DOCTOR CHA
Sa totoo lang, dahil sa edad mo,
hindi na madaling mapanatili
ang magandang relasyon sa mga kasamahan mo.
At sa totoo lang,
alam mo nang 'di ka magugustuhan ng iba.
Nakakahiya mang aminin,
pero kahit noong nagsimula at nagtapos ako sa medical school,
hanggang sa natapos ko ang internship ko, hindi ko naisip
kung anong klaseng doktor ang gusto kong maging.
Nag-med school ako dahil matataas ang grado ko.
Ang gusto ko lang ay maging doktor,
at isang anak na maipagmamalaki
at magpapayaman sa pamilya niya.
Nakakatawa mang pakinggan,
pero pagkatapos kong magpalaki ng dalawang anak
bilang maybahay sa loob ng 20 taon,
at matapos sumailalim sa isang major liver transplant surgery…
Doon ko lang napagtanto na gusto kong maging isang magaling na doktor.
Naniniwala rin akong
makakatulong ang mga karanasan kong 'to sa pagiging isang magaling na doktor.
Pero, makakamit ko lang ang pangarap na 'yon
kung maipapasa ko ang interview na 'to.
Sige.
Makakaalis ka na.
Salamat.
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL 2022 RESIDENCY INTERVIEWS
Hanga ako sa tapang niya.
At mukha namang magaling siyang doktor.
Ano sa tingin n'yo, FM Department?
Nag-aalinlangan ba kayo?
Kung nandito kayo sa kinatatayuan namin,
tatanggapin n'yo ba siya?
Puwedeng oo, puwede ring hindi.
Pasok na po.
Jung-min, kumusta ang interview mo?
2022 GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL RESIDENCY INTERVIEWS
Alam ba ni Papa?
Hindi.
Papayag ba siya kung alam niya?
Hindi ka puwedeng maging resident, Mama.
Naririnig mo ba'ng sarili mo?
Baka nakalimutan mo na nakatapos ako ng med school.
Lagi lang kasi akong nasa bahay kaya hindi mo na yata tanda,
pero maganda ang grades ko dati.
Naka-49 nga ako sa resident exams.
Naka-49 ka?
Naka-45 lang ako.
Ano ka ba.
Siyempre nag-aral ka habang nasa internship,
ako nag-aral lang ako.
A, oo.
Tapos?
Magtatrabaho kayo rito kung matatanggap ka?
Paano si Papa?
Magtatrabaho muna ako.
At…
Kung malaman man niya, saka ko na iisipin.
Mama, bakit ka naman padalos-dalos?
Hindi naman si Papa ang problema.
Paano kung may makuha kang sakit dito?
Kagagaling mo lang sa operasyon.
Paano mo kakayanin ang mahirap na trabahong 'to?
Jung-min.
Saka ka na lang mag-alala 'pag nakapasa ako sa interview.
Ayos ba?
Salamat sa pag-aalala.
Nag-day off ka ba para sa interview na 'to?
May kailangan lang akong daanan.
Lakasan mo ang loob mo!
Nagkita na ba kayo ng asawa mo?
Pasok.
Ikaw nga.
Natatandaan mo ba 'ko?
Freshman ako sa Gusan University School of Medicine no'ng '95,
Cha Jeong-suk.
Oo, naaalala kita.
Maupo ka.
Buti naman.
Akala ko hindi mo na 'ko maaalala.
Ang tagal na rin.
Mahigit 20 taon na pero ang bata mo pa rin tingnan.
Hindi naman.
Pasensiya na at bigla akong pumunta.
Hindi ako sigurado kung nabalitaan mo,
pero nag-apply ako bilang resident sa Family Medicine.
Nakita kita sa website no'ng pinasa ko ang application ko.
-A, gano'n ba. -Pero
hindi ako sigurado kung matatanggap ako.
Pero kung matanggap man ako,
gagalingan ko.
Gagawin ko ang lahat para 'di mailang ang ibang residents sa 'kin,
kaya sana matulungan mo 'ko.
Hindi yata 'yon magagawa ng pagsisikap lang.
Tama ka.
Oo nga pala, natutuwa akong makita ka.
Sana matanggap ka.
Salamat.
Siya nga pala,
alam ba ng asawa mo
na nag-apply ka rito?
Tungkol do'n.
Puwede kayang…
'wag mong sabihin sa kaniya
kung sakaling magkasalubong kayo?
Bakit? Kung magtatrabaho ka rin dito.
'Di ba dapat alam niya?
Hindi rin naman niya sinabi
na dito ka pala nagtatrabaho.
Mukhang hindi siya matatanggap.
Tingin mo?
Oo naman.
Bakit naman nila pipiliin
ang matandang aplikante kaysa sa malalakas na bata?
At saka, hindi rin maganda ang lagay niya.
Nagtataka ako kasi ang taas ng nakuha niya sa residents exam.
Nasa'n ka ba no'ng ginawa niya 'to?
Dapat una pa lang pinigilan mo na siya agad.
Pasensiya na.
Gusto niya talagang mag-residency,
pero hindi ko naman inaakalang mag-e-exam talaga siya.
At lalo nang hindi ko alam na mag-a-apply pala siya rito.
Hindi ako papasok nang dalawang araw sa susunod na linggo.
Pupuntahan ko ang tatay ko sa Jeju.
Ang tatay mo?
-Tinawagan ka niya? -Oo.
Na-diagnose siya ng stage four pancreatic cancer.
Hala.
Dahil siguro do'n, naalala niya ang inabandona niyang anak.
Kasalanan ko 'to.
Oo, hello?
Oo, si Cha Jeong-suk ito.
Mawalang-galang na.
Kung ayos lang sa 'yo,
puwede ko bang malaman kung bakit hindi ako natanggap?
Dahil ba
sa edad ko?
Oo, sige.
Ano'ng sinabi nila?
Sabi nila maghanap na ako ng ibang ospital bago mahuli ang lahat.
Mag-apply ka na lang sa mas maliit na ospital.
Puwede ka namang pumunta sa iba. Bakit malungkot ka?
Lagi namang masakit ang pagkabigo.
Welcome.
Hello.
Ano'ng nangyari sa mukha mo?
Bakit?
Hindi maayos ang hitsura mo.
Talaga?
Ayos lang ang pakiramdam ko.
Mabuti naman.
Bakit hindi ka magbakasyon?
Siguro pagod na pagod ang utak mo pagkatapos ng operasyon.
Hindi mo ba naisip na makakabuti sa 'yo na pumunta sa magandang lugar?
TERMINAL NG MGA PASAHERO DITO ANG DAAN
Hindi ko alam kung bakit ako aalis ngayon.
Tulad nga ng sabi nila,
kapag may problema ang mga tao, kailangan nilang magpakalayo-layo.
Natural lang sa mga tao ang makatuklas ng mga bagay sa pag-alis nila.
Ang natuklasan ko sa buhay ko ay…
dapat nagbabagong buhay na 'ko bilang doktor,
at hindi pupunta sa Boracay.
Hay, naku.
Ilang taon na rin naman no'ng huli kang nagbakasyon.
Puwede bang 'wag ka nang sumimangot?
Sa puntong 'to,
ikaw na mismo ang gumagawa ng problema mo.
Dismayado lang talaga 'ko.
Tama na 'yan.
Ano naman kung matanda na 'ko?
Hindi na ba puwedeng mangarap ang matatanda?
Hindi naman malaki ang hinihingi ko, e.
Kukulubot 'yang balat mo kapag sumimangot ka pa.
Ito, ilagay mo 'to sa mukha mo araw-araw.
Alam ko kung ano 'to.
Ganito 'to gamitin, 'di ba?
Oo.
Ayan, ganiyan.
Sa leeg din.
Ayan.
Ayos na.
-Talaga? -Oo.
Kapag 'di ka natanggap sa ospital na 'yon, makakahanap ka naman ng iba.
Nag-apply ka, 'di ba?
Oo, may interview ulit ako sa susunod na linggo.
Kailangan ng magandang ugali at pakikisama ang Family medicine,
kaya sigurado akong may ospital na tatanggap sa 'yo.
'Wag mong ipilit 'yang Gusan University Hospital.
Bakit ba do'n pa?
Do'n nagtatrabaho ang asawa mo, 'di 'yon komportable.
Choi Seung-hi.
Choi Seung-hi?
Ang first love ng asawa mo? 'Yong Choi Seung-hi na 'yon?
Oo.
Ang Choi Seung-hi na 'yon…
nagtatrabaho sa Gusan University Hospital.
-Ano? -Nagtuturo s'ya
ng family medicine do'n.
Hindi siya makakapunta? Bakit?
Nakipaghiwalay po ang girlfriend niya, kaya sumali siya sa army.
Ano bang katangahan 'yon?
Ano pong gagawin natin, Professor?
E di 'yong matanda na lang ang natitira nating aplikante?
-Opo. -Hay, ano ba naman 'yan.
Tawagan ko na po ba siya?
Hindi ko alam, bahala ka na.
Talaga?
Teka, nakita mo siya no'ng interview mo?
Hindi, hindi ko siya nakita do'n.
Alam ko na bago pa 'ko pumunta.
Siguro iniisip mong nababaliw na 'ko,
pero kasi…
nasaktan ako ro'n.
Sasabihin kong baliw ka, kung natuwa ka no'ng nakita mo siya.
Tinago sa 'yo ng asawa mo na magkasama sila sa trabaho
ng first love niya na mahal na mahal niya.
Bakit ka naman--
A, alam ko na.
Kaya ba gusto mong magtrabaho sa Gusan University Hospital?
Para bantayan sila?
Hindi! Ano ka ba?
Do'n din ako nagtapos.
Maganda ang ospital na 'yon, siguradong marami akong matututuhan
'pag naging resident ako ro'n.
'Yon ang dahilan ko. Kung ano-ano iniisip mo!
Masyado na 'kong matanda para sa mga gano'ng bagay.
Alam mo naman siguro,
na ang pangit ng dahilan mo, 'di ba?
Sige.
Sino 'to?
Hello?
Oo, si Cha Jeong-suk nga ito.
Gusan University Hospital?
Opo.
Sige po.
Ano 'yon? Ano'ng sabi ng ospital?
Pasensiya na.
Hindi na 'ko makakasama sa 'yo.
Natanggap ka?
Natanggap ako.
Tara nga rito!
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
-Kumusta. -Kumusta po.
-Kumusta, Professor! -Hello, Professor.
Hindi ako professor.
Resident ako rito.
-Hello sa inyo. -Kumusta.
Hello.
-Hello. -Hello.
Ako si Lee Do-gyeom.
Ako si Moon Chae-yoon, 1995 ako pinanganak.
Ako si Cha Jeong-suk.
Isa rin akong 1995…
Freshman noong 1995.
Gagawin ko ang lahat para 'di ako makaabala sa mga seniors at juniors ko.
Sana hindi kayo mailang,
at ituring n'yo lang ako na parang ibang resident.
Siyempre naman.
Ayaw namin ng gusto sila ang nasusunod dahil lang mas matanda sila.
Oo naman, naiintindihan ko.
Halos 80 oras kaming nagtatrabaho linggo-linggo.
Ayos lang ba 'yon?
Maikli na ang mga shift ngayon?
No'ng panahon namin, 100 oras ang trabaho namin kada linggo,
tapos dalawang linggo ang pang-gabing shift,
tapos sa unang taon…
Alam n'yo 'yong hindi kayo puwedeng lumabas sa loob ng 100 araw.
-100-day shifts. -100-day shifts.
Oo, 'yong 100-night shift din. Gano'n kami dati.
Ang tagal na no'ng…
Matagal na 'yong wala.
Ay matagal na ba 'yong wala?
Nakakairita 'yon, 'di ba?
'Di ba gumagamit ang mga tao ng "nakakairita" sa mga ganitong sitwasyon?
Oo, nakakairita talaga.
O "cringe naman" ang tawag do'n?
Professor Choi, hindi n'yo po siguro nalaman kasi wala kayong pasok.
Pagkatapos ng mga nangyari, natanggap din siya.
Siya po si Dr. Cha Jeong-suk.
Kumusta, Professor?
Kahit advance na ang test methods, 'di mo puwedeng ma-miss ang puntong 'yan.
-Opo -Okay po.
Okay po.
BOOK CAFE LOUNGE
Teka.
Hindi maganda ang pakiramdam ko, kailangan ko ng IV drip.
IV drip?
Nagbayad ka na ba?
-Bayad? -Bumalik ka rito,
pagkatapos mong kumuha ng ticket number sa registration at magbayad.
Hindi 'yon, emergency 'to.
Hindi mo ba 'ko kilala?
Professor Seo, ano'ng ginagawa mo rito?
Ms. Lee.
Masama ang pakiramdam ko, kaya kailangan ko ng IV drip.
Pero ang sabi niya sa 'kin, magbayad muna ako.
Unang araw niya pa lang kasi rito, kaya wala pa siyang idea.
Ako na'ng magbibigay sa 'yo ng IV drip.
-Tara dito. -Salamat.
Hala, ano'ng nangyari?
Gan'to pala ang pakiramdam…
ng mabawasan ng taon.
SEUNG-HI: MAGKITA TAYO NGAYON
Hay.
Hindi rin ako makapaniwala kahit no'ng tinext mo 'ko.
Nabigla ako,
na para bang tinamaan ako ng kidlat--
Mas nagulat pa sa 'kin?
Mas nabigla ka pa talaga?
Pumasok ako kaninang umaga at biglang nasa harap ko ang asawa mo.
Muntik na 'kong mahimatay.
Pasensiya na.
'Di 'to malulutas ng paghingi mo ng pasensiya.
Ganito ka ba nila tratuhin sa bahay?
Ano'ng tingin sa 'yo ng asawa mo?
Paano siya nakapagdesisyon ng ganito nang hindi nagpapaalam sa 'yo?
'Yon nga ang sinasabi ko!
Ano na'ng gagawin mo?
Ano'ng gagawin mo sa gulong 'to?
Kailangan ko bang lumipat ng ospital? Aalis na ba 'ko?
Seung-hi, huminga muna tayo. Kailangan nating kumalma.
Bigyan mo 'ko ng oras para mag-isip.
'Di ako makakapaghintay nang matagal.
PROFESSOR'S OFFICE
MAMA NI JUNG-MIN
Ang 'yong tawag ay hindi pumasok. Maaari kang mag-iwan ng…
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
EMAIL
IKINAGAGALAK KITANG MAKILALA
Siya si…
IKINAGAGALAK KITANG MAKILALA
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
PROFESSOR'S OFFICE 204
ROY KIM
Pasok.
Tuloy ka.
Kumusta.
-Ikaw 'yong-- -Grabe.
Pumunta 'ko para batiin ang bagong doktor na magtatrabaho rito.
Nandito ka rin pala, Chief.
Alam ko ngayon lang tayo nagkita.
Ako nga pala si Seo In-ho.
Kumusta ka?
Ako si Roy Kimberley.
Roy na lang ang itawag mo sa 'kin.
Sige.
Maupo ka.
Paalis na rin ako. Mag-usap muna kayo.
Masaya akong may dalawang magaling na doktor ang ospital na 'to.
May dragon sa kanan ko,
at tigre naman sa kaliwa.
-Ingat po. -Ingat.
Paano ka napunta rito?
Nakatulog ka ba nang maayos?
Masakit pa ba ang tiyan mo?
Hindi na, ayos na 'ko.
Pero ano ba'ng nasa IV drip na 'to?
Dapat hindi 'to glucose.
Gawa lang 'to sa masustansiyang protina para sa muscle mass.
Gusto ka nga pala naming i-refer sa Psychiatry Department
para sa isang counseling session.
Ano'ng sa tingin mo?
Sa Psychiatry Department? Bakit kailangan kong pumunta ro'n?
Isipin mo na lang paraan 'yon para malabas mo ang mga iniisip mo.
Nang sa gano'n, mas maaga kang makakalabas.
Sige.
I-refer n'yo siya sa Psychiatry,
at bigyan n'yo 'ko ng panibagong reading ng AP CT niya.
Tanungin n'yo rin ang Surgery kung puwede siyang operahan
'pag nagtuloy-tuloy ang sakit ng tiyan niya.
Puwede bang paulit no'n? AP…
AP CT.
Abdomen at pelvis CT.
Salamat po.
Puwede mo bang takutin ang asawa ko para ihinto niya na ang residency niya?
Marami puwedeng dahilan.
Mga impeksiyon, relapses, at iba pa.
Hindi nakikinig ang iba sa mga taong malapit sa kanila,
pero makikinig sila sa mga taong 'di nila kilala.
Hindi ako sigurado.
Magiging mahirap,
pero mas pipiliin kong suportahan ang gusto niya.
Mukhang nakita na niya ang para sa kaniya.
Sinasabi mo bang wala kang gagawin kundi manood lang
na mapahamak ang pasyenteng inoperahan mo?
"Walang gagawin at manonood"?
Titingnan ko pa rin ang kalagayan niya paminsan-minsan.
Kung gano'n, sige,
naiintindihan ko.
May isa pa pala akong hihinging pabor.
Magpapakatotoo ako,
alam man ng buong ospital na nandito ang anak ko,
walang nakakaalam na mag-asawa kami.
At ayaw naming malaman ng mga tao.
Bakit hindi?
"Bakit hindi?" Kanina pa 'ko nabubuwisit sa mga tanong mo.
Baka kasi magalit sa kaniya ang iba dahil nga rin sa kondisyon niya,
kaya 'pag nalaman nilang asawa ko siya,
mas magiging mahirap ang sitwasyon niya.
Pero 'pag nalaman nila na asawa mo siya,
hindi nila siya pagkakaisahan.
Mas gusto niya 'to.
Naiintindihan ko.
Nakakatuwang tingnan
ang isang pamilya ng mga doktor.
Oo naman.
Surgeon din ang tatay ko.
Isa siya sa nagpakilala at unang nagsagawa
ng laparoscopic surgery dito sa Korea.
A, gano'n ba.
Hindi na bago rito ang tatlong henerasyon ng mga doktor sa isang pamilya.
Matanong ko lang, ano'ng trabaho ng tatay mo?
'Di ba, dito sa Korea,
masyadong makaluma
ang pagtatanong kung ano'ng trabaho ng tatay nila?
Ha?
Biro lang. Joke.
Ang buwisit na…
Nasa real estate business ang tatay ko sa New York.
Namumuhunan din siya sa malalaking kompanya at hotel.
Gano'n ba.
Oo.
VIP WARD
PASYENTE: OH CHANG-GYU
Kumusta po.
Pumunta ako rito para sabihin ang mga exam na gagawin sa inyo ngayon,
at para papirmahan ang consent form n'yo.
Mukhang sulit ang binayad ko rito,
lalo na't professor mismo ang pinadala nila sa 'kin.
Hindi po ako professor.
First-year resident po ako.
E bakit ang tanda mo na?
Opo.
Matagal po akong nagpahinga pagkatapos ko sa medical school.
Ano bang silbi nito kung baguhan ka lang pala?
Buwisit.
Sasailalim po kayo sa gastroscopy at enteroscopy.
Kung may makikita pong polyps habang sinusuri kayo,
maaari po 'tong maging cancer, kaya plano itong tanggalin.
At tulad po ng nakalagay rito. Sa gagawin pong endoscopy,
may mga komplikasyon po na puwedeng mangyari
tulad ng pagdurugo, impeksiyon, at iba pa.
At kung allergic po kayo sa anesthesia na gagamitin,
may maliit na tsansang ma-shock o mawalan kayo ng malay.
Nag-fasting na po ba kayo, Mr. Oh?
"Chairman Oh" ang tawag sa kaniya.
Hala, pasensiya na po.
Chairman Oh, nakapag-fasting na po ba kayo mula kagabi?
Oo.
NAIINTINDIHAN KO AT PUMAPAYAG AKO NA SUMAILALIM SA NAKASULAT DITO
Masakit ba ang endoscopy?
Madalas,
opo.
Pero dahil naka-anesthesia kayo, manong,
wala po kayong mararamdaman.
Pero pagkagising n'yo,
hindi po 'to magiging komportable sa loob.
-Hoy. -Ano po 'yon, Chariman Oh?
Wala.
Kung gano'n po,
ihahatid ko kayo sa endoscopy room pagkatapos ng 30 minuto.
Sana po maganda ang kalabasan, Chairman Oh.
Hay, naku.
Nandito na ba siya?
Hala, ang guwapo niya.
-Pasensiya na po. -Ayos lang.
Tingnan mo, ang guwapo niya.
Kumusta po.
Ang pogi niya talaga.
-Ang guwapo-guwapo niya. -Sobra!
Tingnan mo.
Chief, ako po ang advisor.
Bakit n'yo siya tinanggap nang hindi nagpapaalam sa 'kin?
Alam mo naman na iba na ang patakaran.
Magkakaproblema tayo
kung hindi natin tatanggapin ang mga aplikante kung may bakante.
Hindi ko naman mapapabalik 'yong batang pumasok sa army,
at lalong 'di ako puwedeng mang-agaw ng aplikante sa ibang ospital.
Kahit na, at saka, bakit kayo nagpasok ng halos 50 na ang edad?
'Wag ka namang magsalita ng ganiyan.
Tumatanda naman tayong lahat.
Tumatanda…
Chief Lim!
Ano 'yon?
May problema po tayo.
Ano na naman?
Bakit ang dami nating problema nitong mga nakaraang araw?
Ang second-year resident, si Dr. Baek I-yeon,
-sa ilalim ng Surgery Department. -Ano'ng mayro'n?
Buntis po siya.
Mabuti kung gano'n. Teka.
-At? -Aalis na po siya.
Makakasama raw po sa baby ang ospital.
Diyos ko po.
Umalis na'ng lahat dahil sa army at sanggol.
Unang araw pa lang, ang dami na nating problema.
Chief Lim.
CHA JEONG-SUK
Siya ang papalit sa second-year resident na umalis.
Nanghihingi nga po pala ng pasensiya ang Family Medicine Department.
A, gano'n ba.
Kung…
Sige, walang problema.
-'Di ba? -Po?
A, opo.
Pero kailangan pa namin ng isang tao rito.
Ako na'ng bahala sa kaniya.
Masaya po akong makilala kayo, Professor.
Kumusta?
Sige.
Dito na tayo.
Ayos lang po ba?
-Aray. -Hindi pa po dumidikit.
Dahan-dahan lang, puwede ba?
Opo.
Teka, bibilang ako ng tatlo.
Isa.
Dalawa.
Tatlo.
Ihanda mo
'yong epinephrine at ang mga tubo,
-at tawagin mo ang surgeon na naka-duty. -Sige.
EMERGENCY MEDICAL CENTER
Aray. Ano ba'ng ginagawa mo?
'Yan din ang itatanong ko sa 'yo, e.
Ano'ng ginagawa mo?
Hindi ba halata?
Nagtatrabaho ako.
Paano mo 'to nagawa nang hindi sinasabi sa 'kin? Bigla ka na lang--
Kahit na sabihin ko 'to sa 'yo, pipigilan mo rin naman ako.
Kaya nga, bakit ginawa mo pa, kung alam mong ganito ang mangyayari?
Kailangan mo ba talaga 'tong residency?
Puwede ka namang magbagong-buhay
depende na 'yon sa 'yo bilang mabuting asawa.
Sinabi ni Einstein,
"Ang ibig sabihin ng kabaliwan ay paulit-ulit na paggawa ng iisang bagay
habang umaasa na mag-iiba ang kalalabasan."
Sinasabi mo bang nababaliw na 'ko?
Wala ka talagang pakialam.
Hindi mo ba naiintindihan?
Gusto kong sabihin na nagsisikap akong magkaro'n ng ibang kinabukasan.
Pasensiya na, marami akong ginagawa.
At paano kung may makakita sa 'tin?
Ayos lang ba sa 'yong malaman nila na asawa mo 'ko?
Nagulat naman ako sa 'yo.
Pakiramdam ko nakakakita ako ng multo sa ospital.
Masanay ka na.
Ano 'yan? Dapat balanse ang kinakain mo.
Hindi mo puwedeng gawin 'yan dito.
Wala tayo sa bahay.
Opo, Dr. Seo.
Puwede ba kitang sabayan?
Hindi.
Maiba naman po tayo,
paano po kapag hinimatay ka sa trabaho?
Kahit ako napapagod, e.
Malakas ka man sa 'kin, mas determinado naman ako.
Kahit gaano ka kadeterminado,
nagtatrabaho ka.
-Kapag mahina ang katawan-- -Jung-min.
Makinig ka.
Mas malakas na 'ko ngayon.
'Wag mo 'kong alalahanin.
Kain na.
Ang sarap ng sitaw, 'no?
Hindi naman sa kumokontra ako sa pangarap mo.
Nag-aalala lang ako sa 'yo.
Tawagan mo lang ako kapag kailangan mo 'ko.
JUNG-MIN
Salamat, Jung-min.
Mahal kita!
Nagkita rin tayo.
O, Professor.
Bakit ka nandito?
Kasisimula ko lang din sa ospital na 'to.
Oo nga pala,
manghihingi sana ako ng pabor.
Hindi alam ng mga tao sa ospital
na anak at asawa ko sila.
Alam ko.
Pinuntahan ako ng asawa mo para sabihin 'yan.
A, gano'n ba.
Nagkita na pala kayo ng asawa ko.
Oo.
Pero kailan ka makikipagdiborsiyo?
-Ha? -Akala ko iiwan mo na siya
pagkatapos mong gumaling.
Dr. Kim.
Kahit biro lang 'yon masakit 'yon, ha.
Gano'n ba?
At saka, hindi madali ang pakikipagdiborsyo.
Wala ka pang asawa, 'no?
-Oo. -Bakit naman?
Wala akong tiwala sa sarili ko.
Hindi ko nga inakala na magmamahal ako
at magiging mapagmahal sa pamilya ko.
Mas mahirap
ang pakikipaghiwalay kaysa pagpapakasal.
Kahit na, napakahaba ng pasensiya mo.
Ganiyan ba talaga ang mga Koreano?
Kung makapagsalita ka naman, para kang hindi Korean.
Hindi nga.
Amerikano ako.
Bata pa ako
noong inampon ako.
Sa linyang 'yan laging nahuhulog ang mga babae.
Muntik ka nang maniwala, 'no?
Ano ba naman 'yan!
Magkaiba ang mga nanay sa babae.
No'ng sinabi mo pala na ampon ka…
Totoo ba 'yon o hindi?
Hindi ko sasabihin.
Hahayaan kitang mag-isip at hindi ko sasabihin sa 'yo.
Umuwi ka na. Halatang pagod na pagod ka.
Oo nga, e.
Grabe ang pagod ko ngayong araw.
Kahit sa'n ako humiga makakatulog ako.
-Bukas na lang ulit. -Sige, mauuna na 'ko.
-Dito na 'ko. -Ingat ka.
Ano? Kumusta naman ang unang araw mo bilang first-year sa edad na 'yan?
Kinaya mo ba?
Ano sa tingin mo?
Pakiramdam ko, buong taon akong nagtatrabaho ngayong araw.
Nakalimutan ko na
kung gaano nakakapagod ang maging isang resident.
Alam kong hindi kita mapipigilan,
kaya hinayaan na lang kita.
Pero ganiyan talaga kahirap.
'Wag ka nang makipagtalo,
-subukan mo na lang umidlip sa banyo. -Sige.
At kumain ka nang maayos.
Hangga't maaari, masusustansiyang pagkain at mga gamot
na may red ginseng ang kakainin mo.
Kailangan mo 'yong kainin hanggang sa mabusog ka.
'Yan ang makakatulong sa 'yo, kuha mo?
Basta kumain ka lang hanggang sa mabusog ka.
Naiintindihan mo ba?
Jeong-suk?
Jeong-suk.
Cha Jeong-suk.
Nakatulog ka na ba?
Ganiyan nga, sige lang.
Magaling, Jeong-suk.
Kaya mo 'to!
Ngayon ka lang?
Opo, Mama.
Mag-usap nga muna tayo.
Dapat lagi mong inuuna ang kalusugan mo.
At saka, isipin mo sina In-ho at Jung-min na nagtatrabaho sa ospital na 'yon.
Hindi komportable sa kanila na lagi ka nilang makikita ro'n.
Pati si I-rang. Nakalimutan mo na bang grade 12 na siya?
Tingnan mo ang nangyari ngayon.
Wala ka rito no'ng umuwi siya,
kaya nag-taxi na lang siya at bumili ng pagkain sa labas.
Naririnig mo ba 'ko?
Mama, puwede bang tulungan n'yo…
Sa edad kong 'to, ako pa ang gagawa no'n?
Hindi.
Anak mo siya, kaya ikaw ang mag-aalaga sa kaniya.
Hoy.
-Mama? -Bakit?
Ba't magkaiba ang trato n'yo sa 'min ni kuya?
-Ano? -Hindi mo naman pinabayaan si Kuya
no'ng grade 12 siya tulad ng pagpapabaya mo sa 'kin.
Baka nakakalimutan n'yo, grade 12 na 'ko ngayon.
'Yong ibang mga nanay, 'di na nagtrabaho para matutukan ang anak nilang grade 12.
Ano ba'ng ginagawa mo?
Gusto mo ba akong magkolehiyo o hindi?
Ano?
Ikaw ang nasa grade 12, hindi ako.
Bakit n'yo binibilang ang mga sakripisyo ko, e kayo ang magkokolehiyo?
Magkokolehiyo ka para sa sarili mo.
Ginagawa mo ba 'yon para sa 'kin?
Oo, minsan 'yon ang pinaniwalaan ko.
Pero nagbago na ang isip ko.
Ginawa ko ang lahat para palakihin kayo ng kuya mo,
ito na ang panahon para gumawa ka ng desisyon na wala ang tulong ko.
Tandaan mo na lagi kitang
mamahalin at susuportahan.
At gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para sa 'yo.
-I-rang-- -"Lahat ng makakaya,"
ibig mong sabihin lahat ng gusto mo!
Hindi na 'ko ihahatid ng mama 'ko.
Magta-taxi na lang ako palagi. Nakakainis.
Ako rin, 'yon na lagi ang ginagawa ko simula no'ng lumipat ako rito.
Eun-seo.
Ang aga n'yo po ngayon.
Sino'ng ka-text mo?
Kaibigan ko po sa academy.
Naiinis siya na nagtatrabaho na ang nanay niya.
Buti na lang maunawain ang anak ko.
Kumusta po ang trabaho?
Trabaho?
Ayos lang. Wala namang nagbago.
Buti naman po.
Labas ka muna d'yan.
Binili ko ang paborito mong carrot cake.
Ang galing mo namang magpanggap na mabuting ina.
Puwede bang 'wag muna ngayon?
'Di takbuhan ang ospital ng mga asawa na gustong tuparin ang pangarap nila.
'Di naman 'yon ang kaso.
Una sa lahat,
hindi ako gano'n.
At saka, gusto ko naman talagang maging isang doktor.
Pero pagkapanganak ko kay Jung-min,
mas pinili kong maging ina kaysa maging doktor.
At ilang taon na 'kong nagpapaka-nanay
Pagkatapos kong magkasakit,
napaisip ako kung gaano karangal magtrabaho bilang isang doktor.
Naalala ko kung gaano ako kadesperada maging magaling na doktor.
Gusto ko 'tong gawin!
Alam kong kaya kong harapin lahat ng hirap.
Hindi sapat ang lakas ng loob sa trabahong 'to!
Bakit ba ayaw mong gawin ko 'to?
May iba bang dahilan kung bakit mo 'ko pinipigilan?
Ibang dahilan?
Anong dahilan?
Hindi ko alam.
Ikaw lang ang nakakaalam.
Sige.
Kung gusto mo, bahala ka.
Hindi kita pipigilan, kaya galingan mo.
-Talaga? -Oo.
Ikaw na'ng bahala, desisyon mo 'yan.
Magpanggap ka lang na hindi mo 'ko kilala.
'Wag na 'wag kang magrereklamo sa 'kin kung mahirapan ka man sa trabaho.
'Wag mo 'kong hingian ng tulong.
At 'wag mong asahan
na tutulungan kita dahil lang nando'n ako.
Hindi tayo magkakilala kapag nasa ospital.
Tatratuhin kita bilang rookie resident, naiintindihan mo ba?
Oo, gano'n ang gusto ko!
Salamat, honey.
At saka nga pala…
Wala.
'Wag kang mahuhuli bukas.
Sige.
Ang mahalaga pumayag siya na gawin 'ko 'to.
Kumusta, Professor.
Nakakainis talaga.
Honey, puwede mo ba 'kong ihatid?
Hindi puwede.
Puwede mo naman akong ibaba sa malayo.
Baka makita tayo ng ibang tao sa ospital.
Bilisan mo.
Baka maunahan pa kita.
Pambihira.
Heto.
Salamat.
Ingat.
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
Teka lang!
Salamat, Dr. Kim.
Good morning.
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
Dahil hindi siya nagulat, siguradong nagkita na sila.
Nakita kong sinara mo ang pinto.
Dr. Cha.
-Malapit na ang check-up mo, 'di ba? -Oo.
Dumaan ka na lang 'pag kaya mo.
Ang galing naman na nasa isang ospital lang kayo
ng doktor mo.
Oo nga.
Ang suwerte ko naman.
Bakit siya tumatawa?
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
Nag-agahan ka na?
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
Professor, kakausapin ko po kayo, tungkol sa kinonsultang pasyente kahapon.
Isa siyang 53 taong gulang na babae
na may history ng diabetes at high blood pressure.
Sumailalim sa colonoscopy dahil sa hematochezia
at na-diagnose na may mid upper-rectal cancer.
Ni-request po ang konsultasyon para sa surgical treatment niya
Gano'n ba? Walang pamamaga?
Wala pong nakitang kakaiba sa mga litrato ng tiyan niya,
at wala pong metastasis sa tiyan at CT scan ng dibdib niya.
Nagsagawa ba ng MRI? E, ng CRM?
A, opo.
Mukhang hindi siya
sumailalim sa abdominal MRI…
Teka lang po.
Ang…
Hindi siya sumailalim sa abdominal MRI
kasi hindi naman 'to kailangan.
At ang CRM…
Ang rectal MRI ang tinatanong ko dahil rectal cancer 'to.
Aanhin ko ang abdominal MRI?
Hindi ba naisagawa ang rectal MRI?
Teka lang po.
Ang…
Opo, sumailalim siya sa rectal MRI.
At ang CRM?
A, ang CRM.
Nakalagay sa file niya na positive ito.
Ano ang CRM?
-Po? -Ano'ng ibig sabihin ng CRM?
Ang CRM ay…
Circumferential.
Circumferential…
C…
Hindi ko alam.
Ang CRM ay isang resection margin na dapat ginagawa mo tuwing operasyon.
Ano nang gagawin natin?
Ang gagawin…
Pasensiya na po.
Paano ka makapagdedesisyon sa paggamot ng pasyente
kung kaunti lang ang alam mo?
Ni hindi ka puwedeng magkunwaring doktor sa lagay na 'yan.
'Di ako makapaniwalang natulog ka kahit 'di pa handa ang rounds.
Isang taon ka nang intern.
'Di mo pa rin alam ang pinagkaiba ng abdominal at rectal MRI?
Kung tatanga-tanga ka, maging masipag ka man lang!
Pasensiya na.
Sinabi nang 'wag kang gagawa ng bagay na ikahihingi mo ng pasensiya.
Ikaw.
Isa pang beses na mautal o wala kang masagot sa round bukas,
lagot ka sa 'kin.
-Naiintindihan mo? -Oo.
Jung-min, tumingin ka sa 'kin.
Ayos lang 'yan. Ang galing mo nga.
-Uy! -Kaya mo 'yan!
Paano kung may makakita sa 'yo?
Ang manang na 'yon…
Nababaliw na ba siya?
Bakit mo ginawa 'yon dito?
Pasensiya ka na.
"Ang manang na 'yon"?
Alam kong galit siya, pero sino'ng tinatawag niyang manang?
Babae rin naman siya, 'di ba?
Sino kayang magkakamaling magpakasal sa babaeng 'yon?
Babantayan ko siya para makita ko sa'n siya pupulutin.
Pinayagan mo siya?
Nababaliw ka na ba?
Pinalagay ko siya sa departamento n'yo,
pero babalik din siya sa 'min matapos ang tatlong buwan. Magiging boss niya 'ko!
-Kailangang mapaalis natin siya. -Paano?
Mahirap ang trabahong 'to sa lahat ng aspeto.
Hindi siya makakatagal nang tatlong taon dito.
Mukhang nag-aalala ka sa kaniya.
20 taon siyang nasa bahay lang.
Ni hindi naman siya magaling, at siguradong pahihirapan siya ng lahat.
Hindi magtatagal, susuko rin siya.
Sinasabi mo bang hintayin ko na lang 'yon?
Kung gusto mong sumuko siya agad, gumawa ka ng paraan.
Paraan?
Paano?
Gawin mo kung ano'ng kailangang gawin
bilang boss niya.
Hindi ako makapaniwala na kailangan ko 'tong gawin.
Si Chief.
Kailangan ko nang umalis.
Salosalo?
May bago tayong professor, si Dr. Kim, at may mga bagong resident.
Para din 'to sa teamwork natin.
Uubusin natin ang mga inumin sa restaurant.
Makakasama ba kayo?
Opo.
Mabuti.
Ako…
Professor Seo, ayos ka lang ba?
Ha?
Parang may sakit ka.
Gano'n ba?
MAMA NI JUNG-MIN
Bakit ayaw mong sagutin?
Nasa lobby ang lahat.
-Dito. -Kumusta?
Tara na rito.
-Ano ka ba? -Kapag uminom ka, dapat malakas ka.
-Isang libo? -Mga dalawang libo pagkatapos kong uminom.
-Subukan mo. -Professor Seo!
Tara na rito, bilis.
Magandang gabi.
'Wag na tayong mag-aksaya ng oras.
Mag-inuman na tayo. Tara na!
-Tara na! -Tara!
Umayos ka.
Magpapa-reserve dapat ako sa paborito kong Italian restaurant,
pero mas inisip ko kung ano ba'ng magugustuhan mo,
kaya sa Korean restaurant na lang.
Kumakain din ako ng pasta.
Lagi akong kumakain ng Korean food, pero mas gusto ko kapag ako ang gumawa.
Hindi ko alam 'yon, iimbitahan kita sa susunod.
Bahala ka.
Ang ganda mong tingnan kapag ganiyan ang suot mo.
Maganda naman talaga ako.
Hindi ako nagpapa-botox katulad ng iba, kaya may kulubot ang balat ko,
pero kasama 'yon sa natural kong ganda.
Mali ang mga sinabi ko sa 'yo no'ng araw na ooperahan si Jeong-suk.
Mukhang nasaktan ko kayo
ni Jeong-suk.
Akala ko…
hindi ko makakalimutan ang pagkadismaya ko
sa inyong dalawa ni In-ho.
Pero gumaan ang pakiramdam ko
sa paghingi mo ng tawad.
Ay, siya nga pala.
Alam mo namang bumalik na si Jeong-suk sa pagtatrabaho sa ospital, 'di ba?
Ito pala ang dahilan kung bakit niya ko inimbita.
Ang ipinagmamalaki ng Surgery Department,
ang soju bomb expert, ay ipapakita sa 'tin kung paano magtimpla ng alak!
-Palakpakan! -Galingan mo!
Bilisan n'yo na.
Ang laki na ng pinagbago ni Dr. Jeon.
-Ang sarap nito. -Purong-puro ang alak.
Ang ipinagmamalaki ng Korea.
Lasinggera pala siya.
Hayaan n'yo akong magtagay sa inyo.
'Pag sinabi kong "soju bombs," sabihin n'yong "ikamamatay ko 'to!"
Para kay Professor Kim ng Hollywood at sa mga bagong resident,
Soju bombs!
-Ikamamatay ko 'to! -Ikamamatay ko 'to!
Umiinom ka pala.
Ang totoo niyan, magaling talaga 'kong uminom,
pero pinipigilan ko lang ang sarili ko.
Mas masarap talaga ang alak
pagkatapos ng mahabang araw galing sa trabaho.
Pero hinay-hinay ka muna.
Oo naman.
Nararamdaman ko na 'yong ininom ko pagkatapos ng nakakapagod na araw.
Masama 'to.
Pero ito siguro ang dahilan kung bakit umiinom ang mga tao.
Naisip ko rin naman na,
"A, nasa tamang edad na ang mga anak niya."
"Kung gusto niyang magtrabaho,
puwede siyang pumasok sa maliit na clinic."
Pero residency?
Paano naman kakayanin
ng mahina niyang katawan ang tatlong taon na pagod na 'yon?
Ni hindi ako makakain o makatulog kakaisip do'n.
-Ms. Kwak. -Ano 'yon?
Subukan mo kayang
magpakatotoo.
-Ano? -Mapagpanggap ka.
Hindi ka naman nag-aalala sa anak ko.
Nagtatrabaho siya sa ospital ni In-ho,
kaya iniisip mong mapapahiya niya ang anak mo.
'Yon talaga ang gusto mong sabihin, 'di ba?
Oo, buti naman at naintindihan mo.
Hindi lang magiging professor sa isang university hospital ang anak ko.
Na-publish nga ang isinulat niya sa…
Ano nga 'yon? Kilala 'yon, e.
Nature.
Oo, sa Nature…
Pinili nila 'yon bilang pinakamagaling na papel kaya ginawang cover.
Kayang-kaya ni In-ho
na maging makapangyarihang direktor ng ospital.
Kaya bakit ko hahayaang
sirain ng asawa niya ang pagkakataong 'yon?
-Ms. Kwak. -Ano 'yon?
Ang totoo niyan,
mas matataas ang nakukuha ng anak ko kaysa sa anak mo dati.
Kung nakisama nang maayos ang anak mo,
'yang pinakamagaling na papel sa Nature,
malamang ay ang anak ko ang nakapagsulat ng papel na 'yon,
hindi si In-ho.
Kaya mula ngayon,
wala ka nang sasabihin,
hindi mo na papakialaman ang anak ko,
at wala ka nang ibang gagawin.
Wala kang kailangan gawin.
-Ale, apat na alak pa rito. -Sige.
Professor Seo, sasalinan po kita.
Hindi na. Nakarami na 'ko.
Hindi ko pa po yata kayo nakitang nalasing.
Ang prinsipyo ko ay uminom nang tama.
Ang prinsipyo ko ay uminom hanggang wala nang maiinom pa.
Nakakahiya naman ako.
Kung ganiyan ang ugali ng ibang mga asawa,
siguro magiging kalahati na lang ang divorce rate sa bansa.
Karapat-dapat po kayong maparangalan ng Noble Peace Prize.
Ano ka ba.
Isang Nobel Peace Prize?
Oo, noong nagkasakit ang asawa niya, binigay niya ang atay niya.
Hindi, sinubukan niya pala. 'Di ba?
Gano'n nga.
Wala naman akong magagawa.
Nakakainggit naman. Ang saya po siguro ng asawa n'yo.
Ang sakit ng tiyan ko.
-Ano'ng nakakatawa? -'Yong tiyan ko.
Kakaiba talaga siya.
Pasensiya na.
Ngayon lang ulit kasi ako nakainom,
kaya hindi ko napigilan ang sarili ko.
Pasensiya na.
Ale! Dalawang bote pa nga rito.
Sige.
Professor Seo, marami pa tayong alak.
Gusto ko biglang malasing.
Jung-min, mag-usap tayo.
Pauwiin mo na ang nanay mo.
Bakit po?
Hindi mo ba napapansin?
Lasing na siya!
Nakikipagharutan na nga sa bagong professor!
Tapos bigla na lang siyang tumawa na parang baliw
kaya nawalan ng gana ang lahat!
Hindi pa ba sapat 'yon bilang rason?
Kakatapos lang ng liver transplant niya.
Nahihirapan din siya sa residency.
Paano kung magkakomplikasyon ang atay niya kakainom?
Mukha lang naman po siyang masaya
kasi ngayon lang ulit siya nakapunta sa ganito.
Mukhang may tama na siya.
Bantayan mo siya at siguraduhin mong wala na siyang gagawin.
Sige po.
Papasok na ako.
Jung-min.
Uminom muna kaya kayo?
Ito, tubig.
Salamat.
Damihan n'yo ang pag-inom
at ayusin n'yong sarili n'yo.
Ayusin ang sarili ko?
Ayos lang ako, 'no.
Lasing ka na.
Hindi ako lasing.
'Wag ka nang uminom.
Hoy, Jung-min.
Ano 'yon?
Wala nang iniihaw.
Mag-ihaw ka rito.
Sige.
Dr. Jeon.
Kung gusto mo pa, mag-ihaw ka mag-isa.
-Bakit kailangan mo pang utusan ang-- -Sige! Mag-iihaw na 'ko!
Ako na ang mag-iihaw. Ayos lang.
Mag-iihaw na 'ko.
Ako na. Magaling akong mag-ihaw.
Ale!
Apat pa nga pong karne rito.
Dr. Cha, maybahay ka ba no'ng hindi ka pa nagtatrabaho?
Opo.
Mukhang may kaya ang pamilya mo.
Ano'ng trabaho ng asawa mo?
Ang asawa ko po?
Oo, ang asawa mo.
Patay na siya.
-Aray! -Jung-min!
DOCTOR CHA
Ang asawa ko? Patay na siya.
Matagal na siyang patay.
Baliw na siya.
Honey.
Nagsinungaling ka at sinabi mong patay na ang asawa mo
tapos manghihingi ka ngayon ng pabor?
Balita ko, pinupuntahan daw ang indoor golf centers ng mga nangangaliwa.
Honey, bumili ka ba ng bracelet?
'Di porke't kinalimutan ko na ang nangyari dati,
puwede na tayong maging magkaibigan.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Kathrine Fulgencio