Nagrywanie rozpoczęte o 3.14 w porcie w Wirginii.
Cel misji:
przechwycenie promieniotwórczego urządzenia Amina Mansura.
Wedle danych wywiadowczych zasięg opadu to osiem kilometrów.
Przewidywany cel: centrum Waszyngtonu, dziś w nocy.
Na miejscu przebywa znana komórka terrorystyczna.
- Eyes of God, co widzicie? - Overwatch, na pozycji.
Przesyłka w ruchu. Sprawdzają dokumentację kontenera.
Lomax, jestem gotowa. Widzę cel. Misja w toku.
Alfa, gotowy.
- Synchronizacja kamer. - Brawo, gotowy.
Niech najpierw potwierdzą, że to właściwy kontener.
Zabezpieczenie brudnej bomby jest naszym priorytetem.
Drużyna Alfa, możecie się zbliżyć?
Nie.
Alfa, zostańcie na pozycji. Obserwator w wozie.
Overwatch, usuń go.
Cel usunięty.
Wkraczamy.
Kontener rozpoznany. Przecinają kłódkę.
- Przyjęłam. Brawo dołącza do akcji. - Zaczynamy zabawę.
- Gotowy. - Gotowy.
Ruszaj.
- Alfa na pozycji. - Czekać. Jeszcze pięć sekund.
Kłódka przecięta. Teraz albo nigdy.
Brawo na pozycji. Trzy, dwa, jeden.
- Departament Bezpieczeństwa! - Na ziemię!
Na ziemię, ale już!
Na ziemię!
Kładź się!
Połóż się, do cholery!
Cele zneutralizowane.
- Alfa, zabezpieczcie bombę. - Już się tym zajmuję.
Promieniowanie w normie.
To niemożliwe. Bomba musi tam być.
- Może wyłożyli ją ołowiem. - Otwieraj.
Co jest w środku?
Mowę wam odebrało?
Kontener jest pusty. Nie ma bomby.
To gdzie jest?
Co mam zrobić? Nie ma jej.
Wideo nagrano dziś rano podczas misji
na terenie terminalu kontenerowego w Wirginii.
Departament Bezpieczeństwa ma dane wskazujące na EUR.
Emisyjne urządzenie radiologiczne.
Sądzimy, że celem będzie
dzisiejsze orędzie o stanie państwa, wygłoszone przez prezydenta w Kongresie.
Nie wiem nic o żadnej bombie.
Sprawdziliśmy manifest żeglugowy.
Firma pani męża przewiozła kontener przez Europę.
Co pani wie?
Nie widziałam Amina od czterech miesięcy.
Po prostu proszę z nim porozmawiać
i przekonać go do współpracy. To wszystko.
Wyczyścił nasze konta.
Zostawił mnie w ciąży i zniknął bez śladu.
Nie utrzymujemy kontaktu.
To okropne. Przykro mi. Ja...
- Co mam powiedzieć? - W takich sytuacjach
trzeba na nowo przeanalizować swoje znajomości.
- Sam już nie wiem. - A jeśli odmówię?
- Odmówi pani? - Tak.
Wtedy będę musiał umieścić panią
w hotelu Hyatt Regency w Capitol Hill.
Spędzi pani odprężający dzień w spa,
a następnego dnia wróci pani samolotem do Londynu.
To wszystko?
Zgadza się.
Ale jeśli bomba dziś wybuchnie,
pani i pani dziecko będziecie w samym centrum strefy zero.
Będzie pani świadkiem
pierwszego ataku z użyciem brudnej bomby na terytorium USA.
Agentko Hooper?
- Tak? - Długo jeszcze?
Samolot Mansura właśnie ląduje.
Eskorta skontaktuje się z nami za jakieś sześć minut.
Transfer powinien obejść się bez problemów.
- Kończymy i idziemy. - Zachowajcie czujność.
- Zabrać przesyłkę i odjeżdżamy. - Tak jest.
- Przygotować się do odjazdu. - Tak jest.
- Przesyłka 2 rozładowywana. - Przyjąłem.
Za mną.
Wy dwaj, ze mną.
Idę!
Tu Marshall.
- Rozmawiam z Mikiem? - Tak.
Prezydent chce wycofać dodatkowe straże.
Nie ma mowy.
Nasze rekomendacje się nie zmieniły.
Zostaje, jak było.
Nie ma mowy. Jego image na tym ucierpi.
Prezydent musi odwołać dzisiejsze orędzie.
Nie słuchasz. Wyjdzie na słabeusza...
Nie płacą mi za dbanie o słupki sondażowe.
Poza tym widziałaś dane wywiadowcze.
To wiarygodne informacje.
Nie ma mowy, Mike.
Musimy ewakuować Capitol Hill.
To pieprzone orędzie o stanie państwa.
- Nie można go odwołać... - Z całym szacunkiem,
ale jest pani szefową sztabu Białego Domu.
Nie zamierzam tracić pracy przez...
Musi go pani przekonać.
...złe przeczucia CIA.
Na tym polega pani praca.
Debile!
Agentka Jennifer Lomax. Witamy w Baltimore.
Lomax, chodź ze mną.
Wytłumacz mi, jak to możliwe.
Macie tyle danych wywiadowczych, ale nie macie bomby.
Robimy, co w naszej mocy...
To za mało. Zostały dwie godziny.
Może zginąć wiele osób.
Lepiej dla ciebie, jeśli Mansur zacznie gadać.
- W CIA mogło dojść do przecieku. - Debile.
- Dlatego zmieniliśmy miejsce docelowe. - Lomax, chcesz mnie zdenerwować?
Departament ma wątpliwości co do bezpieczeństwa.
Wątpliwości, tak?
I dlatego przewieźliście mojego więźnia
z bazy lotniczej Andrews na zwykłe lotnisko?
I to ma być bezpieczne?
Zamkniemy terminal.
Poinformowaliśmy media o wycieku gazu.
To oznacza brak lotów w promieniu dwóch kilometrów.
Więzień wylądował. Właśnie go do nas przewożą.
Dziękuję, agentko Hooper.
Przydaj się do czegoś, młoda agentko.
Oczywiście. Jestem na pana rozkazy.
Właśnie...
Proponuję pocieszyć panią Mansur. Jest bardzo roztrzęsiona.
Ale...
Tu Marshall.
Czas najwyższy.
Po bliższym poznaniu jest nawet mniej czarujący.
Byłaś na nagraniu.
Podczas misji w dokach.
Jakim cudem to widziałaś...?
Chciał mnie uświadomić, jaka jest stawka.
No tak.
Przykro mi.
Niepotrzebnie. Po prostu pomóż nam to naprawić.
Damy pani chwilę prywatności z mężem.
Będziecie mogli porozmawiać, gdy przyjedzie.
Co mam mu powiedzieć?
Niech cieszy się na myśl o narodzinach dziecka.
Ma pomyśleć, że między wami znów jest więź.
Niech poczuje, że ma coś do stracenia.
Rozumie pani?
A co, jeśli nie chcę odbudować z nim więzi?
- Proszę kłamać. - Sir?
Przyjechali.
Przyjąłem, agentko Hooper.
- Miejmy to za sobą. - Mike, idziesz z tyłu.
Nie zatrzymywać się.
Amin, coś ty zrobił?
Kto go prowadzi?
Facet, który uratował życie twojego męża.
Widzę Mansura. Gotowi do wyjazdu. Za mną.
Kiepsko się czuję.
Usiądź.
Hooper, odjeżdżamy tak szybko, jak się da.
Mam dla was Amina Mansura.
Daj mi klucz do kajdanek. I wypełnij te formularze.
Jasne.
Amin Mansur.
Mike Marshall z CIA.
Gdzie Niesha? Miała na mnie czekać.
Wszystko gra.
Puśćcie go.
Sprawiał wam kłopoty?
Mieliśmy unikać konfrontacji. Wygląda na rozbitego.
- Niesha. - Nie.
Czy to prawda?
Tak.
Chłopiec?
Dlaczego nie powiedziałaś?
Bo odszedłeś.
Poruczniku, proszę na słówko.
Co się naprawdę wydarzyło w Polsce?
Sam chciałbym wiedzieć.
Nie mieliśmy informacji wywiadowczych i wsparcia lotniczego. Byliśmy sami.
Straciłem całą drużynę, próbując ratować tego śmiecia.
Ja też kogoś straciłem.
Anderson.
Zgadza się.
Była moją najlepszą kryminolożką.
I co najważniejsze, przyjaciółką.
A ty...
Powinieneś był ją ochronić.
Rozkazano mi dostarczyć Mansura.
Nie zgadzam się.
Rozmawiałem ze Sztabem Operacji Specjalnych.
Poprosiłem o śledztwo w sprawie misji, którą sknociłeś.
Co ty pleciesz, Marshall?
Myślisz, że to był przypadkowy atak?
Że grupa cholernych powstańców pojawiła się znikąd?
Przyszli po niego.
To byli wyszkoleni żołnierze z konkretną misją.
Ktoś dał im cynk i chcę wiedzieć kto.
- Spokojnie. - Chronić podejrzanego!
- Koniec tych bzdur! - Dlaczego?
Zabierzcie go do sali przesłuchań!
Weźcie ją na bok. Niech ochłonie.
- Gdzie pan idzie, poruczniku? - Dajcie jej chwilę.
Nie zostawię go, dopóki nie znajdziemy bomby.
Moi ludzie oddali za te informacje życie.
I jeszcze jedno.
Dzwoniłem do admirała Mulhollanda, gdy byliście w powietrzu.
Proszę złożyć mu osobiście raport w Little Creek.
Natychmiast.
Już.
Jesteś skończony.
Hooper!
Proszę wyprowadzić porucznika Harrisa z lotniska.
Załatwcie mu transport.
Czas na ciebie, Harris.
Dokończ zadanie, Marshall.
- Dajcie to agentowi Burtonowi. - Tak jest.
- Przejmij go. - Tak jest.
Idziemy.
Pilnuj drzwi. Nie wpuszczaj go.
Dostaliśmy informacje,
że prezydent przedstawi nowe rozwiązania
odnośnie środowiska i obniżek podatku.
Po orędziu
opozycja wygłosi swoje stanowisko.
Martha Johnson jest teraz w Kapitolu
z dodatkowymi informacjami.
Martho, co się tam dzieje?
- Trwa akcja ewakuacyjna... - Wyjście jest na lewo, nad schodami.
... podczas dorocznego orędzia o stanie państwa.
Za mniej niż dwie godziny
prezydent wyda orędzie o obecnym stanie państwa.
Przysłuchiwać się mu będą
członkowie wszystkich trzech gałęzi rządu federalnego,
szefowie sztabów i korpus dyplomatyczny.
To jedna z nielicznych chwil,
gdy prezydent, wiceprezydent i pozostali członkowie rządu...
Hej.
Boże.
Wszystko gra? Słyszysz mnie?
Cały dzień informują rodziny.
Wiem. Przepraszam, skarbie. Chciałem zadzwonić, przysięgam.
Nie miałem jednak okazji. Nic mi nie jest.
- Żyję. - Dobrze.
Dzwoniła Ava.
Mówiła, że Whit nie żyje.
Danny też.
Whit nie przeżył.
Danny również.
Wszyscy zginęli.
- Cała drużyna. - Jak to możliwe?
Jak to możliwe?
Nie mam pojęcia. Twierdzą, że to moja wina.
Może mają rację. Sam już nie wiem.
To nieprawda, Jake.
Zbyt dobrze cię znam. Mylą się.
Musisz coś dla mnie zrobić. Idź do Avy.
Pomóż jej z małą Tią. Dobrze?
Dopóki jej mama nie wróci z Florydy.
Będą potrzebowały wsparcia. Zrobisz to dla mnie?
Tak. Zabiorę ze sobą dzieciaki.
Poradzisz sobie?
Tak.
Tęsknię.
Gdzie ty w ogóle jesteś? Na lotnisku?
Jesteś w Ameryce?
Tak, jestem w kraju.
Wracasz do domu?
Jeszcze nie wiem.
Mansur jest naszym celem. Utrzymaj go przy życiu za wszelką cenę.
- Ilu agentów CIA jest na miejscu? - Jake, potrzebujemy cię.
Kiedy wrócisz do domu?
Hej.
Zadzwonię później, okej? Oddzwonię.
Przygotować sprzęt i broń.
Czekamy na sygnał Jacksona.
Mówiłem, przenieś to ciało.
Ciężki drań.
Do wszystkich zespołów, tu Jackson. Zostały dwie minuty.
W razie kłopotów odciąć łączność. Zero rozmów.
- Alfa, w drodze. - Brawo, w drodze.
- Charlie na pozycji. - Jackson jest wkurzony.
Ja też bym był. Powinniśmy już być za granicą.
Zostaw go, do cholery!
Widzisz go?
Hej, ty! Stój!
Wiele celów!
- Ruchy! - Dwóch na prawej!
Zabierzcie stąd Mansura!
- Przeładowuję. - Przeładowuję!
Do środka. Cholera!
Mamy rannego.
Jest po twojej prawej!
- Amin! - Szybko! Z drogi!
Co się u diabła dzieje, Harris?
Przeładowuję!
- Gdzie auto? - Z przodu, po prawej.
Pójdę pierwszy.
Do wszystkich jednostek, konwój zaatakowany. Ewakuować więźnia.
Ruchy!
Czysto! Idź! Środkowe auto!
- Załatwić go! - Kontakt!
Z powrotem do środka!
Odmawiam. Odjeżdżamy.
Mansur, chodź. Wsiadaj.
Niesha!
- Niesha! - Nie. Wracaj.
- Amin! - Wsiadaj do wozu.
Jestem ranna! Do diabła.
Ruchy!
Mansur, wracaj!
Szybko! Gazu!
Ruchy!
- Co z szefem? - Szybciej!
- Chronić więźnia. - Ruchy!
Baza, tu Ładunek 2. Ekstrakcja zagrożona.
Konwój pod ostrzałem. Potrzebne wsparcie.
Ładunek 1, tu Ładunek 2. Odbiór.
- Radio nie działa. - Komórka też.
Co się dzieje? Kim są ci ludzie?
Radzę zapytać męża.
Nie wiedziałem, że tu lądujemy. Skąd mogłem...
Obiecaliście, że będzie bezpieczna. Zaufałem wam.
- Jaki mamy plan ucieczki? - Przed nami jest brama.
- Czas? - Maksymalnie dwie minuty. Trzymaj ich...
Mamy towarzystwo!
Cholera! Zablokowali drogę.
- Kolce na drodze. - Pieprzyć to, przejedź.
Zabiją nas!
Samochód jest opancerzony. Schylcie się.
Daj mi magazynek, przesunę kolce.
Chrzanić to, przesunę je.
- Daj mu. - Weź mój. Tylko szybko.
Idź. Będę cię kryła.
Niesha! Nie!
Kryję cię!
Ogień zaporowy! Ruszaj!
Szybko!
Twoi ludzie nie żyją. Jedziemy!
- Szybko! - Stanwood, kierujesz!
Cholera, są wszędzie.
Szybko, jedziemy!
Uciekniemy im na autostradzie.
Najpierw musimy na nią wjechać.
Dostałam. Tutaj.
Pokaż.
Daj mi broń. Daj.
- Pokaż. - Moje ręce.
- Mogę pomóc. - Nie czuję rąk.
Nie ruszaj się. Pozwól sobie pomóc.
- Zróbcie miejsce! - Jestem lekarzem.
Pomogę ci. Musimy znaleźć ranę wylotową.
Tak.
Ona ma klucz do kajdanek.
- Masz? - Nie mogę znaleźć.
- Nie? - Nie.
Pomóż mi ją obrócić.
Musimy ją przekręcić. Teraz.
Jest. Cholera, spora.
Musimy czymś zatamować krwawienie.
Kierowco, masz apteczkę?
- Mam. - Daj.
- Proszę. - Jedź.
Zabierz nas stąd.
Trzeba uciskać.
Blokada!
- Cholera. - Skręć w prawo!
Szybko. W prawo.
- Szyba jest kuloodporna? - Do czasu.
- Trzeba uciskać ranę. - Zajmę się tym.
Nazywasz się Hooper, prawda?
Hooper, spójrz na mnie.
No dalej, spójrz.
Wyjdziesz z tego.
Zachowaj spokój. Wyliżesz się.
- Hooper? - Nic jej nie będzie?
Pracujemy nad tym. Skup się na jeździe. Traci sporo krwi.
Spójrz na mnie.
Hooper. Jak masz na imię?
Spójrz na mnie. Jak masz na imię?
- Jane. - Dobrze.
Bardzo dobrze.
Wyliżesz się.
Nie zasypiaj, Hooper. Wyjdziesz z tego.
- Wyciągniemy cię stąd. - Patrz na mnie.
Znów odcięli nam drogę.
Jechać za Ładunkiem 1. Trzymać się razem.
Jedź!
Zabierz nas z powrotem do terminalu!
- Nie przestawaj uciskać. - Nie przestaję.
Hooper, spójrz na mnie. Gdzie dorastałaś?
- Zatrzymujemy się! Uwaga! - Nie!
Tak?
Dlaczego stoimy? Jedź dalej.
Są wszędzie. Otoczyli nas. Trzymajmy się Marshalla.
- Wyciągniemy cię stąd. - Droga wolna?
- Nie. Co robimy? - Niesha.
Możemy ją ocalić. Wracaj i uciskaj ranę.
Niesha.
Granat. Padnij!
- Cholera! - Do diabła!
Boże.
Hooper.
Nie.
Ma klucz do kajdanek. Weź go.
Cofnij się.
Poruczniku, robi się gorąco.
Co robisz? Ściągnij kajdanki.
Co ty wyprawiasz?
- Zamknij się! - Harris, zdejmij je.
- Nie strzelają. - Utrzymać pozycje.
Przyszli po ciebie? Wiedziałeś o tym?
Powtarzam, że nie! Zdejmij mi kajdanki.
Wkraczamy? Co robimy?
Musimy coś zrobić. Jest ich zbyt wielu.
- Zrób coś! - Trzymajcie głowy nisko.
Nie widzą, co jest w środku. Cicho.
Przygotować się do szturmu!
Dajcie łom.
- Czysto! - Ruchy!
Szybko!
Mamy rannego!
Wsteczny! Zabierz nas stąd, do cholery!
Jedź!
Szybko!
Do budynku. Będę was ubezpieczał.
Szybko, do budynku!
Ruchy!
Prędko!
Nie strzelajcie do Mansura!
- Ruchy! - Dokąd teraz?
Tam. Dzwoń pod 911. Szybko.
- Ściągnij mi kajdanki. - Nie.
Musimy wrócić do terminalu. Chodźmy.
- Brak połączenia. - Próbuj dalej.
Kim są ci ludzie i dlaczego czekali na lotnisku?
Wiedzieli, że tam będziemy.
- Udało się? - Mogą zablokować telefony?
O ile mają sprzęt wojskowy.
Co? Twierdzisz, że to żołnierze?
Kimkolwiek są, to zawodowcy. Będą nas szukać do skutku.
Schronimy się tutaj i poczekamy na kawalerię?
- Kawaleria nie przybędzie. - Tego nie wiesz.
Czas interwencyjny jednostki z lotniska
to maksymalnie siedem minut.
Minęło dziewięć. Nie słyszę syren, a ty?
Telefony są martwe, więc policja lotniskowa pewnie też.
- Kimkolwiek są, zależy im na tobie. - Tędy!
W górę schodami.
Szybko.
- Musi być drugie wejście na górę. - Szybko.
Za mną.
Odetnę ich z dołu.
Czysto?
Ktoś ich widzi?
Trzy cele.
Tutaj. Tędy!
Bądźcie cicho.
To jakiś pieprzony labirynt.
Chodźcie.
Szybko.
Dalej.
Śmiało.
Ruchy.
- Mam go! - Nie!
Wszystko wam powiem, tylko nie róbcie jej krzywdy.
Błagam. Proszę.
Aminie Mansur, pójdziesz ze mną.
Wszystko wam powiem, tylko nie róbcie jej krzywdy.
- Ruszajcie się! Oboje! Ale już! - Nie!
Powiedziałem ruchy!
Nie!
No dobrze.
Raczej nie pasuje do profilu.
Farbridge. Cholera.
- Proszę... - Chcą cię żywego? Dlaczego?
Nie wiem.
Ile osób musi zginąć, nim powiesz mi, gdzie jest bomba?
- Mów! - Przestań! Robisz mu krzywdę!
- Błagam! - Mam to gdzieś.
Zabiję cię, jeśli mi nie powiesz. Przysięgam. Gdzie ona jest?
Aminie, proszę. Powiedz mu.
Nie ma mowy. Wtedy się nas pozbędzie.
Chroni nas dla informacji, które posiadam.
Czy...
Czy to prawda?
Jesteśmy spisani na straty?
Twój mąż umieścił w Waszyngtonie bombę. Wszyscy jesteśmy spisani na straty.
- Idź. - Boże.
Dobrze. Daj ręce.
Dziękuję.
Nie pogrywaj sobie ze mną.
Czekaj.
- Daj ją Nieshy. - Zamknij się.
- Proszę. - Zamknij się!
Widzisz tego gościa?
Ma na sobie kamizelkę.
Zdejmij ją i załóż żonie.
- Przydaj się do czegoś. - Dobrze.
Macie coś?
Zero krwi. Brak śladów.
Zostańcie i nie wychylajcie się. Zaraz wracam.
Boże.
- Załóż to. - Dobrze.
- Zakładaj. - Dobrze.
W ten sposób.
Teraz drugi.
Aminie, proszę nie...
- Wiem, co robię. - Błagam.
Chodź.
No dalej.
Tędy. Za mną.
Idziemy.
Szybko.
Trzymajcie się blisko.
Szukajcie dalej.
- Nie, tędy. Ślepy zaułek. - Czysto!
Czysto!
Nie widzę ich.
Teren czysty?
- Sprawdźcie tam! - Robi się!
Widzicie cel?
Nie, szefie.
Tracimy czas.
Nie mamy ludzi, by przeszukać każdy kontener.
Nie ma Mansura, nie ma kodu.
- Nie ma kodu, nie ma ładunku. - Myślisz, że nie wiem?
- Czysto! - Czysto!
Techniczni powinni się już rozstawić.
Poszukamy go na monitoringu.
To twoja wina. Dałeś dupy.
Jackson da ci popalić.
Do windy.
I tak już jest wkurzony.
Myślisz, że taki z ciebie cwaniak.
Ale pamiętaj, Jackson wyciągnął twój tyłek z ostatniej zadymy.
To była inna sytuacja.
Prywatne kontrakty są wypłacalne, tylko jeśli misja się uda.
Jesteśmy żołnierzami zawodowymi.
Ogarnij się.
Mam najlepsze wyniki.
Zarówno w wojsku, jak i w Farbridge.
Improwizacja, adaptacja, zwycięstwo. O mnie się martw.
Ogarnę temat.
Czy znalezienie jednego skutego terrorysty jest aż takie trudne?
- Który z was się pospieszył? - Próbowałem...
Drużyna Charlie wdała się w walkę.
- Nie mieliśmy wyboru! - Straciliśmy element zaskoczenia.
Prezydent wystąpi za 90 minut.
Potrzebny nam Mansur.
Jackson!
Monitoring jest nasz.
- Nagrywanie zostało wyłączone. - Przyjąłem.
Proszę o status przejęcia obiektu.
Wieża kontrolna, płyta i terminal są nasze.
Mobilne zakłócacze na miejscu.
Odcięliśmy komunikację. Zagłuszyliśmy całe lotnisko.
- Interwencja lokalnej policji? - Nic mi o takiej nie wiadomo.
Stacje telewizyjne mówią o wycieku gazu.
Wszyscy trzymają się z daleka.
Ilu ludzi straciliśmy?
Dwa razy więcej niż zakładaliśmy. Zostało nam czterdziestu ludzi.
Dobrze. Żadnych więcej wpadek.
I Dunbar...
daruj sobie to „sir”.
Nie jesteśmy na służbie.
Gdzie szef lotniska?
- Wstawaj! - Podaje się za oficera operacyjnego.
- Ty tu dowodzisz? - Jestem głównym oficerem operacyjnym.
Zarządzam codziennym życiem lotniska.
Kazałeś swoim ludziom przekazać nam manifest ładunkowy?
Tak, ale bez numeru seryjnego niczego nie znajdziecie.
Miesięcznie przez lotnisko przewijają się 23 miliony ton ładunku.
Wszystkie te metalowe pudła wyglądają identycznie.
To już nasze zmartwienie.
Zabierzcie go ze sobą.
- Co się dzieje? - Zamknij się.
Status?
Włamałam się do sieci bezpieczeństwa. Widzę całe lotnisko.
Pokaż.
Bramki są zamknięte. Nic nie wyjdzie ani nie wejdzie.
Zakłócacze uruchomione. Wszystkie drużyny na pozycjach.
Kilku agentów CIA przeżyło.
Są w...
- sektorze Red 4. - Wyślę do nich ludzi.
Nie, nie są naszym priorytetem. Musimy znaleźć Mansura.
Gdzie to jest?
Nie jestem pewna. To może być klatka serwisowa.
- Ty! Gdzie to jest? - Kamera nie jest podpisana.
Zadał ci pytanie.
To... na tym piętrze.
Wydaje mi się, że na tyłach.
Mogę was zaprowadzić.
Zajmę się tym.
Żadnych więcej wpadek, jasne?
- Idziemy. - Dobrze.
Czekaj. Campbell, idź z nim.
Przyprowadź Mansura na płytę załadunkową.
Będę czekał, przygotowując ekstrakcję.
Idź.
Uwaga, pasażerowie.
Nie, tędy.
Proszę zachować spokój. Życzę miłego dnia.
Daj mi chwilę. Użyję swojej przepustki.
Dziwne. Tu nie ma cegieł.
To chyba nie tu...
Jaja sobie robisz?
Nie. Ja...
To po drugiej stronie.
Pomyliłem się.
Przepraszam, nie chcę umrzeć.
Zaprowadzę cię.
Pokaż mi coś wartościowego.
Jasne. Za mną.
Po cholerę wróciliście?
Twierdzi, że to z drugiej strony.
Ty, ręce do góry.
Co z zakładnikami?
Czysto.
Było blisko.
- Daj mi chwilę. - Wszystko w porządku?
Nie. Nie możemy tu zostać.
Proszę, czekaj.
Tylko przez chwilę.
- Masz, wypij. - Nic mi nie jest.
Musisz pić. Dziecko potrzebuje...
Mówiłam, że nic mi nie jest.
Uciszcie się.
Czekaj!
Posłuchaj mnie. Musisz być ze mną szczery.
Jeśli mam was utrzymać przy życiu,
musisz mi powiedzieć, dlaczego im tak na tobie zależy.
Aminie, powiedz mu.
Mówiłem, że nic nie wiem.
Aminie, proszę.
Zrób to dla mnie.
Proszę.
Nie wiem, kim są ci ludzie i co tu robią.
Kontener był podpuchą.
Czułem, że jestem obserwowany.
Zmieniłem sposób dostawy, by zatrzeć ślady.
- Ktoś jeszcze o tym wie? - Nie.
Przysięgam. Nawet nie powiedziałem swojemu nadzorcy.
Nadzorcy?
Zajęli się logistyką.
Założyli komórkę, zapłacili. Nawet wybrali cel.
Nim powiedziałem im o zmianach, aresztowano mnie.
Potrzebne mi nazwisko.
Rozmawialiśmy tylko przez telefon.
Przysięgam, robiliśmy wszystko zdalnie.
Nie poznaję cię.
Zrobiłem to dla naszego syna.
Zrobiłeś to dla siebie.
Musimy iść dalej.
Marshall i agenci dotarli na terminal odlotów.
- Pewnie nas szukają. - Czekaj.
Możemy im zaufać?
To CIA. Dlaczego nie?
Nikt nie wiedział, że tu lądujemy.
Ktoś musiał zdradzić.
Mam rację?
Idziemy.
Mógłbym przysiąc, że były tu schody.
Pieprzenie! Bez radia gówno znajdziemy.
Potrzebny nam wywiad.
Jacksonowi zależy na ciszy w eterze.
Wpakujmy mu kulkę w łeb. Może to odświeży mu pamięć.
Przepraszam, pogubiłem się.
Jesteś cholernym szefem lotniska.
Pracuję tu od miesiąca. Siedzę przy biurku. Nadal się uczę.
Ile terminal ma klatek schodowych?
Kilka.
Wkurza mnie ta zabawa w chowanego.
- Nie wiesz? - Spróbujmy tędy.
- Jest Campbell. - Zaczekaj tu.
- Hej, Campbell. - W biurze mam mapę.
- Tu czysto. - Zostań tam.
Upewnijcie się, że nikt nie wrócił.
- Tak jest. - Tak jest.
Idź tam. Sprawdzę jeszcze raz schody.
Kto sprawdza jaki obszar?
Alfa klatki serwisowe i maszynownię.
Brawo sprawdziło sale konferencyjne. Teraz przeczesują magazyny.
Delta zmierza torami
w kierunku biur.
Reszta jest z Jacksonem w hali załadunkowej.
- Sprawdziliśmy pokoje pracownicze? - Jeszcze nie.
To do roboty.
A ty? Czym się zajmiesz?
- Cholera. - Może zejdziemy niżej
i sprawdzimy pomieszczenia pracownicze?
To chyba tutaj.
Hej. Chodźcie.
Szukamy igły w stogu siana.
- Chyba masz rację. - Skończyliśmy tutaj?
Tak. Czekaj, nie.
Proszę, nie.
- Tam! - Biegiem!
Mansur! Nie ruszaj się!
- Wstrzymać ogień! - Za mną.
Za nimi! Mansur ma przeżyć.
Brać go!
Szybko, dasz radę.
- Zamknięte. - Potrzebujemy przepustki.
- Otwieraj! - Nie.
Nadchodzą.
- Szybko! - Potrzebna nam przepustka!
Cholera.
Za mną!
Wchodzę.
- Szybko! - Nie zabijcie Mansura!
Prędko!
Ruchy!
I co teraz zrobimy?
- Przesuń to. - Zwolnij hamulce. Pchnij nogami.
Dalej!
Idź!
Szybko!
Oddajcie nam go, a pozwolimy wam odejść.
Cholera.
Idź!
- Czekaj! Daj mi broń! - Jest mi potrzebna.
Hej!
- Cholera. - Rzuć broń!
Liczę do trzech. Raz,
dwa, trzy!
Rozwalić go!
Dunbar, zastrzel go!
Strzelaj!
Stój, skurwielu!
Mówiłem, stój!
Rozwal go.
Nie zbliżaj się!
Nie żyje. Oddaj broń.
- Idą. Daj mi broń. - CIA! Daj tu Mansura! Będziemy cię kryć!
- Szybko! - Ruchy!
Prędko!
No dalej!
Ogień zaporowy!
Dalej!
- Prędzej! - Szybko!
Tutaj!
Wchodź.
Masz wyłączyć wszystkie kamery monitoringu.
Tak jest.
Potrzebny mi dodatkowy człowiek na południowej hali.
Tak jest.
Zabezpieczyliście obszar?
Poruczniku, może nie to Alamo ani Linia Maginota,
ale musi wystarczyć.
- Wycofali się. - Dobra.
Pilnujcie pozycji.
Wszystko w porządku?
Lepiej usiądź.
Pomogę wam.
Musisz zacząć mówić.
Jeśli ją kochasz, gadaj.
Myślisz, że tamtych gości obchodzi, czy przeżyje?
A ciebie?
Zależy mi tylko na powstrzymaniu wybuchu bomby.
Jeśli powiesz mi, gdzie jest, obiecuję,
że wyjdzie stąd żywa.
Ale musisz zacząć gadać.
Amin...
Sukinsyn.
Przepraszam.
Pomogę ci, pokaż.
Na pewno wie, co robi?
Jest lekarzem ratunkowym.
Pęseta.
Dobra.
W ranie są odłamki.
- Mamy leki przeciwbólowe? - Nie.
Tylko whisky. Single malt.
- Może być? - Tak.
- Macie sól fizjologiczną? - Tak.
Nie mogę.
- Jasne. Przepraszam. - Proszę.
Dzięki.
- Możesz to zabandażować? - Tak.
- Cholera. - Wiem.
Teraz zabandażujemy.
- Cały czas uciskaj, dobrze? - Tak.
Dziękuję.
Co się dzieje?
- Chyba są złamane. - Sprawdzę.
Może zaboleć.
Wiem.
Co się gapisz?
Zapomniałem, jakim jesteś dobrym lekarzem.
Uratowałaś wiele żyć.
Raczej nikt ich nie liczy.
Chyba nie są złamane, ale za to posiniaczone.
- Dobrze. - Nie mamy więcej leków przeciwbólowych.
No dobrze.
Zabiłem człowieka.
Zastrzeliłem go.
Jednego człowieka uratowałeś.
Nikt o tym nie będzie pamiętał.
On i tak bierze mnie za terrorystę.
To pokaż mu, kim naprawdę jesteś.
Przepraszam.
Mogę prosić o pomoc? Dziękuję.
- Skończyła mi się amunicja. -Więcej nie mamy.
Dobrze ją wykorzystaj.
- Poruczniku Harris, możemy pogadać? - Tak.
- Jak ręka? - W porządku.
Mansur coś mówił?
Nie i nie planuje, dopóki jego żona nie będzie bezpieczna.
Trzeba go zabrać z lotniska i umieścić w bezpiecznym miejscu.
- Wtedy zacznie mówić. - Jasne.
Wiemy, kim są ci ludzie?
Tak. Znalazłem to przy jednym z nich.
- Farbridge? - Tak.
Prywatna firma wojskowa z Fairfax w Wirginii.
Właścicielem jest Elliot Carter, dawny członek Navy SEALS.
Dostarczają najemników dyktatorom na Bliskim Wschodzie.
Mają też ludzi w wywiadzie...
Mam pytanie.
Dlaczego Marshalla nie było z wami w Polsce?
Według Anderson miał opóźniony lot. Kłopoty z silnikiem czy coś.
Albo nie chciał tam być, gdy wywali szambo.
Tak myślisz?
Garstka ludzi wiedziała, że tam będziesz.
Wstawaj, musimy pogadać.
Musisz rzucić na coś okiem.
Przyszło dzisiaj.
Port w Wirginii rano.
Twoi przyjaciele, jak mniemam?
- Nie wiem, o czym mówisz. - Przepraszam, ale co się tu dzieje?
Agentko Lomax.
Twój mały nalot na terminal kontenerowy nie był autoryzowany.
Dzwoniłem rano do twoich przełożonych w Departamencie Bezpieczeństwa.
Twój nalot nie został zgłoszony.
Mieliśmy świeże informacje na temat bomby. Musieliśmy działać szybko.
Udostępniłam nagranie z kamery osobistej, jak tylko misja okazała się fiaskiem.
Udostępniłaś nagranie po potwierdzeniu, że kontener był pusty.
Co by się wydarzyło, gdybyście znaleźli urządzenie?
Przekazałabym je zespołowi CBRN.
To standardowa procedura.
O co mnie oskarżasz, Marshall?
Agentko Lomax,
- proszę oddać broń. - Co ty...?
Co się dzieje? Co robisz?
- Nie mieszaj się, poruczniku. - Harris.
Oddaj broń.
Ale już!
- Marshall. - Nie pozwól mu na to.
Z całym szacunkiem, Marshall, ale lepiej odłóż broń.
Nie ma jej.
- To ty. - Co ty pleciesz?
To ty.
Co jest? Co zauważyłeś?
Mów.
Ludzie koordynujący komórkę terrorystyczną
dzwonili co tydzień z instrukcjami.
Zawsze ta sama osoba. Rozmawialiśmy po arabsku na zakodowanym kanale.
Już mi mówiłeś o swoim nadzorcy.
Nie! To była kobieta. Ona.
Mówiła, że jest z Zatoki...
ale czasem gubiła akcent. Zawsze wydawało mi się to podejrzane.
Jej akcent przypominał lewantyński albo egipski.
Posłuchaj. To charakterystyczny akcent.
No i? Mówię po arabsku.
A także po persku i francusku. To część pieprzonego szkolenia.
- Jesteś tego pewien? - Ręce w górze.
Aminie, musisz być pewien.
Tak. Powtarzam ci, to ona.
To jakieś bzdury. Nie!
W słuchawce słyszałem twój głos.
Kazałaś mi zebrać komponenty bomby i przywieźć je do Stanów.
Ty wszystko zorganizowałaś.
Słyszycie, jak niedorzecznie to brzmi?
To ty przekierowałaś samolot. Wiedziałaś, że bomba tu będzie.
Czekaj. Co?
Tak, została wysłana tutaj.
- Bomba jest na lotnisku. - Nie, on kłamie.
- Atakują. Kontakt po prawej. - Posłuchaj...
- No dalej! - Trzymać pozycje!
Niesha!
Amin!
Uwaga!
Padnij!
Hej, ty!
- Gdzie idziemy? - Chodź.
Szybko!
- Ruchy! - Niesha!
Biegnij!
Stać! Mówiłem, zatrzymaj się!
Chodź tutaj!
Niesha, uciekaj!
Cholera!
- Daj ręce! - Niesha, uciekaj!
- Cholera! - Nie podnoś się!
Puszczaj!
Nie ruszaj się albo zabiję ci żonę!
- To było głupie. - Przepraszam. Nie chciałam...
Trzymaj się albo ją kurwa zabiję. Słyszałeś?
Ktoś jeszcze przeżył?
Ruchy!
Mamy Marshalla.
Posadźcie go.
Spójrz na mnie.
No spójrz.
Golisz się rano?
Czasem. A co?
I możesz spojrzeć na swoje odbicie w lustrze?
Zaczyna się.
Ile teraz płacą za zdradę własnego państwa?
Gadaj zdrów, dupku. Przegrałeś.
Kurwa, wiedziałem.
- Orędzie za 65 minut. - Ja się tym będę martwiła.
Skup się na swoich ludziach.
I przypomnij im, że gramy w jednej drużynie.
Zaczynamy?
Ty, zajmij się resztą.
A ty, przyprowadź go.
- Gdzie mnie zabieracie? - Na kolana!
Gdy zdaliśmy sobie sprawę, że kontener jest pusty,
sprawdziliśmy dokumenty eksportowe.
Cztery dni temu wysłałeś tu paczkę ze Stambułu.
Skoro wiecie, że tu jest, co mogę wam dać?
Czas.
Na lotnisku są tysiące identycznych kontenerów.
Potrzebny nam numer seryjny.
Nie rozumiem.
Agentka Departamentu Bezpieczeństwa chce wysadzić Kapitol?
Wiesz, dlaczego orędziu o stanie państwa
jest tak ciężko zapewnić bezpieczeństwo?
Tak.
Wiem.
Mówiłaś mi.
Wszyscy tu są.
Najbardziej wpływowi ludzie Ameryki w jednym miejscu.
Właśnie.
W przypadku alertu bezpieczeństwa głowy najważniejszych departamentów
zostają zabrane do oddzielnych schronów w Waszyngtonie.
W przypadku zagrożenia radiologicznego wszystko się zmienia.
W razie brudnej bomby wszyscy trafiają w jedno miejsce.
Wyobraź to sobie.
Głowy Departamentu Obrony i NSA pod tym samym dachem,
gdy Waszyngton ogarnia chaos radioaktywnego wybuchu.
Chcecie ich zabić?
Nie, zeskanujemy ich linie papilarne.
Dane biometryczne dadzą nam dostęp
do kluczowych systemów obrony kraju.
Tym sposobem sprowadzimy USA na kolana.
Wiesz, ile zapłacą zagraniczni kupcy?
To tylko interes.
A ty chcesz, by wyglądało to na atak terrorystyczny.
Wykorzystałaś mnie.
Realny cel potwierdza naszą wiarygodność.
Do ewakuacji Capitol Hill nie wystarczy zwykła pogłoska.
Aminie, potrzebuję tego numeru seryjnego.
Nie? No dobrze.
Skończył ci się czas. Mów.
Nie w twarz. W nogę.
Numer seryjny!
Dobra, odsuń się, do cholery.
Masz ostatnią szansę.
- Potrzebuję numeru seryjnego. - Błagam, nie!
- Dasz mi ten numer? - Błagam, nie!
- Daj numer! - Proszę.
Wszyscy wycofać się do terminalu załadunkowego.
Przegrupować się z Jacksonem. Jesteśmy gotowi do odlotu.
- Nie dał nam tego, czego potrzebujemy. - Da, spokojnie.
Niech przyprowadzą jego żonę.
Czas przypomnieć sobie szkolenie z tortur.
- Nie! Zostawcie ją! - Siadaj, do cholery!
- Zostawcie ją! - Ściągnijcie mu kamizelkę.
Musiałeś się stawiać, co?
Hej, Campbell!
- Do mnie. - Narobiliście hałasu.
Lomax chcę żonę Mansura.
Cholera. Uciekła.
No to lepiej ją znajdźcie.
Co to za smutna mina?
Myślałem, że lubisz zabawy w chowanego.
Jebać ci matkę, bezużyteczny lachociągu.
Hej! Gdzie idziesz?
Lomax kazała zebrać ludzi i iść do Jacksona.
Jak Mansur zacznie gadać, spadamy.
Ty, idziesz ze mną.
Cholerny brak łączności.
Brawo dawało znać?
Nie.
Pieprzone lotnisko.
Przysięgam, następnym razem Jackson płaci podwójnie.
Oby samolot zabrał nas gdzieś, gdzie są plaże.
Bez przepustki daleko nie zaszła.
- Rozdzielić się. - Robi się.
Puszczaj!
Idziesz?
Co, do chuja?
- Puszczaj! - Przestań się miotać.
- Puść mnie! - Gdzie jesteś? Lomax czeka.
Cholera. Ruszaj się.
Szybko.
Stój, bo strzelam!
Nie ruszaj się!
Stój!
Nie ruszaj się!
Stój!
Co ty robisz?
Musimy wrócić na górę.
Mam dość.
Dają twojemu mężowi wycisk.
Chcą z niego wyciągnąć, gdzie jest bomba.
Musisz iść ze mną.
Nie.
Nie. Nie jestem w stanie ci pomóc.
Posłuchaj mnie!
Zginie dziś wielu niewinnych ludzi.
W tym ty i twoje nienarodzone dziecko.
Jeśli bomba wybuchnie, wszyscy zginą. Rozumiesz? Wszyscy.
Cały Waszyngton.
I nic na to nie poradzę.
Jeśli zdobędą bombę, to koniec.
Nie uratuję twojego męża, jeśli mi nie pomożesz.
Błagam cię.
Pomożesz mi?
Dobrze.
No to chodźmy.
Trzymaj.
Ten facet powiedział, że Lomax czeka.
Pracuje dla Departamentu Bezpieczeństwa. Dlaczego to robi?
Lomax zdradziła.
Pracuje dla firmy znanej jako Farbridge.
Wrobiła twojego męża. Atak terrorystyczny to tylko przykrywka.
Pamiętaj, masz się wyrywać. Chodźmy.
No dalej!
Gdzie jest Campbell?
Nie żyje. SEAL też. Gdzie Lomax?
Tam, w pokoju.
Cholera.
Zabili Marshalla.
Uderz go jeszcze raz.
- Numer, Aminie. - Nie mam go.
Uderz jeszcze raz.
- Proszę... - Jest.
- Nie, proszę. Przestań. - Daj mi to.
Błagam...
- Niesha! - Nic im nie mów.
- Niesha! - Siadaj.
- Zostaw ją. - Ściągnijcie jej kamizelkę.
Co? Nie, proszę.
Błagam, nie róbcie mi krzywdy.
- Nie krzywdźcie jej. - Zaufaj mi.
Proszę, nie bądź pieprzonym potworem.
- Nie! Nie róbcie tego! - Numer.
Zostawcie ją, proszę.
- Po prostu ją zostawcie! - Chcesz stracić syna?
- Proszę, nie. - Podaj mi numer!
- Proszę, nie! - Ale już!
- Proszę. - Proszę, nie.
Uderz ją w brzuch.
Co?
No to podaj mi numer.
Ona jest w ciąży. Co ty wyprawiasz?
Uderz ją!
Proszę, nie krzywdź dziecka!
Powiedziałam, uderz ją! Aminie, daj ten pieprzony numer!
- Proszę, nie rób tego. - Dawaj ten numer!
- Nie rób tego! - Na co czekasz, do cholery?
Dziewięć, zero, dwa, jeden, siedem.
Wspaniale.
- Zapamiętałeś? - Tak.
- Przekaż numer Jacksonowi. - Idziesz?
Najpierw zostawię trop dla policji.
Daj mi nożyczki.
Uwolnimy cię.
Wybacz mi.
Przepraszam.
Tak bardzo przepraszam.
Wybacz mi.
Co robisz?
Co ty robisz?
Odpowiedz mi.
Kilka pieczołowicie dobranych słów o tym, co tu robisz.
Nie przeczytam tego.
To twoje prywatne orędzie o stanie państwa.
Każda telewizja to puści.
Nie tego chciałeś? Pomścić syna?
Nie wspominaj go.
Mam znów zająć się twoją żoną?
No to czytaj, do cholery. Podnieś go.
- Proszę, nie. - Nie rób tego.
- Czytaj. - Nie rób tego.
Nie!
Nie czytaj.
Nie.
Nie patrz na nią, tylko na mnie. Czytaj.
„Nazywam się Amin Mansur.
Jestem obywatelem Zjednoczonego Królestwa.
- Przybyłem do Waszyngtonu...” - Nie!
To żałosne.
Masz się zachowywać jak najgorszy koszmar Ameryki!
Jeszcze raz!
„Nazywam się Amin Mansur.
Jestem obywatelem Zjednoczonego Królestwa.
Przybyłem do Waszyngtonu...
dla zemsty...” Nie czytam tego.
Pamiętasz nasze rozmowy?
Opowiadałeś, jak zginął Tariq, twój syn.
Nie wymawiaj jego pieprzonego imienia.
Opowiadałeś, jak wyniosłeś jego ciało po nalocie bombowym.
Trzymałeś go w ramionach, a on wydał z siebie ostatnie tchnienie.
Opowiadałeś o swoim poczuciu winy, o złości, o nienawiści.
Mówiłeś, że pragniesz zemsty.
Pierdol się.
Nie! Proszę. Przeczytam.
- Podnieś. - Przeczytam.
„Nazywam się Amin Mansur.
Jestem obywatelem Zjednoczonego Królestwa.
Przybyłem do Waszyngtonu... dla zemsty.
Zbyt długo
wspólna amerykańsko-brytyjska krucjata
sprowadza wojnę i zniszczenie na nasze ziemie.
Teraz nasza kolej.
Doświadczycie cierpienia i śmierci, jak my.
Wasze dzieci zginą,
jak nasze.
Poznacie nasz ból,
gdy waszą stolicę pochłoną płomienie”.
Bardzo wiarygodnie. Dziękuję.
Aminie! Nie!
Skończcie i widzimy się w samolocie.
Zabierzcie ciała. Dla potwierdzenia wiarygodności.
- Za mną. - Tak jest.
Nie zasypiaj.
- Zabrała mi broń. - Odsuń się. Ja to zrobię.
Nic ci nie będzie. Wyjdziesz z tego.
Patrz na mnie. Nie odchodź.
- Nie! - Przepraszam.
Tak bardzo przepraszam.
Wybacz mi.
Nie zatrzymam krwawienia.
Nie pozwól, by mój syn zobaczył nagranie.
Obiecuję.
Nie.
Ktoś tu zaraz przyjdzie.
Harris, proszę! Nie idź.
Nie odchodź.
- Muszę ich powstrzymać. - Proszę.
Uwaga, pasażerowie.
W związku z nieoczekiwanymi okolicznościami
prosimy o udanie się do najbliższego wyjścia.
Proszę zachować spokój i życzymy państwu miłego dnia.
Godziny odlotów można znaleźć u konkretnych przewoźników.
Personel lotniska proszony o kontakt ze swoimi zwierzchnikami.
Otwieram drzwi.
Wskakujesz?
Tak.
Jackson kazał nam iść na płytę. Zabieramy się.
Sprawdzę ten wagon.
- Załadunek. Koniec trasy. - Ponoć mamy bombę.
Spieprzamy stąd.
- Wszystko gra? - Tak.
Zamykam drzwi.
Miller?
Hej, Miller.
Gdzie reszta twojej drużyny?
Poszli przodem.
Nie mam tu żadnego Millera.
Zastrzelcie go!
- Otwórz te pieprzone drzwi! - Ruchy.
Idziemy.
- Dunbar, kto to? - Za mną. Idziemy.
Trafiłeś go?
Wy dwaj, sprawdźcie schody, a potem wróćcie.
Tak jest.
- Po mojej prawej. - Przyjąłem.
Bridges.
Bridges!
Cholera, jest blisko.
Cholera.
Szefie, mamy tu tunel.
Sprawdź go.
Cholera.
Poddaj się, stary.
Jesteś uwięziony.
- Widziałeś go? - Jest w tunelach!
Cholera.
- Idź na lewo! - Idę!
Sprawdź ten tunel!
- Przygotować się do strzału. - Nie ma go tu!
Jest gdzieś w tunelach. Widzę go!
- Mam granat! - Rzucaj.
- Granat! - Granat!
Cholera.
- Chodźmy, zegar tyka. - Przyjąłem.
- Pospieszcie się. - Tak jest, szefie.
Zebraliście wszystkich naszych?
Czekamy na zespół Campbella i Dunbara.
- Nie zostawiliśmy żadnych śladów. - Przyjąłem.
Powoli.
Mamy to.
Zajrzyjcie do kontenera. Sprawdźcie, czy działa.
- Podaj mi poziom promieniowania. - Trochę ponad normę.
- Pomóż mi z tym. - Robi się.
Proszę bardzo.
Jest.
No i?
Bezpieczny zasięg to półtora metra,
ale na pewno jest radioaktywny.
Podłączę go do komórki.
- Przenieś bombę do karetki. - Tak jest.
Czas przystąpić do akcji.
W końcu.
Za ile możemy odlecieć?
Wszystko sprawdzone. Za pięć minut będziemy w powietrzu.
Do dzieła.
Wyłączyć zakłócacze dwa i trzy. Muszę to zgłosić.
Ja się tym zajmę. Ty idź po zakłócacze.
Mulholland.
Admirale Mulholland, tu porucznik Jake Harris.
Harris? Gdzie, u diabła, jesteś?
Na płycie portu lotniczego Baltimore.
Załadowali urządzenie do karetki.
Jezu. Jesteś pewien?
Tak jest.
To nie jest zwykły atak terrorystyczny.
Lomax z Departamentu Bezpieczeństwa prowadzi nielegalna operację.
Powtarzam, prowadzi nielegalną operację. Proszę się skontaktować...
Harris? Jesteś tam?
Numan?
Wszystkie jednostki na płytę. Spieprzamy stąd.
Numan, pospiesz się.
Zakłócacze wyłączone.
Urządzenie połączone z komórką. Uzbrajam.
Jesteśmy gotowi, szefowo. Może ich pani powiadomić.
Już dzwonię.
Spóźniłaś się.
Przesyłka zabezpieczona i gotowa do wywozu.
A Mansur?
Jego przyznanie się do winy gotowe do przekazania mediom.
- To da nam trochę czasu. - Wspaniale.
- Znasz drogę? - Tak.
Zespół ewakuacyjny będzie czekał, aż dostarczysz ładunek.
Przyjąłem.
Idą do karetki!
Ruszaj.
Poddaj się, Lomax! To koniec!
Nie odlecisz stąd!
Stój, bo strzelam...
Trzeba było pracować dla nas.
Wszystko było gotowe.
Musiałeś wszystko spieprzyć, co?
Nie wiesz nawet, z kim masz do czynienia.
Ale z ciebie wrzód na tyłku.
Powinienem cię, kurwa, zabić.
Po ilu misjach zdecydowałeś zostać pieprzonym dupkiem do wynajęcia?
Po pięciu.
Nie powstrzymasz tego. To cię przerasta.
Lomax!
Lomax, to koniec.
Jeśli odpalisz bombę, będzie po nas.
Naprawdę chcesz zginąć dla Farbridge?
Lomax!
Rzuć telefon.
Powtórz.
Wcześniej zaczęli ewakuację.
Prezydent w powietrzu.
Szefowie sztabów w drodze do schronów.
Macie zielone światło. Bez odbioru.
Zgłosiłeś to, prawda?
Powiedziałem, że bomba jest na płycie.
Dzięki tobie mam podwójne potwierdzenie.
Twoi ludzie są martwi, Lomax.
Bomba nie opuści lotniska.
To koniec.
Nadal nie rozumiesz. Bomba to dopiero początek.
Nasi ludzie są w trakcie przechwycenia szefów sztabów.
Mamy wszystkich tam, gdzie chcieliśmy.
Rzuć broń!
- Jestem po waszej stronie! - Odłóż broń!
- Rzuć to. - Na ziemię.
Odłóż pieprzoną broń!
Ręce w górze!
- Chcę je widzieć! - Nie ruszaj się.
- Jestem po waszej stronie! - Nie ruszaj się.
Ty. Na kolana.
Świetnie.
Kokpit czysty!
Stosuję się do poleceń.
Zabierzcie ją stąd.
- Nazwisko? - Porucznik Jake Harris.
Jest z nami. Podnieście go.
Poruczniku, admirał Mulholland kazał pana ewakuować.
Ma pan złożyć raport osobiście.
Potrzebuje pan lekarza?
Będę żył.
Proszę dać mi chwilę, dobrze?
Cholera.
Transport już czeka.
Jedziemy.
- Raportujcie o statusie bomby. - Tak jest.
Otoczyć lotnisko kordonem.
Zgrać akcję z zespołami szybkiego reagowania.
Wezwijcie lokalną policję do pomocy.
Nie chcę żadnych niespodzianek.
Przyjąłem.
Nazywam się Amin Mansur...
Tłumaczenie napisów: Mateusz Matuszczak