Nie mógłbyś być piosenkarzem.
Mike Brant, to dopiero była muzyka.
Spójrz na niego. Transfer za 110 milionów.
TRANSFER KIATÉ ZA 110 MILIONÓW
Stary, 110 milionów...
Kosmos.
- Co byś zrobił z taką kasą? - Ze 110 milionami?
Wybrałbym ścieżkę haram.
Haram pełną gębą.
- Deszcz szampana! - Stary!
Seks, tylko seks. Miałbym tyle dupeczek!
Małe, duże, wszędzie dupeczki!
Dlatego nie jesteśmy bogaci.
Bóg za dobrze nas zna.
- Nie rozumiem. Po prostu zapytajmy. - Zapytajmy. Salam alaykum.
- Zapytaj go. Wkurza mnie. - Słuchaj.
Jak budzisz się ze wzwodem w ramadan, to już haram czy nie?
- Jasne, że haram! - Widzisz?
- Co to za pytanie? - Jak się obudzisz, to haram.
Ale przez sen nie.
- Widzisz. - Chwila!
Koran mówi co innego.
Haram tylko, gdy dokończysz transakcję.
- A masz gotówkę? - Oczywiście!
To mi zapłać!
Musisz zapłacić!
To zupełnie co innego!
Czemu ich pytałeś? Oszalałeś.
- Co? - Trzeba zapytać odpowiednią osobę.
Taką jak ty?
- Oczywiście, że tak. - Dobrze.
- Głosiłem kazania, chodzę do meczetu. - Głosiłeś kazania?
Imam zadałby ci odpowiednie pytanie.
Ile dziewczyn ci się śniło?
Rany.
Gdzie samochód?
Jak to?
Zaparkowałem i dałem wam adres. Co jest?
Czego nie rozumiesz? Gdzie jest wóz?
Chwila. To jakiś żart?
- Rozwalę go. - Kogo?
- Serio. - Myślisz, że z kim rozmawiasz?
Uspokójcie się.
Co z tobą? Mamy ci przywalić przy ludziach?
Chcemy tylko dragów. Gdzie samochód?
Mówiłem, że jest w garażu. Razem z prochami.
- To twój garaż? - Nie.
- A czyj? - Nie wiem!
- Był otwarty, to zaparkowałem. - Czy ty podniosłeś na mnie głos?
Słuchaj. Oumar jeszcze nie wie.
Ale znajdź szybko jakieś rozwiązanie. Rozumiesz?
Tak, rozumiem.
- Myślicie, że was oszukałem. - Dokładnie.
Zajmę się tym.
- Zaczekaj. - Zabieraj łapy!
- Dokąd idziesz? - Mówię, że to załatwię.
To do dzieła. Masz dwie godziny.
I przynieś coś do jedzenia.
- Jesteś za miękki. - Pijesz za dużo kawy, uspokój się.
- Halo? - No i?
- Nie wie, gdzie jest. - Gówno mnie to obchodzi. Chcę towar.
Dobra.
POŚCIG W PARYŻU. POLICJANT W ŚPIĄCZCE.
- Jak tam? Wyspałaś się? - Tak. Dzięki.
Chodźmy. Zrobimy pełen pakiet.
Fryzurę, makijaż, ubranie. Wszystko.
Spodoba ci się. Wybierz też buty.
Dostaliśmy informację, że...
Mamy do dyspozycji całą garderobę, ale wybraliśmy już kilka strojów.
- Coś ponadczasowego. - Poszłabym w kolor.
To by świetnie pasowało.
- Podoba mi się. - Chcesz coś konkretnego?
Zostawić loki?
Chciałam zachować swoją tożsamość.
- Nie. - Nie.
Ale wobec francuskiego świata mediów...
- Chwila. - ...nie miałam wyboru.
Postanowiłam wtopić się w tłum.
A przynajmniej próbowałam.
Nasze życie toczyło się dalej.
Rozmawiam ostatnio z pewnym facetem.
O rany! Mam przez niego motylki w brzuchu.
Ma głos jak Garou i Cheb Khaled razem wzięci.
Garou i Cheb Khaled?
Mówię na niego Khaloud.
- Szukam. Spokojnie. - Musi pan zaczekać!
To niedopuszczalne!
A formularze? Wypełniliśmy formularze!
Czy ja wyglądam na prezydenta?
To nie w porządku!
Co mam panu powiedzieć?
Nawet Lina ruszyła do przodu.
Nagrywała kolejnego TikToka.
A jeśli chodzi o mojego brata, nasza próba ochrony
miała być jego zgubą.
RODZINNE WIĘZY
Dobrze znosisz ramadan.
Jestem chory. Nie zaczynaj.
Ty to chyba zawsze jesteś chory.
Co my tu mamy?
Te same tablice, ten sam numer VIN.
- Widać ślad uderzenia. - Dobrze.
Spójrz. Obok zbiornika znaleźliśmy jakieś 20, może 50 kilo.
Niezły łup.
Czekaj.
Potrącił policjanta i spalił samochód, żeby pozbyć się dowodów, jasne.
Ale dlaczego zostawił towar?
- Znaleźliście coś jeszcze? - Ogień rozpalono z przodu.
Ostrożnie.
- Sprawdziłeś to? - Tak. Znaleźliśmy zapalniczkę.
Cała spalona. Nic więcej nie znajdziemy.
Oumar nie będzie zadowolony.
Czemu fotel jest wysunięty do przodu?
Selim jest twojego wzrostu, nie?
- Świętujesz mój pierwszy dzień? - Gotowa na skok na głęboką wodę?
- Nie tak jak ty. - Mogę dać ci dobrą radę?
- Śmiało. - Oglądałem cię. Za szybko mówisz.
Spróbuj oddychać, bo brzmisz jak podniecony dzieciak.
Posłuchaj starego piernika.
Dupek.
Da sobie radę, ciężko pracuje. Zaufaj mi, będzie dobrze.
Oby z tego wyszło coś dobrego.
Zobaczysz. Nie zawiedziesz się.
Jak przestaniemy mieć łatkę faszystów, będę zadowolony.
- Wszystko spisałam. - Dobrze.
- Fara, gratulacje. - Dzięki.
- Lepiej bądź grzeczna. - Tak.
Jeden fałszywy ruch i wylatujesz.
- Jasne? - Jasne.
Do dzieła.
Kamera B gotowa.
- Widziałeś to? - Tak.
- Próbował mnie zastraszyć. - Tak, widziałem.
Nie martw się. To normalne.
Całe życie na to czekałam, a zaraz posram się ze strachu.
Nie martw się, będzie dobrze.
Jesteś najlepsza.
Nie masz się czym martwić.
Idź na plan. Zaraz przyjdę. To twoja chwila.
Idź.
Dzięki.
WIADOMOŚCI 24
Gdziekolwiek był, cokolwiek robił, miałam tylko jedną nadzieję.
Że mój ojciec włączy telewizor i zobaczy, kim się stałam.
Dziewczynka, którą porzucił wraz z całą rodziną.
Zamawiałaś chamię? Kurier czeka.
Dobrze. Słuchawka i prompter włączone.
Powiem po imieniu. Patricia...
- Zaraz wracam. - Dziesięć minut.
- Momencik. - Dokąd ona idzie?
Tak?
W porządku, Samia, to do mnie. Chodź ze mną.
Po co tu przyszedłeś? Potrąciłeś glinę!
- Nie zauważyłem go. - No, przyszli do domu.
- Przesłuchali nas! - Fara, samochód.
- Gdzie on jest? - Nie martw się, zajęłyśmy się nim.
Spaliłyśmy go. Załatwione.
Już dobrze.
Kurwa.
Jak to spaliłyście? W środku był towar!
- Jaki towar? - Kurwa, wszystko tam było!
- Jesteś dilerem? - Nie, tylko kierowcą.
Żartujesz sobie? I przywiozłeś to do mojego domu?
Nie chciałem cię w to mieszać. Nie miałem wyboru.
Pomyślałeś chociaż o mamie?
O mnie?
- Cholera. - Wiesz, że gliny cię szukają?
- Zabiją mnie. - Kto cię zabije?
No kto?
- Mówię do ciebie. - Nikt.
Jaki miałeś plan, przywożąc to do mnie?
Mieli zabrać narkotyki. Ja chciałem się ukryć w Algierii.
- Wyjeżdżasz? - Nie.
- Nie mogę. Dopadnie was. - O kim mówisz?
O Oumarze.
Nikogo nie dopadnie. Jasne?
W porządku, zajmę się tym.
Niczym się nie zajmuj. Czego ci trzeba?
Zostawiłem paszport w domu, w saszetce od Gucciego.
Gdzie ci go przynieść?
Wyjadę autobusem z Bercy o północy.
Fara, jesteś tam?
- Wchodzimy na żywo za pięć minut. - Dobrze.
Przyniosę go.
- Idź już. - Wchodzimy za minutę.
Gdzie ta gwiazda? Nagrywa reportaż z łazienki?
Co ty tam robiłaś?
- Miałam sprawę. - Ja pierdolę, Fara!
- Nie psuj tego. - Nie będę prowadził sam.
Zaszczycasz nas swoją obecnością. Jak miło.
- Przepraszam. - Świetny początek.
- Gdzie była? - W toalecie.
- W toalecie? Zesrała się? - Dalej, ludzie!
Skupmy się!
„Przepraszam” to świetny początek kariery.
- Notatki są po kolei? - Zacznij od powodzi.
- Potem gliniarz. - Dobrze, poradzę sobie.
Przedstaw Farę, niech coś powie i zaczynamy.
WIDZIAŁYŚCIE SASZETKĘ SELIMA?
Dobrze, że zrobiliście ją na blond. Spodoba się na południu.
Dobra, idźcie już.
Cztery, trzy, dwa, jeden. Sekwencja.
Fara, patrz w obiektyw.
Jeden błąd i cię zniszczę. Nie zapominaj, jak tu trafiłaś.
- Dzień dobry wszystkim. Witam, Faro. - Dzień dobry. Dziękuję, Philippe.
Dziękuję stacji oraz widzom za zaufanie.
Pora na wiadomości. Żadnych fake newsów?
Zgadza się.
Temat dnia.
Potrącony wczoraj policjant walczy o życie...
Tak, zmienił kolejność. W taki sposób cię wita.
Policja nie wyklucza ataku terrorystycznego.
- Fara. - Fara, twoja kolej.
- Mów! - No już!
Ogłoszono stan wyjątkowy w czterech...
- Cholera, dramat. - Będzie dobrze.
Na szczęście ma duże cycki.
...nasz reporter, Julien Mathieu, jest na miejscu.
- Atak terrorystyczny? - Tak, a co?
Ktoś jej wyjaśni wskaźniki oglądalności?
Jak inaczej pokonamy Wiadomości?
To część gry. Nie powinnaś była ślepo brać tej roboty.
Co dalej?
Mamy coś na Twitterze?
- To nie formularze! - Zrozumiano?
Gdyby o nie chodziło, zrobilibyśmy to!
Mam już mnóstwo formularzy!
- Cholera jasna! - Proszę pana.
Wiesz, jak mnie nazywa? Swoją cynamonową bułeczką.
Poczekaj, aż zobaczy, jaka duża jest ta jego bułeczka.
- Nie widzieliście się? - Nie, rozmawiamy przez telefon.
Nie mogłabym tak. Usiądź prosto.
A jak się okaże, że jest paskudny?
Poproś chociaż o zdjęcie.
Słuchaj. Ja nie proszę jego, a on nie prosi mnie.
Siadaj.
Wyobrażam go sobie wysokiego, z szerokimi barkami.
Prostokątnego jak amerykańska lodówka.
YASMINA: SPRAWDŹ U MAMY. FARA: SPOTKAJMY SIĘ TAM.
Pewnie myje zęby rano i wieczorem.
Nie rób sobie nadziei.
Co to?
Moja córka. Zaraz wracam. Możesz się ubrać.
Co tu się dzieje?
Ćwiczymy na TikToka.
- Ach tak? Ćwiczycie na TikToka? - Przepraszamy.
Co z tobą, Lina? Pracuję.
Na pewno pościcie?
To mój drugi ramadan.
- Radzę sobie. - Akurat.
- Jesz kluski z szynką. - Mama nie wie, że jestem muzułmanką.
- Imène, wszystko dobrze? - Tak, mamo.
- Posiedzisz dziś z siostrą. - Nie, mamo. To moja noc.
Bez dyskusji. Jadę do babci.
- Znowu? - Tak, znowu!
Ledwie sobie radzimy, a ta robi TikToki!
Przyłapała cię. Masz przesrane.
Nigdzie dziś nie wychodzimy.
- Cholera. - Do bani.
- Planujemy to od pół roku. - Weźmiemy ją.
- Oszalałaś? Mama mnie zabije. - Co może zrobić?
Kochasz tego piosenkarza.
- To twoja noc. - Serio?
Spokojnie! Pójdzie z nami.
Spodoba jej się.
- Właśnie, kogo to obchodzi? - Czyli wychodzimy?
No dobra.
Fara Bentayeb.
Przepraszam, nie przedstawiłem się ostatnio.
Samuel, komendant policji.
Dowódca oddziału antynarkotykowego.
Wsiadaj. Będzie dyskretniej.
Dyskretniej? Serio?
Ile masz wzrostu?
165 cm. Rozmiar stanika też podać?
Nie trzeba.
Pytam, bo Selim ma 175 cm wzrostu.
Super. Zrobiłeś rozeznanie.
Wszystko jest w kartotece.
Fotel był wysunięty do przodu.
Ktoś inny zawiózł auto na miejsce spalenia.
Ktoś poniżej 162 cm.
Ktoś taki jak Yasmina albo Lina.
Ale Lina nie umie prowadzić. Prawda?
Znasz Oumara Diawarę?
A powinnam?
Nie cofnie się przed niczym.
Zaczął robić interesy z dużymi dilerami z Dubaju.
Oumar chce dojść do ich poziomu,
ale nadal sporo mu brakuje do grubych ryb.
A te spalone narkotyki?
To nie spodobałoby się kolegom z Dubaju.
Jego wiarygodność jest zagrożona.
Nikomu nie pozwoli zrobić z siebie durnia.
Uderzy mocno.
Wiem, do czego jest zdolny.
Zabił kogoś mi bliskiego.
Masz przesrane.
- Skończyłeś? - Posłuchaj.
Nie obchodzi mnie, co zrobiłaś z siostrami.
Nie obchodzi mnie Selim.
Chcę dorwać jego szefa.
Jestem tak blisko, żeby go złapać.
Proszę.
Możesz mi pomóc.
- Rusz się, dupku! - Karim, dzieci!
- Ten grubas to dziecko? - Zamknij się!
Potrzebuję czeku za wyjazd na narty.
- Na narty? - Umiesz jeździć na nartach?
- Musisz jechać? - Tak, muszę.
Obiecaliście. Wszyscy moi koledzy jadą.
- Masz kolegów? - Zamknij się.
- Nie mamy pieniędzy. - Nigdy ich nie mamy!
Chciałabym, ale nie mamy pieniędzy!
- Przestańcie prosić o rzeczy! - Nigdy nic nie dostajemy!
- Jesteśmy spłukani. - Uspokójcie się.
Zapłaciłeś podatek za dom?
Nie mamy pieniędzy. Zapłacę za miesiąc.
- Dostaniemy karę za zwłokę. - I co? Masz jakiś pomysł?
No już, wysiadaj. Spóźnię się.
- Miłego dnia, dzieci. - Tobie też, mamo.
Nie znalazłam jej.
- Gdzie jest ta saszetka? - Może mama wie.
Szukałam wszędzie.
- Zapytajmy mamy. - Skończyły?
- Zaraz skończą. - Chodźmy.
- Zacznijmy znów się modlić. - Modlisz się tylko, gdy jest ci ciężko.
Lepsze to niż nic.
Mamo, szukam saszetki Selima.
Gdzie on jest? Widziałaś go?
- Ukrywa się. - Szukam jego saszetki.
Jest w niej jego algierski paszport. Jedzie tam.
Gdzie ona jest?
- Imène? - Tak.
Bawiła się w pokoju Selima. Chodźmy do niej!
Mówiłaś Selimowi, co zrobiłyśmy z autem?
- Tak. - Nic na niego nie mają.
To koniec.
Musi się tylko ukryć.
- Gdzie jest Imène? - Z Liną u koleżanki.
Dzwoń do niej. Potrzebujemy tej saszetki.
Dokąd pojechały?
Jak to właśnie wyszły? Jest z nimi Imène.
Halo? Tu Fara.
Nie ma z nimi twojej córki?
W tych ciuchach wyglądamy na 35 lat. Wpuszczą nas.
Co ona mówi? Twoja mama nas nęka. Gdzie jesteś?
Szuka cię.
- Dzwoniła do mojej mamy. - Do mojej też.
Dobra, nic jej nie mówcie.
Nie mogę się dodzwonić do córki.
Cześć, Nour. Tu Fara, ciotka Liny. Powiesz jej, żeby oddzwoniła?
Paryż jest nasz!
Nasz!
Jesteś taka śliczna!
- Okłamała mnie. - Jak ty biegasz?
Co powiedziałeś? Czekaj. Chodźcie tu.
Powtórzcie to ciotkom.
Imprezują z czarnymi facetami, dużo starszymi od siebie.
- Wrzuciły filmiki. - Jesteście pewni?
Jest z nimi Lina?
- A Imène? - To relacja na Insta, nie monitoring.
Nie wiemy.
Jaki jest nick Noémie?
No_enemy. Z podkreślnikiem.
Dziękuję, synu. Zadzwonię później.
Miskin. Co za kapuś.
Nie ruszaj się.
Dalej.
Serio...
Te dziewczyny mnie wykańczają.
Naprawdę wszystko filmują.
- Nie wierzę. - Gdzie to jest?
W Key Club.
- Możemy przejść? - Idźcie na koniec kolejki!
- Przepraszam. - Dokąd idziesz? Serio.
- Nie jesteś w meczecie! - Czekaj.
Jesteście na liście?
Nigdy nie wejdziemy.
Nie z jej hidżabem.
Twoja twarz też nie pomoże.
Jeśli one wejdą, to my też.
- Wchodźcie. - Dzięki.
- Dobry wieczór paniom. - Dobry wieczór.
- Czekają na nas w środku. - Nie dzisiaj.
Słuchajcie. Moje córki są w środku. Chcemy je odebrać.
Przykro mi, ale nic z tego.
Wpuściliście jej niepełnosprawną, nieletnią córkę.
- Wejdziemy na chwilę. - No już.
Nie zrobimy sceny, obiecuję.
- Bez scen? - Bez.
Słowo, żadnych scen.
Proszę.
- Idźcie. - Wchodźcie.
- Tak? - Dzięki.
Myślisz, że będzie pić w tym hidżabie?
Dobra.
- Co robisz? - Nieważne.
- Salam alaykum, proszę pani. - Salam.
Jesteśmy przyjaciółmi Selima.
Słyszeliśmy, że ma kłopoty. Odzywał się?
Nie.
Nie dzwonił do pani?
Wyjechał bez słowa?
Wyjechał i zostawił wszystkie swoje rzeczy.
- Dobrze. - Co powiedziała?
Zostawił swoje rzeczy.
W porządku.
Jeśli się odezwie, niech do nas zadzwoni. Ja jestem Mayo, a on to Ketchup.
Czy to nie Selim na zdjęciu?
- Tak, to on. - Dobrze wygląda.
No dobrze. Salam alaykum.
Salam.
Idźcie na całość!
Pięć, sześć, siedem... Tak!
Wszyscy razem!
Imène.
Imène!
- Nic ci nie jest? - Podoba mi się, mamo.
- Daj mi saszetkę. - Nie.
- Tak. Daj mi ja. - Nie.
- Jest mi potrzebna. - Gdzie Lina?
Saszetka, proszę. Daj mi ją.
Czekajcie! Tam jest!
Wszyscy razem! Do, do, do, do!
Spokojnie.
Lina!
Chodź tu!
Taksówka!
Do Bercy. Szybko!
Poświęciłam dla was życie!
Dla ciebie i twojej siostry, by was wychować!
Żebyście wyrosły na porządne dziewczyny! Tak mi dziękujesz?
- Przepraszam, mamo. - I przyprowadziłaś siostrę?
- No co? Jestem ładna. - Bardzo ładna.
Ale tak nie można. Koniec z randkami, Lina!
Zero telefonu, Internetu, Instagrama,
koleżanek, telewizji, nawet oddychania.
- Jasne? - Ja też?
To nie twoja wina. Nic nie zrobiłaś. To te jej koleżaneczki!
Te lalunie, które non stop imprezują!
To wasza wina. Nie zbliżajcie się do mojej córki!
- Dorastałyśmy razem! - To przestańcie dorastać!
Albo róbcie to bez niej!
Zachowuje się pani, jakbyśmy grały w porno!
Poszłyśmy do klubu! Moja mama ma to gdzieś!
Twoja mama? Poddała się! Spójrz na siebie!
Jestem dorosła!
Nour, wstydź się!
- Co? - Odpuść.
To nie ja ocierałam się o faceta! Mam to w dupie!
- Niedobrze mi. Puszczę pawia. - Co?
- Nie w aucie Karima, zabije mnie. - Co piłaś?
- Wódkę z Red Bullem. - Co?
Zabiję ciebie, ciebie i ciebie!
- Mnie też zabijesz? - Nie, ciebie nie!
- Dzięki. - Masz bilet?
Tak, mam. Autobus odjeżdża za pięć minut.
Czekaj...
Jak się z tobą skontaktujemy?
Przez jakiś czas nie będzie ze mną kontaktu. Muszę to ogarnąć.
Dobrze. Wskakuj do autobusu.
Nie martw się, damy radę.
Wsiadaj.
Do twarzy ci w blondzie.
Przepraszam.
Opiekuj się mamą, dobrze?
- Otwórz torebkę. - Co?
Otwórz torebkę.
- Co to? - Na wszelki wypadek.
Dobry wieczór. Poproszę bilet.
Dziękuję.
Mój młodszy brat był zbiegiem.
A ja myślałam,
że może widzę go po raz ostatni.
Gdzie jest Selim?
Chciałam go ochronić i spaliłam samochód.
Będę musiał zająć się
twoją rodziną, tobą...
To nieporozumienie. Znajdziemy rozwiązanie.
Najpierw muszę odzyskać pieniądze. Zapłacisz mi?
Prowadzę wiadomości. Mam znajomości. Ile jest ci winien?
Czekaj.
Wszystko podliczę.
Masz czas do końca miesiąca.
RODZINNE WIĘZY
Napisy: Zuzanna Falkowska