Napijesz się czegoś, zanim będziemy kontynuować? Kawy?
- Może kakao? - „Wal się”.
- To chciałam powiedzieć. - Nie, dzięki.
Zgrywam twardzielkę, ale nigdy wcześniej nie byłam na komisariacie.
Czyli nie wiesz, dlaczego tu jesteś?
Wtedy myślałam, że dam sobie radę.
Już mówiłam, że nie wiem.
Nie wiem, czego chcecie.
Ale zostawiłyśmy matkę z moją niepełnosprawną siostrzenicą.
Albo nas zatrzymajcie i pozwólcie wezwać prawnika, albo wypuśćcie.
- Muszę iść do pracy. - Tak?
Widzieliśmy cię w wiadomościach.
Dobrze wyglądasz w TV.
Dzięki.
Ale spieprzyłaś sobie karierę.
- Przynajmniej jakąś mam. - Miałaś.
Miałaś. To już koniec.
Nie mylił się. A zapowiadał się taki dobry dzień.
BUDZIK
Mieszkam w 14. dzielnicy.
Śpię, jem i szykuję się w salonie.
Spędzam w nim też wakacje... Iście paryskie życie.
Właściciel mieszkania jest stary i nadziany. Straszny sknera.
Pół roku temu miał naprawić mi łazienkę.
Za to nigdy nie zapomina, kiedy przyjść po czynsz.
Zarabiam 2000 euro na zleceniach i 1500 idzie na wynajem.
Jak się masz, mamo?
- Dobrze. Wyspałaś się? - Hamdullah. A ty?
- Nie jadam sushi na lunch. - Oczywiście, że przyjadę.
- Dodatkową kasę przeznaczam na mamę. - Mamo?
Dzisiaj leci mój materiał. Obejrzysz?
- Jak zawsze. - Tym razem to ważne.
Załóż okulary i wyłącz telefon.
- To niespodzianka. - Wyślij mi nagranie.
Tego dnia stacja miała ogłosić, że zostanę prezenterką
wiadomości w południe.
Po latach pracy moje życie wreszcie miało się zmienić.
Tworząc kolejne reportaże,
stałam się ekspertką od blokowisk. Byłam moralnym wsparciem stacji.
- Halo. - Gdzie jesteś?
Czekamy. Zaraz wchodzimy na żywo.
Szukam twoich zamieszek.
- Jak to? - Ne ma ich. Nic się nie dzieje.
Nawet dresa ze skrętem. Nic.
Czekaj, pokażę ci.
Jest tylko ten spalony samochód.
Dobra, damy radę.
- Jak? - Stań przed samochodem.
- Już. - Nadal chcesz to zrobić?
- Rób, co mówię. Wyżej. - Co?
- Tam? - Żeby było widać blok.
Świetnie. Wchodzisz za dwie minuty.
- Zawsze chciałam być dziennikarką. - Cholera.
Mój pierwszy reportaż był o urodzinach ojca.
- Niech nam żyje sto lat - Niech nam żyje sto lat
Co robicie?
Dziś są twoje urodziny, tatusiu.
- To niespodzianka. - Przepraszamy.
Nie zdmuchniesz świeczek? Chodzi o wiadomości?
Mój ojciec był nimi zahipnotyzowany.
Teraz lecą wiadomości. Później zdmuchnę.
Chciałam być w telewizji, żeby zwrócił na mnie uwagę.
- To stało się obsesją. - Chodźcie już.
Pierwsza kobieta z Afryki Północnej prezentująca wiadomości w TF1.
Arabska Claire Chazal.
Dzień dobry.
- Witam w dzisiejszym wydaniu wiadomości. - Fara!
Przejdźmy do pierwszej historii.
- Fara! - Na żywo ze studia, Fara Bentayeb.
- Fara! Mama cię woła! - Już idę!
Pracowałam gdziekolwiek, żeby opłacić najlepszą szkołę dziennikarską.
Dzień dobry.
Poszłam na rozmowę do najlepszej grupy medialnej.
Przejrzeliśmy twoje CV i jesteśmy tobą zainteresowani.
Bądźmy szczerzy.
Brakuje nam nieco...
Różnorodności?
Zdecydowanie nie zgadzałam się z ich wartościami.
Ale to był pierwszy krok.
Co z rozwojem kariery?
Wykaż się w terenie. Mogłabyś zostać prezenterką.
Osiem lat później wciąż pracowałam w terenie.
Gwiazda kanału odchodziła, więc w końcu zwolniło się miejsce.
- Dobry wieczór, Margot. - Cześć, Philippe.
- Więc odchodzisz. - To był czas na mnie.
I mieli to ogłosić na żywo.
Po raz ostatni prowadzę ten program,
a od jutra zastąpi mnie Eglantine Galtier.
Zgadza się.
Będę za tobą tęsknić.
Ja za tobą też.
Przebiła mnie jakaś laska, która pracowała tu pół roku.
A teraz główna wiadomość.
Ledwie rozpoczął się ramadan...
Wiedziałeś o tym? Co, do cholery?
- Spokojnie. Porozmawiamy później. - Mam się uspokoić?
Dwa razy ominął mnie awans. To ja miałam dostać to stanowisko.
To nie jest dobry moment.
Weź się w garść. Następnym razem się uda.
- Bądź profesjonalna. - A teraz nasza reporterka, Fara Bentayeb.
Tak, Philippe. Jestem na terenie osiedla Four Seasons
w Villiers-le-Bel, gdzie powrócił spokój.
Jednak atmosfera pomiędzy młodzieżą a policją pozostaje napięta.
Dziś wieczorem w Villiers-le-Bel pojawią się policjanci.
Widzimy za tobą spalony pojazd.
Czy straty są poważne?
Co jest, Fara? Mów.
VILLIERS-LE-BEL: NOCNE ZAMIESZKI
Tak, Philippe, straty są poważne.
Mamy tu spalone auto... I zdechłego gołębia.
Prawda jest taka, że ten kanał podaje zmyślone fakty.
Nie mów tak.
Nie jesteśmy tu, by informować Francuzów,
tylko ich straszyć.
- Dzielimy ich! - Dalej.
- Co? - Szerzymy nienawiść!
- Cięcie! - Przejdźmy dalej, Margot.
Dalej? Dranie!
A teraz ciekawostka. Konsumpcja produktów...
Dość tego. Niech się pierdolą.
Co z ciebie za reżyser?
- Spokojnie. - Zrujnowała show!
- To ona. - Już po tobie!
- To ona! - Uspokój się!
Nie możemy cię wpuścić, Fara.
Znamy się dziesięć lat.
- Oni nawet cię nie znają, Mamadou. - Nie mogę.
- Daj spokój. - Nie wejdziesz.
Rozkazy z góry.
- Fara, przestań. - Cholera!
- Przestań! - Ej, no dalej!
- Mamadou, proszę. - Super, jest książę Karol.
- Chcę z nimi porozmawiać. - Uspokój się.
- Chcę tylko pogadać. - Fara, przestań.
Nie myślisz logicznie.
I co zrobisz? Zmusisz ich, by dali ci tę posadę?
Obiecali mi ją. Rozumiesz?
Obietnice nic tutaj nie znaczą.
- Nie są gotowi. Tak. - Jasne.
Nie są gotowi na Arabkę w wiadomościach.
Sama sobie szkodzisz.
Próbowałam o tym zapomnieć,
ale Internet mi nie pozwolił.
Byłam na dnie, ale stałam się hitem na Twitterze.
Dzięki Bogu za moją rodzinę.
Gdy jest mi smutno, wiedzą, co powiedzieć.
Oni mają to gdzieś.
Jesteś dla nich tylko jakąś Arabką z osiedla socjalnego.
Znów skupią się na kwestii pochodzenia.
Właśnie.
Dzięki, za mało nas nienawidzili!
Czemu to zrobiłaś, kochanie?
Po tylu latach nauki,
całym poświęceniu...
- Czemu nic nie mówiłaś? - Mamo.
Mamo, próbowałam.
Bierność i milczenie nigdy niczego nie zmienią.
Przepraszam, nawaliłam.
Jeśli straciłaś pracę i jest ci ciężko,
wróć do domu, kochana.
Zamieszkaj ze mną.
Tak. Kochana. Kochana!
Mamo, zrób coś!
Upokorzyła nas! Ludzie będą nas atakować!
- Baarakaa. Przestań. - A ty jej bronisz?
Nie rozmawiajmy o tym dzisiaj.
Nie psujmy pierwszego dnia ramadanu.
- Dobrze. Przestaniemy. - Nie będziemy nic mówić.
Przyjedziesz, kochanie?
Będziesz wieczorem?
Dobrze, mamo.
Dobrze. Zrób to dla mamy. Tylko dla mnie.
- Przynieś chamię. - Dobrze.
Twój brat przyniesie daktyle. Kocham cię.
No dalej, Fara.
Cholera.
Fara, jesteś teraz w domu?
- Tak. - Wciąż wynajmujesz garaż?
- Wszystko w porządku? - Mam spotkanie obok twojego domu.
Mogę u ciebie zaparkować?
- Jak daleko jesteś? - Nie wiem.
Będę za jakieś trzy minuty.
- Dobrze, wyjdę po ciebie. - Do zobaczenia.
Cholera.
- Dzięki. - Co jest? Co się dzieje?
Nic.
Nie wolno mi przyjechać do siostry?
- Tego nie powiedziałam. - Dobra.
Hej.
A buziak?
- To był beznadziejny buziak. - Miałem gówniany dzień.
Mój chyba był gorszy.
Na oczach trzech milionów widzów kazałam stacji się pieprzyć.
Czemu to zrobiłaś?
Zrobili mnie w konia o jeden raz za dużo. Chodź.
- Co? - No chodź tu.
Co to za mina?
Co się dzieje?
Zawsze byliśmy z Selimem blisko.
- Wynocha! - Serio!
Nigdy więcej mnie nie zobaczysz!
Jeszcze bardziej po odejściu ojca.
Zostałam jego drugą mamą,
gdy pierwsza pracowała na trzy etaty.
Nie spóźnij się na kolację.
- Znasz mamę. Nie zje bez nas. - Tak.
- Przyniesiesz chamię? - Nie mam czasu.
Zajmiesz się tym?
- Dobrze. - Do zobaczenia później.
Chcesz iść ze mną do Villiers-le-Bel? Możemy się przejść i zobaczyć zamieszki.
Pewnie, zróbmy to.
- Chodźmy tam razem. - Nie o to chodzi.
- A o co? - O Selima.
Fara Bentayeb, Selim Zahiri. Wyjaśnij mi to.
- On używa nazwiska mamy, a ja taty. - Czemu? Rozwiedli się?
- Ojciec odszedł z domu. - Nic dziwnego.
- Co z nim? - Wróćmy do tematu.
Gdzie jest twój brat?
Czy redakcja wiadomości wie, że twój brat był karany?
Nie. O włókniaku mamy też nie.
- Ja wiem. - Znasz moją mamę?
Jest tu sławna.
- Chyba twoja. - Pieprz się.
- Nie mieszajmy w to matek. - Mam się pieprzyć?
Nie wiesz, gdzie jest Selim?
Mówiłam, że nie wiem.
Może zatrzymał się u kolegi albo dziewczyny?
Nie spędzam czasu z bratem. Czego od niego chcecie? Od nas?
- Odezwał się do twoich sióstr? - Nie.
Ani ja, ani moje siostry go nie widziałyśmy.
Miał przyjść na kolację, jak w każdy ramadan.
Skończyliście mnie wypytywać?
Proszę, mamo.
Pewnie już jedzie.
- Jak dobrze coś zjeść. - Powoli.
- Później widzę się z Nour. - Nie, to rodzinny wieczór.
Zostaw je. Są młode.
Młode? Jej koleżanka zrobiła sobie pośladki.
- Czemu to zrobiła? - Ma sponsora.
To nieprawda.
- Jakiego sponsora? - Sponsora?
- To znaczy... - To znaczy, że jest zaradna.
Naprawdę?
Co się stało, Lina?
Wyrzucili ją z liceum.
- Czemu jej mówisz? - Co się stało?
Od kiedy cię to obchodzi?
Zacznie mnie to obchodzić, jak poprawisz ortografię.
- Pisała „żółty” przez „rz”. - Śmieszne.
- A przez jakie „u”, Iméne? - Zamknięte.
- Tak! - Tak!
- Dzięki. Naucz siostrę. - Naucz ją pisać.
- Pisze jak gwiazdy reality show. - Zabawne.
- Imène cię nauczy. - Bardzo zabawne.
Tak. Co ty na to?
- Mam dość. Wychodzę. - Dlaczego?
- Już wiem! - Idź!
- Daj spokój! - Przestań, Lina!
Mówiłam ci.
Zawsze kończy się płaczem.
- To nic takiego. - Wracaj, Lina!
Wracaj!
To Selim?
Nie, mamo.
- Miskina, biedaczka. - Nie zjedzcie wszystkiego. Zaraz wracam.
Nic już nie będzie, gdy wrócisz.
- Halo? - Hej. Lepiej się czujesz?
Chcę spędzić normalny wieczór z rodziną.
- Siedzisz? - Dlaczego?
Chcą, żebyś prowadziła wiadomości.
Twój wybuch jest hitem w sieci.
Na Wiadomości 24 wylała się fala hejtu.
W ten sposób chcą ją powstrzymać.
Co o tym myślisz?
Nie wiem. A ty?
To pieprzona pułapka. Ale trudno odmówić.
Dostaniesz 80 tysięcy rocznie, samochód służbowy...
Musisz tylko się zamknąć, usiąść prosto
i trzymać się zasad. To wszystko.
Ale muszę wiedzieć już teraz.
Zjedz jeszcze, mamo.
Już do niego dzwoniłam.
- No i? Nie tego chciałaś? - Zadzwoń później do Selima.
Zgadzam się.
- Trzymaj się. - Pa.
Pierwszą osobą, której chciałam powiedzieć...
- Mamo. - ...była ona.
Z redaktorem naczelnym.
Chcą, żebym prowadziła wiadomości.
Naprawdę? Mimo tego, co się stało?
Tak. Chcą poprawić swój wizerunek. Tak jak my.
Ciężko pracujesz. A ciężka praca zawsze popłaca.
Tak się cieszę. Posłuchaj. Nie mów siostrom.
Zjedzmy w spokoju, dobrze?
Mieszka tu Selim Zahiri?
RODZINNE WIĘZY
Myślałam, że ten gówniany dzień dobrze się skończy,
ale wylądowałam z siostrami w areszcie.
Yasmina Bentayeb? Proszę za mną.
Mam męża i dwójkę dzieci.
Ona jest ucieleśnieniem tego, co zwiemy...
- No weź, brachu! - Tak, brachu.
- Jestem waszą matką, nie brachem! - ...obciążeniem psychicznym.
Pracuję w ratuszu.
Jesteś do niczego!
Nigdy nie byłam na komisariacie.
Souhila Bentayeb. Proszę za mną.
- Moja starsza siostra, Souhila. - Sprawdźcie w meczecie.
Od rozwodu kocha tylko Boga i córki,
które wychowuje samotnie.
- Jest ramadan, zmyj makijaż. - Nie zjem go.
Imène, ulubienica rodziny.
- I Lina, zbuntowana nastolatka. - To wszystko?
Jutro mam szkołę.
Ma 100 tysięcy fanów na TikToku, więc ma się za Rihannę,
- choć mieszka na blokowisku. - Wolno wam mnie przesłuchiwać?
- Jestem nieletnia. - Czym się zajmuje Selim?
- Pracuje tu i tam. - W wypożyczalni samochodów.
- Tak. - Import i eksport.
Import, eksport, wypożyczalnie samochodów.
Czasami.
Jeszcze jakieś pytania?
Proszę. Podpisz to oświadczenie.
- Najwyższy czas, Columbo. - Tak.
Wal się.
Do zobaczenia.
Nie, pytali tylko o Selima.
Nic nie wiemy.
Wszystko w porządku, mamo.
- Wcale nie. - Zaraz będziemy.
- Powiedzieli coś? - Nie, nic.
Zadzwonię po taksówkę.
Przepraszam.
Nie widziałaś go dzisiaj?
- Nie. - Co na niego macie?
Nie jestem waszym wrogiem. Stoimy po tej samej stronie.
Chcę znaleźć Selima, żeby nie było gorzej.
Potraktowaliście nas jak przestępców. Nikt nam nie powiedział czemu.
Jak może być gorzej?
Przejechał na czerwonym świetle.
Policjanci chcieli go złapać i zablokowali mu drogę.
Potrącił 37-letniego policjanta.
Przykro nam.
Nie powiedział ci?
Dzwonił do ciebie o 17.42.
O co chodziło?
Pytał, co przynieść na kolację.
Ale czemu był obok twojego domu?
- Namierzyliśmy jego telefon. - Nie wiem.
Może wybrał się na spacer.
- Może skradziono mu samochód. - Właśnie.
Może to nie on prowadził.
Tym bardziej powinien do nas przyjść.
Dobrze.
Taksówka czeka. Chodźmy.
Nie wierzę.
W dupę.
Jeśli to zrobił, musiał nie mieć wyboru.
Co? Wciągnął mnie w to. Nie może mnie w to wpakować.
- Nas też nie, pani reporterko. - Odwal się.
Co robimy?
Nie wiem.
Wyczyścimy auto wybielaczem i usuniemy DNA.
Powiemy, że ktoś inny prowadził.
Tak, wybielaczem. Może oliwą z oliwek?
Ktoś obcy zaparkowałby u Fary? Zastanów się.
- Dość tego. - Co robisz?
- Dzwonię do Selima. - Jeśli go podejrzewają, będą słuchać.
Nic nie zrobiłyśmy.
- O czym mówisz? - Skłamałam. Jestem współwinna.
- Ja nie. - Jesteś tu, więc ty też.
- Otwarte. - Niczego nie dotykaj!
Zostawił kluczyki.
Chodź tu.
Musimy przestawić auto. Jeśli gliny je znajdą, jestem skończona.
Nie mogę zostać. Karim i dzieci czekają w domu.
Jest ramadan. Bóg nas ochroni.
Idź do domu. Jutro się tym zajmiemy.
Tylko spokojnie.
Jasne, wracajmy do domu i zachowajmy spokój. A co z wozem?
- Co mamy zrobić? - Nie wiem.
Mama nie przeżyje, jeśli Selim pójdzie siedzieć.
Wiesz o tym. Musimy same to naprawić.
- „Naprawić”? - „Same”?
Weźmiemy wóz do Villiers-le-Bel. Pokonamy gliniarzy w ich własnej grze.
Podobno wybuchły zamieszki. Spalimy tam auto.
- Co? - Tak.
Nie będzie się wyróżniać.
- Kto tak robi? - Nie spalimy go.
Nie jesteśmy bandytami.
Bez auta nie będzie dowodów.
Selim będzie niewinny, my też.
Kolejne wiadomości z Paryża. Policjant został potrącony przez kierowcę,
który nie zatrzymał się na kontrolę w pobliżu Porte Maillot.
Na widok patrolu kierowca przyspieszył
i uderzył policjanta,
który został przewieziony do szpitala.
Minister spraw wewnętrznych pod lupą...
Cholera.
Wyglądacie, jakbyście miały zatwardzenie. Na bank nas zamkną.
Co mamy robić, twerkować?
Nie wiem, rozmawiajcie.
- Jestem prezenterką wiadomości. - Co?
- Serio? - Nie wierzę.
Zaczynam jutro.
- Wstydu nie masz. - Arabska maskotka.
Co ludzie powiedzą?
Że się sprzedałaś.
Sprzedałam się. Nic nie rozumiecie.
Uśmiechnijcie się.
Uśmiech.
Odpal silnik.
Co się dzieje?
- Dalej, jedziemy! - Nie działa!
- Nie mów, że nie ma benzyny. - Nie ma benzyny.
- Nie sprawdziłaś? - O rany.
- A ty sprawdziłaś? - Ja nie prowadzę!
To nie moje auto, nie mogę prowadzić i wszystkiego sprawdzać!
- Zamknij się! - Nie tym tonem!
Mówię do gościa, który zatrąbił! Masz paranoję!
Nie mów tak! Wkurzasz mnie!
- Mam dość! - Co?
Przestańcie na siebie krzyczeć!
- Co robimy? - Nie wiem.
Spalmy je tutaj.
Tak, zróbmy grilla. Wyjmujcie kiełbaski.
Masz lepszy pomysł? Dzwonimy do Pomocy Drogowej Haziz?
- Dokąd idziesz? - Do sauny.
Wkurza mnie. Mam ochotę ją walnąć.
Fara!
Co robisz?
Fara. Wiesz, gdzie jesteśmy?
- Skończymy w jej gównianym programie. - Lina!
Albo w więzieniu.
- Lina! - Tak?
- Czego od niej chcesz? - Widziałaś stację benzynową?
- Tak. - Idź po benzynę.
Naprawdę ją tam wysyłasz? Jest ciemno!
- Ty nie możesz iść? - Popchniemy samochód.
Dam radę. Nikogo tam nie ma. Co z nim zrobimy?
- Spalimy. Masz telefon? - Tak.
- Idź. - Dobrze.
- Nie zgodziłam się! - Zaraz wracam!
Jeśli coś jej się stanie, to ciebie spalę!
To pojebane, mówię ci.
Chodź.
Cholera.
- Patrzcie. - Hej, lala. Jak leci?
Zamknięte.
A co? Potrzebujesz czegoś?
Tak. Pomożecie mi?
- Oczywiście. - Mam tylko gotówkę.
Oczywiście, że możemy pomóc. Żaden problem.
- Dzięki. - Możecie to napełnić?
- Ładna jest. - To zajmie chwilę.
- Jak masz na imię? - Lina.
- Miło mi. - Piękne imię.
- Śliczne. - Ona też śliczna.
- Masz Instagram? - Nie mam.
- Z taką buzią powinnaś. - Dzięki.
Dajmy jej butelkę.
- Dzięki. - Ale nic za darmo.
Mam 20 euro. Proszę.
- Dogadamy się. - Co?
- Jedź z nami. - Jestem warta tylko butelki benzyny?
- Nic takiego nie powiedzieliśmy! - Nie!
Daj mi to!
Nie gorączkuj się. Daj mi chociaż swój numer.
Kup lepsze auto.
Co? Kup lepszy tyłek!
- Tak! - Ona tak poważnie?
Już jest.
Mam!
- W końcu. - Nic ci nie jest?
Dzięki.
- Dobrze poszło? - Tak. W porządku.
Porządnie go oblej.
Co powiemy mamie?
Wspomnimy tylko o policjancie.
To wszystko...
zostanie między nami.
Nie będziemy o tym rozmawiać.
Dobrze?
To będzie nasz sekret.
Sekret, który może nas dużo kosztować.
Akurat teraz, gdy mogę poprawić życie rodziny.
Rodzina jest dla nas wszystkim.
Nawet gdy się kłócimy,
gdy jedno z nas ma kłopoty,
wszyscy pomagamy.
Nie potrafimy inaczej. Tak nas wychowano.
Cholera.
Wyrolował nas.
Gnój.
Hej. Co tu robicie?
- Kretyn. - Nie mieszkacie tu.
Spieprzaj albo oberwiesz.
- Powiem wspólnocie. - Nic nie powiesz!
- Spierdalaj! - Dobrze...
Nie ma szans, że nas wykiwał, nie?
- Co robimy? - Wynośmy się stąd.
Dupek.
Muszę żyć ze świadomością...
że jesteśmy w tej sytuacji
przeze mnie.
Dzień dobry, mówi Fara Bentayeb. Jest godzina 13. Oto wiadomości.
RODZINNE WIĘZY
Napisy: Zuzanna Falkowska