้สึกฉันชัดเจนยิ่งกว่าตอนไหนๆ
ฉันเหม็นขี้หน้าเธอ
ฉันรำคาญลูกตา ที่เห็นเธอในโรงพยาบาลเช้ายันค่ำ
จนจะบ้าตายอยู่แล้ว
รีบออกไปซะ
ชเวซึงฮี
เธอใช่ผู้หญิงเก่งๆ ที่ฉันเคยรู้จักจริงเหรอ
นึกว่าเธอจะแตกต่างสักนิดซะอีก ฉันผิดหวังจัง
ที่แท้เธอก็ต่ำช้าเลวทรามแบบนี้เองเหรอ
ฉันทำแบบนี้ เพราะไม่อยากต่ำช้าเลวทรามต่างหาก
ตั้งแต่เธอมาทำงานที่โรงพยาบาลนี้
แค่เห็นเงาเธอไกลๆ ฉันก็ต้องหลบๆ ซ่อนๆ เหมือนคนบาป
แต่ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีกต่อไปแล้ว
ฉันทนไม่ไหวที่ลูกฉัน ต้องถูกเหยียดเหมือนคนบาปอีกคน
ตลกใหญ่แล้ว
คนที่รู้ตัวว่าตัวเองบาป ดันทำตัวแบบนี้เนี่ยนะ
ก็ดี เธอพูดขึ้นมาก็ดีแล้ว
สมัยเรียนมหาลัย ที่ฉันท้องจนต้องแต่งงานกับเขา
เธอ…
มองฉันด้วยสายตารังเกียจจนวันเรียนจบ
เธอดูถูก เหยียดหยาม มองจิกฉันด้วยแววตากดขี่
เธอข่มให้ฉันลืมความผิดของตัวเองไม่ลง จนวินาทีสุดท้ายที่เรียนจบ
แต่เธอรู้สึกเสียเปรียบ ที่ถูกมองเป็นคนบาปแค่ไม่กี่เดือนเนี่ยนะ
โกรธมากเลยเหรอ ที่ลูกสาวเธอต้องเข้ามหาลัยช้าไปปีเดียว
แบบนี้มันไม่ยุติธรรมสิ
โอเค ถ้าไม่อยากลาออกนัก ก็เชิญทำงานที่นี่ต่อเลย
แต่กลับกัน
ตลอดเวลาที่ฉันฝึกอบรม
ถ้าเจอหน้าฉันเมื่อไหร่ ก็จำไว้ให้ขึ้นใจเถอะ
ว่าเธอเคยทำอะไรไว้บ้าง
งั้นครอบครัวแสนสุข ที่เธออุตส่าห์ปั้นมาเกิน 20 ปี
สิ่งที่เธอแย่งไปจากฉัน
ฉันขอทวงคืนมาได้ไหมล่ะ
นังบ้า
ระวังปากเถอะ ฉันเป็นที่ปรึกษาเธอนะ
- หัดเจียมตัวด้วย - น่าอนาถจัง
ตอนนี้เธอกร่างใส่ฉันได้แค่นั้นล่ะสิ
หือ
เป้าหมายของเธอ คือการรังแกฉัน หรือซออินโฮล่ะ
ฉันไม่จำเป็นต้องอธิบายให้เธอฟัง
หยุดยืดเยื้อแล้วรีบตัดสินใจมาซะ ว่าจะทำยังไง
ฉันบอกแล้วนะ ฉันไม่คิดจะลาออกจากโรงพยาบาลนี้
เพราะงั้นถ้าจะออก ก็เชิญเธอออกไปเอง
หรือไม่ก็แฉทุกอย่าง จะได้เห็นดำเห็นแดงกัน
ไม่อยากรู้บ้างเหรอว่าอึนซอเป็นไงบ้าง
แกอาจจะไม่ได้เข้ามหาลัยปีนี้นะ
แกวาดรูปไม่ได้ ก็เลยออกจากกวดวิชาแล้ว
แถมยังไม่รู้ด้วยว่าถอดเฝือกแล้ว นานแค่ไหนถึงจะฟื้นตัว
พูดอะไรบ้างสิ
คุณก็เลยไปหาภรรยาผมเหรอ
ใช่ ฉันไม่ลาออกจากโรงพยาบาลหรอกนะ
ถ้านางไม่พอใจก็เชิญออกไปเองสิ จะมาสั่งให้ฉันลาออกทำไม
จากนี้ฉันจะไม่ถอยอีกแล้ว ฉันจะทวงของของฉันคืน
ทำไม ไม่ได้เหรอ
ฉันสร้างครอบครัวที่ปกติบ้างไม่ได้เหรอ
อึนซอต้องอยู่แบบไม่มีพ่อไปชั่วชีวิตเหรอ
ซึงฮี ผมไม่รู้แล้วว่าแบบนี้มันถูกต้องไหม
ดูจากที่ไปๆ มาๆ ก็กลายเป็นแบบนี้
แสดงว่าเราอาจจะมีชะตาต้องกันก็ได้
เลิกงานแล้วค่อยคุยกัน
(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
คือว่า ขอดูผลซีทีสแกน ของคนไข้ยูจีซอนหน่อยครับ
โห
ขอรายงานเกี่ยวกับคนไข้ห้องฉุกเฉินครับ
คนไข้หญิงอายุ 21 ปี มีอาการเจ็บท้องทั้งตอนกดและปล่อย
ผลแล็บแสดงจำนวนเซลล์ เม็ดเลือดขาว 18,000 ฮีโมโกลบิน 8.5
ส่วนค่าซีอาร์พีสูงถึง 56 ครับ
และจากภาพเอกซเรย์ทรวงอก พบว่ามีลมด้วยครับ
ผลซีทีสแกนพบว่ากระเพาะอาหารทะลุ
พบของเหลวจำนวนมากในเยื่อบุช่องท้อง และสิ่งตกค้างในลำไส้ครับ
งั้นก็ต้องรายงานแผนก ศัลยกรรมระบบทางเดินอาหารสิ
วันนี้อาจารย์แผนกนั้นส่วนใหญ่ ติดประชุมทางวิชาการเลยไม่ได้ประจำอยู่ที่นี่
คนที่ไม่ได้ไปก็เข้าผ่าตัดอยู่ครับ
วันนี้อาจารย์อยู่เวร
ผมมาหาเพราะฉุกเฉินมากจริงๆ ครับ
สัญญาณชีพล่ะ
ความดันโลหิต 90/50 อัตราการเต้นของหัวใจ 105
มีไข้ 38.1 องศาเซลเซียสครับ
- ใช้ยากระตุ้นความดันโลหิตอยู่ไหม - ครับ สอดสายสวนหลอดเลือดดำส่วนกลาง
และให้โดปามีนปริมาณต่ำๆ อยู่ครับ
ให้สารน้ำไปแล้ว 500 ซีซีครับ
คนไข้ชื่ออะไรนะ
ยูจีซอนครับ
ตามวิสัญญีแพทย์ รีบหาห้องผ่าตัด และขอใบยินยอมมา
เตือนญาติคนไข้ด้วยว่าอาจจะน่าห่วง
ฉันจะรีบไปห้องผ่าตัดทันที
ได้ครับ ขอบคุณครับ
โห กลิ่น
เหมือนจะนานกว่าที่คิดแฮะ
รอยโรครุนแรงเกินกว่าจะเป็นแผลเปื่อยแฮะ
นี่มันมะเร็งทะลุหรือเปล่า
สัมผัสได้ว่ามีก้อนเล็กๆ ที่ผนังหน้าท้อง
น่าจะเป็นการแพร่กระจาย ไปที่เยื่อบุช่องท้อง แย่แล้วสิ
คนไข้คนนี้เป็นมะเร็งลำไส้ ที่ลุกลามไปยังตับด้วยนี่ครับ
นี่มันลุกลามไปถึงกระเพาะแล้วเหรอครับ
ยิ่งกว่าการแพร่กระจายไปที่กระเพาะ
นี่น่าจะเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารทะลุ ที่มีการแพร่กระจายที่เยื่อบุช่องท้อง
งั้นก็เป็นมะเร็งปฐมภูมิซ้ำซ้อนเหรอครับ
ต้องตรวจชิ้นเนื้อก่อนถึงจะรู้ครับ
สถานการณ์เลวร้ายมาก แต่ก็ลองกันสักตั้งนะครับ
เตรียมน้ำเกลืออุ่นไว้เยอะๆ
ติดต่อแผนกพยาธิวิทยา เพื่อตรวจชิ้นเนื้อด้วยนะครับ
ค่ะ
กินข้าวหรือยัง
รับบทแมวเป็นห่วงหนูซะด้วย
นางสั่งให้ฉันลาออก แล้วหย่ากับคุณด้วย ยัยชเวซึงฮีน่ะ
ดูท่านางจะอยากลงหลักปักฐานกับคุณนะ
คุณก็คิดแบบนั้นด้วยไหม
ขอแค่ฉันยอมถอย ทุกคนก็จะแฮปปี้เหรอ
พูดอะไรของคุณ ผมไม่ได้อยากให้เป็นแบบนั้นนะ
จะยังไงก็ช่าง
พวกคุณสองคน จะลงหลักปักฐานกันหรือไม่ ฉันก็ไม่สน
อย่ามากวนประสาทฉันแล้วกัน
อย่ามาทำให้ฉันเดือดไปกว่านี้
ช่วยรออีกหน่อยเถอะ
ผมจะสะสางเอง
ซึงฮี ผมมีเรื่องจะคุยด้วย
ว่ามาสิ แค่อย่าบอกเลิกก็พอ
ถ้าคุณบอกเลิก ฉันจะฆ่าคุณซะ
ขอโทษนะ
ผมไม่รู้จะพูดอะไรเลย
เงียบปากนะ
กับอึนซอ ผมจะทำให้ดีที่สุด
ผมว่าผมควร…
กลับไปยังที่ของผมแล้ว
ชีวิตที่นอกลู่นอกทาง เพราะความผิดพลาดของผม
ผมควรจะทำให้มันเข้าที่เข้าทางตอนนี้ก็ยังดี
ถ้าไม่ใช่ตอนนี้ ผมคงไม่มีโอกาสตลอดกาล
ผมรู้สึกผิดและรู้ว่ามันโหดร้ายสำหรับคุณมาก
แต่บางที นี่อาจจะดีกว่าสำหรับคุณด้วยก็ได้
ผมคิดแบบนั้นนะ
นี่คุณจะ…
เขี่ยฉันทิ้งอีกแล้วเหรอ
ถึงจะไม่มีผม คุณก็มีชีวิตที่ดีกว่านี้ได้
ทำไมถึงมีแค่คุณที่ไม่รู้ล่ะ อย่างกับคนโง่
คุณจะมาตัดสินแทนฉันทำไม
ที่ผ่านมาฉันโดดเดี่ยวแค่ไหน
อึนซอต้องการพ่อแค่ไหน
คุณไม่รู้จริงๆ เหรอ
ถึงคุณกลับไปตอนนี้
คุณก็จะไม่ถูกมองเหมือนเมื่อก่อนหรอก
คุณจะถูกข่มเหงไปจนตาย
ผมรู้
รู้ก็ยังจะไปงั้นเหรอ
คุณรักเมียคุณเหรอ
ผม…
พึ่งเธอเยอะมาก
พอย้อนมาคิดดู
ตอนที่เธอมีลูกทั้งที่เราอายุน้อยกันทั้งคู่
รวมถึงตอนที่คุณพ่อผมป่วย
ผมเป็นฝ่ายพึ่งพาเธอ
ผมเลยอยากใช้ชีวิตนี้
อ้อนวอนขอการอภัยจากเธอ
พอตอนนี้จะมาอ้างว่าพึ่งพาเมียเหรอ
อ้อนวอนขอการอภัยงั้นเหรอ
ถ้ายังมียางอายอยู่ คุณไม่ควรพูดแบบนั้นสิ
คุณไม่มีสิทธิ์พูดอะไรแบบนั้น
ถ้าระหว่างคุณกับฉันต้องจบ ฉันจะจบมันเอง
ต่อไปถ้าคุณยังพูดแบบนี้อีก
ฉันนี่แหละจะแฉทุกอย่างเอง ไม่ใช่เมียคุณ
- เข้าใจไหม - ซึงฮี
อย่าดื้อดึงเลย
ไอ้สารเลว
ไอ้คนขี้ขลาด
ไอ้ชาติหมา
(วิทยุ)
(ห้องเตรียมการผ่าตัด)
- คุณหมอ สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
ว่าไง มีอะไร
เล่ารายละเอียดมาซิ
นี่มาเพราะจองมินเหรอ
แกไม่อยู่ที่โรงพยาบาล โทรหาก็ไม่รับสาย
ฉันเลยมาเผื่อว่าแกจะอยู่บ้าน
- คุณแม่ล่ะ - ท่านไม่อยู่
อีรังก็ยังไม่กลับจากกวดวิชา
ไอ้คนปวกเปียก
ไม่คิดจะสะสางปัญหา แต่ซุกไว้แทนเนี่ยนะ
ใช่เวลามาพูดแบบนั้นไหม
ที่ผมพูดก็เพราะเสียใจเหมือนกัน
ค่ะ คุณครู
คุณแม่ สวัสดีค่ะ
ทราบใช่ไหมคะว่า คะแนนสอบจำลองของอีรังออกแล้ว
อ๋อค่ะ
แต่ว่าฉันยังไม่ได้ดูเลยค่ะ
คราวนี้อันดับระดับประเทศของแก ตกลงเยอะมาก
อีรังเสียกำลังใจมากเลยค่ะ
แล้วก็อีกเรื่องหนึ่ง…
ค่ะ
ค่ะ ใช่ค่ะ
เข้าใจแล้วค่ะ คุณครู
ขอบคุณนะคะ
ครูประจำชั้นอีรังเหรอ
ว่าไงเหรอ
คะแนนสอบจำลองของแกตกลงเยอะมาก
เห็นไหม กะแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
แกนิ่งนอนใจเพราะเห็นว่าเป็นศิลปะ
ผมถึงบอกว่าต่อให้เปลี่ยนสาย ก็ไม่ควรนิ่งนอนใจไง
ก็เรื่องนี้มันเป็นเพราะใครล่ะ
เห็นว่าช่วงนี้ที่โรงเรียน อีรังไม่ค่อยพูด
ไหนจะเกรดตกอีก ครูเขาถามฉันว่าที่บ้านมีปัญหาอะไรไหม
ยังไม่เข้าใจเหรอ ว่าทั้งหมดนี้มันเกิดขึ้นเพราะอะไร
ไม่มีเวลาแล้ว เปลี่ยนชุดซะ
เรามีที่ที่ต้องไปกัน
ผมไม่รู้ว่าจะต้องปลอบด้วยคำไหนเลยครับ
ได้ยินว่าหมอคนนั้นที่ละเลยลูกฉัน คือลูกชายคุณนี่ ฮะ
ทำไมมากันแค่สองคน ลูกชายคุณที่ฆ่าลูกฉันล่ะอยู่ไหน
แกเป็นโรคร้ายอยู่แล้ว จะตายเร็วขึ้นก็ได้งั้นใช่ไหม
แบบนี้มันทุรเวชปฏิบัติ
ฉันจะฟ้องพวกคุณซะ
ฉันจะฟ้องพวกคุณให้ไปกินข้าวแดงในคุกซะ
พอได้แล้วคุณ
เดี๋ยวจีซอนก็ได้ยินหรอก
ก็ฉันพูดให้แกได้ยินไง
ปล่อยคนไข้กลับบ้าน โดยไม่แจ้งญาติสักคำได้ยังไง
นี่มันทุรเวชปฏิบัติชัดๆ รับผิดชอบซะ
โธ่เอ๊ย สงสารจีซอนของเราจับใจเลย
ยังจะกล้าเสนอหน้ามาอีก
ไอ้หมอคนนั้นอยู่ไหน ไปพามันมา
โอ๊ย จีซอนของเราน่าสงสารเหลือเกิน
จะรับผิดชอบชีวิตจีซอนของเรายังไงคะ
ถามว่าจะรับผิดชอบยังไง
มีปากก็พูดมาสิ พูด
- จีซอนของเราน่าสงสารเหลือเกิน - ให้ตายเถอะ
(ซอจองมิน)
- คุณหมอครับ - คะ
คนไข้ฮงซอฮีขอเจอคุณหมอครับ เห็นว่าปวดมาก
อ้อ เดี๋ยวฉันไปเลยค่ะ
คุณหมอครับ เมื่อกี้ผมเห็นคุณหมอซอจองมินด้วยนะ
ที่ไหนคะ
คนไข้คนนั้น
เวชศาสตร์ครอบครัว มาขอคำปรึกษาแผนกเราใช่ไหม
ตอนนั้นคือเมื่อไหร่
วันที่เธอกลับบ้าน
ใครคือแพทย์เจ้าของไข้
แพทย์ประจำบ้านปีสามชื่อพัคจียอน เป็นหัวหน้าของเรา
- ถามทำไม - ผมจะเช็กความจริง
ต้องแยกให้ชัดว่าใครถูกใครผิด
แผนกคุณอาจจะวินิจฉัยผิดตั้งแต่ต้นก็ได้นี่
ได้ดูชาร์ตดีๆ หรือยัง
ดูแล้ว
เราขอให้แผนกศัลยกรรมทั่วไปช่วยดูแล้ว ก่อนจะปล่อยเธอกลับไป
แล้วจองมินก็มาบอกเธอว่า อนุญาตให้กลับบ้านได้
ถึงมันจะแทงใจดำ แต่จองมินก็ผิดจริงๆ
อย่างน้อยก็ควรจะตรวจก่อน
แล้วคุณจะแยกถูกผิดอะไร
ยังไงเราก็ต้องทำให้เรื่องนี้ เป็นความประมาทของแผนกคุณ
ถึงจะห้ามไม่ให้เกิดเหตุการณ์ ที่เลวร้ายที่สุดกับจองมินได้
อาจารย์ที่รับผิดชอบคือชเวซึงฮี
ถ้าคุณเอาแต่จะรื้อฟื้นปัญหา
ซึงฮีอาจจะติดร่างแหไปด้วยนะ
ผมเลิกกับซึงฮีแล้ว
จริงก็บ้าแล้ว
ถ้าจะพูดให้ถูกคือ เรากำลังห่างกันอยู่
ผมจะจัดการเรื่องจองมินเอง คุณไม่ต้องห่วง
ถ้าเลิกกันแล้ว
คุณจะทำแบบนั้นกับเธอก็ได้เหรอ
นี่มันเรื่องลูกชายผมนี่
อยากจะขำให้ฟันร่วง
ทำไมฉันรู้สึกสงสารซึงฮีก็ไม่รู้นะ
ผมทนมองจองมินดิ่งลงเหวไม่ได้หรอก
ไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น
มีคนเจอจองมินแล้ว
ฉันจะไปดูแลอีรัง
ส่วนคุณก็ไปเจอจองมิน ไปเจอแล้วทำให้แกตั้งสติได้ซะ
ตอนนี้จองมิน
ต้องการคุณมากกว่าฉัน
แล้วเราล่ะ
ระหว่างเราล่ะจะเป็นยังไง
จองซุก
ยกโทษให้ผมไม่ได้เหรอ
(ขอให้ไปสู่สุคติ)
(ยูจีซอนผู้ล่วงลับ)
ก่อนที่ฉัน…
จะเริ่มมาเป็นแพทย์ประจำบ้าน
ฉันเกือบตายเพราะภาวะตับวายเฉียบพลันค่ะ
ฉันยังเสียใจมากเลยที่ตัวเองเกือบตาย
แต่คุณต้องมาเสียลูกตัวเองไปแบบนั้น
ฉันคงอธิบายเป็นคำพูดไม่ได้หรอกค่ะ
ทำไมคุณจีซอน
ถึงอยากเก็บเด็กไว้ขนาดนั้น
ฉันว่าฉันเข้าใจนะคะ
พ่อแม่เธอจะได้ไม่เหงา
จะได้ไม่ยอมแพ้กับชีวิต
และมีชีวิตอยู่ต่อไปกับลูกของเธอ
นั่นคงเป็นวิธีในแบบของเธอ
ที่เตรียมการไว้ก่อนจะจากไป
คุณจีซอน…
เหมือนจะรู้ตัวอยู่ตลอด
ว่าตัวเองอาจจะจากไปได้ทุกเมื่อ
ได้โปรดเข้าใจ ความต้องการของเธอด้วยนะคะ
ใช้ชีวิตอย่างมีความสุขกับนางฟ้าตัวน้อย ที่ลูกสาวคุณทิ้งไว้
แล้วต่อไป…
หลังจากนั้น
ค่อยเจอกับเธออีกครั้งนะคะ
ทำไมถึง…
ไม่ขอให้ฉันยกโทษให้ลูกชายคุณล่ะคะ
ฉันไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้นหรอกค่ะ
(ที่จอดรถสำหรับผู้พิการ)
(คนขับเป็นผู้พิการ)
ลงทะเบียนระดับความพิการหรือยัง
ระดับความพิการเหรอ
จะลงไปทำไมกัน ไม่ได้ประโยชน์อะไรสักหน่อย
พูดอะไรแบบนั้น เดี๋ยวนี้หาที่จอดรถยากจะตาย
จอดรถในพื้นที่ผู้พิการได้ นี่แหละเป็นประโยชน์สุดๆ
ทำเลดีอีกต่างหาก
วันนี้จองซุกมาไม่ได้ค่ะ
ผมรู้อยู่แล้วครับ
รู้อยู่แล้วก็ยังมาชะเง้อ เผื่อว่านางจะมาเหรอคะ
อะไรนะครับ
- ก็… - ถ้าวันนี้คุณไม่มีนัด
วิ่งเสร็จแล้วเราไปดื่มแต่หัววันกันไหมคะ
มาถึงขั้นนี้แล้ว ได้เวลาที่ธาตุแท้เราจะโผล่แล้วนะ
ฉันถือคติว่ามีให้ต้องมีรับกับทุกเรื่องค่ะ
เพราะงั้นฉันจะบอกความลับให้คุณอย่างหนึ่ง
กลับกันฉันขอถามอะไรอย่างได้ไหมคะ
โอเค
หล่อจัง
ที่จริงฉันเคยวิ่งฟูลมาราธอนแหละค่ะ
วิ่งถึงเส้นชัยเก้าครั้งด้วยนะ ไม่รู้ใช่ไหมคะ
ก็คงไม่รู้แหละค่ะ
ก็ฉันเล่นแอ๊บซะขนาดนั้น
ถึงตาคุณแล้ว
ชอบจองซุกหรือเปล่าคะ
แต่ว่าผมรู้อยู่แล้วนะ ว่าคุณหมอแพคเคยวิ่งฟูลมาราธอนถึงเส้นชัย
ท่าทางการวิ่งของคุณนี่ไม่ได้มาเล่นๆ แถมการหายใจก็คงที่ด้วย
เวรจริง
งั้นเอาเป็นความลับอย่างอื่น
ฉันมาร่วมทีมนี้เพราะมีใจให้อาจารย์ค่ะ
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้วนะ
ตอนนี้คุณเป็นแค่เพื่อนร่วมทีม
ทีนี้ถึงตาคุณพูดบ้างแล้ว
เรื่องจองซุก
ผม…
หนูสอบจำลองพังเละเลย
แม่รู้แล้ว
อยากทำให้พ่อเห็นแท้ๆ เชียว
ว่าที่หนูจะเรียนศิลปะ ไม่ใช่เพราะ เข้าแพทย์ไม่ได้ แต่หนูเลือกที่จะไม่เข้า
อยากให้พ่อกระจ่างแท้ๆ
เซ็งชะมัด
การเรียนคือการทำเพื่อตัวเองนะ
ไม่ใช่เพื่อก่อกบฏใครสักหน่อย
แม่
ปลอบได้จืดเว่อร์
เหอะ
แม่ด่ากราดใส่หนูมาเลย ว่าทำไมถึงสอบไม่ได้เรื่องยังจะดีกว่า
แม่ทำให้พวกแกเครียดซะขนาดนั้น จะมีหน้าที่ไหนไปด่าล่ะ
การจัดการกับสถานการณ์ตอนนี้
คงจะไม่ง่ายหรอก
แต่แม่จะแก้ไขด้วยวิธีการที่สันติที่สุดนะ
ให้แกสองคนกับแม่ หลงเหลือบาดแผลในใจน้อยสุดเท่าที่จะทำได้
หนูดูมาจากในทีวี
แม่น่ะเลี้ยงหนูมาแบบตามใจเกิน
นี่แกกำลังตำหนิ วิธีการเลี้ยงดูลูกของแม่อยู่เหรอ
แหมๆ
โตจนกล้าพูดทุกอย่างเชียวนะ คุณซออีรัง
ดีนะที่พ่อต่างกับแม่ลิบลับ
หนูเลยคาบเส้นกลาง
ไม่งั้นนะ หนูคงเหลวแหลกสุดๆ ไปแล้ว
เหลวแหลกเลยเหรอ
ให้ตายสิ
แม่…
อยากให้ลูกๆ ของแม่ โตไปแบบไม่ค่อยรู้จักโตน่ะ
กลับบ้านมาเมื่อไหร่ก็มีแม่อยู่เสมอ
อยากได้อะไรก็งอแงขอให้ซื้อให้
แม่ไม่มีโอกาสได้ทำแบบนั้นน่ะ
พูดอีกอย่างก็คือ แม่ตั้งใจเลี้ยงลูกด้วยวิธีการแบบนั้นเอง
งั้นก็บรรลุเป้าหมายแล้วสิ
แน่นอน เห็นไหมล่ะ แม่เลี้ยงแกแบบตามใจ
แกเลยตามหาเส้นทางของตัวเองเจอไง
อันนั้นก็ถูกนะ
แต่แม่ยังสงสัยอยู่เลยนะ
อีรังของเราได้ใครมาถึงวาดรูปเก่งขนาดนี้นะ
คนไข้รายนี้แอดมิตที่โรงพยาบาลเรา เพื่อผ่าตัดมะเร็งลำไส้ใหญ่
สาเหตุแรกที่เรากำลังดูอยู่ ก็คือความสูงวัยครับ
ผลจากการตรวจสอบของเราพบว่า คนไข้ซึ่งอายุมากนั้น
พฤติกรรมการกินอาหาร ที่สืบเนื่องมาจนปัจจุบัน
ขาดการรับประทานใยอาหารอย่างมากครับ
คนไข้ทานอาหารที่มีไขมันสูง
รวมถึงอาหารที่ผ่านการขัดสี หรือแปรรูปเยอะเกินไป
เรามองว่านั่นคือสาเหตุครับ
- หายหัวไปไหน… - อย่าพูดแบบนั้นสิ
ฉันจะไม่บอกให้คุณโอ๋แกหรอก
อย่าเหยียบย่ำก็พอ
ผมขอโทษครับ
ตอนที่ฉันอยู่เวรดึกในห้องฉุกเฉิน ในฐานะปีหนึ่ง
เคยมีคนไข้ถูกรถชนเข้ามาพร้อมกันสามคน
ทุกคนสัญญาณชีพไม่คงที่ แถมเลือดก็ทะลักเหมือนเขื่อนแตก
สถานการณ์วิกฤตสุดๆ แต่เรามีหมอไม่พอ
ฉันคิดว่าขืนเป็นแบบนี้ มีหวังต้องประกาศการเสียชีวิตทั้งสามคนแน่
แต่โชคดีที่คนไข้สองคน รอดตายเพราะผ่าตัดได้ทันเวลา
แล้วอีกคนล่ะครับ
ตอนนั้นในหัวฉันมีสองทางเลือก
หนึ่ง รออาจารย์หมอมาผ่าตัดให้
สอง ส่งตัวไปที่อื่น
ตอนนั้นฉันเลือกส่งคนไข้ไปที่อื่น
แต่ระหว่างการส่งตัว
คนไข้หัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน จนสุดท้ายก็เสียชีวิต
ถ้าตอนนั้นฉันรอ คนไข้จะได้ผ่าตัดหรือเปล่า
งั้นเขาก็น่าจะรอดตายหรือเปล่า
ฉันคิดไปต่างๆ นานา
และตอนนั้นฉันก็เข้าใจ
ว่าการตัดสินใจของหมอ
คือการชี้ความเป็นความตายของคนไข้
จองมิน
สิ่งหนึ่งที่แน่ชัดก็คือคนไข้ตายแล้ว เราปฏิเสธเรื่องนั้นไม่ได้
ครับ
ถ้าแกอยากเป็นหมอที่ดีจริงๆ แกจะหลบหลีกสถานการณ์นี้ไม่ได้
ถ้าแกมีอะไรจะแย้ง ก็แย้งไป
หรือยอมรับความผิดพลาด และขอให้เขายกโทษให้
อย่าลืมความผิดพลาดของตัวเอง แล้วเรียนรู้ซะ
แกจะได้ตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง
และช่วยคนได้อีกมากมาย
ทุกคนก็เป็นหมอกันมาแบบนั้นแหละ
ครับ
ฉันไม่รู้นะ ว่าแกจะคิดยังไง
แต่แก…
มีมุมที่ดีกว่าฉันแน่นอน
โอเคไหม
ไม่
ถ้าเป็นไปได้
ฉันอยากหายไปซะ
อย่างที่นายรู้
ฉันพูดสวยหรูไม่เป็นหรอก
อีกอย่าง
ตอนนี้ไม่ว่าคำพูดไหน ก็คงทำให้นายรู้สึกดีขึ้นไม่ได้
แต่ฉันสัญญาอย่างหนึ่งแล้วกัน
จนกว่านายจะลุกขึ้นยืนได้ด้วยตัวเอง
ฉันจะอยู่ข้างๆ นาย
ถ้านายอนุญาตนะ
ญาติผู้ตายขู่จะฟ้องใหญ่เลย
ทางโรงพยาบาลก็จะรับมืออยู่หรอก
แต่ในเมื่อซอจองมิน คือหมอที่ปล่อยให้คนไข้กลับบ้าน
ญาติผู้ตายเลยโยนความผิดไปที่เขา
หมอซอจองมินคงต้องพยายาม ตกลงเป็นการส่วนตัวด้วยแล้วล่ะ
ในมุมของนายอาจจะรู้สึกว่าไม่แฟร์ แต่จะทำอะไรได้ล่ะ
ก่อนเรื่องจะบานปลายไปกว่านี้ แก้ไขให้เรียบร้อยเป็นอันดีที่สุดนะ
ผมเข้าใจที่ทั้งสองท่านพูดชัดเจนครับ
แต่ผมมองว่าจำเป็นต้อง ทำให้เรื่องนี้กระจ่างกว่านี้ครับ
อาจารย์ซออินโฮ
พยายามจะโบ้ยทุรเวชปฏิบัติครั้งนี้ มาที่แผนกเราครับ
ลูกชายเขามีเอี่ยวกับเรื่องนี้
เขาเลยพยายามจะโบ้ยใส่เรา แบบเอาเป็นเอาตาย
โธ่ นี่ก็ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย
อาจารย์ซออินโฮน่ะเหรอคะ
หมอนั่นมันดื้อด้านไม่มีที่สิ้นสุด
คนไข้คนนั้น
เคยเป็นคนไข้ของอาจารย์ชเวนี่
ตั้งการ์ดดีๆ นะครับ
เพราะถ้าพลาดขึ้นมา คอคุณหลุดจากบ่าได้เลย
อาจารย์
กินข้าวไม่ลงใช่ไหมครับ
คงงั้นค่ะ
เลยนัดตรวจมาแล้วนะ ทำไมไม่มาล่ะครับ
จริงด้วย
ยังมียาเหลืออยู่ ฉันเลยลืมไปน่ะค่ะ
- ไว้จะไปค่ะ - คุณบอกว่ายายังเหลือ
ก็แปลว่ากินยาไม่ครบน่ะสิ
ไม่จริงนะคะ
อย่างอื่นไม่รู้นะ แต่เรื่องยา ฉันกินไม่เคยขาดค่ะ
จะดื้ออีกนานไหมครับ
ที่จริง ฉันลืมกินไปสองสามครั้งค่ะ
ข้าวก็ไม่กิน ยาก็ไม่กินอีก
ไม่ได้การแล้ว ผมจะรอจนกว่าคุณจะกินข้าวเสร็จครับ
อย่าทำแบบนั้นเลยค่ะอาจารย์
คุณหมอชา
ลองเอาใจใส่ตัวเองให้ได้ สักครึ่งที่เอาใจใส่คนอื่นสิครับ
ถ้าคุณยังละเลยการดูแลตัวเองไปเรื่อยๆ
เดี๋ยวจะแย่เอาจริงๆ นะครับ
ผมมีสิทธิ์บ่นคุณหมอนะครับ
แน่นอนสิคะ ตั้งแต่นี้ไปฉันจะกินให้สม่ำเสมอค่ะ
จะกินข้าวเยอะๆ ด้วย
ขอบคุณที่เป็นห่วงนะคะ อาจารย์
อาจารย์ซออินโฮ
ได้ยินว่าคุณโทษเรา เรื่องคนไข้มะเร็งคนนั้นเหรอคะ
คนไข้ได้แอดมิตและกลับบ้าน จากแผนกเวชศาสตร์ครอบครัว
ในเมื่อมันมีปัญหา คุณก็ต้องรับผิดชอบไม่ใช่เหรอครับ
มันจะเป็นความรับผิดชอบ ของแผนกเราได้ไงคะ
เราขอคำปรึกษาแล้ว
แล้วแผนกคุณก็ดูอาการ และปล่อยคนไข้กลับไปเลยนี่คะ
เราทำงั้นเหรอครับ
นี่ ซออินโฮ
ฉันรู้มาว่าแพทย์ประจำบ้านแผนกคุณ โทรหาแพทย์ประจำบ้านแผนกฉัน
และยืนยันว่าอาจารย์หมอให้คนไข้กลับบ้านได้
คุณไม่รู้เรื่องจริงๆ เหรอ
คนไข้กลับไปก่อนจะได้คำตอบ อย่างเป็นทางการด้วยซ้ำครับ
หรือต่อให้เป็นแบบนั้น การอนุญาตให้คนไข้กลับอย่างเป็นทางการ
ก็เป็นงานของแผนกที่แอดมิตนะครับ
พูดกันให้ถูก คนไข้คนนั้น เป็นคนไข้แผนกศัลยกรรมไม่ใช่เหรอคะ
เราถึงได้ขอคำปรึกษา แล้วแพทย์ประจำบ้านของคุณก็มาดูให้
แถมคุณก็ยืนยันแล้วด้วยซ้ำ
ถ้าแผนกศัลย์อนุญาตให้กลับได้
เราจะไม่ให้เธอกลับก็ไม่ได้สิคะ
แพทย์ประจำบ้านของผมคงจะพลาดไปหน่อย
ผมจะตักเตือนเขาในจุดนั้นเองครับ
แค่ตักเตือนเขา ไม่ได้แปลว่าจะแก้ปัญหาได้นี่คะ
ก็ไม่รู้สิครับ
ถ้าเขาบันทึกผลไว้อย่างละเอียด
และทำหน้าที่หลักอย่างเต็มที่แล้ว
ก็แปลว่าคนไข้เพิกเฉยคำเตือนจากแพทย์ และเลือกที่จะกลับเอง
สำหรับเยื่อบุช่องท้องอักเสบ เราเองก็ผ่าตัดอย่างแข็งขันและทันท่วงทีแล้ว
แต่ผลลัพธ์ดันน่าเสียดาย
จะมองว่าผิดที่โรงพยาบาล อย่างเดียวไม่ได้นะครับ
ยังไงก็เถอะ ฉันไม่พอใจที่แผนกฉัน ต้องมาติดร่างแหกับเรื่องนี้ค่ะ
เรื่องนี้เวชศาสตร์ครอบครัว มีเอี่ยวอยู่แล้วครับ
ทุรเวชปฏิบัติมันเกิดขึ้นได้ โดยไม่จำเป็นต้องมีคนตั้งใจหรือทำพลาดนี่ครับ
แต่มันต้องมีใครสักคนรับผิดชอบเสมอ
เราต้องแยกคนผิดคนถูกให้ชัดเจนสิครับ
เรื่องนี้ส่งผลต่อการจัดการในแผนกฉัน…
ถ้าคนไข้มาตรวจ ที่แผนกเวชศาสตร์ครอบครัวและแอดมิต…
จะยังไงก็เถอะ
กรุณาถอนคำพูดที่คุณร่ายไปทั่ว
ว่าแผนกเวชศาสตร์ครอบครัว ต้องรับผิดชอบเรื่องนี้ด้วยค่ะ
- หือ - ฉันจะเข้าใจว่าคุณรับทราบตามนั้น ขอตัวค่ะ
มาอีกแล้วเหรอคะ
ที่จริง
ผมมีเรื่องจะมาบอกทั้งสองท่านครับ
เมื่อกี้แพทย์ประจำบ้าน ที่ปล่อยให้ลูกเรากลับบ้าน
เพิ่งจะมาคุกเข่าร้องไห้ไปเอง
แต่ทำแบบนั้น ก็ไม่ได้ทำให้ลูกเราฟื้นขึ้นมาได้นี่ครับ
ผมอยากมาอธิบายเหตุผล ที่ลูกสาวคุณเสียชีวิตให้ชัดเจนครับ
ผมไม่อยากฟังอีกแล้ว กลับไปเถอะครับ
แกมาทำอะไรเวลานี้ ไม่บอกฉันก่อนสักคำ
มีเรื่องอะไรเหรอ
ไม่มีอะไรสักหน่อย
หนูแค่จะมานอนกับแม่เฉยๆ
ไม่ได้มีเรื่องอะไรแน่นะ
โธ่ ก็บอกว่าไม่มีไง
หนูกินเลี้ยงเสร็จแล้วคิดถึงแม่มาก ก็เลยมาหา
(แม่ลูกสะใภ้)
ค่ะ คุณแม่ลูกสะใภ้
ไม่เจอกันนานเลยนะคะ
โทรมาหาฉันทำไมเหรอ
แค่โทรมาถามความเป็นอยู่น่ะค่ะ
ฉันใช้เครื่องสำอางที่คุณให้มา
แล้วอยากรู้ว่าคุณสบายดีไหม
ผ่าตัดไปแล้วคุณเป็นยังไงบ้างน่ะค่ะ
อ๋อค่ะๆ
แหม ต้องขอบคุณคุณเลย ฉันสบายดีมากค่ะ
อาจารย์ซอกับลูกฉัน ไม่ได้มีปัญหาอะไรกันใช่ไหมคะ
อันที่จริง คราวก่อน
ฉันเห็นว่าลูกฉันดูไม่ค่อยสดใส ก็เลยคาใจน่ะค่ะ
โธ่
งานที่โรงพยาบาลคงจะหนักน่ะสิคะ
อ้อ
จะว่าไป ฉันมีที่ที่อยากพาคุณไปด้วยพอดีเลย
วันนี้ว่างไหมคะ
วันนี้เหรอคะ
ที่นี่คือคลินิก แพทย์แผนเกาหลีชื่อดังมากๆ นะคะ
ฉันกินยาของที่นี่อยู่
เลยกลับมาฟิตปั๋งนี่ไงคะ
คุณโอด็อกรเย
- อ้อค่ะ - ค่ะ
(อาจารย์พัคโฮวอน: รับยอดเงินลงทุนครับ)
(ขอให้วันข้างหน้าของคุณกับผม มีแต่ความโชคดี)
ชีพจรเต้นผิดจังหวะมากครับ
ความหนาแน่นของเลือด ที่ไหลเข้าสู่หลอดเลือดก็ต่ำด้วย
การไหลเวียนก็ไม่ราบรื่น
โดยเฉพาะชีพจรที่เชื่อมโยงกับ การทำงานของตับและกระเพาะ
เสื่อมสภาพมากนะครับ
มีการอักเสบในร่างกายด้วย
แย่ขนาดนั้นเลยเหรอคะ
คุณยังมีชีวิตและขยับได้อยู่ ก็ถือว่าโชคดีแล้วครับ
นี่คุณคงแทบจะนอนไม่หลับ ทานอาหารก็ลำบากด้วย
ยาก็เรื่องหนึ่ง แต่ตอนนี้รักษาตัวก่อนเถอะครับ
(คลินิกแพทย์แผนเกาหลีน้ำใสใจจริง)
ปกติแล้วหมอคนนั้นฝีมือไม่ธรรมดาแท้ๆ
แปลกจัง
อย่าคิดมากเลยค่ะ
แก่แล้วก็แบบนี้แหละ
เดี๋ยวฉันเลี้ยงมื้อเย็นอร่อยๆ เองค่ะ คุณแม่ลูกสะใภ้อยากทานอะไรคะ
- ชวนฉันกินข้าวเย็นเหรอคะ - ค่ะ
คุณแม่ลูกเขย
ไม่รู้เหรอคะว่าวันนี้วันอะไร
วันนี้วันอะไรล่ะคะ
วันเกิดฉันก็ไม่ใช่
วันอะไร
มีแอปเปิลแดงๆ กว่านี้ไหมคะ
มีสิ ทำไมจะไม่มีล่ะ จะเอาไปขึ้นโต๊ะไหว้เหรอ
ค่ะ
ไหว้ใครเหรอคะ
พ่อสามีน่ะค่ะ
โห ยุคสมัยนี้เนี่ยนะ
บ้านนั้นได้ลูกสะใภ้ชั้นเยี่ยมเชียว
ขอบคุณค่ะ
- แกใช้ให้มาเหรอ - เปล่านะครับ
ผมก็มียางอายนะ
จะไปกล้าสั่งให้เธอ มาเตรียมของไหว้คุณพ่อได้ไงครับ
ถ้านางกลับมาเอง
เพื่อมาเตรียมของไหว้พ่อสามี
ก็แปลว่าจะยกโทษให้แกหรือเปล่า
นางจัดการทุกอย่างแล้ว และจะกลับมาหาครอบครัว
มันคือการส่งสารเงียบๆ ทำนองนี้หรือเปล่า
แบบนั้นก็ดีไปครับ
วันนี้คุณแม่กับผมต้องไปช่วยเธอ เตรียมอาหารด้วยกันนะครับ
ฉันเพิ่งไปทำเล็บมานะ
คราวนี้คุณแม่ร่วมมือหน่อยเถอะครับ
ในสายตาเธอ เราสมรู้ร่วมคิดกันนะ
สมรู้ร่วมคิดบ้านแกสิ
แกมีชู้เองนะ ไม่ใช่ฉัน
พูดจาอัปมงคล ในวันครบรอบพ่อตัวเองอยู่ได้
เกินเยียวยาจริงๆ
ถ้าวันนี้พ่อแกกินของไหว้แล้วไม่ท้องอืด
ก็ถือว่าโชคดีแล้ว
เธอ
มีอะไรให้ฉันช่วยไหม
อย่าหั่นหัวไชเท้าที่จะใส่ในซุปถั่วงอก สั้นเกินไปนะคะ
หั่นให้พอๆ กับความยาวของถั่วงอกค่ะ
- เท่านี้เหรอ - ค่ะ
กุยช่ายทอดหรือต้นหอมทอดก็เหมือนกัน
อาหารที่เอาขึ้นโต๊ะไหว้ จะหั่นแบบสั้นๆ ไม่ได้ค่ะ
โธ่ เธอเข้าใจดีก็พอแล้ว
ฉันรู้ไปก็เท่านั้นแหละ
ฉันทำแบบนี้ไปตลอดไม่ได้นี่คะ
หือ
ที่รัก ทำแบบนี้ได้ไหม
ดูดีๆ นะ ไม่ใช่เสียบตรงกลาง แต่เป็นตรงหนึ่งในสาม
จะได้เห็นสีแดงของปูอัดอยู่ข้างหน้า
อือ
จากนั้นก็ไชเท้าดองสีเหลือง
อือ
ต้นหอมก็เหมือนกันเลย
เสียบตามแนวยาว ไม่ใช่แนวตั้ง
- อ๋อ - อ๋อ
เห็ดก็เหมือนกัน
ต่อไปก็แฮม เสียบแบบนี้สีสันจะได้สวย
สุดท้ายก็เสียบปูอัดด้านสีแดงอีกที
การทำพิธีไหว้คือการเอาใจใส่
ต้องทำแบบนี้ เวลาเอาขึ้นโต๊ะไหว้จะได้สวยๆ
พอชุบไข่กับแป้งแล้วมันจะติดทั่วถึง และทอดออกมาสุกดี
- ดูอันนี้แล้วทำตามได้เลย - อือ โอเคๆ
ยังไงก็แค่ทำตามพิธีแหละ ทำลวกๆ ไปเถอะ
ทำอะไรลงไปเนี่ย
อะไร
จากนี้
ฉันว่าเราควรเลิกจัดพิธีไหว้กันได้แล้ว
ในวันแบบนี้ เราควรจะมาอยู่กันพร้อมหน้า ร่วมกันอธิษฐาน กินข้าวด้วยกัน
ฉันว่ามันควรเป็นแบบนั้น
จู่ๆ เป็นอะไรครับ
เราเป็นครอบครัวคริสเตียน
พ่อแกก็น่าจะไปอยู่บนสวรรค์แล้ว
ทำแบบนี้จะได้อะไรขึ้นมา
อีกอย่าง เห็นแม่จองมินลำบากแบบนั้นแล้ว ฉันว่าแบบนี้มันไม่ถูก
ดูอย่างวันนี้สิ
เธอยืนอยู่ในครัวทั้งวัน งานหนักกว่านี้ไม่มีแล้ว
หลังจากนี้คุณแม่ก็ค่อยทำเองไงคะ
เธอก็รู้ ฉันไม่มีฝีมือในการทำอาหาร
ก่อนที่เธอจะแต่งเข้ามา แม่สามีฉันก็เป็นคนดูแลงานครัว
ตั้งแต่เธอเข้ามา เธอก็คล่องแคล่วทำเองได้ทุกอย่าง
ฉันไม่ว่างจะเรียนรู้เรื่องอาหารน่ะ
เรียนรู้หลังจากนี้ก็ได้นี่คะ
- หนูช่วยอีกแรงค่ะ - ไม่สิ
ก็ฉันบอกว่าจะเลิกทำพิธีไหว้ไง
ทำไมจู่ๆ จะเลิกทำพิธีไหว้คุณพ่อล่ะครับ ผมก็ไม่เข้าใจนะครับ คุณแม่
คุณย่ามีแฟนเหรอคะ
คือว่า…
ใช่ อือ ฉันมีคนที่คบหาอยู่
ในอนาคตก็ยังไม่รู้หรอก ว่าฉันกับเขาจะลงเอยกันยังไง
การจะไหว้พ่อแกต่อไป
ฉันแอบลำบากใจน่ะ
สรุปว่าคุณแม่มีแฟนเหรอครับ
คิดจะแต่งงานด้วยไหมครับ
ทำไม
แล้วไม่ได้ตรงไหน
ฉันโสดนะ
มีแฟนตอนอายุปูนนั้นเนี่ยนะ
อึ้งไปเลยสิ
ดูท่าคุณจะคิดไม่ถึง
แต่อีกนิดเดียว คุณจะมีพ่อสามีคนใหม่แล้วนะ
เข้าห้องไปเถอะ เดี๋ยวฉันทำเอง
ไม่เอา ที่ผ่านมาผมละเลยงานบ้านเกินไปแล้ว ต่อไปผมจะช่วยคุณสุดพลังเลย
ก็ดี เรียนรู้ไว้ก็ดี
หลังจากนี้ฉันจะไม่อยู่แล้ว
พูดอะไรของคุณอีกเนี่ย
วันนี้คือการเตรียมของไหว้ ครั้งสุดท้ายของฉันนะ
เรา…
หย่ากันเถอะ
หย่าเหรอ
ฉันเห็นรถคุณที่ลานจอดรถในโรงพยาบาล
ติดสติกเกอร์ผู้พิการที่ฉันได้มา
แถมคุณยังจอดรถในพื้นที่จอดสำหรับผู้พิการ
ตรงหน้าทางเข้าโรงพยาบาลเลย
(คนขับเป็นผู้พิการ)
(ที่จอดรถสำหรับผู้พิการ)
พอคิดว่าคุณติดสติกเกอร์ผู้พิการของฉัน
แล้วขับรถคันนั้นพาซึงฮีไปไหนต่อไหน
ฉันก็หลุดหัวเราะออกมา
ที่ตลอดเวลาที่ผ่านมา
ฉันคอยปรนนิบัติคนเส็งเคร็งแบบนี้ ในฐานะสามี
ฉันมันทั้งโง่และน่าสมเพช
แล้วจู่ๆ
ความคิดพวกนี้ก็ผุดขึ้นมา
ทั้งหมดนี้มันไม่ใช่ความผิดคุณคนเดียว
ทั้งแม่คุณที่สั่งสอนคุณไม่ได้ ว่าอะไรผิดอะไรถูก
และฉันที่ปล่อยใจกับทุกอย่างมากเกินไป
เรามีส่วนรับผิดชอบต่อเรื่องนี้ไม่ใช่น้อยๆ เลย
ฉันอยากแจ้งความค่ะ
มีรถคันหนึ่งจอดผิดกฎหมาย ในที่จอดรถของผู้พิการค่ะ
คนขับติดสติกเกอร์ผู้พิการไว้ด้วยนะคะ
ทั้งที่ตัวเองก็ปกติดี
โอเค
ฉันตัดสินใจแล้ว
ฉันว่าถึงเวลาแล้ว
ที่ถึงเราจะอยู่ในฐานะพ่อแม่ ของจองมินกับอีรังก็ไม่เป็นไร
ฉันยอมให้คุณได้ในฐานะพ่อของลูก
แต่ว่า
ในฐานะสามี
ตอนนี้คุณ…
ไม่มีความหมายอะไรกับฉันแล้ว
ฉันไม่อยากเกลียดคุณอีกแล้ว
ไม่เห็นความจำเป็นที่จะต้องเกลียดคุณด้วย
ระหว่างเราสองคน
มันจบไปแล้ว
ฉันอยากเป็นอิสระจากนรกขุมนี้แล้ว
เลิกกันเถอะ
เราหย่ากัน
อย่ามาเล่นละครนะ
ลุกขึ้น
ลุกขึ้นมา
ที่รัก
ที่รัก ลืมตาสิ
ที่รัก
พ่อจองมิน
คุณเป็นอะไร
ลืมตาสิ พ่อจองมิน
ที่รัก
ที่รัก ฟื้นขึ้นมาสิ
(คุณหมอชา)
ผมไม่อยากหย่า
ใช้โอกาสนี้สวมบทสามีแสนดีให้สมใจนะ
คุณซออินโฮคะ มันสายเกินไปแล้ว
แม่ไม่สบายตรงไหน แม่เป็นอะไร
อย่าเพิ่งหลุดเรื่องของเราให้แม่ฉันรู้ ไปสักพักก่อน
อาจารย์หมอที่รับผิดชอบคุณยาย
คืออาจารย์ชเวซึงฮีครับ
นี่เธอตั้งใจรับแม่ฉันเป็นคนไข้เหรอ
อันนั้นก็ขึ้นอยู่กับเธอไม่ใช่เหรอ
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์