DOCTOR CHA
Nag-ROSC siya. Tingnan n'yo ang vitals niya.
Dr. Cha!
Buksan mo ang mga mata mo!
Dr. Cha!
Ano'ng nangyari?
Dr. Cha!
Ano'ng nangyari sa kaniya?
Humawak siya sa pasyente na sini-CPR kaya nakuryente siya.
Hay, 'di talaga siya nag-iingat.
Hala.
Gising ka na.
Ayos ka lang ba?
Bakit ako nandito?
Hindi mo ba naaalala?
Hinimatay ka pagkatapos mong makuryente.
Talaga?
Po?
Kahit med student 'di magkakamali sa ganiyan.
Gumawa ka ng eksenang hindi makakalimutan ng buong ospital.
Sapat na'ng pahinga mo, bakit hindi ka pa tumatayo?
A, oo. Pasensiya na.
Bakit mo ginawa 'yon?
Hindi ko alam.
Nawala ako sa focus.
Hay, nakakahiya.
Hindi 'yon ang problema.
Hindi mo ba alam kung gaano ako nagulat? Lalo na kanina…
Nagkataong nasa ER si Papa,
kaya sinigawan niya lahat at binuhat ka niya papunta rito.
Ngayon ko lang siya nakitang gano'n.
Tumabi kayong lahat!
Hindi!
Ginawa 'yon ng papa mo?
Tingnan mo ang lagay ng mama mo at bantayan mo siya.
Alam kong mahirap, pero alam kong naiintindihan mo 'ko.
Galingan mo.
Ako lang ang gumagawa ng lahat.
Bakit ko ba kasi…
Ano'ng nangyari sa kaniya?
Humawak siya sa pasyente na sini-CPR kaya nakuryente siya.
Hay, 'di talaga siya nag-iingat.
Mas matulungin ka kaysa sa 'kin.
Puwede ko 'yong sabihin. Pero ang totoo, pakialamero ka lang talaga.
Pero ayos na rin,
sinagot kita dahil sa ugali mong 'yon.
Pero parang may iba kasi ngayon.
Hindi ba masyado kang malapit sa babaeng 'yon?
-Ako? -Oo.
Hindi ko alam kung ano ang pakiramdam na 'to.
Selos?
Sus, masyadong grabe 'yon.
Palakaibigan…
'yon ang pinakamalapit na salita.
Masyado ngang grabe ang salitang selos.
Wala 'yon. Ano lang…
Sabihin na lang natin na palakaibigan.
Hindi.
Masyado namang mababaw.
Sabihin na lang nating naaawa.
Bahala ka. Isipin mo kung ano'ng gusto mong isipin.
'Yong sinabi mo kanina,
"Sinagot kita"?
"Sinagot"?
Alam kong ako ang unang nagkagusto, pero sinamantala mo naman ata?
Hindi mo alam?
May power dynamics ang mga relasyon.
Mas gusto mo 'ko kaya mas mataas ako sa 'yo.
Ang…
Ma'am.
Nandito ka na pala.
Wala akong masyadong alam sa art schools,
kaya hindi ko alam kung pa'no kita matutulungan.
May plano ba ang mama mo kung paano ka niya tutulungan?
Ang mama ko po?
Noong naghahanda ka para sa med school,
sa sobrang dami niyang alam, puwede na siyang college counselor.
Wala po siyang gaanong alam sa mga art school admissions.
At ngayon,
wala po siyang oras dahil sa trabaho niya.
Sandali lang, Professor.
May dumi kayo sa buhok.
Dito.
Salamat.
O, anak.
May problema ba?
Tama ba ang narinig ko?
"Anak"?
May anak siya?
Gumagaling na ang sugat mo.
Mukhang makakalabas na po kayo ngayong linggo.
-Hay, salamat naman. Salamat, Dok. -Wala po 'yon.
-Bukas na lang uli. -Sandali lang.
Heto.
Ginawa ko 'to gamit ang tanim naming mansanas.
Inumin n'yo 'yan.
-Salamat. -Sige.
Grabe, 'di ba?
Heto, regalo.
Gawa ang apple juice na 'to sa mansanas na puno ng pagmamahal at alaga.
Pinaghirapan 'yan, kaya 'wag n'yo 'yang sasayangin.
-Salamat po. -Salamat po.
Ano'ng nakakatawa?
Professor, naaalala n'yo 'yong matandang resident?
'Yong nakisabay sa 'yo pagkatapos ng dinner party.
-Si Dr. Cha Jeong-suk? -Oo.
Nakuryente siya, hinawakan niya kasi ang pasyente habang sini-CPR.
Grabe, 'di ba?
Kumusta na siya? Ayos lang ba siya?
Nasaktan ba siya?
Oo, sabi nila nagtatrabaho na ulit siya.
Saka, dapat lang na magpanggap ang first-years na ayos lang sila
kahit hindi naman talaga.
Mabuti naman.
Pero nakakatawa ba 'yon?
DR. CHA, NABALITAAN KO ANG NANGYARI…
Magpapaopera ka na po?
Oo.
-Hindi na po kayo pupunta sa US? -Ayokong pumunta do'n.
Dito ako magpapaopera.
Naniniwala ako sa 'yo.
Kahit na wala po akong masyadong magagawa sa operasyon n'yo,
masasabi ko pong tama ang desisyon n'yo, Chairman Oh.
Gagawin po namin lahat.
Ayos ka lang ba?
Hinimatay ka habang nililigtas ako.
Sino po'ng nagsabi sa 'yo?
Nakita ko.
Pero nakahinto po ang puso n'yo noon.
Sabihin nating may naranasan akong kakaiba
na hindi ko inaakalang mangyayari sa 'kin.
Paulit-ulit niyang sinasabi na gusto na niyang lumabas.
Hanggang sa huli, nakakaabala siya.
Talaga naman, 'no?
E 'di, hindi na siya makakapunta sa US tulad ng gusto niya?
Hinimatay na lang siya bigla.
Akala mo ba nakalimutan ko ang birthday ni Eun-bi?
Ano'ng gusto mong gawin ko?
Gusto mo bang iwan ko ang matandang 'yon?
Papatayin niya 'ko.
Puwedeng bang hayaan mo na…
Ngayon lang naman, hindi naman madalas.
Sige na!
"Matanda"?
Ang ganda ng panahon ngayon.
Dapat naggo-golf ako ngayon e.
Hindi ka ba nag-aalala sa tatay mo?
May rason kung bakit "phoenix" ang tawag sa matandang 'yon.
Siguradong babalik siya tulad ng isang phoenix.
Sa sobrang pagmamahal niya sa pera niya, hindi 'yon basta aalis.
'Di ba gusto mo na rin naman siyang mawala?
Hoy, ano'ng akala mo sa 'kin?
Aanhin ko 'yon?
Sa 'kin din naman mapupunta lahat.
Tarantado kang bata ka!
Buwisit ka.
Nasa'n siya?
I-charge sa 200J
I-charge sa 200j
Isa, dalawa, kinukuryente na.
Hindi ko alam kung naranasan ko ba ang kabilang buhay,
o nakalabas ako sa sarili kong katawan.
Basta,
noong nakita ko ang kamatayan
naisip kong kailangan ko pang mabuhay.
Kahit na gaano pa kagulo ang buhay, mas ayos na buhay ka kaysa patay na.
Kapag namatay ako, ako lang ang mawawalan.
Dr. Cha.
I-schedule mo na ang operasyon.
Sige po, Chairman Oh.
Naiintindihan ko po kayo, bilang muntik na ring mamatay.
Dapat lumaban ka hanggang huli at gawin mo lahat ng gusto mo.
-Para wala kang pagsisihan. -Gano'n nga.
-Hala. Ayos lang po kayo? -Ayos lang ako.
Tinakot n'yo po ako. Chairman Oh, mag-ingat po kayo.
Ayos lang ako.
Alam n'yo po ba na may dalawa akong pasyente na matigas ang ulo?
Paulit-ulit nilang sinasabi na ayaw nilang magpagamot.
Pero ngayon, magpapaopera na po ang isa sa kanila.
Grabe 'yong iyak niya no'ng nalaman niya ang kondisyon niya.
Naawa ako sa kaniya.
Pero magaan na po ang loob ko ngayon.
No'ng una kong malaman ang lagay ko,
umiyak din ako.
Kasi sobra akong nagpapasalamat.
Para 'tong isang regalo…
dahil hindi ko kayang patayin ang sarili ko.
Ang lakas ng loob kong pumatay ng iba,
pero hindi ko kayang patayin ang sarili ko.
Sabi n'yo po hindi n'yo kaya,
pero paano n'yo po 'yon nagawa?
-Dok. -Bakit?
Puwede n'yo ba 'kong bigyan ng gamot sa lagnat?
May sakit ka ba?
Masama po ang pakiramdam ko.
Namatayan po kasi 'yong kapalitan ko, kaya ako pa rin ang nandito.
Naku, mahirap magbigay ng gamot habang nasa ward.
Pero susubukan kong bigyan ka.
DR. CHA, NABALITAAN KO ANG NANGYARI. AYOS KA LANG…
Professor!
Bakit ka nandito?
Naisip ko lang na baka nandito si Resident Hwang.
Wala siya rito ngayon, hindi niya ba sinasagot ang phone niya?
Susubukan ko siyang tawagan.
Sige, kung gano'n mauuna na 'ko.
Mukhang ayos naman siya.
Mama.
Kailangan ko kayong makausap.
-Ngayon na? -Oo, ngayon na.
Sige.
Ito lang ang kayang gawin ng art academy instructors sa art project report ko.
Mahalaga 'to sa early admission, pero hindi ko 'to kayang mag-isa.
Naghanap na 'ko,
at ito 'yong mga consultant na maalam sa art school--
Mama!
Nakatulog ba 'ko?
Pasensiya na. Pagod lang ako nitong mga nakaraang araw.
Ano nga ulit 'yon?
'Wag na, mag-aabala pa ba 'ko, kung wala kang pakialam sa 'kin?
Ano ka ba, hindi naman sa gano'n.
Bakit naman ako mawawalan ng pakialam sa 'yo?
Kung gano'n alam n'yo ba na may consultation ako sa teacher ko?
Wala lang ako sa sarili nitong mga nakaraang araw.
I-rang,
marami lang nangyari ngayong araw.
Magpapaliwanag ako--
Hindi ko kailangan ng paliwanag mo.
Mula ngayon, 'wag na natin pakialaman ang buhay ng isa't isa.
Mas gusto ko 'yon.
I-rang.
Ano'ng ginagawa mo?
Ginulat mo 'ko.
Matutulog ka na ba?
Hindi pa.
Bakit ganiyan ang hitsura mo?
May nangyari ba?
Wala.
Ano 'yon?
Ano?
Tara dito.
Bakit?
Basta lumapit ka na lang.
Ano 'yon?
Para sa 'kin ba 'yan?
'Yang bracelet?
Ang ganda.
Ang ganda, honey.
Akin na.
Ang ganda.
Mabuti naman at nagustuhan mo.
Iingatan ko 'to habambuhay.
Salamat, honey.
Ano ka ba, kayang-kaya kitang bilhan ng isa pa niyan.
Ito ang unang regalo na natanggap ko sa 'yo.
Kaya mahalaga 'to sa 'kin.
Una?
Naiisip mo kung ga'no ka naging pabaya, 'no?
'Yong kay I-rang nga pala.
Parang nagrerebelde siya, hindi naman siya gano'n.
Kasalanan ko 'tong lahat.
Grade 12 na siya. Mas inalagaan ko dapat siya.
Paano kaya kung
sa isang taon mo na ituloy ang residency mo
hanggang makapasok si I-rang sa med school?
Kung itutuloy mo pa rin ang residency 'pag nakapasok si I-rang sa med school,
hindi pa huli ang lahat.
Naaawa ako kay I-rang.
Siyempre.
Tinatalikuran siya ng mama niya sa importanteng taon ng buhay niya,
kaya nagrerebelde siya at laging gustong mapag-isa.
Gaano kaya kahirap ang nararamdaan niya?
Tingin ko masyado kong minaliit
ang problema ng mga bata.
Nga pala, honey,
Tingin ko may anak din si Seung-hi.
Talaga?
Kain ka pa.
Masaya ba kayong kayo lang ang kumakain?
Ha? Buwisit!
Ano? Wala kang kwenta!
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL DEPOSIT 3,260,000 WON
MAMA
Mama, may gusto ka ba?
Bakit bigla mong tinatanong kung ano'ng gusto ko?
Mama, sumuweldo na 'ko.
Ano'ng gusto mo?
Teka, mas ayos ba kung pera na lang?
Wala 'kong kailangan. Gastusin mo na lang sa sarili mo 'yan.
Waldasin mo.
Hay, hindi naman 'to pangwaldas.
MAGPAPADALA NG 500,000 WON KAY OH DEOK-RYE
NAGPADALA NG 500,000 WON KAY OH DEOK-RYE
UNDERWEAR 3 SET 89,900 WON
TAGUMPAY NA NABILI ANG 'YONG ORDER!
Ingat ka.
Ingat.
BOOK OF PAINTINGS NI MUNCH
TAGUMPAY NA NABILI ANG 'YONG ORDER!
KURBATA PARA SA MGA LALAKI
DETALYE NG PRODUKTO
TAGUMPAY NA NABILI ANG 'YONG ORDER!
ENGRAVING SERVICE, LEATHER WATCH 230,000 WON
ENGRAVING SERVICE PARA SA ANAK KO…
PARA SA MAHAL KONG ANAK NA SI JUNG-MIN
TAGUMPAY NA NABILI ANG 'YONG ORDER!
Hay.
PERA PARA KAY NANAY, UNDERWEAR PARA SA BIYENAN, KURBATA NG ASAWA KO
ART BOOK PARA KAY I-RANG, RELO PARA KAY JUNG-MIN
Pumunta na tayo sa laparotomy.
Tingin ko, maganda rin na subukan ang laparoscopy.
Laparoscopic surgery ang dapat sa kaniya dahil sa edad niya.
Madali s'yang gagaling at mababa ang tsansa
ng komplikasyon tulad ng abdominal adhesions.
Maselan ang kaso ng pasyenteng ito.
Siyempre, puwedeng mangyari 'yon…
dahil sa sugat niya sa atay,
kaya magandang subukan ang laparoscopic surgery.
Kung gagawin natin ang RFA pagkatapos ng paghiwa,
marami tayong makukuha.
Kaya magandang gawin ang laparotomy.
Kumalat na ang cancer sa atay niya at artery lymph nodes niya.
Hindi ba dapat nating unahing alisin ang parteng sigurado tayong may sugat
at gawin ang chemotherapy bago magsagawa ulit ng operasyon?
Ayaw nating magkakomplikasyon pa.
Alam natin na ang pinakamabuting gawin ay ang R0 resection.
bilang pasyente na may colerectal cancer.
Kapag ginamot natin siya na may natitira pang cancer cells,
mas lalala ang lagay ng pasyente.
Dapat ibigay natin sa pasyente
kung ano lang ang kaya niya.
Hindi ba 'yon dapat ang ginagawa ng oncologic surgeon?
Ako ang makakapagsabi kung tama na ba o hindi pa.
Sana hindi ka masaktan sa sasabihin ko,
pero kaya mo bang alisin ang kumalat na cancer sa atay niya?
Parang hindi ka natatakot.
Tama ka.
Hindi nga ako natatakot.
Dahil alam kong kaya ko.
Para 'kong nanonood ng Crouching Tiger, Hidden Dragon.
-Maglaban na kayo. -Simulan ko na ba?
Pakiangat ang bituka.
Sige po.
-Ilapit ang kamera. -Sige po.
Igalaw ang kamera sa kaliwa.
Kung ikukumpara sa video,
hindi naman gano'n kalalim sa sphincter.
Tingin ko maaayos natin ang labas.
Hindi na kailangang alisin ang anus kung aalisin natin ang sphincter.
Matutuwa ang pasyente nito.
Alam ko.
Kailangan nating maglagay ng panandaliang stoma.
-Lilipat na 'ko sa baba. -Sige po.
SURGICAL DURATION, ANESTHETIC DURATION
-Suction para sa fluid. -Sige, sir.
Sikat ang pasyenteng 'to.
Kung maraming makakaalam na ikaw ang nag-opera sa kaniya,
mas dadami ang gagawin mo.
Pare-pareho lang lahat ng pasyente para sa 'kin.
Akin na 'yong gunting.
Bakit naghihintay na agad siya?
Tatawagin ko naman siya kapag tapos na tayo.
'Di ba?
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
Maayos po ang operasyon, Chairman Oh.
Akala ko po kailangan ding alisin ang anus n'yo,
pero buti na lang hindi na kailangan.
Binabati ko po kayo kasi hindi po inalis 'yan sa inyo.
Oo, mabuti naman.
Siyempre.
Nakadepende ang ganda ng buhay mo kung may butas ka sa puwit o wala.
Ilalagay lang po ang artificial stoma habang kini-chemotherapy ka.
Bakit ba ang saya mo?
Wala sa mga anak ko ang may pakialam kung may hawak akong supot ng dumi.
Hay, ano po ba kayo.
Hindi man nila ipakita, sigurado akong magaan na ang loob nila.
At saka…
dinala ko 'to para ibigay sa 'yo.
Ano 'yan?
Kapag sinuot n'yo na ang stoma, kailangan n'yo ng mas malaking panloob,
kaya binili ko 'to.
Pero dahil panandalian lang 'to, mare-refund ko pa 'to.
Bakit mo isasauli ang regalo ko?
-Akin na 'yan. -Malaki po 'to sa inyo.
Hay, pera lang ang mayroon ako.
Ipapatahi ko na lang 'yan. Akin na.
-Talaga? -Akin na.
-Bubuksan ko po para sa inyo. -Sige.
-Gusto n'yo po bang makita? -Oo.
Ang ganda.
Nagsisisi na siguro kayo no'ng sinungitan n'yo ko, 'no?
Pero hindi 'to galing sa department store.
-Akin na nga po uli. -Hindi, ayos lang.
-Ibabalik ko-- -Binigay mo na sa 'kin.
Pababa na.
Pasarado na ang pinto.
Pauwi ka na siguro.
Oo.
Pababa na.
Pasarado na ang pinto.
PROFESSOR SEO IN-HO
Dr. Moon.
Saan ka nakatira?
Malapit ka na ba sa mga kasama mo?
Medyo nakakailang pa rin.
Bakit?
Hindi ba kayo magkakasundo?
Hindi naman sa hindi kami magkakasundo,
pero minsan may mga kumakalat na tsismis sa ospital.
Kaya nakakailang minsan.
-Tsismis? -Hindi mo ba nabalitaan?
Sabi nila nagde-date daw sina Dr. Cha at GS Professor Seo.
Alam ng buong ospital ang tsismis.
Ano'ng sinasabi mo?
Tsismis lang 'yon.
Noong nahimatay si Dr. Cha habang nagsi-CPR,
nag-aalalang tumakbo si Professor Seo--
Tumigil ka na nga!
Magkakilala lang sila sa med school dati.
'Di ba puwedeng mag-alala ka sa kaibigan mo?
At bakit mo pinagkakalat 'yang tsismis na hindi pa kumpirmado?
Wala ka bang respeto sa mga kasama mo?
Sa 'yo na 'yan. Hindi ko 'yan kailangan.
Ano'ng ibig mong sabihin? Ano'ng nangyari?
Pa'no ako lalakad sa ospital na magkapareho kami ng bracelet ng asawa mo.
Bakit mo naman kami binili ng magkaparehong bracelet?
Kumalma ka, Seung-hi. Maupo ka muna kaya?
Nakita kasi ni Jeong-suk ang resibo.
'Yong resibo ng bracelet na binigay ko sa 'yo.
Wala na 'kong nagawa, kaya sinabi kong para sa birthday niya 'yon.
Masisiraan na rin ako!
Sisiguraduhin kong hindi na mauulit ulit.
Pasensiya na talaga.
Gusto mo bang ibili kita ng iba?
Hindi niya sinabi na iiwan niya ang asawa niya.
Maaga tayo ngayon, gusto mo ba ng kape?
Sige, tara.
Eun-seo.
Sino 'yon?
Mama mo?
Pasensiya na, kailangan ko nang umuwi. Sa susunod na lang tayo magkape.
Matagal na rin kitang hindi nasusundo, 'no?
Gusto mong kumain tayo sa labas?
-Ano'ng gusto mong pagkain? -Umuwi na lang tayo.
Nang hindi kumakain?
-Bakit? Puwede tayong pumunta sa sushi-- -Sinabing umuwi na lang tayo, e!
Choi Eun-seo.
Eun-seo.
Ano'ng problema?
Bakit ka ba nagagalit?
Labas.
Sabihin mo sa 'kin kung bakit ka nagagalit, pag-usapan natin.
Humanap ka na ng lalaking mapapangasawa mo.
Ano'ng sinasabi mo?
Wala akong balak humanap ng ibang tatay para sa 'yo.
Bakit? Sinabi ba ng lalaking 'yon na 'wag kang magpakasal?
"Lalaking 'yon?"
Papa mo siya, Eun-seo.
Paano ko siya tatawaging "Papa" kung anak lang naman ako sa labas?
Ano? Mali ba'ng sinabi ko?
Kabit ka lang niya!
Choi Eun-seo!
Kung 'di ka kabit, bakit Choi Eun-seo ang pangalan ko?
Kung 'di niya 'ko anak sa labas, bakit hindi Seo Eun-seo ang pangalan ko?
Nasa edad ka na kung saan hindi ko na kailangang magpaliwanag sa 'yo.
Gusto mo ba talaga 'kong saktan na parang rebeldeng anak?
Ako lang ba ang nananakit sa 'yo?
Ikaw ang nagkaanak sa pamilyadong lalaki!
Ikaw ang dahilan kung bakit hindi ko matawag na "Papa" ang tatay ko!
Kahit na magpakasal kayo at magkapamilya,
marami pa rin ang puwedeng mangyari.
'Di mo ba puwedeng isipin nang gano'n?
Hindi ko naiintindihan at ayokong intindihin!
Kaunting…
Kaunting oras na lang.
-Alam kong huli na, pero-- -Pero ano?
Sinabi niya bang iiwan niya ang asawa niya para makasama ka?
Naniniwala ka do'n?
Kahit ako alam ko na nagsisinungaling siya.
May edad na po kayo, bakit hindi mo makita ang kasinungalingan niya?
Bakit ba ako ang masama rito?
'Di mo na lang sana ako ipinanganak.
Dapat namuhay ka na lang nang mag-isa.
Bakit pinanganak n'yo pa 'ko
kung tatalikuran ka ng pamilya mo at tratuhin kita ng ganito.
Kasi gustong-gusto kita makilala.
Gustong-gusto kitang makilala kaya ipinanganak kita.
Dahil gusto kitang makita!
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
Sige, pasok ka.
Ang meeting minutes?
Oo. May seminar mamayang alas-siyete sa fifth floor,
sumama ka at isulat mo ang minutes.
Pumasok ka pagkatapos ng trabaho.
A, gano'n ba.
Bakit? Ayaw mo?
Oo, ayoko.
Wala na bang ibang resident dito?
Bakit ako ang inuutusan mo,
kahit alam mong nasa ibang department ako?
At saka…
bakit ganiyan mo 'ko kausapin?
Ayaw mong gawin?
Hindi, gagawin ko.
Pumunta ka sa in-house library at kuhanin mo 'tong mga 'to.
Ayusin mo na rin 'tong mga 'to.
Gumawa ka ng presentation para sa meeting bukas.
Puwede mo bang i-type ang thesis na 'to?
Medyo nangangawit kasi ang kamay ko.
Pakibilisan naman mag-type.
Ang bagal mo.
Kumusta.
Salamat.
Lumala ba?
Tulad ng inaasahan, medyo tumaas ang LFT mo.
Araw-araw mo namang iniinom ang immunosuppresants mo, 'di ba?
Oo.
Pero ang totoo niyan, nakakalimutan kong uminom minsan.
Gaano man kadami ang ginagawa mo,
hindi mo dapat kinakalimutang inumin 'yon sa tamang oras.
'Di naman masama kung makalimutan ng isa o dalawang beses.
Pero mataas ang posibilidad na magkasakit ka na naman sa atay.
Hindi porke't ayos ka ngayon, 'di mo na aalagaan ang sarili mo.
Hindi ko alam kung tama bang sabihin na 'wag mong pagbutihin sa trabaho,
pero dapat unahin mo pa rin ang kalusugan mo.
Tandaan mo 'to,
"Mahalaga ang atay ko."
PAVILION SURGERY ROOM
Bakit hindi ilagay ang ibang residents mula sa family medicine sa deprtment ko?
Hindi ko alam.
Parang ayaw ng mga doktor do'n sa department mo.
Sa primary care, kailangan nilang malaman ang tungkol sa tiyan at bituka.
Hindi ko alam kung may oras pa sila na lumapit sa 'yo.
Dapat malaman ng mga doktor doon ang kondisyon sa pancreas at hepatobiliary
katulad ng acute cholecystitis at pancreatitis.
Pasensiya na.
Kulang din ako sa tao.
Diyos, ginulat mo 'ko!
Dr. Jeon naman, e.
Bakit gulat na gulat ka?
Sino bang hindi magugulat kung nakatayo lang kayo d'yan na parang multo?
Tinitingnan ko lang kasi baka maling order ang nilalagay mo.
Halos nakapikit ka na kasi.
Sinisigurado ko kasing walang mali.
May itatanong nga pala ako sa 'yo.
Itatanong sa 'kin?
Ano'ng namamagitan sa inyo ni Professor Seo?
Ano'ng ibig mong sabihin?
May kumakalat kasi na may relasyon daw kayo.
May nagtanong sa 'kin, pero hindi ako makasagot kasi 'di ko alam.
Dahil ayoko nang paulit-ulit na tinatanong,
puwede bang sumagot ka lang ng oo o hindi?
Walang namamagitan sa 'min.
Masyado kang kabado para masabing wala.
Pero papalampasin ko muna.
"Magkarelasyon"?
Oo.
Sina Professor Seo at Dr. Cha.
May kung anong gayuma ba ang babaeng 'yan na hindi ko alam?
Bakit pinagkakaguluhan siya ng mga lalaki?
Malapit din siya kay Professor Roy.
Lagi mo rin siyang binabanggit.
Bakit gustong mapalapit ng lahat sa kaniya?
Hoy.
Umayos ka.
Tungkol 'to sa tatay mo.
-Tsismis lang 'yan. -Paano mo nasabi?
Buwisit ka.
Bantayan mo si professor.
Hindi ko madalas na ginagawa 'to, pero nahihirapan akong tumayo.
Papunta na ang papalit sa 'kin.
Puwede bang ikaw muna ang magbantay habang wala pa siya?
Sige, simpleng test lang naman ang gagawin kaya mabilis lang.
Siya nga pala. May sugat sa pulso ang pasyente.
Puwede bang luwagan mo ang posas niya?
Sige, babalik agad kami.
X-ray at ECG ang gagawin ngayon.
Simpleng test lang naman 'to, kaya wala kang dapat ipag-alala.
Dr. Cha.
-May ginagawa ka ba? -Magte-test lang.
Pumunta ka nga sa Gangnam Hospital.
Nando'n ang research materials ko, kailangan mo 'yong kuhanin.
Sasabihin ko sa 'yo sino'ng tatawagan para alam mo 'yong kukunin.
Pero--
Sandali lang po.
Teka lang, Dr. Choi.
Dr. Choi.
Hindi ba puwedeng mamaya na lang?
Kailangan kong samahan ang pasyente sa gagawing test.
Kailan pa dapat samahan ng resident ang pasyente sa isang test?
Ang totoo kasi niyan…
-Magpaalam ka na. -Sa susunod ulit.
Intern na lang ang pagbantayin mo at umalis ka na.
LISTAHAN NG RUTA NG BUS SA SEOUL
Nawawala po ba kayo, ale?
Saan po kayo pupunta?
Mukhang galing ka sa Gusan University Hospital.
Pasensiya na kung hihingi ako ng pabor sa 'yo,
pero puwede mo ba ' kong bigyan ng pang-taxi?
-Ano'ng gagawin ko? -Ano'ng nangyari?
Nawala si Ms. Jang Hee-nam.
Hindi n'yo pa rin nahahanap si Ms. Jang Hae-nam?
Hindi.
Nababaliw ka na ba?
-Pasensiya na. -Tumahimik ka!
Paano nagawa ng isang inutil na resident na tulad mo
na ipahiya ang ospital natin?
May kama pero walang pasyente!
Lintik!
Maghintay ka sa medical office.
PULISYA
Saan ka pupunta?
Sa Gupabal.
Saan sa Gupabal?
Sa Gupabal.
Sa…
Hindi ako sigurado kung nando'n pa 'yon.
Ano nga ba'ng pangalan no'ng simbahan?
Naku, hindi ko na maalala.
Ale.
Alam n'yo ba ang telephone number n'yo?
Telephone number?
Alam n'yo ba ang telephone number ng kamag-anak n'yo?
Mga anak mo.
May anak akong babae.
Gusto ko siyang makita,
kahit isang beses lang…
bago ako mamatay.
Dr. Cha!
Nahanap na ba siya?
Tumawag ang estasyon ng pulis. Hinatid siya ng driver ng taxi.
'Di maintindihan ng driver ang sinasabi niya kaya inakalang may dementia siya.
Ayos lang ba siya?
Oo, 'wag kang mag-alala.
Maayos na ang lahat.
Buti naman.
CHIEF LIM JONG-KWON
Kaya mo pa bang magtrabaho?
Ano?
Una pa lang talaga, nagdadalawang isip na 'ko sa 'yo.
Madali lang namang masolusyunan ang pagkakamali mo sa department na 'to.
Pero 'pag nagsanhi ka ng kaguluhan sa ibang department,
mahirap nang maayos.
-Pasensiya na-- -Kaya umiiwas kami
sa matatandang residents.
'Pag nagkamali ang mga batang resident, pagkakamali lang 'yon.
Pero 'pag matanda ang nagkamali,
pagiging mahina 'yon.
Kung hindi mahalaga sa 'yo ang buhay mo,
pag-isipan mo na kung magpapatuloy ka pa rito
Sinasabi n'yo po ba na umalis na 'ko?
Gano'n ba'ng pagkakaintindi mo?
Sinabi ko lang na pag-isipan mo.
Professor, alam kong nakaalis ang pasyente dahil sa kapabayaan ko.
Hindi ko po itatanggi na nagkamali ako.
Pero hindi naman ata tama na
mahina ang tingin n'yo sa 'kin dahil matanda na 'ko.
First-year resident pa rin naman ako na marami pang dapat matutuhan.
Pauwi ka na ba?
Oo.
Paano ka uuwi?
Pakiramdam ko wala na 'kong kuwenta.
Wala na akong alam sa ospital.
Hindi na 'ko katulad ng dati.
At napabayaan ko na ang anak kong magko-kolehiyo.
Ito ba ang tamang oras para gawin ko 'to?
E 'di, sumuko ka na.
Mahirap gawin ang maliliit na bagay kung 20 taon mo nang hindi ginagawa.
Lalo na ang pagiging doktor.
Tama ka.
Kung wala kang tiwala sa sarili mo, dapat huminto ka na ngayon pa lang.
Wala kang matututuhan sa ospital kung ganiyan ka.
May pupuntahan pa 'ko, dito na 'ko sasakay.
Masaya po 'kong makakalabas na kayo.
Kailangan ko pa ring mag-chemotherapy.
'Wag kang panghinaan ng loob dahil lang mas matanda ka sa kanila.
Siguraduhin mong magpupursigi ka para maging magaling na doktor.
'Pag isa ka nang ganap na doktor, isa 'ko sa magiging pasyente mo.
Iniisip ko pa lang, natutuwa na 'ko.
Kaya bakit hindi natin totohanin?
Totohanin mo.
Bakit ang lungkot mo? May nangyari ba?
Mukha po ba 'kong malungkot?
Hala.
Pasensiya na po. Ang babaw ko.
'Wag. Maupo tayo.
Sige lang.
Ano'ng nangyari? Sabihin mo sa 'kin.
Gagaan ang pakiramdam mo 'pag nailabas mo 'yan.
Mukhang…
kailangan ko nang tumigil magtrabaho sa ospital.
Bakit?
Kasi ang dami kong pagkukulang,
at hindi ako makasabay.
Nabulag ka na ng pribilehiyo mo.
Dapat nga magpasalamat ka sa tsansang binigay sa edad mong 'yan.
Ano ba'ng sinasabi mo?
Tigilan mo na 'yan at magpursigi ka na lang.
Dapat matutuhan mo ang mga bagay nang dahan-dahan
para maging isang magaling na doktor.
Bakit ka tumatawa?
Seryoso ako.
Para po kayong tatay ko.
Kung buhay pa po siya,
siguradong pagsasabihan n'ya rin ako nang ganiyan.
Pero…
sa huli…
ang sasabihin niya,
"Bahala ka, gawin mo ang gusto mo."
Ano?
Susuko ka na lang ba?
Bakit ka pa pumunta sa opisina ko kung puwede namang sa bahay tayo mag-usap.
Hindi mo ba alam na may kumakalat na tsismis tungkol
sa 'ting dalawa?
Alam ko.
Alam mo?
Oo, alam ko.
'Yon na 'yon? Wala ka nang sasabihin?
Hindi ka man maaapektuhan kasi sinabi mong patay na ang asawa mo,
pero pamilyado akong tao rito.
Paano ko haharapin ang mga pasyente ko
kung manloloko ang tingin nila sa 'kin?
Sarili mo lang ba ang iniisip mo?
Wala ka bang pakialam kung masira ang reputasyon ng asawa't anak mo?
Ganiyan ka ba talaga?
Aalis na 'ko sa ospital.
Ano--
Gumaan ba ang pakiramdam mo?
Bakit mo naman nasabi 'yon?
Bakit biglang nagbago ang isip mo?
Hindi 'to biglaan.
Resident exam lang naman ang pinaghandaan ko.
Lagi akong nagkakamali sa ospital.
Hindi rin maganda ang kalagayan ko.
At saka, kailangan kong tulungan si I-rang sa college admission niya.
Ang mga anak mo raw ang pinakanakakatakot sa lahat.
Ano'ng gagawin ko kung ako ang sisihin niya 'pag hindi siya nakapag-kolehiyo?
Tama.
Tama ang desisyon mo.
Kailan mo sasabihin sa ospital?
Sa susunod na lang.
May mga aayusin muna 'ko.
Ayoko namang makagulo sa department na 'to.
Nandito ako kasi umalis 'yong resident na pinalitan ko.
Kaya bakit ako aalis na lang bigla?
'Wag mo na 'yong problemahin. Mas mahalaga ang iniisip mo.
Papayagan kaya nila akong tumigil nang isang taon?
'Wag kang mag-alala.
'Pag hindi ka nila tinanggap sa susunod na taon, gagawa ako ng paraan
para maipasok ka sa ibang ospital.
Salamat.
Aalis na siya?
Sigurado ako.
Nahirapan ka siguro.
Pasensiya na.
Nabawasan ang mga problema ko dahil sa pag-alis niya.
Magkikita ba tayo sa conference room? May event daw.
Nabalitaan ko nga.
-Pupunta ako 'pag may oras ako. -Sige.
Magkita tayo hangga't kaya natin.
Mukhang masarap 'to.
May oras ka ba para lutuin 'yan sa inyo?
-Dapat pala niluto ko na. -Hindi na.
Mama.
Aalis na 'ko…
sa ospital.
Ano?
Bakit?
Nahihirapan ka ba?
Oo, at saka…
grade 12 na si I-rang,
at nahihirapan siya kasi wala ako ro'n para tulungan siya.
Gano'n ba.
Sigurado akong pinag-isipan mo 'to nang mabuti.
'Wag kang madismaya.
Tama lang na inuna mo ang kalusugan mo,
at sabi nila mas mahalaga ang mga anak kaysa kahit anong kayamanan.
Wala nang papantay sa pagiging ina sa mga anak mo.
Hindi ko inaakalang gan'to ang magiging reaksiyon mo.
Akala ko manghihinayang ka rin tulad ko.
Bata ka pa kasi noon.
At halata namang pahihirapan ka ng biyenan mo.
Pero nakita ko kung paano mo napalaki sina Jung-min at I-rang hanggang ngayon.
At kung iisipin mo 'yon, wala kang dapat panghinayangan o ikadismaya.
Tama.
Tama po ka.
Tama po lagi ang sinasabi mo.
Pinalista nga pala kita para makapagpa-check-up dito.
'Yon na lang ang kaya kong gawin bago ako umalis.
Ang tigas talaga ng ulo mo! Sinabing hindi ko kailangan no'n!
Hay, naku, Mama. Ikaw ang matigas ang ulo.
Hindi ako pupunta!
Hindi, pumunta ka.
Hindi.
Sige na!
PROFESSOR'S OFFICE
Ayan ka na pala.
Bakit ka nandito, Dr. Cha?
Nabalitaan mo na ba?
Hindi, hindi 'yon.
May kailangan lang akong sabihin.
Tamang-tama at pumunta ka.
Gusto kang makita ng direktor ng ospital. Tara.
Ang direktor ng ospital?
Kumusta.
Kumusta kayo.
Sa 76 taon ko sa mundong 'to,
namuhay ako nang hindi kayang magbigay ng 100 won sa kahit kanino.
Kahit ako nagulat nang napagdesisyunan kong magbigay ng donasyon
na hindi lang 100 o isang milyong won,
kundi sampung bilyong won.
Unang-una sa lahat, gusto kong pasalamatan sina Professor Seo In-ho
at Professor Roy Kim para sa matagumpay na pag-opera nila sa 'kin.
SEREMONYA NG 10 BILYONG WON NA DONASYON
Pero may isa pang doktor na nagbigay sa 'kin ng pangalawang buhay.
At siya si
Dr. Cha Jeong-suk.
Dr. Cha Jeong-suk, samahan mo 'ko sa entabladong ito.
Umakyat ka.
Totoo ang pakikisama sa 'kin ni Dr. Cha Jeong-suk
habang ang iba ay nagpapanggap na maging mabait
kahit na naiinis sila sa ugali ko.
Noong umiyak ako nang nalaman ko ang kondisyon ko,
matiyaga niya 'kong pinakalma.
Pasensiya na.
At noong huminto ang tibok ng puso ko, ibinigay niya ang lahat para maligtas ako.
Noong nalaman niyang 'di ko kakailanganin ng stoma bag pagkatapos ng operasyon,
mas masaya pa siya para sa 'kin
kaysa sa sarili kong mga anak.
Dinamayan niya ako nang walang ibang intensiyon.
Dr. Cha.
Maraming salamat.
Utang na loob ko 'to sa 'yo.
Hindi ako sigurado kung dahil ba mahirap ang trabaho rito,
pero sinabi ni Dr. Cha na baka umalis na siya.
Kaya babantayan ko kayong lahat.
Walang kinabukasan ang ospital na 'to kung pakakawalan n'yo ang tulad niya.
At babawiin ko ang lahat ng sentimo ng sampung bilyong won.
Lagi akong bibisita rito nang walang sabi
para matingnan kung naging espesiyalista na si Dr. Cha Jeong-suk.
Ay, mas maganda pala kung magiging professor siya rito.
Kung gustong mag-research ni Dr. Cha,
wala nang tanong-tanong, ako na'ng bahala!
KASUNDUAN NG DONASYON PARA SA HOSPITAL DEVELOPMENT FUND
OH CHANG-GYU
SEREMONYA NG 10 BILYONG WON NA DONASYON
CHAIRMAN OH CHANG-GYU, GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
Dr. Cha.
Ikaw rin, Professor Seo.
Sige.
Palakpakan muli natin si Dr. Cha Jeong-suk.
Bibilhan niya tayo ng dalawang robotic surgical system.
Siya ang suwerte ng ospital na 'to.
Una ko pa lang siyang nakita, alam ko na.
-Alagaan mo siya. -Oo naman.
Professor Seo, masaya ka siguro.
Oo.
Pasensiya na, pero mauuna na 'ko.
Sige.
Lagi kang sumasama sa ganito.
Dr. Cha.
Aalis ka ba talaga?
Nababaliw ka na ba?
DOCTOR CHA
May nakatakas na mamamatay-tao sa ospital.
Hindi 'to dapat ipagsawalang-bahala lang.
Bakit ba gustong-gusto mo 'kong mapaalis?
E kung tigilan mo na ang panloloko sa asawa mo?
Kayong dalawa ni Professor Choi Seung-hi.
Mukhang gusto ka ng lalaking 'yon.
Kahit ano'ng mangyari, kailangan mong maging matatag.
-Bakit ka nandito? -May sasabihin ako sa 'yo.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Kathrine Fulgencio