DOCTOR CHA
-Congratulations, Dr. Cha! -Congratulations!
-Dr. Cha. -Po?
-Ano 'yong sasabihin mo sana sa 'kin? -Ano po?
'Di ba may sasabihin ka sa 'kin kaya ka pumunta sa opisina ko?
A, 'yong ano…
Wala po 'yon.
Talaga? A, gano'n ba.
-Ano'ng problema mo? -Ano'ng ibig mong sabihin?
-Ano? -Bakit mo 'ko tinulak?
Ikaw ang tumulak sa sarili mo, 'di ako.
-Nagbibiro ka ba? -Nagbibiro?
Hindi ako nakikipagbiruan sa 'yo.
Bakit ganiyan ang kurbata mo? Nagtatrabaho ka ba sa bar?
Kailangan kitang makausap.
Umalis ka na lang.
"Waiter, oorder ako ng meryenda…"
Sinabi mo na ba sa department mo?
Ako na lang ang magsasabi kung 'di ka komportableng gawin 'yon.
Kailangan ko pa ng panahon para pag-isipan 'to.
Kulang pa ba 'yong panahon para makapag-isip ka?
Ano pa ba'ng dapat pag-isipan?
Bakit ba gustong-gusto mo 'kong mapaalis?
Ano'ng ibig mong sabihin? Ikaw ang nagdesisyon na umalis na.
At para sa kapakanan mo rin 'to at ng pamilya natin.
Tama. Napakagaling na dahilan.
Oo, si Cha Jeong-suk 'to.
Oo.
Sige, papunta na 'ko!
CHOI SEUNG-HI
Hello?
Sabi mo sa 'kin titigil na siyang magtrabaho sa ospital!
Magkita at mag-usap tayo mamaya.
Ma'am, kaya n'yo po 'yan.
Ano'ng blood sugar level n'ya?
-Nasa 120. -Pakibigyan ng isang dose ng lorazepam.
Binibigyan na ng isang dose ng lorazepam.
Pansamantalang sinuspende ang hatol sa kaniya pero sa lagay niya…
Ibig bang sabihin
puwede na siyang umuwi?
Oo.
Pero wala siyang pamilya at bahay.
Maraming tao ang katulad niya.
Ma'am.
Ano po ba'ng puwede kong gawin para makumbinsi kang magpagamot?
Hindi ako karapat-dapat tratuhin na parang ina.
Ano na kaya ang hitsura ng anak ko?
Mahusay sa eksuwela ang anak ko kaya balak niyang mag-aral ng medisina.
Pero hindi ko alam kung nasaan na siya o pa'no siya namumuhay.
Hindi ko alam kung nakapag-aral siya ng medisina kasi napakamahal nito.
Wala namang puwedeng tumulong sa kaniya.
Pa'no ka ba nakasiguro?
Hindi mo dapat ako pinaasa.
Siya mismo ang nagsabi na hihinto na siya.
-Hindi ko alam-- -Ano na'ng gagawin mo ngayon?
Hindi ko kayang makatrabaho ang asawa mo.
Bigyan mo 'ko ng panahong mag-isip--
Kailan ka ba makakapagdesisyon?
Buwisit.
Baba.
-Ano? -Sabi ko, bumaba ka.
Hindi ko kayang makasama ka sa kotse.
Pa'no na 'yong hapunan? Akala ko gusto mo ng cold noodles.
Kainin mong mag-isa ang lintik na noodles.
Nasaan ako?
Naiwan ko ang bag ko.
Tingin ko nababaliw na 'ko.
Medyo naiinggit na 'ko sa 'yo.
Pakiramdam ko walang nangyayari sa buhay ko,
pero parang kabaligtaran 'yong sa 'yo.
Ano ba.
Uy, oo nga pala,
may mga kilala ka sa medical association, 'di ba?
Oo, mayroon.
'Di ba sabi ko kriminal ang isang pasyente ko
na nahatulan ng habang-buhay na pagkakakulong?
Gusto kong mahanap ang anak niyang babae. Puwede mo ba 'kong matulungan?
Kakaiba ang pangalan niya. Han Yeong-long.
Jeong-suk.
-Mukha ba 'kong private investigator? -Ikaw talaga…
Marami kang koneksiyon. Tulungan mo naman ako.
Hello.
Sino 'yon?
Professor siya sa department kung sa'n ako nilagay.
Ang nakakatawa, siya ang gumawa ng liver transplant ko.
Kailan lang siya dumating dito sa ospital.
May asawa na ba siya?
Wala.
-Kumusta ang ugali niya? -Mabait siya.
Ba't 'di mo sinabing may ganiyan kaguwapong nagtatrabaho sa ospital na 'to?
Dapat ko bang…
sabihin sa 'yo 'yon?
Hay. Puwede ka bang gumawa ng paraan para natural kaming magkakilala?
Hoy! Hindi na tayo mga teenager!
'Di ba kailangan mo ng tulong ko
para mahanap 'yong anak ng kriminal na 'yon?
Hindi ka siguro gano'n kadesperado.
'Di ba nagpa-checkup ka no'ng isang taon?
At medyo mahal pa, ha.
Hindi porke gumastos ako no'ng isang taon,
e hindi ko na ulit gagawin ngayon.
Oo, tama ka.
Siyanga pala,
mag-ingat tayo sa tawagan natin dahil nandito ang mga bata.
Sige.
Kung 'yan ang gusto mo, Ms. Ae-sim.
-Ms. Ae-sim? -"Hoy, Ae-sim."
Hindi kita puwedeng tawagin nang gano'n, 'di ba?
Hindi gaanong natural sa mukha mo ang pagkakagawa ng botox mo.
Hindi pantay ang kilay mo.
-Ms. Kwak Ae-sim. -Oo.
Ms. Oh Deok-rye.
Oo.
Naku.
Honey.
Napakasarap nito.
Pa'no mo nahanap ang restaurant na 'to?
Napakatagal na mula nang may makilala akong ka-level ko.
Hala. Grabe 'to.
Nakikipag-date talaga siguro siya.
Kumusta na?
Ayos…
ka lang ba?
Hindi ka nahiyang talikuran ang pamilya mo nang 20 taon
at tatanungin mo kung ayos lang ako?
Ikaw siguro siya.
Masaya akong makilala ka.
Ano'ng pangalan mo?
Ano'ng punto sa pagtanong niyan?
Hindi nagbago kahit kaunti ang pamilyang 'to.
Makaluma at ignorante pa rin.
Sa 'yo pa talaga nanggaling 'yan.
Napakasopistikado mo siguro kaya nagkaanak ka sa labas
at pumunta sa lamay ni Papa para sa mana mo.
Makinig ka.
Masyado pa akong bata at walang alam noon
kaya akala ko makasalanan ako sa pagkakaroon ng anak nang 'di kasal.
Kaya nanahimik ako.
Naiintindihan ko ang galit ni Papa sa 'kin
kasi malaki ang inasahan niya sa 'kin dahil wala kang silbi.
Pero…
napakabastos mo para tratuhin ako nang ganito.
Siya ang pumigil sa papa n'yo na itakwil ka.
Kung itinakwil ka,
wala ka sanang kapera-pera, o kaya mana.
Matatawa ang mga tao
'pag narinig na sinabi mong wala akong kapera-pera.
Huwag ka nang magmayabang dahil empleyadong doktor ka lang.
Lumayas ka na lang.
Puwes, yayaman na ang empleyadong doktor na 'to.
Kausapin mo ang abogado ko tungkol sa mana.
Huwag kang magkakamaling may maiwan kahit isang sentimo.
Alam mong mas matalino ako kaysa sa 'yo, 'di ba?
Tara na.
-Ikaw talagang-- -Mawalang-galang na po.
Choi Eun-seo po
ang pangalan ko.
Hindi po ako kung sinong anak sa labas. Anak ako ni Choi Seung-hi,
si Choi Eun-seo.
Mama, nalulungkot ka po ba?
Oo.
Ano pong ikinalulungkot mo?
Ang pagkamatay ni Lolo o ang pagiging bastos sa 'yo ni Tito?
Pareho.
E di dapat umiyak ka.
Dapat nga.
Naging doktor nga ang anak niyang babae.
May sarili siyang clinic sa Gangnam.
Mayaman ang pamilya ng napangasawa niya at may dalawa silang anak.
SOOTHING INTERNAL MEDICINE CLINIC
Ano'ng mga nararamdaman mo?
Hindi ako pumunta dahil may sakit ako.
Kasi…
nagpunta ako para kausapin ka tugkol sa nanay mo.
Pasyente ngayon sa Gusan University Hospital ang nanay mo.
At ako ang doktor niya.
Sobra kang nami-miss ng nanay mo.
Wala siguro ako sa lugar,
pero gusto ko siyang tulungan kaya nagtanong-tanong ako tungkol sa 'yo.
Nakalimutan ko na ang tungkol sa nanay ko.
Sa totoo lang, hindi ako komportable sa lahat nang 'to.
Pansamantalang sinuspende
ang hatol sa nanay mo.
Hindi niya na kailangang manatili sa kulungan.
Pero wala siyang mapupuntahan.
Balita ko may mga organisasyon para sa mga taong tulad niya.
Kung puwede, huwag mong ipilit sa 'kin 'yan.
Mas masahol pa kami kaysa mga estranghero.
Masyado bang mahirap intindihin
ang nanay mo?
Sino?
Ako?
Mama.
Uy, buti nandito ka na.
Mama, ano po 'yan?
Gamot 'to para sa papa mo.
Gutom ka na siguro. Gusto mong kumain?
-Opo. -Sandali lang.
Hindi ka kakain?
Kakain po.
Ako ang…
naglagay ng lason sa pagkain niya. Hindi siya.
Gusto ko nang makawala sa impiyernong buhay na 'yon.
Ako ang naglason sa kaniya.
Kaya…
sino'ng dapat kong intindihin?
Ang batang ipinanganak niya
ang nagpakulong sa kaniya.
Maiintindihan…
ng nanay mo.
Alam mo 'yon dahil nanay ka rin.
Naalagaan n'yo naman nang maayos ang kalusugan n'yo.
Hindi na kailangang uminom ng gamot para sa diabetes o blood pressure.
Mataas po ang bone density mo para sa edad mo.
Mabuti naman.
At 'yong nunal sa likod na inaalala mo.
Nag-biopsy kami.
Benign 'yon. Kaya hindi mo po kailangang mag-alala.
Sinasabi mong ayos na, 'di ba? Hindi ito parang cancer?
Hindi po.
Mukhang nag-alala ako sa wala. Buti na lang pumunta ako para patingnan.
Dapat nakinig na 'ko dati pa sa anak ko.
Sabi ng anak ko na dapat magpa-checkup ako.
Napakatalino po ng anak n'yo.
Oo.
Cancer?
Cancer nga,
pero thyroid cancer.
Simple at madali ang gamutan kumpara sa ibang cancer.
Ang cancer ay cancer. Anong klaseng cancer ba ang simple?
Lagi mong binabalewala ang mga bagay na may kinalaman sa 'kin.
Tama si Jeong-suk.
Huwag kang mag-alala. Simple lang ang operasyon at maganda ang prognosis.
Namatay sa cancer ang tatay mo.
Salitang cancer pa lang nakakatakot na kaya nagigising ako sa gabi.
Grabe, bakit ang saklap ng buhay?
I-rang, ikuha mo 'ko ng tubig.
Hoy, ikaw ang kumuha.
Talaga 'to.
Ang tamad-tamad mo.
Jung-min, kailan ka dumating?
Hello.
-I-rang, nakauwi ka na galing eskuwelahan? -Opo.
Narinig n'yo na ba ang balita?
May cancer ako.
Lola, hindi naman po mahirap ang operasyon.
I-a-admit ka nang tatlo o apat na araw
at uminom ka po ng gamot sa hormone pagkatapos ng surgery.
Heto.
Kailangan mong kumain nang mabuti.
Kailangang magpalakas ka para makapagpa-opera.
Ikaw lang ang nagmamalasakit sa 'kin, Professor Park.
Siyempre naman.
No'ng bata pa tayo, inalala ba natin ang nararamdaman ng mga magulang natin?
Tama ka.
Tama ang sinasabi mo.
Kaya namumuhunan ulit ako.
Sa edad natin, kailangang may pera tayo para tratuhin bilang nakatatanda.
Professor, ano ang pinupuhunanan mo?
May kaibigan akong nagbukas ng malaking convalescent hospital.
Nagmakaawa ako at muntik nang hindi makasali.
Magkano ang pinuhunan mo?
Sa ngayon, puwede kang makautang ng hanggang 1.18 billion won.
Pero nasa pangalan ni Cha Jeong-suk ang bahay.
Oo. Manugang ko siya, at dahil sa buwis--
Ako ang namamahala ng lahat.
Pasensiya na po, ma'am.
Kahit po kamag-anak kayo, kailangan nandito ang may-ari para makautang.
Ako talaga ang may-ari.
Sa 'kin naman talaga 'yon.
Isama n'yo po rito ang manugang n'yo para makautang.
GUKIL BANK
Akala mo ba hindi ko alam 'yon?
Hindi ko sinabi sa kaniya na nasa pangalan niya ang bahay.
Uumpisahan na natin ang resident disciplinary committee meeting.
Dr. Cha Jeong-suk, pasyente mo si Ms. Jang Hee-nam, 'di ba?
-Opo. -Alam mong preso siya,
kaya bakit sinamahan mo siyang magpa-test na wala ang bantay niya?
May sakit ang bantay ng panahong 'yon
at nakiusap sa 'kin na samahang magpa-test ang pasyente.
At pumayag po ako.
Mukhang nakiusap ka rin na luwagan ang posas ng pasyente.
Grabe po ang sugat sa pulso ng pasyente
kaya pinakiusap ko 'yon.
Hindi ba dapat mas naging maingat ka sa pasyente?
Nasa kalagitnaan po ako ng pagsama sa pasyente
no'ng may biglaang pinagawa sa 'kin si Professor Choi Seung-hi.
Kaya kakausapin ko sana 'yong isang intern na palitan ako,
pero nawala ang pasyente.
Sinisisi mo ba 'to kay Professor Choi?
Hindi po.
Kasalanan ko 'yon. Hindi ako nagsuspetsa na aalis sa ospital ang pasyente.
Dr. Cha, puwede ka nang umalis.
Opo, sir.
Grabe.
Director, ano'ng gagawin mo?
Tatlong buwan nating babawasan ang suweldo niya.
Director.
May nakatakas na mamamatay-tao sa ospital.
Hindi 'to dapat ipagsawalang-bahala lang.
Pero nakabalik ang pasyente nang walang problema.
Salamat kay Dr. Cha,
nakatanggap tayo ng dalawang robotic surgical systems.
Hindi madaling gawin 'yon.
Ang department natin ang mas nakinabang, kaya 'di ba puwedeng pagbigyan natin?
Professor Seo?
Puwede na ang tatlong buwan na kaltas.
Kung tatanggalin o sususpendehin natin si Dr. Cha at nalaman ni Chairman Oh,
mawawala ang 10 billion won.
Tama po ang desisyon n'yo, sir.
Dr. Han.
Buti na lang pumunta ka.
Mama.
Ginagamot ang anak n'yo
sa OB-GYN dahil sa constipation at sakit ng tiyan.
Pero no'ng malipat siya sa department namin,
may nadiskubre kaming bukol.
Kailangan naming mag-C-section bago operahan ang cancer.
Pero pinipilit ng anak n'yo na hintaying magdalawang kilo ang bigat ng bata
bago alisin ang cancer.
Sino ang ama ng bata?
A…
hindi po ako sigurado.
Bakit mo tinatanong sa doktor 'yan?
Kung ipapanganak niya ang bata na walang ama,
huwag na siyang mag-aasawa at palakihin niyang mag-isa ang bata!
Bakit mo isusumpa ang batang may magandang kinabukasan?
Bakit hindi ikaw ang mamuhay mag-isa kung 'yon ang gusto mo?
Bitiwan mo ko!
Tumigil na po kayo.
'Yong pagtapos ng operasyon.
Sige, ano po 'yon?
Hindi mo ba puwedeng sabihin sa anak namin na namatay ang bata?
Ipapaampon namin ang bata sa mapagkakatiwalaang ahensiya.
'Di ko kayang hayaan ang 20-taong-gulang na anak ko na maging ganitong uri ng ina.
Hindi po puwede 'yon.
Wala rin kaming karapatan.
Dapat mo pong…
subukang kumbinsihin ang anak mo.
Dapat mahuli 'yong walang kuwentang ama
at bugbugin siya.
Kailangan maghigpit tayo sa pagkuha ng empleyadong inaabandona ang mga anak nila.
Dapat may electronic ankle monitor sila
o kinakapon tulad ng mga kriminal.
Nasisisi ang mga single parents dahil sa mga buwisit na tulad nila.
Inaampon ang mga bata sa abroad at nagiging estranghero
bago bumalik para hanapin ang mga totoong magulang.
-Tama ako, 'di ba? -Oo naman.
Uy, kuhaan mo 'ko ng soft drink.
Dapat tumigil na ang gobyerno sa pagsabi sa mga tao na mag-anak pa
at suportahan na lang ang mga batang inaampon sa ibang bansa.
Parating walang ginagawa ang gobyerno.
'Di ba sabi mo magbu-buffet ka mamaya?
Dahil birthday ng lola mo?
Ang buffet ay buffet.
Ang pritong manok ay pritong manok.
-Tama? -Oo naman.
Kababalik mo lang ba?
Opo.
Nagwala po kanina ang mga magulang ko, ano?
Natural lang 'yon.
Kahit ako nag-aalala para sa 'yo. Natural lang na mag-alala sila.
Sang-ayon ka ba sa mga magulang ko
na dapat ipaampon ko ang anak ko?
Hindi naman.
Pero ang alam ko, magbabago nang husto ang buhay mo.
Alam ko rin po 'yon.
Akala n'yo hindi ko inisip 'yon?
Aalis na po ako. Hindi ito maganda para sa baby.
Huwag kang magbibigay ng kalokohang payo.
Hindi dahil matanda ka na 'di ibig sabihin may karapatan ka nang magbigay ng payo.
Hindi madaling magpalaki ng bata mag-isa.
Pa'no mo malalaman 'yon
samantalang madali mo lang napalaki ang mga anak mo?
Sinabi ko lang ang inaalala ko kasi magulang din ako.
Dapat alam mo rin 'yon kasi may anak kang babae.
Nagtatanong ka ba tungkol sa 'kin?
"Nagtatanong?"
Narinig ko lang na kausap mo ang anak mo sa cellphone.
Kapareho lang siguro ng kaniya.
Tutal, sa department store lang naman nabibili ang bracelet na 'to.
Pasensiya na sinigawan kita no'ng gabing 'yon.
Alam kong hindi mo 'yon kasalanan.
Hindi ka dapat humingi ng tawad sa 'kin.
Tungkol sa asawa mo.
Ano'ng gagawin mo kung sasabihin niyang tatapusin niya ang residency niya?
Bigyan mo lang ako ng kaunting panahon.
Nakapagpaalam ka ba sa tatay mo?
Oo, pumunta ako sa libing.
May single mom sa mga pasyente mo.
Oo, bakit?
Gustong ipaampon ng mga magulang ng babaeng 'yon ang bata.
Gano'n din ang sabi ng tatay ko.
Hanggang sa mamatay siya, inisip niyang sinira ni Eun-seo ang buhay ko.
Kaya nga sa tingin ko kahangan-hanga ka.
Salamat at hindi mo sinukuan si Eun-seo.
Totoo ba 'yan?
Ano'ng ibig mong sabihin?
Naaalala ko kung pa'no namutla ang mukha mo
no'ng sinabi kong buntis ako kay Eun-seo.
Kahit ngayon, pinipilit mong magmukhang masaya 'pag nagkikita kayo.
Buong buhay ko, parati akong namumutla
kapag may nagsabi sa 'king nabuntis ko sila.
Sigurado akong hindi lang 'yon kay Eun-seo.
Puwede ka bang umuwi nang late?
Ga'no ka-late?
Hindi ka maliligo?
A,
gusto ko lang magpahinga nang maayos.
Pumunta tayo rito tapos gusto mo lang magpahinga?
Oo.
Sige, naiintindihan ko naman.
Nasasabik tayo noon kasi hindi tayo kasal.
Kung kasal tayo, magkahiwalay na ang kuwarto natin.
Hindi 'yon.
E, ano ba? May ibang babae ka ba?
Ang totoo niyan…
-may iniinom akong gamot. -Gamot?
-Anong klaseng gamot? -Finasteride.
Nakakalbo na ang tuktok ko.
Alam mo na ang side effects.
Hindi tumitigas.
Kakaumpisa mo lang uminom, ano?
Nag-a-adjust ka pa.
Pagkatapos ng isang buwan, babalik na ulit 'yan sa dati.
Hindi ka sigurado riyan.
'Di ko mahihinto ang pag-inom ng gamot sa naglalagas na buhok.
Medyo matagal na kitang 'di nakikitang ganito ka-cute.
Masyado mo bang inaalala 'yon?
Sa umpisa pa lang dapat sinabi mo na sa 'kin.
Sa ngayon…
maghawak kamay tayo,
magkuwentuhan at mag-order ng masarap.
Huwag na.
Hindi tayo magkaibigang babae.
Puwede tayo maging magkaibigang babae ngayon.
Ayos 'to.
Sa ganitong paraan na ba 'ko magiging babae?
Hindi, magiging lalaki ka ulit.
-Isa, dalawa, tatlo. -Isa, dalawa, tatlo.
Pasensiya na na-late ako.
Bakit sobrang late ka na?
-Kumusta ka? -Lola, happy birthday.
Kain na tayo, halika.
-Ayos ka lang ba? -Opo, Auntie. Kayo po?
Ano 'yon? Kilala mo ba sila?
Po?
Hindi, hindi naman.
Tara na.
Napakagulo ng traffic sa bansang 'to dahil sa mga tulad mo!
Ikaw ang biglang kumabig nang hindi nagsi-signal!
Tingnan mo, ni hindi ka nag-sorry.
Ang lakas ng loob mong pandilatan at pagsabihan ako nang ganiyan?
Ilang taon ka na ba?
Tingnan mo ang direksiyon ng sasakyan!
Ano naman ang direksiyon? Sabihin mo nga.
-Bagong sasakyan 'to! -Sir, ako na ang kausapin mo.
Pasok ka na.
Grabe.
Dapat kanina mo pa siya tinulungan.
Roy, bakit late ka na masyado?
Kanina pa ko naghihintay. Halika na.
-Pasensiya na. Pasok na tayo. -Ayos lang.
Uy, ang tagal po nating 'di nagkita.
Oo nga.
-Ayos ka lang ba? -Siyempre.
May hihingin talaga 'kong pabor sa 'yo.
Sa 'kin?
Sa family medicine ka sunod na ilalagay, 'di ba?
Oo, tama 'yon.
Puwede bang palit na lang tayo?
Sa pediatrics ako.
Puwedeng magpalit tayo?
Please?
Uy. Magkapareho tayo.
Mukhang uso 'to ngayon.
Ang dami kong nakikitang ganito.
Birthday gift 'to ng boyfriend ko.
Ako rin. Birthday gift din 'to ng asawa ko.
'Di ba sabi mo patay na ang asawa mo?
A…
matagal na.
Binigay niya sa 'kin 'to
bago siya mamatay.
Puwede akong makipagpalit.
Sa pediatrics ba?
Oo, maraming salamat, Jeong-suk.
Heto na ang order mo.
Salamat.
Para sa 'yo 'to.
Salamat, mauuna na 'ko.
GUSAN UNIVERSITY HOSPITAL
-Huling surgery mo ba 'yon ngayon? -Hindi, may isa pa 'ko.
Hindi ako karaniwang nakikialam sa buhay ng iba.
Pero naisip ko na may kinalaman din 'to sa 'kin
kasi pasyente at kasamahan ko si Dr. Cha.
Tigilan mo na kaya ang panloloko sa asawa mo?
Kayong dalawa ni Professor Choi Seung-hi.
'Di ko na kayang magbulag-bulagan
sa nangyayari.
Hindi ko alam kung ano'ng pinagsasabi mo.
At binabalaan kita.
Huwag kang makikialam
maliban kung gusto mong magkamali sila ng intindi sa 'yo.
Ang lakas ng loob niya.
Grabe ang pagtatae ng pasyente,
kaya nag-test ako kung may PMC, at lumabas na mayroon nga.
Umiinom ng vancomycin ang pasyente
at dahil hindi tumigil ang pagtatae, niresetahan ko ng antidiarrheal.
Aling antidiarrheal?
Loperamide.
Nasisiraan ka na ba?
'Di mo ba alam ang mangyayari 'pag uminom niyan ang PMC patient?
Kapag nagbigay ka ng loperamide, na nagpapahinto sa pagdumi,
maraming bacteria ang tutubo at lalala ang PMC.
Dapat alam mo 'yan.
Simula ngayon, 'wag ka na sasali sa rounds at 'wag kang pupunta sa operating room.
Hindi, huwag ka nang mag-abalang pumunta.
Bakit hindi ka mag-aral muna?
Mas mabuti 'yon para 'di ka makaabala.
Alis.
Tumigil ka na sa pagsuway sa utos ko.
Bakit nandito ka?
Ako ang may hawak sa pasyenteng 'to.
Sabi ni Professor Seo ako na raw.
Ako na ang magtatapos. Alis ka na po.
Marami na nga akong ginagawa.
Ano'ng ginagawa mo?
Sinisiraan mo ba 'ko dahil ayaw kong umalis?
Huwag mong bigyan ng ibang kahulugan. Hindi 'yon.
E, bakit parang hindi mo 'ko nakikita?
Sinusunod ko lang ang paniniwala ko na 'wag magbigay ng trabaho kung 'di kaya.
Makatwiran at patas 'yon.
Akala ko gusto mong tratuhin tulad ng ibang resident?
Ito ang nakakainis na paraan mo para sabihin sa 'kin
na tumigil na kong magtrabaho.
-Ano? -Sakit mo ba 'to o nakasanayan lang
na lokohin ang walang kapangyarihan
at umasta pa rin na akala mo kung sinong nakakataas?
Puro ka katwiran at talino.
Akala mo ba titigil ako kung ipapahiya mo 'ko?
Tulad ng ginawa ko 20 taon nang nakalipas?
Oo!
Kaya kung puwede, tumigil ka na lang!
Alam mo ba kung ga'no kahirap na makita ka sa trabaho?
Sabihin mo kung ano'ng gusto mo, pero naisip mo ba ang nararamdaman ko?
Hindi.
Sinadya kong hindi isipin ang nararamdaman mo.
Simula ngayon, gusto ko nang unahin ang sarili ko.
Sa wakas nalaman ko na may iba pang buhay para sa 'kin,
kaya 'di na 'ko puwedeng tumigil ulit.
Honey, huling pagkakataon ko na 'to.
Sige na…
hayaan mong ituloy ko 'to.
Ni hindi ko hihingin sa 'yo na padaliin sa 'kin 'to o gabayan ako.
Basta…
hayaan mo na lang ako na gawin 'to.
Hindi mo kailangang sumama.
Professor.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Kaya nga, 'di ba?
Ano'ng ginagawa ko rito?
Naaalala mo ba no'ng sinabihan mo 'ko na tumigil na?
Sinadya mong sabihin 'yon, ano?
Siyempre.
Dahil alam kong hindi ka titigil.
Mukhang walang kabuluhan ang pagtitiis ko.
Dr. Cha.
Ano kaya kung maging magkaibigan tayo?
'Di koneksiyon, pero totoong magkaibigan.
Magkaibigan?
Sobra naman 'yon.
Ibig kong sabihin, hindi ba mas matanda ako sa 'yo?
Ano ba.
Makipagkaibigan ka na lang sa 'kin.
Gusto mong sumama sa 'kin mag-ehersisyo? Mag-marathon tayo.
Marathon?
Oo.
Mula pa no'ng bata ako,
naiiwan ko lahat ng alalahanin 'pag nag-uumpisa na 'kong tumakbo.
Kaya gusto ko 'yon.
Oo nga.
No'ng bata pa 'ko, may cartoon na Run Hany ang tawag.
Tumatakbo at inaaliw no'ng bidang si Hany ang sarili niya
kasi miss na miss na niya ang namatay niyang ina.
Kaya nalaman ko
na magandang ehersisyo ang pagtakbo
na nakakatulong na makalimutan ang mga problemang nasa isip mo.
E di ayos.
May mga kaibigan ako na tumatakbo 'pag weekend.
Sama ka sa 'min.
Dr. Kim, puwedeng magsama ako ng kaibigan?
Mag-uumpisa tayo sa Jamsu Bridge at susundan ang norte ng Hangang Bridge.
Tapos mararating natin ang Nodeul Island at babalik sa Jamsu Bridge.
Nasa 9km 'yon.
Pero baguhan lang kami, kaya mukhang hindi namin kayang takbuhin ang 9km.
Professor, puwede bang sabayan mo kaming tumakbo nang mabagal?
Sige. Mag-umpisa na ba tayo?
Umpisahan kaya nating maglakad nang mabilis?
Mag-warm up tayo sa unang dalawang kilometro,
tapos mag-uumpisa na tayong tumakbo.
Sige, tara na!
Hoy.
'Di ba nakatapos ka na ng marathon?
Ako?
Bago sa pandinig ko 'yan.
Naku, ang madayang 'yon.
Itaas mo.
Kaunti pa.
Hindi sa bandang 'to.
Hindi, sa kabila.
Dito--
Professor, ayos ka lang?
Oo, ayos lang ako.
Oo, hawakan mo nang ganiyan.
Sige.
Adhesive capsulitis 'to.
O kaya, frozen shoulder.
Frozen shoulder?
Hindi ligament rupture?
Hindi.
Hindi 'yan gagaling agad.
Kung magpapa-physical therapy ka at palaging iinat,
makakatulong 'yon sa sakit at maibabalik ang paggalaw mo.
Sobrang sakit ba? Gusto mong turukan?
Masyado pa 'kong bata para magka-frozen shoulder.
Ano'ng sinasabi mo? Halos 50 ka na.
Ano bang--
Uy, napapanot ka na ba?
Madalang na ang buhok sa tuktok ng ulo mo.
Tama.
Umiinom ako ng gamot para sa paglagas ng buhok.
Salamat do'n, ni hindi ko na 'yon mapatayo.
Umaangat 'yong implant na pinalagay ko no'ng nakaraang dalawang taon.
Kung ano-anong abnormal na ang nararamdaman ko. Masaya ka na?
Ni hindi ko na alam kung sino 'ko o nasa'n ako.
Hindi ko maramdaman ang mga binti ko.
-Ayan na siya. -Ang galing mo.
-Ang galing para sa unang beses mo. -Salamat.
Salamat sa pagsali sa 'min,
gusto mong maghapunan tayo?
Libre ko.
Pagod na pagod ako.
Oo nga, may alam akong masasarap na kainan dito.
Pasensiya na, may gagawin na 'ko ngayon.
-Sasama ako sa susunod. -Sige.
Ingat.
Mukhang
gusto ka ng lalaking 'yon.
Anong kalokohan ba 'yan?
Napakamanhid mo talaga.
Malinaw na sinimulang na niyang pumorma no'ng niyaya ka niyang mag-ehersisyo.
Tumigil ka nga sa mga pinagsasabi mo.
Masama ang pagiging masyadong hibang.
E di, ito ba
ang tipo ng pakikipagkaibigan ng mga Amerikano?
Pakialam ko.
'Di ba't nakakapagpasaya sa buhay
ang ganitong 'di pagkakaintindihan at kahibangan?
Baek Mi-hee, bata ka pa siguro para makapag-isip nang ganiyan.
Aalis na 'ko.
-Takbo pa kaya tayo ng isang lap? -Huwag na.
Takbo pa tayo ng isang lap.
MY LOVE TO YOU
Hello.
Dapat mag-ingat ka.
-Gusto ko rin ang palabas na 'yan. -Pasensiya na.
Gano'n ba?
Sabi nila nagde-date talaga 'yang mga bida.
Kaya siguro ang ganda ng samahan nila.
Aakuin ko ang responsibilidad.
Sandali.
Hindi ka ba magbabayad?
Dr. Cha.
Maghahapunan ba tayo mamaya? Hindi tayo natuloy no'ng nakaraan.
E di…
iimbitahan ko 'yong kaibigan ko?
Huwag.
Tayong dalawa lang.
Tayong dalawa lang?
Oo.
Ayaw mo ba?
Ano 'yon?
Ano ba'ng problema ko?
Bakit ako nanaginip nang gano'n? Baliw na siguro ako.
Nakakahiya.
Nababaliw na siguro ako.
Bakit ang bilis ng tibok ng puso ko?
Hala.
Nababaliw na talaga ako!
Hindi ako makapaniwala!
Pasyente siya na may leukemia?
Oo. Isang linggong sumakit ang puson niya at na-admit siya sa ER
matapos makaramdam ng matinding sakit.
Kung pagbabasehan ang MRI at CT scans, may mga palatandaan ng colorectal cancer.
Walang nakitang malignancy sa biopsy.
May kung ano sa masorectum at parang hindi 'to normal.
Wala tayong magagawa kundi mag-surgical biopsy.
No'ng nagsalita si Dr. Jeon,
nalaman nating may leukemia siya.
Tama.
Pagkatapos no'n, may ginawang dalawang biopsy.
Pero hindi lumabas na malignant.
Base sa CT at MRI scans…
Ayos ka lang?
Lilipas din 'to.
Medyo matagal ka nang nakatitig diyan. Ano ba 'yan?
Medyo kakaiba.
CT scan 'to ng tiyan ng pasyenteng si Choi Gyeong-su.
Ito ang kinunan sa ER.
At ito ang kinunan pagkatapos ng biopsy.
Parang may kaunting nabawas sa laki.
Talaga?
Hindi ako masyadong sigurado.
Baka hindi 'to cancer tissue kundi…
Nana?
Hindi 'to karaniwan, pero naisip ko na baka nana 'to sa rectal diverticulum.
Talaga ba, alam mong hindi 'to karaniwan.
Hindi ba parang kakaiba na may nahanap kang pambihirang kondisyon
sa CT scan, Dr. Cha Jeong-suk?
Naalala kong may kapareho 'tong kaso no'ng intern pa 'ko.
Kung nana 'to, hindi mo kailangang
i-surgical biopsy ang pasyente at puwedeng tanggalan na lang ng nana.
Kalimutan mo na 'yan.
Ginawa ang desisyon na 'to pagkatapos kunan ng MRI, CT, at pati PET-CT.
Nana? Ano ba'ng pinagsasabi mo?
Huwag mong sabihing hindi kita binalaan.
Hinahamon ng isang first-year resident ang isang professor na tulad ko?
Gano'n nga, sinubukan ko.
Pero kung tama ako,
hayaan mo 'kong magtrabaho ulit.
Pa'no kung mali ka?
Titigil ka na bang magtrabaho?
Sige.
Kung mali ako,
titigil na 'ko.
Sige.
Magpareserba ka ng surgery room para sa biopsy ni Mr. Choi Gyeong-su.
Ako mismo ang gagawa.
Tumupad ka sa pangako.
Ikaw ang tumupad.
Itaas mo pa.
Sa kaliwa.
Kung idederetso mo nang ganito, siguradong lalabas 'yan.
Parang ganito…
May resulta na ang biopsy ni Choi Gyeong-su.
Ano?
Buwisit.
-Doktor, ako na ang gagawa. -Ano?
Sabi ni Professor Seo In-ho puwedeng ako na ang gumawa.
-Salamat. -Buti naman.
Sige.
-Galingan mo. -Salamat.
Hello.
Surgeon ka. Bakit ka nagpapa-acupuncture dito?
Sinusubukan ko lahat.
Kung mapapadali nito ang paggaling ko,
payag akong ilagay kahit ano sa balikat ko.
'Pag may oras ka, lagyan mo 'yan ng hot compress.
Doktor, oras na para sa Chuna ni Kim Min-su.
Sige. Magpahinga ka.
Sige.
Hello.
Hello, Mr. Seo. Homeroom teacher ako ni I-rang.
Oo, hello.
Gusto ko lang pong pag-usapan ang college admissions ni I-rang,
kaya lang hindi sinasagot ni Ms. Cha ang cellphone niya.
Kaya tinawagan kita.
Gano'n ba? Puwedeng ako na ang kausapin mo tungkol dito.
Gustong mag-apply ni I-rang sa College of Fine Arts ng Hangkuk University.
Base sa grades ang pagpili nila,
kaya hindi siya magkakaproblema na makapasa sa unang round.
Sandali.
Sige.
Nahihirapan lang akong makipag-usap sa cellphone ngayon.
Oo.
Tatawagan kita.
Sige.
Natapos agad kami. Uuwi ka na ba?
Pupuntahan ko ang mama ko sa ospital.
Gano'n ba? 'Yong sumundo sa 'yo dati?
Ang ganda niya.
-Talaga? -Oo.
Parang puwede mo siya maging tita.
Malakas ba ang pag-iisip mo?
Tingin ko tama lang.
Bakit mo natanong?
Nasa grade 12 ka na.
Kahit ano'ng mangyari, kailangan mong maging matatag.
KATIBAYAN NG PAGKILALA
Nandito na 'ko--
-Ano ba, bitiwan n'yo 'ko! -Honey, please.
-Sabi ko uuwi na lang ako! -Hindi po, naku.
Hoy, sabi nila ayos ang resulta ng X-ray ko. Ba't ayaw n'yo 'kong pauwiin?
Puwedeng ayos ka sa ngayon, pero baka may internal bleeding.
-Nakainom po kayo, tama ba? -Oo.
-Kaya dito muna po kayo. -Hoy.
Akala n'yo 'di ko alam na sobra ang singil n'yo kahit lasing ako?
Huwag kang magmura!
-'Wag mo siyang paluin. -Sorry po.
Sir, maupo muna kayo.
Galit po kayo dahil ayaw ko kayong pauwiin, 'di ba?
-Dr. Cha, punta ka rito, bilis. -Sige.
-Pakibantayan siya. -Sige.
Kailangan ng IV drip dito.
-Sige. -Naku.
-Bakit ganito ang kinikilos mo? -Itigil mo 'yan!
Inumin mo 'to para mahimasmasan ka!
Unang-una, hindi ka dapat uminom at natisod.
Tama na!
Sir, higa po kayo.
Naku.
Naku, honey!
Doktor!
-Titingnan ko. -Sige.
Sir?
Sir, ayos ka lang ba?
-Kunin mo ang crash cart. -Opo.
Honey.
Sir!
Bukas na lang po ulit.
Oo nga pala.
Dinala sa emergency surgery si Lee Yeong-bok.
Spontaneous mesentreric hematoma.
Bumalik siguro ang pagdurugo
matapos pansamantalang masiksik sa mga bituka.
Hindi nahalata kasi naging maayos sandali ang blood pressure niya.
Buti naman.
Bakit hindi mo siya pinauwi?
Walang bali o anumang abnormal na palatandaan.
Kasi…
hinawakan ko siya sa may tiyan,
at parang kakaiba ang abdominal guarding niya kahit sa lasing.
Akala ko may paninigas siya ng kalamnan.
Kaya pinigilan kong ma-discharge siya kung sakali lang.
Magaling 'yong ginawa mo.
Naku.
'Di ba ikaw si Eun-seo? Kaibigan ni I-rang?
Hello po.
Pero bakit ka nandito?
Magkikita po kami ng mama ko.
Dito nagtatrabaho ang mama mo?
Doktor siya, tama?
-Opo. -Eun-seo.
Mama.
Kakabalita ko lang na magkaibigan ang anak mo at si Eun-seo.
Nakakatuwa ang relasyong mayro'n tayo.
Mauuna na 'ko. Tara na.
-Cheers. Grabe. -Cheers.
-Buti at nagkita-kita tayo ulit. -Nakakatuwa naman.
-Nakakatuwang makita ka. -Hindi kita nakita…
Lasing na lasing sila.
Ni hindi ka magising kinabukasan.
Ay, naku.
-Saan ka pupunta? -Ano?
Teka, Roy, sa'n ka pupunta?
JUST SILENCE
Nasaan po si Papa?
Nag-indoor golf.
Balita ko, pinupuntahan daw ang indoor golf centers ng mga nangangaliwa.
Kababalita ko lang na magkaibigan ang anak mo at si Eun-seo.
Nakakatuwa ang relasyong mayro'n tayo.
Professor.
Hindi mabilis ang pagtakbo sa marathon.
Akala mo ba ikaw si Hany?
Ba't ka nandito?
May sasabihin ako sa 'yo.
May sasabihin sa 'kin?
Ano ang--
Importante 'to.
Kung 'di ko sasabihin sa 'yo ngayon,
baka hindi ko na masabi.
DOCTOR CHA.
Bakit magugustuhan ng batang professor ang babaeng may dalawang anak?
Doon na rin ang punta no'n kung masyadong silang malapit sa trabaho.
Alam ng lokong 'yon ang tungkol sa 'tin.
Kung gusto mong sabihin kay Dr. Cha ang tungkol sa 'min, sige, gawin mo.
Hindi mo pa rin nararanasan kung ano'ng naranasan ko.
Parang may gustong tumalon.
Pipigilan siya ni Dr. Cha dahil siya ang doktor niya.
Ang pagsasalin ng subtitle ay ginawa ni Joan G. Cabato