KASEM (ZABÓJCA)
Odbierz telefon!
Hej, Kasem.
Co za zbieg okoliczności. Co tu robisz?
Masz coś, co do ciebie nie należy.
Ja?
Ten bardzo drogi obraz, w tubie, którą masz na plecach.
Należy do mojego szefa.
Nie jestem pewien, czy do niego.
Trochę niejednoznaczne, do kogo należy, nie?
Niejednoznaczne.
Otwarte na wielość znaczeń, zagmatwane, mętne lub po prostu niejasne.
Sprawię, że będzie jednoznacznie.
Postawię sprawę jasno.
Okej. Dobra.
To nie jest konieczne.
Dobra. Spróbuję zjechać na bok.
Trochę mnie tu otoczyliście.
Uwaga.
Z drogi. Przepraszam.
Uwaga.
Przepraszam.
Uwaga. Z drogi.
Uwaga.
Luke, gdzie jesteś? Samolot czeka.
Murph, nie dotrę na lotnisko.
Potrzebuję innej drogi.
Luke? Halo?
Jedź pociągiem z Bangkoku do Chiang Mai.
Widzimy się na lotnisku.
Przepraszam.
Bip bip. Jadę. Uwaga.
Przepraszam! Jadę.
Wybaczcie.
Z drogi!
Uwaga!
Mówisz przez sen.
Tak słyszałem.
Mówiłem coś...
...szokującego?
Zależy, gdzie wyznaczasz granice.
Nic obciążającego.
Spróbuję raz jeszcze.
Niestety nie mamy na to czasu.
Nie pospieszyliśmy się trochę?
Może się przedstawimy?
Im mniej pan wie, tym lepiej, panie Purdue.
Nie jesteś tu na urlopie.
Nie.
W interesach.
W jakiej branży siedzisz?
Odzyskuję rzadkie i wyjątkowe obrazy.
Czasem takie w skórzanych tubach.
Co za zbieg okoliczności.
To co teraz?
Chyba wiesz, co teraz.
Jestem Ręką Miłosierdzia.
Moi wspólnicy są Ręką Sprawiedliwości.
Dokonaj wyboru.
Cóż, jest trzecia opcja.
- Czyżby? - Tak.
Naiwnie przeoczyłaś moją ekipę śmiertelnie niebezpiecznych ochroniarzy.
Nie daj się zwieść ich niegroźnej aparycji.
To wilki w owczej skórze.
Więc albo się poddasz,
albo będę musiał spuścić swoje ogary wojny.
Chyba zaryzykuję.
Cóż...
No to Ręka Miłosierdzia.
Lubię szczęśliwe zakończenia.
Nie jesteś od Kasema?
Kim jest Kasem?
- Luke? - Murph, z pociągiem też nie wyszło.
Czekaj. Co?
O nie.
Masz coś jeszcze?
Daj mi sekundę.
Masz przystanek autobusowy godzinę drogi od siebie.
Przyjedź po mnie.
Koniec ze skuterami. Koniec z pociągami.
Nie interesują mnie spacery.
Ani autobusy.
Murph, musisz po mnie przyjechać.
FONTANNA MŁODOŚCI
Z domu przy Strathmore Gardens
pan Cross chciałby dostać dywany z frontowego holu,
portret, zegar stojący, kanapę z salonu...
Zielona kanapa?
Nienawidzisz zielonej kanapy.
Możemy kontynuować?
Harold, nie na to się umawialiśmy.
Mieliśmy rozstrzygnąć to polubownie, z neutralnym negocjatorem.
Nie bądź taka naiwna, Charlotte.
Czego się spodziewałaś?
Nie siedemnastego piętra i pułapki zastawionej przez twoją prawniczkę.
Jest jak jest. I tu właśnie jesteśmy.
Meble mnie nie obchodzą,
ale nie będziemy walczyć o prawo opieki nad naszym synem.
Załatw sobie prawnika.
TRAFALGAR SQUARE LONDYN
Emily, możesz zamknąć zachodnie skrzydło?
Pójdę sprawdzić, jak idzie renowacja Holbeina.
- Dobrze. Do zobaczenia. - Pa.
Imponujący obraz.
Cudowne jedwabne pantofle.
Luke, co ty robisz w Anglii?
Charlotte, minął już prawie rok.
Braciak nie może odwiedzić młodszej siostry?
Jak rodzinka?
- Młody Thomas? - Jest cudowny.
Jest też genialny.
- A jak mężuś? Henry? - Harold.
Nie taki genialny.
Lubi poskakać z kwiatka na kwiatek.
Przykro mi to słyszeć.
Ale ty jesteś arcydziełem, a on małpą.
Wiedziałem, że to się nie uda.
Nie dzisiaj, Luke. To zbyt świeża sprawa.
Znów masz kłopoty?
Naprawdę uważasz, że właśnie to powinnaś robić?
Cudnie. Jestem uratowana. Zostałeś trenerem rozwoju osobistego.
Daj spokój. Braterski obowiązek.
Lubię to, co robię i jestem w tym dobra.
Nie. Wiem, że musisz to sobie wmawiać,
ale mieliśmy we trójkę fantastyczne przygody.
Nie tęsknisz za tym?
Owszem, ale to było dziesięć lat temu.
Tata zmarł, ja wychowywałam małe dziecko
i pracowałam. Musiałam dorosnąć.
Nie wiem, co stało się z tobą.
Cóż... uważasz się za kuratorkę,
ale nie zauważyłaś nienaturalnej rysy na Świętej Rodzinie.
Pomiędzy Maryją a Dzieciątkiem Jezus.
- Nie ma rysy. - Owszem, jest.
U Hinrika Levenstede'a.
- Nic nie widzę. - Naprawdę?
Spójrz na dwa anioły, potem na przestrzeń między ich aureolami.
Podążaj za tą linią przez Zbawiciela, aż do jego dziesięciu małych,
ale tłuściutkich, różowych paluszków.
I tam, na niebieskim aksamicie...
...znajdziesz ją.
Luke! Luke!
Co ty robisz?
Luke!
Luke! Nie rób mi tego!
Luke! Co to jest?
Jesteś w kraju od dziesięciu minut. To też ukradłeś?
Oddawaj ten obraz.
Oddam, ale musisz wsiąść. Wtedy go odzyskasz.
Nie.
- Teraz albo nigdy. - Nie.
Nie uciekniesz stąd.
Nie doceniasz moich wyborów motoryzacyjnych.
Oddawaj obraz.
Daj spokój, Charlotte.
- Nie po to tu jesteś. - Luke, posłuchaj. Oddaj go.
Nie chcesz odzyskać obrazu.
Chcesz odzyskać dawne życie.
Przepraszam!
Słodki Jezu.
I jego tłuściutkie paluszki.
Musisz przestać.
Murph, łap.
Deb, w porządku?
W absolutnym porządku.
Deb!
Wciąż pracujesz ze starą ekipą taty?
Deb. Murphy.
Charlotte.
Co robisz z moim obrazem?
On ma rękawiczki.
Nic się nie zmieniło.
Masz swoją nagrodę, ale jutro to znów będzie za mało.
To błędne koło.
Powtarzasz sobie, że będziesz usatysfakcjonowany,
trzymając w rękach to trofeum, ale nigdy tego nie doświadczysz.
Gonisz za garnkiem złota na krańcu tęczy.
Przynajmniej w coś wierzę.
Ty przekombinowałaś na tyle, że nie wierzysz w istnienie tego garnka.
Wybrałaś wygodę i przewidywalność, zawiesiłaś całe swoje życie.
Ale Charlotte, w życiu chodzi o przygodę.
Ludzie nie wspinają się po górach, żeby zdobyć skarb na szczycie.
I nie pojmuję wielkiej tajemnicy taty o tym,
dlaczego podróż jest ważniejsza od nagrody,
ale wiem, że musisz wyruszyć w tę podróż.
Murph?
- Nic tu nie ma. - To niedobrze.
Co niedobrze?
Nic.
Przepraszam.
Was oboje. To był długi dzień.
- Przestań. - Charlotte, masz rację, a ja się mylę.
Jesteś moją siostrą i cię kocham.
Wszystko poukładam.
Oddam ci obraz. Odwiozę cię.
Ale widzę, że znów to robisz.
Musisz oddychać.
Kiedy się złościsz, przestajesz oddychać.
No weź. Zrobimy to razem, prawda?
Kocham cię. Wybaczasz mi?
- Nie. - Dobra.
Po prostu pooddychamy.
Zamknijmy oczy.
Na trzy. Raz, dwa, trzy.
- Luke. - Wiarygodne zaprzeczenie.
Pomożesz mi ją podnieść?
Halo?
Hej.
Wszystko w porządku?
Tak?
Na pewno?
Dobrze.
Proszę wybaczyć, ale jest pani kuratorką tego muzeum,
a nie było pani przez kilka godzin.
Powtarzam po raz ostatni. Czy gdybym była w to zamieszana,
sądzi pan, że wróciłabym na miejsce zbrodni?
Nie byłaby pani pierwszym przestępcą, który to robi.
To zjawisko jest dobrze znane.
Kim pan jest?
Detektyw Jamal Abbas, Interpol.
Charlotte Purdue, niesłusznie oskarżona.
Wie pani, że pani brat jest powiązany z serią kradzieży dzieł sztuki?
O tym nie wspominał.
- A o czym wspominał? - Próbowałam go powstrzymać.
Widziałem to na nagraniu z monitoringu.
Wie pani przynajmniej, gdzie jest?
Gdybym wiedziała, gdzie jest, dowiedziałby się pan jako pierwszy.
Postawił mnie w dość niezręcznej sytuacji.
Nieszczególnie zależy mi na odsiadce. Ani na bezrobociu.
No cóż, chętnie pomogę.
Ale jeśli okaże się później, że była pani ze mną nieszczera...
Nie śmiałabym okłamywać detektywa
w takiej pepitce.
Dziękuję, że pani zauważyła.
- Większość podejrzanych jej nie docenia. - Co jeszcze ukradł?
Działa według wzorca?
Jest pani nie tylko kuratorką, ale i detektywką?
Wygląda na to, że nie muszę nią być.
Chyba już pan tu skończył.
Wiem, co się stało.
Thomas zostaje u mnie.
- Harold. - Wmieszałaś się w kradzież dzieła sztuki.
Jezu.
Adwokatka zaproponuje zmianę warunków opieki.
Proszę, nie rób tego.
- Temat zamknięty. - Mamo.
Hej, kochanie.
Zostaniesz z tatą jeszcze kilka nocy.
Wszystko w porządku?
Wkrótce będzie.
Wszystko w porządku. Idź pograć na fortepianie. No już.
Dziękuję.
- Charlotte. - Murph.
Jak się miewasz?
Nie jestem zbyt zadowolona.
Gdzie on jest?
Luke!
Lukie!
Och, Luke!
Okej.
- Brzmi serdecznie... - Luke!
...trzymajcie kota w worku, dopóki go nie wypuszczę.
Świetnie.
Charlotte, fantastycznie wyglądasz.
Nie dzięki tobie.
- Co ja niby zrobiłem? - Całkiem sporo, Luke.
- Deb. - Charlotte.
A ty to kto?
Owen Carver.
- I zajmujesz się... - Pieniędzmi.
Które z was, geniuszy, wytłumaczy mi, dlaczego straciłam pracę?
- Powiedz jej. - Jeszcze nie.
Szukamy Fontanny Młodości.
Błagam, nie.
Znów to samo?
Co mówiłem o kocie w worku?
Kot nie był w nim szczęśliwy.
I ty za to płacisz?
Przyznaję się do winy.
A twoja motywacja to... jeszcze więcej pieniędzy?
Władza?
Oszałamiający krem do twarzy?
Umieram. Rak wątroby.
Niezręcznie.
Jeśli Fontanna przywraca młodość i zdrowie, może mnie uratuje.
Luke, będziemy omawiać tę delikatną sprawę
na osobności czy razem ze wszystkimi?
Tutaj, proszę.
Więc mój brat cię do tego przekonał i wmówił ci,
że na końcu tej podróży czeka jakieś magiczne panaceum?
Nie. To ja go przekonałem.
Och, rozumiem.
W takim razie pozwól, że odniosę się do tej piramidalnej bzdury.
Twierdzisz, że istnieje gdzieś ciecz,
płynąca z magicznej fontanny i że spożycie tej cieczy
zapewnia wieczne życie w stanie błogości.
Charlotte, oboje wiemy,
że w każdym micie, metaforze i baśni jest ziarenko prawdy.
Pisał o tym Herodot.
Wspomina o tym Mahabharata.
Aleksander Wielki przemierzał w tym celu świat.
Znam te opowieści.
Nie. Jedną opowieść. Pięć kontynentów.
Dziesiątki kultur przez tysiące lat.
Wciąż się głowię, czemu ukradłeś mi Rembrandta.
- Zwróciłem go. - Wyrzucili mnie.
A teraz możesz nam pomóc.
Nawet nie próbuj.
Nie mów mi, że te wielkie zagadki nie rozbudzają twojej ciekawości.
Istnieje tybetański zwój z IX wieku, który wskazuje lokalizację Fontanny,
ale zastrzega też, że Bóg skrywa tę lokalizację przed człowiekiem.
Sądzimy, że wiedzę o lokalizacji przekazywano we fragmentach
z pokolenia na pokolenie, w najbardziej wykształconych rodzinach.
Ci ludzie zwani byli Obrońcami Ścieżki
i mieli za zadanie skrywać tę ścieżkę za wszelką cenę.
Czy ktokolwiek poznał któregoś z tych Obrońców?
Mogłem wdać się w bójkę z jednym z nich w Tajlandii.
Skoro Obrońcy i Bóg uznali, że należy to utrzymać w tajemnicy,
to może mieli powód.
Charlotte, wszystko, co ma wartość, jest chronione.
Przez Boga?
Im większa nagroda, tym większa ochrona.
Według mitu Fontanna będzie cię kusić,
oferując ci wszystko, czego kiedykolwiek pragnęłaś.
A ty musisz się tylko napić.
Nieskończone zdrowie, bogactwo i piękno.
Ale tam, gdzie jest życie, jest też śmierć.
Charlotte, to może być najważniejsze odkrycie archeologiczne w historii.
I będzie podpisane naszym nazwiskiem.
W XVII wieku sześciu artystów zawarło pakt i postanowiło ujawnić tę lokalizację.
Każdy z nich ukrył wskazówkę w swoich obrazach.
Oto Pojmanie Chrystusa autorstwa Caravaggia.
Zdjęcie z krzyża Rubensa.
Krajobraz z Chrystusem i jego uczniami na drodze do Emaus Wildensa.
Chrystus ukrzyżowany Velázqueza.
Chrystus niosący krzyż El Greco.
I kogo my tu mamy?
Twój Rembrandt. Głowa Chrystusa.
El Greco został skradziony z Gardner Museum w Bostonie w 1990 roku
i od tamtego czasu się nie odnalazł. Więc powodzenia.
Już się odnalazł.
Znalazłem go w Tajlandii.
Jezus.
Tak. Niosący krzyż.
To już nałóg.
Niektórzy nazwaliby to kunsztem.
To choroba.
- Talent. - Patologia.
Dobrze. To dar.
Każde płótno jest z tyłu oznaczone niewidzialną farbą
i sekretnym podpisem, który brzmi: „Sex et unum”.
Sześć i jeden.
Sześć płócien, jedna ścieżka.
Każde jest też oznaczone inną literą:
D, K, C, I, E.
Jeszcze nie ustaliliśmy, co oznaczają.
Teraz już wiem, po co tu jestem.
Czyżby?
Po co tu jesteś?
Po to, żeby pomóc ci rozwiązać małą zagadkę.
Po co mi twoja pomoc?
Nie spodobał ci się mój Rembrandt.
Dlaczego nie?
Nie ma oznaczeń z tyłu.
Dlaczego ich nie ma?
To fałszywka.
To nie fałszywka.
Przeprowadziłem analizę obliczeniową pociągnięć pędzla.
To zdecydowanie Rembrandt.
To Rembrandt. Tylko nie ten Rembrandt.
Często tworzył duplikaty własnych dzieł.
Ukradłeś niewłaściwego Rembrandta.
Tak, a ty wiesz, gdzie jest ten prawdziwy.
To nie moja sprawa.
Mój syn to moja sprawa, a dzięki tobie mogę stracić prawo do opieki nad nim.
Pozwól, że ci pomogę.
Mam całą armię nadętych prawników.
Pomóż mi uratować życie, a ja pomogę ci zachować syna.
A jeśli mylisz się w sprawie całej tej przygody?
Wtedy przynajmniej przeżyję małą przygodę.
Myślałem, że to podziała.
Powinniście sprawdzić Alfreda Gwynne'a Vanderbilta.
Słynął z zamiłowania do Rembrandta.
Jadę do biblioteki.
KRÓTKA HISTORIA RODZINY VANDERBILTÓW
Coś tu ładnie pachnie.
To egzotyczny aromat niebezpieczeństwa.
Ale skoro tu jesteś, a ja wciąż żyję, czy to randka?
Nie.
Jestem tu, żebyście ty i ktokolwiek inny nie zostali skrzywdzeni.
Naprawdę dlatego?
Pociąg.
- Czułem to. - Czyżby?
Dobrze, że ktoś cokolwiek poczuł.
- Wypijesz drinka? - Nie.
Nie zostanę długo.
Szkoda.
Jesteś dzieckiem puszczającym latawiec podczas nawałnicy.
Dziwnie dramatyczna metafora.
Stosowna.
A błyskawic jest więcej, niż ci się wydaje.
Masz pojęcie, dlaczego jest ukryta?
Wiesz w ogóle, czym jest?
Nie, ale jestem tego bardzo ciekaw.
Doskonale wiemy, dokąd prowadzi ciekawość.
Myślisz, że to naprawdę jest fontanna?
Czy że to metafora, alegoria, metafizyka albo anagogia?
A ty myślisz, że powinniśmy mieć już z głowy ten pocałunek?
Nie. No dobra. Wrócimy do tego.
Uważam, że to cenne.
I doceniam, że zawsze dbasz o moje dobro.
To nie twoje dobro nas interesuje.
- Czyli są jacyś „my”? - Powstrzymaj to, bo my was powstrzymamy.
Was wszystkich.
To oznacza, że jeszcze cię zobaczę.
Boże, jak ona ładnie pachnie.
Niezły jest, co?
Dzięki za namiar na Vanderbilta.
Co chcesz tu ukraść? Trąbkę dziecka?
Przekopaliśmy archiwa
i wiemy, gdzie jest prawdziwy Rembrandt.
Kantujesz tego biednego Owena.
Nie, nie. To żaden kant.
To wszystko jego pomysł. Szukał taty, ale znalazł mnie.
Mamisz go fałszywymi obietnicami, a on to wszystko spija.
Nazywają to nadzieją. Co w tym złego?
Oprócz wątpliwej moralności?
To przestępstwo.
Ściga cię Interpol.
Za co? Za kradzież dzieł sztuki?
No weź.
Owen przyszedł do nas z propozycją uczciwej wyprawy.
Ma szansę na nowe życie. Jak to może być złe?
Jest szczęśliwy.
Harold mówi, że nigdy nie byłam szczęśliwa.
Ma rację?
Chyba powinnaś jechać z nami.
- To nie takie proste. - Nie?
Tak jest!
- Wujek Luke. - To było niesamowite.
No proszę. Czekaj. Czegoś brakuje.
Co z twoją brodą?
Ostatnio zrobiłeś na nim wielkie wrażenie.
- Często o ciebie pyta. - To prawda?
Wciąż masz różne przygody?
Tak jest.
Zapytałem mamę, czy na kolejną dołączy do mnie.
Co o tym myślisz?
Mama nie przepada za przygodami.
Thomas.
- Muszę lecieć. - Tak, tak. Idź.
To dobry dzieciak.
Naprawdę myślisz, że znajdziesz magiczną fontannę?
Nie wiem, ale myślę, że chcesz się przekonać.
Łap.
Wszyscy wiemy,
że Lusitania była największym liniowcem na świecie.
Podczas pierwszej wojny światowej zatopił ją niemiecki U-Boot.
Na pokładzie zginęło ponad tysiąc osób.
IRLANDIA
Jedną z nich był sam wielki Vanderbilt.
Mówiłeś, że znalazłeś Rembrandta,
ale nie spodziewałem się, że na dnie Atlantyku.
My też nie.
Pechowo dla nas i dla niego
po zakupie obrazu w 1915 roku Alfred Vanderbilt
zabrał go ze sobą na pokład Lusitanii.
Wciąż jest tam na dnie, w wodoodpornym sejfie.
Pasażerowie pierwszej klasy trzymali sejfy w skarbcu ochmistrza,
zlokalizowanym w przedniej części wraku.
Użyjemy zbiorników, żeby wypchnąć tę część ponad głębokość zgniatania,
a potem na powierzchnię.
Ciśnienie.
Ciśnienie na dnie morza wynosi 3,14.
Zbiorniki zabezpieczone.
Zbiorniki wypychające przymocowane.
Kapitan zgłasza, że nadchodzi burza.
Uderzy w nas za jakieś dwie godziny.
Nie utrzymamy wtedy wraku na powierzchni.
Możemy to przeczekać.
- Jak długo? - Ze 20 godzin.
- Co robimy? - Działajmy od razu.
Przyjąłem.
- Wyciągać. - Przyjąłem.
Kiedy fragment dotrze na głębokość 30 metrów,
ustabilizują go i wyciągną na powierzchnię.
Potem wasza kolej.
Dobra. Zaczynamy.
No proszę. Skąd ten entuzjazm?
To, co robisz, nie jest bez znaczenia.
Nie mam nic przeciwko byciu częścią tego znaczenia.
A przez większą część nocy
ustalałam, gdzie na Lusitanii znajduje się skarbiec.
Czyżby?
Wielki powrót Lottie-Lou.
Lusitania jest na głębokości 30 metrów.
Przeciwwagi rozmieszczone.
Wypłynie za około dwie minuty.
Dobra. Słyszałeś. Ubieramy się.
- Słyszałaś to? - Co?
Pierwsze kroki od ponad stu lat.
Luke, jesteśmy w gotowości. Ostrożnie, dzieciaki.
Dobra. Ogarnę to.
Idź za mną.
Otwórz, proszę.
Trochę jak nasze mieszkanie na studiach w Paryżu.
Jest podobnie. Mniejsza wilgoć.
Uważaj. To zabrzmiało niemal beztrosko.
Tylko nie baw się za dobrze.
Pamiętasz, jak ostatnio byliśmy razem na statku?
Ekwador?
Rzeka Putumayo.
Tata szukał złotej maski Inti, boga Słońca.
Biedak jej nie znalazł.
Znalazł. Pamiętam, jak ją nosił.
O czym ty mówisz? Nie mogłaś nic pamiętać.
Miałaś halucynacje, bo polizałaś tę ropuchę.
Może nie bez powodu tata mówił mi rzeczy, których tobie nie mówił.
- Naprawdę? - Tak.
Skoro ją znalazł, czemu nie jesteśmy bogaci?
Znalazł ją. Ale jej nie zabrał.
Chodzi nie tylko o pieniądze.
Chyba że się rozwodzisz.
- Harold to kutas. - Fakt, to kutas.
Radar coś wychwycił.
- Coś się zbliża. - Co to takiego?
Prędkość, z jaką się porusza, wskazuje na helikopter.
Straż przybrzeżna?
Gdyby tak było, daliby nam już sygnał.
Musimy skontaktować się z Lukiem i Charlotte.
Luke. Zgłoś się, Luke.
- Na pewno idziemy w dobrym kierunku? - Tak.
Dobra.
- Mogę zerknąć. - Nauczysz mnie, jak czytać mapę?
Nie. Chciałem powiedzieć, że jest właściwy i niewłaściwy sposób.
Luke, musisz wracać. Jest...
Ktoś zakłóca nam sygnał.
Musimy to sprawdzić. Chodźmy na górę.
Dobra. Za tymi drzwiami jest skarbiec ochmistrza.
SKARBIEC OCHMISTRZA
Myślisz, że może chodzić o ten skarbiec?
Bez ciebie bym go nie znalazł.
Nie bierz niczego, co nie jest twoje.
Nie jesteśmy złodziejami.
Od czego by tu zacząć?
Może od tego z napisem „Vanderbilt”?
Nazwisko jest wskazówką.
To nie straż przybrzeżna.
Więc kto?
Nie wiem, ale założę się, że chcą tego samego, co my.
Oto i ona.
I to jest siostra, którą znam.
Dobra.
Kula ognia.
Luke, zgłoś się.
Sezamie, otwórz się!
Bierz gorzałę.
Nie! Nie jesteśmy hienami cmentarnymi.
Patrzcie. Poduszki pękają. Zostało im niewiele czasu.
To helikopter?
Nie pamiętam, żeby był z nami helikopter.
O nie.
Witaj.
Ponownie.
- Witaj ponownie. - „Witaj ponownie”?
Co tu się dzieje?
Jestem zraniona. Nie wspominałeś o mnie?
Byliśmy dość zajęci.
Oboje wiemy, dlaczego tu jestem.
Ja nie wiem. Dlaczego tu jesteś?
Wybacz. Jestem tu po kolejny obraz.
Cóż...
Umiemy ocenić, kiedy nie mamy szans.
Oberwaliśmy!
Nie ruszaj się!
Luke!
Daj mi obraz.
Zapnij pasy. Wracamy do bazy.
Oddawaj obraz.
Nie mogę tego zrobić.
Mam przyłożyć lufę do głowy twojej siostry?
Daj jej ten obraz, Luke.
- Nie zrobi ci krzywdy. - Owszem, zrobię jej krzywdę.
Muszę się zastanowić.
Nad czym się zastanawiasz?
Myślę, że...
Luke!
Myślę, że możemy się dogadać.
Daj mi obraz.
Nie!
Luke!
Mówiłem, że czeka nas przygoda.
W porządku?
Żyję, jeśli o to ci chodzi.
Udało się?
Macie go?
Tak, mamy go.
Hej. Między nami w porządku?
Jasne, że nie.
Ona by cię nie zabiła.
- Skąd wiesz? - Bo gdyby cię zabiła,
nadal nie miałaby obrazu. Ja go miałem.
Spore ryzyko, kiedy na szali było moje życie.
To nie było ryzyko.
To była kalkulacja.
Wydaje się nerwowa.
Kto?
Mądry z ciebie chłopak.
Jak wasza przygoda?
Jak na mój gust chyba za dużo się dzieje.
W sumie jesteś dość nudna.
Hej. Nie przesadzaj, mój drogi.
No co? Nuda też może być fajna.
Thomas.
Tata chce z tobą rozmawiać.
Okej.
Pozdrów ode mnie wujka Luke'a.
Musisz przez jakiś czas zająć się Thomasem.
Kiedy? Jak długo?
Jutro. Dość długo.
Podpisałem kontrakt i muszę wyjechać do Japonii.
Brzmi poważnie. Na jak długo?
Na jakiś rok.
Rok?
Będę konsultantem Carver Enterprises w Tokio.
Chodzi o Owena Carvera?
Skąd wiesz?
Nieważne. Oczywiście, zajmę się nim. Jutro go odbiorę.
To chyba dobre wieści.
Czego chcesz? Nie gadam z tobą.
Wciąż masz żal o Lusitanię?
Charlotte, każda podróż warta...
Nie rób tego.
Czego?
Nie wal przemowy o wartości podróży.
Ta kobieta przyłożyła mi broń do głowy.
Ognista, co?
Należy do Obrońców. To na nią wpadłem w Tajlandii.
Mówiąc „wpadłem”,
masz na myśli tę dziwną, dysfunkcyjną chemię między wami?
Mówiąc „chemia”, masz na myśli pociąg fizyczny?
Że niby ją pociągam?
Proszę cię. Nie bez powodu wciąż jesteś singlem.
Serio? Przyganiał kocioł garnkowi.
Wiesz co? Skupmy się na pozytywach.
Wygląda na to, że odzyskałaś syna. Mazel tov. Chodź. Potrzebujemy pomocy.
To na czym stoimy?
Mamy wszystkie elementy ścieżki, ale brakuje punktu wyjścia,
a bez kontekstu wszystko jest bez znaczenia.
To może być dowolne miejsce na Ziemi.
Rembrandt Vanderbilta miał literę „V”,
więc mamy już komplet.
Jestem przekonana, że to anagram. Powie nam, gdzie zacząć.
Murph próbował już przyporządkować je do nazw miast sprzed 500 lat.
Bez skutku.
Może te litery nie wskazują miejsca. Może to liczba.
Jak szyfr podstawieniowy.
Spróbujmy z astronawigacją.
Sprawdźmy, czy ścieżka pasuje do jakichś gwiazdozbiorów.
Dobra.
Nie znajduję niczego, co by pasowało.
Zaraz. Sex et unum to łacina. Te słowa są zapisane na każdym obrazie.
W łacinie „V” to „W”.
Racja. Okej.
Murph, zamień „V” na „W” i sprawdź jeszcze raz.
Dobrze się czujesz?
Miewam lepsze i gorsze dni. Dzięki.
Pasuje tylko jedno słowo.
„Wicked”. „Grzesznik”.
Obrazy ukończono na początku XVII wieku.
A kto zasiadał na angielskim tronie na początku XVII wieku?
Król Jakub.
Sześć i jeden.
A „grzesznik”?
Biblia Grzeszników.
Oto i ona.
Nie nadążam.
Sześć i jeden to aluzja do króla Jakuba.
Jako szósty Jakub zasiadł na tronie Szkocji,
a jako pierwszy Jakub na tronie Anglii.
Był królem obu państw jednocześnie, więc jest Jakubem VI i I.
„Biblia Króla Jakuba” nosi tę nazwę,
bo to właśnie on ją zamówił.
A jej słabiej znana siostra bliźniaczka to tzw. Biblia Grzeszników.
Dobra. Mówcie dalej.
W 1631 roku wydrukowano Biblię z błędem.
W tekście Dziesięciu Przykazań pojawiła się anomalia.
Opuszczono słowo „nie” w przykazaniu „Nie cudzołóż”.
Wers ten brzmiał zatem...
„Cudzołóż”.
I dlatego nazywa się ją Biblią Grzeszników.
A co jeśli to nie był błąd?
Co jeśli celowo oznaczono tak konkretne egzemplarze Biblii,
w których znajdował się klucz do zrozumienia ścieżki?
Nasze pokrewieństwo jest czasem boleśnie oczywiste.
Musimy zdobyć jedną z tych Biblii.
Większość z nich zniszczono. Były heretyckie.
Nie wszystkie zniszczono.
Chyba wiem, gdzie jest jedna z nich.
Ręce do góry.
Wy dwoje na drugą stronę stołu. Ruchy.
Charlotte Purdue. „Niesłusznie oskarżona”.
Detektyw Abbas.
„Gdybym wiedziała, gdzie jest, dowiedziałby się pan jako pierwszy”.
Nie musicie się przedstawiać.
Obserwuję was od półtora roku.
Wiem o was więcej, niż wiecie o sobie.
Luke i Charlotte Purdue,
dzieci cenionego archeologa Harrisona Purdue.
Widzę tu również jego dawny zespół, wzbogacony o jedną osobę.
Owen Carver.
Zdołaliście przekształcić prestiżowy i legalny interes ojca
w międzynarodową organizację przestępczą.
Odpowiadacie za kradzież sześciu bezcennych arcydzieł
na czterech różnych kontynentach i pechowo dla was
mamy wszystkie obrazy i wszystkich złodziei pod jednym dachem.
El Greco, Velázquez,
Wildens, Rubens.
Spójrz, Charlotte. Kolejny Rembrandt.
A gdzieś tutaj musi być Caravaggio.
Na kolana. Wszyscy. Natychmiast!
Już!
Ty też, Panie Glino.
Nie jestem zadowolony, Luke. Przyjechałem z daleka, żeby cię odnaleźć.
Odnaleźć mnie? To ja cię szukałem.
Kasem, musisz odbierać telefon.
Ukradłeś obraz mojego szefa. Psujesz mi reputację.
Teraz czeka cię ciach-ciach.
Myślisz, że jestem głupi, a to pokazuje, że sam jesteś głupi.
Nie jestem głupi. Jestem sprytny.
Pojechałem za nim. Pan Interpol. Pan Szefuńcio.
Bardzo sprytny. Znalazł was. Ale nie taki sprytny, że wie, że śledzę.
- I teraz mam ciebie. - A twój obraz jest tam.
Wypuścisz tę czwórkę i możesz go zabrać.
Będziesz miał mnie, a ja mogę sprawić, że staniesz się bardzo bogaty.
Jak to zrobisz po śmierci?
Przykro mi, że musiałeś się tak napracować,
ale twoje umiejętności i wytrwałość ewidentnie popłaciły.
Rozejrzyj się.
Jest tu pięć obrazów. Możesz wziąć wszystkie.
Teraz już i tak są moje.
Oprócz jednego.
Caravaggio.
A to jest wielka... lśniąca wisienka na pozostałych pięciu wisienkach.
Wypuść tę czwórkę, a powiem ci, gdzie jest.
Dobra.
Wy czworo. Wyjść.
- Luke. - Nie kłóć się.
- To dobry pomysł? - Rób, co mówi.
Gdzie on jest?
Jest dokładnie...
tutaj.
Luke ucieka!
Czysto?
CUDZOŁÓŻ
Luke.
Luke!
Nie pij.
Luke! Luke!
Luke, pij.
O Boże.
Wiesz, że wciąż mówisz przez sen, prawda?
Ciągle to słyszę.
Jestem teraz zbieżką.
Jak dobrze, że mój syn jest ze mną na gigancie.
O rany. Pijesz już drugi?
Trzeci. Dopiero się rozkręcam.
Trochę to trwało, ale znaleźliśmy ten zmysł przygody, który zagubiłaś.
Znaleźliście czy wymusiliście go?
Kolejną przygodą miało być założenie rodziny,
ale to okazało się trudniejsze, niż się spodziewałam.
Powinieneś kiedyś spróbować.
Nie zazdroszczę ci. Ale współczuję ci rozpadu małżeństwa.
Myślałam, że on się zmieni.
Okazuje się, że mimo moich wysiłków ma wszystkie cechy psa.
Czy to oznacza, że lizałby własne...
Z wyjątkiem lojalności.
Lojalność.
Mąż, który zdradza. Buu.
Darmowy szampan. Tak.
No proszę. Znów jesteś sobą.
Znów jestem na tropie.
Wiedziałeś, że wsiądę do tego auta.
Charlotte, znam cię lepiej, niż znasz siebie.
Nawet w dzieciństwie, kiedy mówiłaś „nie” jakiejś przygodzie,
tak naprawdę mówiłaś „tak”.
Bylebym tylko pozwolił, żebyś mi pomogła.
Nie. Pozwolił mi pomóc tobie pomóc mnie.
To trzeci kieliszek czy butelka?
Co?
Okej.
Co chcesz odnaleźć w tej fontannie?
Nic.
Tatę. Uznanie. Zasługuje na to.
No co? Nie dbał o to, ale ja o to zadbam.
Po tym, co osiągnął, świat jest mu to winien,
a nasze nazwisko powinno być szanowane.
Nie zależy mi na szacunku.
A tacie tym bardziej on niepotrzebny, bo nie żyje.
To było niemiłe.
Czyli tak naprawdę ty potrzebujesz szacunku.
Nie. To nie... Nie to miałem na myśli.
Znam cię lepiej, niż ty znasz siebie.
Nie sądzę, bo nie piję szampana.
Przepraszam, możemy prosić całą butelkę? Dziękuję.
Dziękuję.
Rozumiem. Dopiero się rozgrzewasz.
Skoro już wysłałeś mnie na przygodę, pozwól mi się nią nacieszyć.
WIEDEŃ AUSTRIA
AUSTRIACKA BIBLIOTEKA NARODOWA
- Naprawdę nie lubię go zostawiać. - Nic mu nie będzie. Jest z miliarderem.
Co to ma znaczyć?
Może trochę na niego przejdzie.
Dobra, Murph, zostań tu.
W takim razie weź je i włóż do uszu.
- W kontakcie. - Świetnie.
Idzie bibliotekarka.
- Pan Purdue, jak sądzę. - Tak.
Jestem szefową działu zbiorów rzadkich.
To wielka przyjemność powitać pana i pański zespół.
Pan Carver okazał nam niezwykłą hojność.
Pani Purdue, jeśli można,
pani artykuł o prekubistycznej twórczości Picassa był fenomenalny.
Dziękuję.
Wunderbar.
Proszę za mną.
Uważaj na policję, zabójców, mafię...
- Małpią ospę. - Czterech Jeźdźców Apokalipsy.
Angina.
- Ebola. - Wścieklizna.
- Bielizna? - Wścieklizna.
To najlepsza restauracja w Wiedniu.
Na pewno dobrze się panem zaopiekują.
Zostawię pana, ale zanim pójdę,
chciałam powiedzieć, że rada była zaszczycona
tak hojną darowizną na rzecz biblioteki.
Nie ma za co.
Dziękuję za przyjęcie mojego zespołu badawczego.
Przekażę to radzie.
Do widzenia.
Chcesz się czegoś napić?
A może chcesz drinka?
Nie, na razie dziękuję.
Podobno masz wielki talent muzyczny.
Tak słyszałem.
Mam wrażenie, że nie przepadasz za small talkiem.
Mam podobne wrażenie.
Moja matka mówiła, że jesteś bogaty. Czy mogę zadać ci kilka pytań?
Parkiet jest twój.
Jak bogaty jesteś?
Żenująco bogaty.
Zaczyna się od „M”?
- Owszem. - Masz jacht?
Mam.
- Jak duży? - Ma 120 metrów.
- Masz samolot? - Właśnie leciałeś moim samolotem. A mam...
- Imponujące. - Niekoniecznie.
Są samoloty i są... samoloty.
Ty leciałeś tym malutkim.
Teraz moja kolej.
Chwileczkę.
Mówiłeś, że parkiet jest mój.
Jesteś... spełniony?
Oczywiście, że nie.
Wrobiłeś mnie? To było dobre.
Fräulein, dwa kieliszki szampana.
Tutaj przechowujemy prywatną kolekcję.
Niewielu ludzi może to oglądać.
Biblia Grzeszników to nasza perła w koronie.
Czy interesuje państwa coś konkretnego?
Proszę zgadywać.
Zakładam, że tak jak wszyscy,
chcą państwo zobaczyć słynny błąd drukarski
w Dziesięciu Przykazaniach.
„Cudzołóż”.
Idealna dla grzeszników.
To nie jedyny błąd.
Jest jeszcze jeden w Księdze Powtórzonego Prawa, w rozdziale 5.
„Oto Pan, Bóg nasz, okazał nam swoją dupę i wielkość”.
Nie możemy się doczekać, aż to zobaczymy.
Proszę bardzo.
CUDZOŁÓŻ
Jesteście turystami, nie mięśniakami.
Sytuacja jest dynamiczna.
Luke, jest tu twoja dziewczyna z całą armią kumpli.
- To skomplikowane. - Co robimy?
- Co jest skomplikowane? - Zajmę się tym.
Czym się pan zajmie?
Wskaże mi pani drogę do toalety?
Masz coś?
Jeszcze nic. Na pewno tu jest?
Na pewno tu jest. Po prostu dobrze wtapia się w tłum.
Wyjścia odcięte.
Gdzie jest ta wredna suka?
Łatwo poszło.
Dobrze. Dotarłaś.
Szukasz książki?
Wiesz, że są po niemiecku?
Polecasz coś konkretnego?
Nietzsche.
No tak. Niewiele szczęśliwych zakończeń.
Trochę jak zostać porzuconym na tonącym statku.
W sumie chciałem za to przeprosić.
Ale Nietzsche mówił, że co cię nie zabije...
tylko bardziej cię wścieknie.
Skoro o tym mowa.
Okej.
Pistolety czy noże, twardzielu?
Mam szalik.
Tym lepiej dla mnie. Ale dam ci szansę.
Przecież żartowałem.
Hej.
Wybacz.
Moja siostra uważa...
Przepraszam.
Jak mówiłem,
moja siostra uważa, że to dysfunkcyjna relacja.
Myślę, że ma rację.
Przestań tak to komplikować,
bo inaczej będę musiała cię zabić.
„Bo inaczej”? Właśnie próbowałaś dźgnąć mnie nożem w oko.
To miało cię tylko spowolnić.
Naprawdę?
W takim razie przepraszam, widocznie źle zrozumiałem.
Zostaniemy przyjaciółmi?
- Nie chcesz znaleźć tego, czego szukasz. - Okej.
Dobra. Chyba kupiłem nam chwilę.
Czy ktoś może mnie odciąć?
Pilnują wszystkich wyjść.
Musimy przejść do planu B.
Udało się?
Nie.
Cóż za rozczarowanie. Deb, plan B.
Plan B.
Czuje to pani?
Nie.
Czuję to.
O Boże. To chyba dym.
- Czuję dym. - Co?
Dym? Ja nie czuję dymu.
Proszę zamknąć oczy i wziąć głęboki wdech.
Co ty wyprawiasz?
Nie możemy tu tego robić. To za długo potrwa.
O nie, nie. Na to się nie pisałam.
Mieliśmy znaleźć, co trzeba i wyjść.
Ta bardzo miła bibliotekarka
leży nieprzytomna... Ona jest martwa?
Nie jest martwa.
Ukradniesz kolejny cenny artefakt kulturowy?
Charlotte, to nie zoo. To dżungla.
To nie dżungla, tylko biblioteka publiczna.
Rzecz w tym, że to, co robimy, jest nieprzewidywalne
i kiedy sytuacja się zmienia, musimy się dostosować.
Dlatego zawsze mam dobry plan B.
Nie słuchasz mnie.
Dokładnie tak było na Lusitanii.
Nie zgadzałam się wtedy na atak ze strony dysfunkcyjnej kobiety,
- która chciała nas zabić... - Miałaś rację.
...a teraz nie zgadzam się na traktowanie kobiety gazem
i kradzież literatury religijnej.
To był sprej.
To bardzo wyjątkowa i niezręczna sytuacja. Rozumiem to.
Ale to część naszej przygody. Żadna porządna wyprawa nie jest wolna
od przeszkód, które trzeba pokonać.
Nie wtedy, gdy wyprawa kończy się w więzieniu.
Nie trafimy do więzienia.
- Skąd wiesz? - Bo już to robiłem. Często.
I nigdy nie kończy się w więzieniu.
Czasem się kończy.
- Deb, skup się na swojej bombie. - Bombie?
To nie bomba.
Bomby są dla dzieci. To zdalnie sterowany kierunkowy materiał wybuchowy.
Trzy, dwa...
...jeden.
O cholera.
Tatuś wyfruwa z gniazda.
Czekam przy zjeździe obok fontanny.
Dobra. Zbieraj rzeczy. Ruszamy.
Gdzie moja Biblia?
Zabiorę cię na lot dużym samolotem,
jeśli nie powiesz mamie o szampanie.
Trzymaj się mnie, a nie będziesz miał powodu do strachu.
Strachu przed czym?
Wsiadaj.
Lepiej nie mówić jej też o bójce.
- Szczęśliwe zakończenie. - Chwalmy Pana.
Co to za zapach?
Wujek uznał, że fajnie będzie pełznąć przez kanały.
Nie daj sobie wmówić, że to jej pierwszy raz.
A co u was, chłopaki?
Zjedliśmy pyszny wiener sznycel, co?
I butelkę szampana.
Szampana?
Szampan ma tylko 12%.
A potem Owen musiał pobić dwóch facetów.
To było całkiem zaskakujące. I imponujące.
Co zrobił Owen?
Obrońcom chodziło o mnie. Nie był w niebezpieczeństwie.
Zaatakowali was?
Nie było aż tak dramatycznie.
To nie do końca prawda.
Luke.
- Jest w porządku. - Tak, mamo.
Nic tu nie jest w porządku.
Umyłaś ręce?
Chodź ze mną.
- Jesteś pijany? - O czym ty mówisz? Mam 11 lat.
Drinka?
Musimy znaleźć Owena Carvera.
Potrzebujemy nadajników na każdym jego samolocie, aucie i jachcie.
To na czym stoimy?
Dwukrotnie przeskanowaliśmy Biblię i w samym tekście niczego nie ma.
Ale na złoceniu stron
wychwyciliśmy powtarzający się wzór, który składa się z 1029 cyfr,
wyłącznie od jednego do siedmiu.
To szyfr?
Ktokolwiek go stworzył, musiał użyć systemu zrozumiałego
niezależnie od języka i kultury.
Liczby.
Problem w tym, że próbowaliśmy szyfrów przesuwających, transpozycji,
a nawet asymetrycznych kluczy szyfrujących.
Nic nie działa.
- Nie możecie go złamać? - Uda nam się.
Uda się.
Jesteście pewni, że to kod numeryczny?
Gdzie ty idziesz?
To była pomyłka.
- Chodzi o kanały? Przepraszam. - Thomas nie powinien tu być.
Rozumiem. Naprawdę.
Na pewno jesteś przerażona.
Ale tak naprawdę... to jest dla niego dobre.
To prawdziwe życie.
Wszystkie te porażki i przeszkody... Tak jak mówił tata:
nagrodą jest sama podróż, a nie nagroda na jej końcu.
To moje kredo.
Nieprawda.
Wziąłeś to, co robił tata
i przekształciłeś to w działalność przestępczą.
Obchodzi cię wyłącznie nagroda i chwała, która jej towarzyszy.
Masz obsesję, Luke. Nie o to chodziło tacie.
Widzę, że to sobie przemyślałaś.
Nie będę się w to bawić.
Bo żyjesz zgodnie z jego etosem, co?
Przykro mi, że moje życie nie jest ekscytujące i widowiskowe.
Ale było bezpieczne. Dopóki się nie pojawiłeś.
- Bezpieczne? - Tak.
A radość? Nawet nie jesteś na wyprawie.
Bądź uczciwa. Przez ostatnich pięć dni
byłaś szczęśliwsza niż przez ostatnich pięć lat.
A tata?
Wstydziłby się, że pracujesz w muzeum.
Nie jesteś kuratorką, tylko eksponatem.
No weź.
Łączył nas tylko tata.
Teraz go nie ma i wygląda na to, że już nic nas nie łączy.
To trochę... Charlotte.
- Chodźmy, Thomas. - Charlotte.
Mamo, zaczekaj.
Na ile to poważne?
Ani trochę.
Możemy kontynuować?
Mamo!
- Przykro mi. Wiem, miałeś ciężki dzień. - Ale mamo...
Znajdę nam hotel. Załatwię ci kolację i...
- Mamo! - Co?
To nie matma.
Ten wzór, który znaleźli. To nie matma.
To na nic, Luke. Ten kod jest nie do rozszyfrowania.
Więc gdzieś się pomyliliśmy. Coś przegapiliśmy.
Hej.
- Witaj. - Nie chcę tego słuchać.
Wybacz.
Thomas.
Tych siedem znaków to nie cyfry.
To nuty.
Co?
Najbardziej uniwersalny język, jaki istnieje.
A tak w ogóle,
rozgryzł to 11-latek, choć eksperci sobie nie radzili.
Możesz spisać te nuty?
Mogę zrobić coś lepszego.
Murph.
Puść to jeszcze raz.
Dobra, mam.
Piosenka nosi tytuł „Woda na pustyni”. Jest stara. Nikt nie wie, kto ją napisał,
ale wychwala Siedem Cudów Świata.
Pokażesz mi mapę?
A teraz zakreśl Siedem Cudów Świata.
Nałóż na to ścieżkę z obrazów.
Pokrywa się wszystkich sześć punktów... oprócz jednego.
Sześć i jeden. Siódma lokalizacja.
Na świecie przetrwał tylko jeden starożytny cud.
Piramidy w Gizie.
Thomas.
Pakuj manatki.
Jak to „pakuj manatki”?
My... lecimy do Egiptu.
Nie możemy rzucić wszystkiego i lecieć do Egiptu.
- Cóż, moglibyśmy. - Nie.
Mówiłaś, że chodzi o podróż, nie o nagrodę.
Nikt nigdzie nie idzie, dopóki nie będziemy mieli ochrony.
Absolutnie się zgadzam.
Zapewniam, że już się tym zająłem.
Mój zespół jest w gotowości. Mogą lecieć z nami.
Obiecuję, że zadbam o jego bezpieczeństwo.
Co ja mówię? Nie. Nawet z ochroną. Nie ma mowy.
Luke.
Jeśli będziesz miał okazję napić się z Fontanny, zrobisz to?
Chyba pomyliłaś mnie
z terminalnie chorym dżentelmenem, który szuka leku.
Co właściwie wiesz o Owenie Carverze?
Wiem, że to nie byłoby możliwe bez niego.
Mówił, że z pomocą prawników pomoże mi odzyskać syna,
a zamiast tego przeniósł mojego męża na drugi koniec świata.
Nie cieszy nas to?
Powinien był się ze mną skonsultować. Thomas nie może teraz widywać ojca.
Wiesz, na czym się wzbogacił, tak?
Przejmuje firmy tak, jakby wypowiadał wojnę Europie w latach 30. XX wieku.
To przeszłość. Jesteśmy w teraźniejszości.
Umieranie zmienia ludzi.
Myślę, że chce zadośćuczynić za swoją chciwość.
I pozostawić po sobie pozytywne dziedzictwo.
Myślę, że po prostu chce się napić i lepiej poczuć.
Oby nie zamierzał sprzedawać tego w butelkach.
Idź spać.
WATYKAN
Poniosłam porażkę.
Nie. Nie poniosłaś porażki, dopóki oni nie odniosą sukcesu.
Mają Biblię.
To niefortunne.
Wiedzą, jak się nią posłużyć?
On się domyśli.
Przez 400 lat, odkąd ją wydrukowano, nikt tego nie dokonał.
On jest inny.
Uda mu się.
Przypominam ci, że nie może mu się powieść.
Przypominam ci też o twoim dziedzictwie: masz bronić ludzkość przed samą sobą.
Istnieje powód, dla którego Fontanna pozostawała ukryta.
Istnieje też powód, dla którego od tysięcy lat
dbaliśmy, by tak pozostawało.
Jest zbyt potężna, zbyt niebezpieczna i kusząca,
by ludzkość decydowała samodzielnie.
Wiedzą w ogóle, czego szukają?
Na ile mam być dosłowna?
Życie wieczne. Młodość. Piękno. Bogactwo. Zdrowie. Władza.
Wyliczać dalej?
Innymi słowy, to, co nazywają zbawieniem.
Ale jest w tym coś więcej.
Jak dotąd wykazałaś się ogromną powściągliwością.
To godne pochwały,
ale niestety nieskuteczne.
Próbowałaś Ręki Miłosierdzia.
Czas stać się Ręką Sprawiedliwości.
Wiesz, do czego to służy?
KAIR EGIPT
Piramidy w Gizie wzniesiono około roku 2600 p.n.e.,
a faraonowie mieli obsesję na punkcie tajemnych komnat.
Zbudowali je wewnątrz piramid,
żeby ukryć zwoje i całą wiedzę ich czasów.
Skoro były sekretne, to skąd wiesz o ich istnieniu.
Co za mądrala.
Kilka lat temu naukowcy wykorzystali pewną technologię, miografię,
do wykonania trójwymiarowych skanów piramid.
Spójrz na to.
Skąd je masz?
To zasługa pana Bogacza.
Spójrz, co znaleziono na skanach.
Tajemne komnaty.
Całe mnóstwo. Komnaty, których do dziś nikt nigdy nie odwiedził.
W porządku?
Jeśli coś tam znajdziemy, bądź ostrożny.
Charlotte, czyżbyś się o mnie martwiła?
Pamiętasz złotą maskę Inti, Boga Słońca?
Nie pytałeś, czemu tata jej nie zabrał,
mimo że szukał jej przez większość życia.
Zakładam, że wypełnisz to puste pole.
- Zapytałam go. - I odpowiedział.
„Podróż i nagroda”.
Powiedział: „Niektórych rzeczy nie da się wytłumaczyć, trzeba ich doświadczyć”.
Więc proszę, bądź ostrożny.
Profesor Bishara?
Pan Carver.
- Miło mi państwa gościć. - Jasne.
Nikt nie wie o historii tych piramid więcej niż profesor Bishara.
Deb, Murph. Zostańcie tu i pilnujcie okolicy.
Jasne.
Westerguard, ustawcie wartę. Ruchy.
Nie wiem, po co im tyle toreb.
Ani co w nich jest.
Piramidy pozostawały zapieczętowane przez 3000 lat, aż do 820 r. n.e...
Uwaga na głowy...
Abdullah Al-Ma'mun nakazał wtedy otworzyć piramidy i szukać skarbu.
Wtedy odkryto to pierwotne wejście.
O rany.
Potem odkryliśmy galerię, a dalej Komorę Królewską.
Tędy.
A gdybyśmy chcieli wejść pod komorę, zejść jeszcze niżej...
Przyjacielu, niżej niczego nie ma.
Według naszych skanów jest.
Praeger.
- Zaczynamy. - Sir.
Chłopcy, do dzieła.
Co wy wyprawiacie?
Nie, nie. Nie możecie tego zrobić.
Przepraszam, profesorze.
Czas działa przeciwko nam.
Gdybym miał rok na zdobycie wszystkich papierów i pozwoleń,
proszę uwierzyć, zrobiłbym to. Ale umieram.
Nie mam tego luksusu.
- Na pewno pan rozumie. - Nie.
Panie Carver, to nie do przyjęcia.
Zatem proszę przyjąć przeprosiny.
Możemy pozbyć się profesora?
- Miller. - Tędy.
- Nie wolno. - Zabierz go.
- Nie! Panie Carver, to święte miejsce. - Idź!
- Owen, on ma rację. - Panie Carver!
Znajdziemy drogę. Na pewno jest jakaś wajcha albo sekwencja.
Daj mi godzinę, znajdę wejście.
- Nie mogę. - Czekaj.
Przed chwilą mówiłeś o półtora roku, a teraz nie możesz dać mi godziny?
Jeśli dam ci godzinę, zrobią się z tego trzy,
a potem jeszcze więcej.
Trwałoby to tygodnie.
Cofnijcie się. Nie chcę, żeby komuś stała się krzywda.
Dobrze.
Thomas. Chodź.
Co o tym myślisz?
Oczywiście Bishara ma rację.
Ale Owen też.
Charlotte, to tutaj.
Czuję to.
Czy to ważne, jak tam dotrzemy?
Tak. To ważne.
Mówię ci, że to, jak tam dotrzemy, ma znaczenie.
Słuchajcie, dotarliśmy tak daleko. Wszyscy razem.
Kiedy zobaczycie nagrodę po drugiej stronie tej ściany,
ta rozmowa okaże się nieistotna.
- Chodźcie. - Mamo, chodź.
Nie wiem, czy to mi się podoba.
Nie podoba mi się to.
Wszyscy tu zostają.
Zostańcie tu.
Jest przejście.
Kogo my tu mamy?
Dzień dobry, panowie.
Dzień dobry. Obawiam się, że piramida zamknięta.
Co za rozczarowanie. Miałem nadzieję, że będę mógł wejść.
Obawiam się, że nie dziś. Prywatna impreza.
Przybywam w pokoju.
Ale naprawdę muszę tam wejść.
Jeśli to będzie problem, mam duży kij, który oczyści mi drogę.
Ja też mam duży kij...
żeby blokować drogę.
Rozumiem.
To prywatna impreza.
Miłej herbaty.
Po czyjej jesteśmy stronie?
Zobaczymy, kto wygra.
Czuję, że nadciąga burza.
Według skanu musimy zejść na dół
przez środek tego pomieszczenia.
To musi być pod tym.
Trzeba to przesunąć.
- Zapalmy światła. - Tak jest.
Co to jest?
To zwornik.
Przesuwa się na ten cokół.
Musimy tylko wymyślić, jak go tam przemieścić.
Po prostu to przesuńmy.
Panowie, wytoczcie najcięższe działa. Będą nam potrzebne.
Interpol.
Uwaga!
Ruchy!
Nie przesuwa się.
Zablokowany.
Egipcjanie byli genialnymi inżynierami.
Musi istnieć sposób, by go przesunąć.
Potrzebujemy chwili, żeby to przemyśleć.
Przemyśl to, a my weźmiemy się do roboty.
- Praeger, narzędzia. - Tak jest.
Miller, weź je. Przynieś narzędzia ręczne.
Weź młot.
Luke.
Atmosfera się zmieniła.
Dlaczego mają broń w torbach?
To ochroniarze, Charlotte.
Coś tu nie gra. On nie słucha.
Facet wydał kupę forsy, żeby tu dotrzeć.
Praeger.
Nie dziw się, że jest podekscytowany.
Myśli, że tam na dole jest ocalenie.
Nie możecie przebijać się siłą.
To się nie uda, sir.
To skamieniały bazalt. Spędzimy tu tydzień.
Mamy materiały wybuchowe?
Co? Nie będziemy tu detonować materiałów wybuchowych.
To zawodowcy. Wiedzą, co robią. To bezpieczne.
To pomieszczenie ma 5000 lat.
To nie może być bezpieczne.
Cała budowla może się na nas zawalić.
Zgadzam się z siostrą.
- Cofnij się. - Sam się cofnij.
Nie myślisz trzeźwo.
Myślisz, że zarządzasz tą...
Myślisz, że skoro masz kasę,
możesz po prostu zniszczyć to miejsce?
Idziesz?
Skoro ty idziesz, to ja też.
Pilnujcie wejścia.
Zostańcie tu. Nikt tam nie wchodzi.
Tak jest.
Słyszeliście. Pilnujemy wejścia.
Szybka eskalacja.
Czas dołączyć do tych słabszych.
Idziesz ze mną?
Kryj mnie!
Zajmij miejsce.
Wybraliście złą stronę...
Czysto.
Lekarza!
Widziałem, co tam zrobiłaś.
- Jesteśmy po tej samej stronie? - Miejmy nadzieję.
Praeger... chyba powinieneś wejść pierwszy.
Te inskrypcje... To same paradoksy.
W jakim sensie?
„Błogosławieństwa, które są klątwą”.
„Anioły, które są demonami”.
„Zbawienie połączone z potępieniem”.
„Błogosławiony ten, kto pije, choć nie jest spragniony.
A spragniony zdradza sam siebie”.
Ślepy zaułek.
To wygląda jak drzewo życia.
Najwcześniejsze przedstawienia sięgają czasów babilońskich.
To rodzaj wczesnej mapy.
Cztery strony świata otaczające drzewo życia.
To bogini Naunet.
A to jest bursztyn. Powstaje z żywicy kory drzew.
Chroni drzewo życia.
Starożytne cywilizacje określają go mianem płonącego kamienia.
Drzewo życia nie może rosnąć bez słońca.
To tutaj?
Chyba tak.
To długa droga w dół. Jakieś pomysły?
- Spadochron? - Dzięki, Luke.
Thomas, trzymaj się blisko.
Wszystko okej, JP?
Nie. Niespecjalnie, Miller.
Dziękuję.
Zobacz, co znalazłam.
Wygląda niepozornie.
Może i wygląda niepozornie.
Ale gdybyśmy mieli...
uwierzyć, kryje się tam moc wykraczająca poza nasze zdolności pojmowania.
Klątwa jest proporcjonalna do błogosławieństwa.
Jeśli nie jesteś gotów na przyjęcie błogosławieństwa, otrzymasz klątwę.
Zaleca się ostrożność.
Do dzieła, Luke.
Jesteśmy tu dla ciebie.
Żeby cię uzdrowić.
Na razie się o to nie martwmy. Śmiało.
Wybacz, pytasz mnie, czy mi rozkazujesz?
Zapraszam cię.
Tego właśnie chcesz, prawda?
Co się dzieje, Owen?
Czy ten jeden raz mogłabyś się nie wtrącać?
Wcale nie jesteś chory.
Ciebie mam serdecznie dość.
Ale nie umierasz?
Wszyscy umieramy. Pytanie tylko kiedy.
To jest tylko dla ciebie, prawda?
Potrzebujesz tylko szczura do przetestowania pułapki.
Nie bądźmy naiwni. Wiemy, dlaczego tu jesteśmy.
To najcenniejszy towar na świecie, Charlotte.
Idziesz czy nie?
Dobra.
Pozwól, że ci pomogę.
Luke! Nie!
Wygram tę grę.
Idź.
Idź!
Jego ręka się goi.
Sprawdźmy, czy wyleczy i to.
Nie!
Czemu się nie napiłeś?
Droga wolna.
Muszę to zakończyć.
Zaczekaj tu.
Próbowałaś Ręki Miłosierdzia.
Czas stać się Ręką Sprawiedliwości.
Wiesz, do czego to służy?
Jeśli napije się niewłaściwa osoba, musisz użyć klucza, by to zakończyć.
Fontanna będzie kusiła nawet najsilniejsze dusze,
ale za ten urok trzeba zapłacić okrutną cenę.
Jeśli wypijesz tę czystą energię,
Fontanna musi odebrać życie tym, których kochasz najbardziej.
Ale jeśli to siebie cenisz najbardziej,
nie będzie żadnej osłony, żadnej wymiany,
tylko bezpośrednie połączenie z nieskończoną mocą.
Jest bezlitosne.
Pewnego dnia ludzkość będzie gotowa na przyjęcie tego, co oferuje Fontanna.
Do tego czasu musi być chroniona.
Thomas, daj rękę.
Thomas.
Chodźcie.
No już. Szybko.
Szybciej, Thomas.
Szybko.
- Thomas! - Dalej!
Szybko.
Biegiem.
Szybko, Thomas.
Luke!
Za mną!
- Jesteś cały? - Nigdy nie czułem się lepiej.
A ty?
Tak.
To wszystko, czego pragnąłeś?
Nie.
To było po prostu...
wszystko.
A jeśli nie jesteś gotowa na wszystko, lepiej nie pij.
Ruszamy?
Hej.
Niewielu potrafi dotknąć i nie wziąć.
Czy to oznacza...
...że robię wrażenie?
Wszystko w porządku, Abbas?
Wszystko git?
Kolejny dzień w robocie.
Znalazłeś obrazy.
I Owena Carvera, przestępcę, który za tym stał.
Całkiem wygodnie dla niektórych.
A dla ciebie to mniej pracy.
I co? Pościg trwa?
Wciąż mam na ciebie polować?
Twoja decyzja.
Pewne rzeczy nie powinny zostać znalezione.
- Masz może listę? - A ty?
Mam parę pomysłów.
Byle to nie oznaczało dodatkowej pracy dla mnie.
Żegnaj, Luke.
Dzięki, że mnie nie zabiłaś.
Jeszcze nie.
Ale jeśli dasz mi powód, żebym cię ścigała, tak zrobię.
Debs, będziesz żyć?
Następnym razem wchodzę z tobą do środka.
Dobra. Ale ty nie, Murph.
Jasne. Znalazłeś to, czego szukałeś?
Nie. Nie tego szukałem.
- Przykro mi, że straciłaś pracę. - Przykro mi, że nie masz nagrody.
Cóż... może tata miał rację.
Niektóre rzeczy powinny pozostać zaginione.
Zawsze jest czego szukać.
Słuchaj, znam różnych kolekcjonerów.
Jest z tego dobra kasa. Może pomogę ci znaleźć pracę.
A może znajdziemy coś zaginionego.
- Myślisz o czymś konkretnym? - Mam pomysł.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK