DOCTOR CHA
May problema ka,
'di ba?
Oo.
May problema ako
pero ni hindi ako makapaniwala
kasi parang hindi totoo.
Sa tingin ko, alam ko kung ano 'yan.
Hindi.
Hindi mo alam.
Sa tingin ko, alam ko kung ano 'yan!
Gusto mong patayin ang dalawang lintik na 'yon.
Niloloko ka ni Professor Seo.
Umuulan.
Isara mo, bilis.
Naku po!
-Ba't hindi gumagana? -Gawan mo ng paraan, please!
Sinusubukan ko!
Ni hindi mo masara ang bubong ng kotse mo?
Ngayon ko lang binuksan 'to!
Ano'ng gagawin natin?
Ang lamig!
Grabe!
Hindi ito ang oras para tumawa!
Ang lamig!
Ano ba, huwag ka na ngang tumawa!
Gaano ba kalala ang away n'yo at naging ganiyan ang lagay mo?
Pa'no ka guguhit ng ganiyan ka? Malapit na ang entrance exam!
-Ano? -Sabi mo tapos ka nang magalit!
Dapat iniwasan mo na lang siya, dapat hindi ka na nakipag-away!
Dapat ba hindi ako lumaban no'ng sinabunutan niya 'ko?
Ano?
Bakit ako lilipat ng academy?
Pinipilit niya akong lumipat!
Tinatrato niya rin ako na parang nanira ng pamilya!
Mauuna na 'ko.
-Ingat. -Ang galing n'yo po ngayong araw.
Ingat kayo.
I-rang.
KABANATA 11
Buti na lang,
mukhang hindi naman 'yan magpepeklat.
May masakit pa ba sa 'yo?
Ano ba'ng nangyari?
May umaaway ba sa 'yo sa eskuwelahan?
Nasa tamang edad na ang mga kaibigan mo, hindi na sila mga bata.
Bakit nila 'to gagawin sa 'yo?
Sino'ng gumawa nito?
-Tita Mi-hee. -Ano 'yon?
Naaawa ako kay Mama.
Sa mama mo?
MI-HEE: PUMUNTA SA CLINIC KO SI I-RANG…
AKO NA ANG BAHALA SA KANIYA 'WAG KANG MAG-ALALA
Sino 'yan?
May inumin din na hindi nakakalasing.
No'ng birthday ng lola ko,
kasama ko ang pamilya ko para kumain sa labas.
Nasa hotel kami.
Tapos aksidente kong nakita si Professor Seo do'n.
Nakita ko rin kung sino 'yong babae.
Noong high school ako,
ginawa rin 'yon ng papa ko.
Sobrang nalungkot ang mama ko no'ng nangyari 'yon.
Sampung taon niyang tiniis 'yon.
Kaya alam ko kung ano'ng nararamdaman mo.
Nakakasira talaga ng bait…
ang ganitong mga bagay.
Ano naman ang naramdaman mo?
Naisip mo ba
na sana naghiwalay na lang ang mga magulang mo?
Noon,
akala ko 'yong galit ni Mama kay Papa ang dahilan kung bakit siya nagpapatuloy.
Kapag naghiwalay sila,
akala ko mawawalan si Mama ng dahilan para patuloy siyang mabuhay.
Kaya sinabi ko kay Papa…
na 'pag hiniwalayan niya si Mama,
tatalon ako mula sa bubong.
Tinakot ko siya.
Alam kong may problema ka rin.
Kaya salamat
sa pagpapagaan ng loob ko.
Hindi ko pinapagaan ang loob mo.
Talagang…
madalas lang 'tong nangyayari.
Hindi tulad ng inaakala natin.
Matulog ka na.
Salamat sa paghatid sa 'kin.
Sige.
Sandali…
May sasabihin ako sa 'yo.
Kayong dalawa.
Ni Jung-min.
Alam kong boyfriend mo
ang anak ko.
Kung titingnan naman,
bagay kayong dalawa.
ESPESYALISTA SA COLON AT RECTAL SURGERY SEO IN-HO
WALANG DOKTOR
-Pakitingnan 'yong consultation request. -Sige.
Kaya mo bang magtrabaho ngayon?
Kailangan, e.
Ito lang ang kaya kong gawin ngayon.
-Nakikita mo ba 'to? -Oo.
Mukhang may problema sa parteng 'to.
-Gumuguhit siya, 'di ba? -Oo.
Matanggal man ang cast niya, 'di agad niya maigagalaw ang braso niya.
At hindi makakagalaw ang kamay niya nang maayos.
Mga tatlo o anim na buwan pa ang kailangan
para umayos ang nerves niya.
Paano mo nalaman 'yon
samantalang madali mong napalaki ang mga anak mo?
Pasensiya na at 'di ko sinabing nagtatrabaho si Seung-hi sa ospital.
Pero naipaliwanag ko naman na kung bakit hindi ko sinabi noong una.
Ngayon ko lang nalaman na magkaibigan ang anak ni Seung-hi at si I-rang.
Puwede ko bang itanong kung saan mo nabili ang bracelet mo?
Binili 'to ng asawa ko para sa 'kin, kaya hindi ko alam kung sa'n 'to nabili.
-Nasa'n si Choi Seung-hi? -Ha?
Nasa seminar room lahat ng professor ngayon…
Pangalan lang ba ang sinabi niya?
"Nasa'n si Choi Seung-hi?" Ang dinig ko, e.
Hala, hindi nga?
May pagbabago ba sa academic research fluid na ginagawa natin?
Plano naming mag-apply ng collaborative multidisciplinary team study.
Kaya naghahanda kami ng sama-samang research plan
para sa infectious diseases at pulmonology departments.
Kailangan nating magkaraoon ng regular meetings.
Oo, kailangan nating mag-meeting.
Pero sana magsabi rin kayo sa email ng kung ano na'ng balita…
Ano'ng kailangan mo?
Professor Choi.
Kailangan kitang makausap.
Kung hindi naman importante, puwedeng mamaya na lang, nasa--
Importante 'to.
O gusto mo, dito na lang?
-Ano 'yon? -Mag-usap tayo sa opisina mo.
Papuntahin mo siya rito.
Si Seo In-ho.
Hindi mo ba 'ko naririnig?
Sabihin mo kay Seo In-ho
na pumunta siya rito.
Ngayon din.
Tawagan mo siya.
Uy.
Kakatapos ko lang kitain ang isang pasyente. Libre ako.
Sa opisina mo?
'Wag ka nang magtanong, pumunta ka na lang dito.
Pumunta ka rito ngayon.
Maliban kung gusto mo
na pag-usapan ng buong ospital ang pangangaliwa mo.
PROFESSOR'S OFFICE
FAMILY MEDICINE SPECIALIST CHOI SEUNG-HI MAY DOKTOR
WALANG DOKTOR
-Honey. -Manahimik ka.
Magsabi ka ng totoo.
Ang kaibigan ni I-rang, si Eun-seo.
Si Seo In-ho ba
ang tatay ng anak mo?
Honey, ang totoo n'yan…
Oo. Anak siya ni In-ho.
Bigla kaming nagkita sa isang ospital sa Chicago
kung saan kami nagsanay.
Do'n nabuo si Eun-seo at pinanganak ko siya.
Pero hindi na 'ko nakipagkita uli sa kaniya.
Pero no'ng bumalik si Seung-hi sa Korea at nagtrabaho rito,
naging malapit ulit kami sa isa't isa.
Wala ba kayong mapagkuwentuhan ng love story n'yo?
Ang dami n'yong sinasabi
parang ayaw n'yo maunahan, e.
Kung gano'n, mahal n'yo ba
ang isa't isa?
Sana magtagal kayo.
Hindi. Ang totoo n'yan…
-Maghihiwalay na kami… -Sino'ng nagsabi?
Wala akong planong makipaghiwalay.
Kahit na maghiwalay kayo
o magsama habang-buhay,
wala na 'kong pakialam do'n.
Sinimulan ko ulit ang residency ko pagkalipas ng 20 taon at tatapusin ko 'to.
At kayo namang dalawa,
'wag n'yo kaming bigyan ng kahihiyan ng anak ko.
At Choi Seung-hi.
Umalis ka na rito.
Marami ka pang ospital na puwedeng pasukan.
'Di ba galing ka sa mayamang pamilya?
Alam kong ginawa n'yo ang lahat
para umalis ako rito.
Hindi na gagana sa 'kin 'yan, kaya ikaw na ang umalis.
Bibigyan kita ng isang buwan
para umalis
at lumayas sa harap ko.
At ikaw, Seo In-ho!
Maghintay ka lang.
Iniisip ko pa kung ano ang dapat kong gawin sa 'yo.
No'ng sinabi mo na kailangan muna nating mag-isip,
akala ko nakikipaghiwalay ka.
'Yon siguro ang gusto mong marinig.
Desperado ka na sigurong bitiwan kita.
Hindi naman sa gano'n.
Kung gano'n…
Kailangan ba talaga nating maghiwalay?
E 'di sa wakas malaya ka na.
-Malaya? -Hindi ka ba niya ididiborsiyo?
'Yong…
Ano'ng alam ni I-rang?
Magsabi ka ng totoo!
Alam niya lahat.
Si Jung-min?
-Alam niya rin. -Ano?
Alam din ni Mama.
Tingnan mo'ng ginawa mo.
Ang lakas ng loob mo na magmataas sa harap ko
pagkatapos ng mga ginawa mo?
Naaawa ako sa mga anak ko na ikaw ang naging tatay nila.
'Wag kang maingay.
Ba't ginawa mo 'kong tanga, alam na pala ng buong pamilya?
Ba't ako na lang ang walang alam?
Ayaw ng mga batang malaman mo.
Ayaw nilang mabigla ka hangga't hindi ka pa gaanong magaling.
Habambuhay kang…
manghihingi ng tawad sa mga anak mo.
Walang-hiya ka!
Bakit mo nagawa 'to?
Bakit mo nagawa 'to sa mga anak natin?
Kumusta, Dr. Kim.
-Pinuntahan mo ulit ang baby mo? -Oo.
Nakakatuwa na ligtas kayong dalawa.
Nagulat ako no'ng malaman ko na nanganak ka agad
dahil sa amniorrhexis.
Ang anak ko ang malakas ang loob.
Gumagaling na ang baby ko tulad ng palayaw niyang "Little Miss Strong."
Ang galing naman.
Balita ko makakalabas ka na.
Oo.
Dalawang linggo na lang at makakalabas na rin ang baby ko.
Aalis ka na lang ba talaga nang hindi nagpapagamot?
Oo.
Uuwi ako at aalagaan ako ni Mama.
Kapag nakauwi na ang anak ko.
Bibigyan ko siya ng gatas, papatulugin, at papaliguan.
'Yon ang gusto kong gawin.
Hindi ko na magagawa 'yon kapag nagsimula na tayo sa treatment.
Wala naman nang pag-asa.
Mahirap maging nanay, kaya magpakabait ka sa nanay mo.
Pinuntahan ko lang si baby.
Parang tumaba siya.
No'ng tinawag ko siya,
tiningnan niya 'ko na para bang kilala--
Ayokong marinig 'yan, tama na.
Walang gustong makakita sa anak mo.
Mama.
'Wag kayong magalit sa anak ko.
Kahit mawala ako, kasama n'ya naman kayo ni Papa.
Kayo ang magpapalaki ni Papa sa anak ko.
Ikaw ang magpalaki sa kaniya.
Ikaw dapat ang mag-alaga sa kaniya, hindi ako!
Ikaw dapat ang mag-asikaso ng lahat mula sa ika-100 araw niya,
sa unang birthday niya, at sa unang araw ng pagpasok niya sa eskuwelahan!
Kung hindi, ayokong makita ang batang 'yan.
Sige.
Gagawin ko lahat 'yon, ha?
Ito ba ang Seocho Police Station?
Gusto kong hanapin ang pamilya ko, nahiwalay ako sa kanila no'ng bata pa 'ko.
Pa'no ko ire-register ang DNA ko?
Wala ka bang gagawin mamaya?
Bago 'yon, ha.
Hindi mo pa 'ko natatanong kung may oras ba 'ko o gusto ko bang makipagkita.
Ako ang laging nakabuntot sa 'yo, nagpapasaya sa 'yo, at nalulungkot.
At kahit na ginagawa ko 'yon, isa sa limang beses mo lang ako kinikita.
Parang wala tayo sa normal na relasyon.
Oo.
Kung gano'n ang naiisip mo, siguro 'yon ang totoo.
Matigas ang ulo mo. Bakit ka sumasang-ayon sa 'kin?
Hindi ba dapat pinagsasabihan mo 'ko na magkakaiba naman talaga ang relasyon?
Ano pa ba'ng saysay kung matatapos naman na ang lahat.
Pero dapat tapusin natin ang lahat nang maayos.
Magkikita pa rin tayo.
May dapat din akong sabihin sa 'yo.
Magkita tayo pagkatapos ng trabaho.
D&J ART ACADEMY
-Seo I-rang. -Mama!
Kanina ka pa naghihintay?
Hindi naman.
Ang galing-galing mo
-Nakita mo? -Oo naman!
Tara kumain muna tayo.
-Sige! -Sige!
May sasabihin ka ba?
Alam…
-alam ko na. -Ang alin?
Ang tungkol sa papa mo.
At ang tungkol sa kaibigan mong si Eun-seo.
Nasaktan ka siguro.
Ni hindi mo masabi sa 'kin.
Kakaiba sa pakiramdam,
na malamang may kapatid pa 'ko bukod kay Kuya.
May ibang tumatawag sa papa ko ng "Papa."
Sa dami ng tao, si Eun-seo pa.
Pasensiya na
kung pinag-aalala kita sa bagay na hindi mo naman dapat inaalala.
Sinabi mo na ba kay Kuya?
Na alam mo na lahat?
Malaki na siya, alam kong kaya niya na ang sarili niya.
Malaki na rin ako kaya 'wag ka nang mag-alala sa 'kin.
At gawin mo lahat ng gusto mo.
Kahit ano pa 'yan, wala akong pakialam.
Mali pala, ayos lang sa 'kin.
Masaya ako
na kayo ang anak ko.
Bilisan mo at kumain ka na.
Baka ako pa ang makaubos nito lahat.
Kakain ako.
Sige, masarap ba ang tteokbokki?
Masarap.
Ano'ng problema, Eun-seo?
Pa'no 'ko makakapag-early admission sa ganitong braso?
May regular admissions naman.
Magaling ka na no'n.
Wala ka talagang alam.
'Pag regular admissions,
sa Hangguk University o Hongin University ka lang puwedeng makapasok.
E 'di do'n ka na lang pumasok.
Hindi naman kita pinupuwersa magkolehiyo.
Si Seo I-rang puwedeng makapasok sa parehong university!
Pati ba naman sa early admissions, siya ang panalo.
Eun-seo.
Mas mabuti pang mamatay na lang ako kaysa mapasok sa mas mababang school!
Maiiba na ang pagguhit ko pagkatapos matanggal nitong cast ko.
Ano'ng gagawin ko?
Ayos lang 'yan.
Hindi mawawala ang galing mo.
Alam kong…
magiging ayos ka lang.
Bakit kailangang mawala sa 'kin lahat?
Mula sa papa ko hanggang sa mga oportunidad.
Bakit laging ako?
Kailangan ba talaga nating magkita nang ganito para maghiwalay?
May sasabihin ako sa 'yo.
Sabihin mo na.
Nalaman ko na may kabit si Professor Seo.
At nalaman kong alam na ni Dr. Cha
ang tungkol dito.
Nakakahiyang malaman ang ganitong bagay tungkol sa pamilya mo,
pero gusto ko lang malaman mo.
Naisip ko na dapat malaman mo kung hindi mo pa alam.
Hindi mo ba alam?
Alam ko ang tungkol sa kalokohan ng papa ko.
Pero hindi ko alam na alam na ni Mama.
-Nahihirapan ka siguro. -Ako na ang bahala doon.
Tapos ka na ba?
Mauuna na 'ko.
Walang-hiyang Seo In-ho 'yon.
Hindi halata sa kaniya, ha,
pero parang gustong-gusto niyang magparami, e.
Kung hindi, paano niya napanatiling magkaanak sa labas at dalawang pamilya
sa ganitong panahon at edad niyang 'yon?
Tama ka.
Ipagsigawan mo pa na may dalawang pamilya ang asawa 'ko.
Ano? Gusto mo pa ba ng mikropono?
Ano ba'ng nakita ng mga tao sa kaniya?
Ano'ng karapatan niyang mahalin ang dalawang mahusay na babae?
Magaling ba si In-ho sa kama?
Hay, ano ka ba?
Ano? Kailangan kong malaman kung ano'ng pinagmulan nito!
Hoy!
Tingin mo maaalala ko pa? Isang dekada na kaming magkahiwalay matulog.
Oo nga pala, ikaw si Candy.
Ano na'ng gagawin mo ngayon?
Ano ba'ng magagawa ko?
Mag-aaway lang naman kami palagi,
at maghihiwalay rin sa huli.
Sino bang makikinabang do'n?
O, ano?
Ano na'ng gagawin mo?
Si Jeong-suk ba ang pipiliin mo?
O hihiwalayan mo siya at sasama sa babaeng 'yon?
'Wag naman sa harap ng mga bata.
Dapat alam din namin kung ano ang gagawin mo.
Pakakasalan mo ba siya?
'Wag ka ngang magsabi ng kung ano-ano.
Wala ka talagang kuwenta.
Mas magandang bitiwan ang isa at pumili ng isa.
Grabe na ang ginagawa mo sa kanila.
Hindi naman gano'n lang kadali magdesisyon.
'Di ka puwedeng magsalita nang ganiyan sa problema ng matatanda.
Ano na, makikipaghiwalay ka ba?
Ano'ng gagawin mo?
Ayokong…
makipaghiwalay.
Subukan mong maglakad.
Unang beses ko 'tong lumabas galing sa bar nang walang kasama
dahil nahihiya ako.
Bakit hindi ka man lang nagbago?
Gano'n pa rin ang ugali mo simula no'ng college.
Sige, ikaw na ang matino mag-isip dito. Masaya ka na?
Oo!
-Pagod na 'ko. -Maupo ka.
Hay, bakit ka ba nagpakalasing?
Jeong-suk.
Marami akong kilalang lalaki na ganiyan.
Maiisip mo na hindi maayos ang mga asawa nila, 'di ba?
Pero hindi, ayos naman sila.
Sa tingin mo hindi sila nakikipaghiwalay dahil wala silang ipagmamalaki?
Tinitiis lang nila 'yon.
Ang saya-saya ng buhay mo.
Tapos pinipigilan mo 'kong makipaghiwalay?
Walang kuwenta ang buhay ko.
Dapat magpasalamat ka sa walang kuwentang buhay mo.
Sa totoo lang,
kung may impiyerno talaga,
tiyak,
nandito 'yon.
Alam mo, naiinggit din ako d'yan.
Kaya ipagpatuloy mo lang ang buhay mo.
Gusto mong ipagpatuloy ko ang ganitong buhay?
Binilhan kita ng tig-5,000 won na halaman no'ng college tayo.
Pero maayos pa rin ang lagay no'n kahit 20 taon na ang nakakalipas.
Hindi mo makakalimutan lahat ng naging relasyon mo,
halaman man 'yan o tao.
Kaya mo bang iwan si Seo In-ho?
Sige, bahala ka.
Kung magiging masaya ka d'yan,
tatanggapin ko nang buong kaluluwa ko ang desisyon mo.
Hoy!
-Magsasayaw ako. -Hay, ano ka ba.
Pero…
kahit na ano pa'ng mangyari,
kung hindi ka magiging masaya sa paghihiwalay n'yo,
'wag mo nang ituloy, Jeong-suk.
Pag-isipan mong mabuti.
Walang sasalo ng buhay mo para sa 'yo.
Hindi ko talaga kilala ang sarili ko
tulad ng pagkakakilala mo sa 'kin.
Bakit kailangan kong umalis sa ospital?
Titigil ako sa trabaho kung makikipagdiborsiyo ka.
'Pag nangyari 'yon, matatapos mo ang residency mo.
Sinasabi mo ba sa 'kin
na makipaghiwalay na 'ko?
Makipaghiwalay man ako o hindi,
ano'ng karapatan mong utusan ako?
"Karapatan"?
Ano'ng karapatan ba ang mayro'n ka?
Inagaw mo lang siya sa 'kin, nagpabuntis ka at nagpakasal sa kaniya.
Ano'ng karapatan mong magsabi sa 'kin ng karapatan?
Sa dinamirami ng tao, ikaw pa talaga!
Kung hindi naman 'yon nangyari, hindi rin 'to mangyayari.
Kahit no'ng buntis pa 'ko no'n sa US,
wala akong balak sirain ang pamilya n'yo.
Pero naisip ko na masyado pala akong nagmamatigas no'n.
Ayokong maging kawawa kaya pinilit kong magmatigas.
Pero balewala lang pala lahat ng 'yon.
Dapat inagaw ko na siya sa 'yo.
Katulad ng ginawa mo.
Masasabi mo bang
tama ang ginagawa mo ngayon?
Sige, sabihin na natin na mali ang ginawa ko.
Pero ano ba dapat ang ginawa ni In-ho?
Nakabuntis siya pagkatapos ng one-night stand.
Iniwan niya 'ko kasi nabuntis ka.
Hindi ba dapat iniwan ka niya kasi nabuntis ako?
Gano'n ba? Kung gano'n, mali ka rin.
Pareho lang tayong dalawa.
Kaya bakit ako lang ang may kasalanan dito?
Bakit ikaw lang ang biktima?
Kami ng anak ko ang biktima rito!
Baka hindi pa makapag-college ang anak ko dahil sa anak mo!
Masaya ka na ba?
Hindi.
Hindi sapat ang nangyari sa anak mo
para matuwa ako.
Pero sana may natutunan ka.
Kasalanan mo ang nangyayari sa anak mo.
'Wag kang mag-alala.
Iniisip ko rin na kabayaran 'to sa mga ginawa ko.
TEST VALVE BOX
Mukhang may biglaan kang operasyon.
May pasyenteng dumating na may panperitonitis dahil sa kumalat na cancer,
kaya ginawa ko ang Hartmann's procedure at mabuti naman maayos naman ang lahat.
-Ipagpatuloy mo 'yan. -Sige.
Professor Seo.
-Professor Kim, hello po. -Ano'ng nangyari?
Short circuit siguro ang dahilan ng sunog sa dorm.
Buti na lang, nakita agad ng bantay,
kaya hindi masyadong kumalat.
Pero grabe ang usok, ang hirap huminga sa loob.
Gano'n ba? Sige, ingat.
Jeong-suk.
Kailangan ko siyang puntahan.
Jeong-suk.
Dr. Cha.
Nand'yan ka ba, Dr. Cha?
Gumising ka, Dr. Cha!
Dr. Cha!
Buksan mo ang pinto!
Dr. Cha!
Kailangan na nating lumabas.
Tara na.
Kumapit ka sa 'kin.
Jeong-suk.
Ako nang bubuhat sa asawa ko.
Bitiwan mo 'ko. Ibaba mo na 'ko.
Ibaba mo na 'ko.
Ayos lang ako, umalis ka na.
Bakit kasama mo ang lalaking 'yon?
At bakit ka pumunta rito?
Ano?
Akala mo ba sinaktan ko si Seung-hi?
Pumunta rito si Seung-hi?
Oo, binuhos niya lahat ng galit niya sa 'kin.
Seung-hi.
-Mama. -Uy.
Salamat.
Mausok pa rin, 'di ba?
Mas ayos na kaysa kanina.
Mama.
Nabalitaan kong alam mo na.
Ang ginawa ni Papa.
Sinabi ba sa 'yo ni Dr. Jeon?
Oo.
Mamaya na natin pag-usapan 'yan.
Nanghihina pa 'ko.
Ayos lang.
Kailangan ko lang ng kaunting oras.
Mama, dadalhin kita sa ER.
Ang dami n'yong nalanghap na usok, at mukhang nanghihina kayo.
'Di naman gano'n kadami ang nalanghap ko kasi nakalabas ako agad.
Kailangan ko lang magpahinga.
Tatlong araw sarado ang mga dorm.
Aalamin pa nila kung saan nanggaling ang sunog.
Gano'n ba?
Uuwi ka ba sa bahay?
PROFESSOR ROY
Ang residents na walang matutuluyan nang dahil sa nangyaring sunog
ay maaaring tumuloy sa bahay ko.
Tatlong minuto lang ang lalakarin papunta sa ospital.
Marami akong tinapay at ramyeon dito.
Dr. Cha, mabuti na ba ang pakiramdam mo?
Oo, ayos lang ako.
Bakit ka nandito ng ganitong oras?
Puno ang night-duty room sa department namin.
Titingnan ko sana kung may matutulugan dito.
Wala bang nag-text sa 'yo?
Nagpapatuloy si Professor Roy sa bahay niya.
Pero, paano naman ako pupunta do'n?
Sa'n mo planong matulog at maligo?
Wala nang puwesto rito.
Pero kung pupunta ako, nakakahiyang…
Nakakahiyang pumunta do'n nang mag-isa,
kaya sabay na lang tayo.
Nagdadalawang-isip ako na may pupunta
pagkatapos kong i-send ang text na 'yon.
Natutuwa akong pumunta kayo.
May dalawang bakanteng kuwarto ro'n.
Mamili na lang kayo.
Maliligo muna ako.
Paunahan sa kuwarto, 'di ba?
Oo.
Kumusta ka na?
Nanghihina ka kanina.
Ayos lang ako.
Para akong binangungot.
Gusto mo ba ng tsaa?
Mga magulang ko sila.
No'ng sinabi mong ampon ka…
Totoo 'yon.
Mukhang ang babait nila.
Tama ka.
Napakasuwerte ko sa kanila.
Ang totoo n'yan, hinahanap ko ang pamilya ko rito.
Ipapa-register ko ang DNA ko.
Tama ang ginawa mo.
Kailangan mong subukan para wala kang pagsisihan.
Sana mahanap mo sila.
Salamat.
Pupunta na 'ko sa kuwarto ko.
At maraming salamat, lalo na ngayong araw.
Hindi ako makakaligtas kung wala ka.
Professor, pagkakataon mo na 'to.
-Ano? -Gusto mo si Dr. Cha.
Ako?
Akala mo ba hindi halata?
Medyo parang hindi tama, pero mukhang wala namang kaso.
Kaya tingin ko ayos lang 'yon.
Kaya sige lang.
Alam mo na niloloko siya ni Professor Seo.
Ano…
Pero…
Puwede pa siyang mapatawad…
ni Dr. Cha.
Mapagpatawad man siyang tao,
mahirap patawarin ang ginawa niya.
May anak siya.
Sa kabit niya.
Kumusta.
Sabihin mo sa mama mo na umuwi muna.
Sarado ang dorm nang tatlong araw.
Sinabi ko na sa kaniya 'yon pero ayaw niya.
E 'di sa'n siya natutulog?
Sabi niya tutuloy muna siya kila Professor Roy.
Ano?
Pinapatuloy niya do'n ang mga resident na walang matutulugan.
Sigurado akong marami ang pumunta.
Sige. Ang susunod naman.
'Yong kay Professor Roy--
Kailangan ba talagang aprobahan
ang mga pinabibili mong device?
Oo.
Tuwing may magtatanong sa 'yo,
hindi ba dapat magpapaliwanag ka?
Mahirap magsagawa ng major hepatectomy
gamit ang mga device na mayro'n tayo ngayon.
Kailangan natin ng laparoscopic system na may 4K image quality at 3D resolution.
Pati na rin ang ICG camera para sigurado tayo sa isasagawang resection margin
at para maiwasan ang bile duct injuries.
May gamit ka nang laparoscope na may 3D resolution.
Mukhang 'di mo yata alam 'yon.
Hindi man 'yon problema para sa GI tract surgery,
hindi pa nito kaya ang operasyon sa atay, apdo, at pancreas.
At hindi rin eksakto ang oras ng ICG conversion capability nito.
Sinabi ko na 'to no'ng huling medical meeting
bago ako humingi ng approval, kaya medyo huli na 'yang…
pagrereklamo mo.
Tatlong taon pa lang ang device na 'yon.
Kung bago ka pa lang at nanghihingi ka na ng approval,
pa'no naman ang ibang mga device sa ibang department?
Masyado mo namang binibigla ang direktor ng ospital.
Kaunti lang ang pasyente natin, 'di naman tataas ang kita kung papalitan natin 'yon.
Magagalit sila sa 'tin!
Sandali, may sasabihin ako.
Itong--
Noon 'yon no'ng wala pa 'ko rito.
Simula no'ng dumating ako rito, ang dami nang nagbago.
At Professor Seo, bakit mo ba iniisip 'yon?
Wala ngang sinasabi si Chief Yoon, e.
Ano?
Tama na 'yan!
Bakit ba kayo nag-aaway rito?
Bilang mga doktor, dapat kayong maging ehemplo!
Pero nag-aaway kayo rito!
Nagsasalita ako rito at nag-aaway lang kayo!
Hindi dapat ako nagsalita ng gano'n kanina.
Pasensiya na.
Pinahiya mo 'ko.
Tapos manghihingi ka ng tawad nang walang tao.
Alam kong hindi mo naiintindihan ang pagkakaayos ng bagay rito
dahil sa ibang bansa ka lumaki.
Pero bakit sobrang bastos mo at mapagpanggap?
Laging mababa ang tingin mo sa 'kin. Pero 'wag kang pakampante.
Magkaiba ba tayo?
Basta ako…
hindi ko inaangkin ang hindi sa 'kin.
Nakakahiya.
Bakit, honey?
Oo, puwede mong sabihin sa 'kin, honey.
Ayos lang 'yan, sabihin mo na lang.
Hello? Professor Seo?
Oo, sige.
Magsalita ka!
Ay oo,
gusto raw po kayong makausap ng guardian ni Park Gwi-man,
'yong inoperahan n'yo po no'ng isang araw.
Ano'ng gagawin ko?
Mahirap bang gamutin ang pasyenteng may nararamdamang sakit?
'Di naman nakatulong ang operasyon!
Mas nasaktan pa siya pagkatapos ng operasyon!
Gumawa ka ng paraan para 'di na siya masaktan!
Alam ko pong nag-aalala kayo.
Dalawang araw pa lang po siyang naooperahan.
E di bigyan mo siya ng gamot. Baka mamatay lang siya ng ganito, e!
Binigyan na po namin siya ng mga gamot sa sakit.
Kapag binigyan pa natin siya
at hindi natin malaman kung saan pa may masakit sa kaniya,
mas delikado.
Wala ka naman talagang pakialam.
Inoperahan din ang tita ko sa colon cancer sa ibang ospital.
Pero nakalakad at gumaling siya isang araw lang pagkatapos ng operasyon.
Bakit ang dami mo pang sinasabi, e, ikaw ang nagkamali sa operasyon?
Buwisit.
Maayos naman po ang naging operasyon.
Ang sakit na nararamdaman niya ngayon
ay hindi na sakop ng pinirmahan n'yong consent form.
Kapag lumala ang sakit,
hahanap po kami ng tamang gamot para sa kaniya.
Ano?
Ano'ng nangyari?
Dinuraan niya si Professor Seo.
-Ano? -Ano'ng ginawa niya?
Dinuraan si Professor Seo.
-Dinuraan? -Talaga?
Sino?
Hala.
Ano na namang ginawa mo?
-Ano lang… -Teka muna…
Ang hina mo yatang kumagat?
Ang hina mo yatang kumurot?
-Kinurot kita kasi kinagat mo 'ko. -Kinagat kita kasi kinurot mo 'ko.
Ipadadala kita sa ICU.
Nakakahiyang sa ospital pa tayo nag-aaway.
Ikaw.
Pasalamat ka at buhay ka pa.
Kapag kinausap mo pa uli si Bong-suk,
tapos ka na.
Sinabi ko na sa 'yo.
Si Bong-suk ang unang kumausap sa 'kin.
Ngayong araw.
'Wag mong sagutin, kahit tawag man 'yan o text. I-block mo siya!
'Wag mo nga akong utusan. Wala ka nang pakialam do'n!
Niloko mo siya para magpakasal sa mayaman.
Ano'ng karapatan mong paasahin siya?
Lintik na basura 'to.
Basura? Aba…
Ang salot na 'to, ba't ka ba nangingialam?
Bakit ka ba nangingialam sa pagmamahalan namin?
Hindi ka naman niya ama!
Ako na'ng tumatayong ama niya.
At hinabilin niya sa 'kin na 'wag siyang pabayaang pumatol sa tulad mo.
Bata ka pa no'ng namatay ang tatay mo, hindi pa tayo magkakilala.
Dapat tahiin ko 'yang bibig mo para manahimik ka, e!
-Tatlong beses kitang susuntukin! -Dodoblehin ko!
-Dadagdagan ko pa ng apat, anim! -Ako limang beses pa!
Manahimik kayo!
Tinawag ako ng siraulong 'to na "basura."
Nagpigil pa 'ko. Tatawagin dapat kitang "cancer", e.
Lintik ka. Hiwalay ka na sa asawa't may dalawang anak.
Tumanda nang dalaga ang kapatid ko, kaya ang kapal ng mukha mo!
Huminahon kayo. Walang magagawa--
Walang magagawa ang pag-aaway n'yo.
'Yon din ang sasabihin ko.
Kaya…
Chief Yoon.
Ano'ng gagawin n'yo?
Kapag pinatawad ako ni Bong-suk,
gusto kong magsimula ulit.
Chief Lim.
Kapag pinatawad siya ng kapatid n'yo,
tadhana na 'yon at walang--
Ano'ng patatawarin?
Sinabi sa 'kin ni Bong-suk na pinag-iisipan niya pa!
Maayos ang relasyon nila ng abogadong nakilala niya!
Hindi mo ba pipigilan 'to?
Kung mahalaga sa 'kin ang taong 'yon,
oo.
Susuportahan ko siya.
Ang lalaking manloloko ay puwedeng manloko ulit.
-Tama. -Buwisit ka, Dr. Roy!
Ano'ng gagawin mo kung patatawarin siya ni Bong-suk?
Panghabambuhay…
ang pagmamahal.
Hindi ba, nagbabago ang pagmamahal?
Nagbago nga ang sa 'yo, e.
Handa na pala kayo.
Nandito ka pala, kumusta. Pumunta rin dito si Dr. Roy.
Lalabas na ang pasyente ko, kaya dapat pumunta ako.
-Pinuntahan mo ba ang baby mo? -Oo.
Ang ganda-ganda niya.
Pa'no ko ba siya iiwan dito?
Mabait pa ang batang 'yon ngayon,
pero kapag lumaki na siya, medyo mahirap na.
'Di ba po?
Pero sabi nga nila, walang nanay ang nagsisisi sa pagkakaroon ng anak.
Naghahanda ka na ba para sa first birthday niya?
-Oo. -Hay, ang dami na niyang ginagawa.
Nagpapa-reserve na agad siya ng mga pagkain at bumibili ng mga damit.
Ikaw ang halimbawa ng masipag na nanay.
Nagmana siya sa 'yo.
Dr. Seo, ano'ng gamit ang kinuha mo no'ng first birthday mo?
Ako?
Ang…
Ang kinuha ni Dr. Seo no'n
ay isang lapis.
Ang totoo n'yan, anak ko siya.
-Hala. -Hala.
Talaga?
-Nakakagulat. -Magkamukha kayo!
-Talaga ba? -Oo.
Kamukha niya ang papa niya.
Gano'n pala.
-Dr. Seo, puwede ba 'kong magpasuyo? -Sige.
Maghahanda ako ng isang matibay na yarn.
Pero 'di ba ang sabi nila, maganda raw kung galing
sa matalinong tao ang lapis na gagamitin?
A, gano'n ba. Ayos kaya kung pen na lang?
Ayos lang ba?
Oo.
Salamat.
Ingat kayo.
-Mama, akin na 'yan. -Hindi.
Ako na ang magbubuhat.
Sana umabot siya sa first birthday ng anak niya.
Aabot siya.
Oo nga pala.
'Di ba regalo 'yong panulat na 'yon ng papa mo?
No'ng pumasok ka sa med school.
Oo.
Wala na 'yon.
Mauuna na 'ko.
Hello, si Cha Jeong-suk ito.
Ano?
Delikado 'yan. Ano ba kayo?
Tumigil na kayo!
Sige, kaya mo 'yan.
-Tumigil na kayo, nasa ospital tayo! -Hala.
Hindi puwede 'to!
-Tumigil na kayo! -Hala!
Diyos ko po!
-Hala! -Tumigil na kayo!
-Nababaliw na ba kayo! -Ano? Ha!
DOCTOR CHA
Ano ba? Akala ko ba gusto mo na panatilihin 'yang reputasyon mo?
Ipagtanggol mo ang sarili mo, kung hindi baka makalimutan ka niya.
Kailangang may managot.
Hoy, Seo In-ho!
Sobrang nakakainis na parang mababaliw na ako,
kaya umalis ka na.
Nababaliw ka na nga talaga.
Kapag sinabi mong maghiwalay tayo, papatayin kita.
Hihintayin ko munang matapos kang kumain.
Maghiwalay na tayo.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Kathrine Fulgencio