NA PODSTAWIE POMYSŁU NAWELL MADANI
SERIAL STWORZONY PRZEZ NAWELL MADANI I SIMONA JABLONKĘ
Po śmierci Walida
wszystkie radziłyśmy sobie na swój sposób.
Yasminą targało poczucie winy.
Morderstwo wywołało taką wrzawę,
że uznano nas za wyrzutków.
Tylko moja mama, która straciła wszystko,
wciąż miała wsparcie kilku członków społeczności.
Lina miała szlaban.
Siedziała w domu
i nie wolno jej było wychodzić dalej niż do sklepu.
Ale była zakochana.
Oszalałeś. Po prostu oszalałeś.
Wrzucasz posty na Insta, jakbyś miał mnie gdzieś.
Souhila udawała dzielną przed córkami.
Dziękuję, to miłe.
Imène. Moja córka! Gdzie moja córka?
Imène!
Dzielna fasada z odrobiną paranoi.
- To na pewno Oumar. - Czemu miałby to zrobić?
Zwłaszcza teraz.
To, co zrobił, pokazuje, że jest psychopatą!
Uspokój się. Już raz uderzył.
Teraz chce tylko prochów.
Zgubiłaś się?
Chodź ze mną.
Imène. W porządku?
- Tak. - Dziękuję.
- Dziękujemy. - Imène zabłądziła,
idąc za kobietą w takim samym hidżabie, co jej mama.
Oumar nie miał z tym nic wspólnego.
- Wszystko w porządku? - Tak.
Oumar, który udzielał się społecznie.
Tu masz mleko.
Jak każdy zbir,
starannie dbał o swój wizerunek.
Dziękuję.
Dużo o tym myślałam.
Nie wiedziałam, jak spłacić dług
bez narażania się na niebezpieczeństwo.
- Po wielu nocach poszukiwań... - ...ogłosiła konfiskatę rekordowej ilości...
- Znalazłam trop. - ...narkotyki zutylizowano w spalarni.
Minister wita...
Ale nie mogłam iść sama.
To tu policja pozbywa się narkotyków.
- No i co? - Co?
W pracy dowiem się, kiedy będzie kolejny rzut.
O czym ty mówisz?
Przeszukamy okolicę, weźmiemy prochy i damy je Oumarowi.
Chcesz obrabować wysypisko?
To nie kradzież. Te prochy nikogo nie obchodzą.
To jeszcze gorsze. Chcesz okraść policję.
Nie, sprawdziłam to.
Gliny zostawią prochy i odjadą.
Weźmiemy je, zanim spłoną.
Ale nie z bronią w ręku.
- Rozegramy to mądrze. - Jesteś stuknięta.
Nie. Zapomnij.
- A ty? - Wallah, nie wiem, co zrobić.
Nie jesteśmy gangsterami. Skończymy w pace.
Albo gorzej, martwe w pace.
RODZINNE WIĘZY
CHODŹ ZE MNĄ. SPODOBA CI SIĘ.
ZOBACZYMY...
PIERWSZA RANDKA NA BALU. CZY TO NIE PRZESADA?
JESZCZE JAK.
- Co jest stolicą Japonii? - Tokio.
- Co jest stolicą Portugalii? - Lizbona.
A Maroko?
- Rabat. - Marrakesz.
Brawo, kochanie. Szykuj się. Idziemy na targ.
Mój pokój to teraz salon?
Babcia ma spać na kanapie? Przyzwyczajaj się.
Co rano będzie mnie budzić porannymi teleturniejami?
Jak się nie podoba, to wracaj do szkoły.
Możesz znaleźć dobrą pracę, wynająć mieszkanie i zamieszkać sama!
Więc jestem jak więzień.
- Już nigdy stąd nie wyjdę! - Racja.
- Przeprosiłam cię! - Mam to gdzieś!
Wstawaj i doprowadź się do porządku!
To legalne. Ale tylko dla wybranych.
- Zostałyśmy wybrane? - Tak, chodzi o nawiązywanie kontaktów.
Pracujesz na targu. Widujesz mnóstwo ludzi.
A ty masz salon piękności. Widujesz dużo zdzir.
Tak, całe tłumy.
A ty.
Ty nie pracujesz.
Ale jesteś Kabylką. Dzwoń do wujków bukmacherów.
Daj spokój, Yasmina. Teraz rządzą tam Chińczycy.
Nie martw się, mehlish. Najlepsze w tym biznesie jest to,
że jak ty jesz, to ja też.
- A im więcej jem ja, tym więcej jesz ty. - Czemu patrzysz na mnie?
Od lat jesteś w ciąży!
- A ty co się śmiejesz? - Daj spokój.
To co?
Jaja sobie robicie? Zainwestowałam w to, a mam mniej niż wy.
Gdybym nie była tego pewna, nawet bym wam nie mówiła.
- Dobrze znasz tę koleżankę? - Tak.
Pracuję z nią od 15 lat. Kupiła riad w Marrakeszu,
dom na Mykonos, a teraz rozważa Dubaj.
Wyobraźcie to sobie.
Wreszcie będzie cię stać na liposukcję.
A ona wstrzyknie sobie ten tłuszcz w tyłek.
A co ze mną?
Za resztę wydłużymy fiuta twojego męża.
Przyniosę ci forsę jutro rano.
Prawdziwa bizneswoman. Tylko dziewczyny...
Ani słowa mężom.
Bez obaw.
Gęby na kłódkę.
- Tak. - Dobrze.
Coś jeszcze?
Ujgurowie.
Ujgurowie, Syria. Za daleko i po wszystkim.
- Dajcie coś lokalnego. - Tak.
Miejscowe awantury, napady, włamania.
- Materiał o wydziale narkotykowym. - Mów dalej.
Niech pokażą, jak pozbywają się kokainy.
Zrobimy o nich reportaż.
Pokażemy ich szczerą, heroiczną i profesjonalną stronę.
Zakopiemy topór wojenny i wznowimy współpracę.
Philippe, jakieś uwagi?
Jak chce posprzątać tam, gdzie się zesrała, to proszę.
Załatwione. Następny.
Mam wieści w sprawie potrącenia policjanta.
- Allahu Akbar? - Nie.
Moje źródło twierdzi, że wóz był pełen narkotyków.
- Nazwisko podejrzanego? - Dowiem się.
Oby to nie był mój diler.
- Dobra. Sztuka i kultura? - Mamy materiał o molestowaniu.
- Pojawiają się nazwiska. - Boisz się, co?
Mamo.
Czekaj.
W wiadomościach zaczną mówić o Selimie.
Usłyszysz wiele rzeczy. Nie słuchaj ich.
Dobrze?
Tylko my naprawdę znamy Selima.
Będzie dobrze.
WIEM, ŻE OSTATNIO CI CIĘŻKO. MOŻESZ MIESZKAĆ U MNIE.
SUPER! MAM DOŚĆ SPANIA NA KANAPIE, A MAMA...
Pański akt urodzenia.
Ma pan już wszystko.
Dziękuję.
Zajęło mi to trzy miesiące. Do widzenia.
Do widzenia panu.
Następny.
Ja w rodzinnej sprawie.
- Co tu robisz? - Wiem, jak możesz mi pomóc.
Wysypisko jest zarządzane przez ratusz?
- Tak. - Kto zajmuje się rekrutacją?
- Kolega z zarządzania odpadami. - Świetnie.
- Potrzebujemy kogoś do pomocy. - Ciebie?
Jestem prezenterką, rozpoznają mnie.
- Przestań, nie jesteś aż taka sławna. - Kogo my tu mamy?
- Jesteś tak piękna jak w telewizji. - Dziękuję.
- Ali, miło mi. - Fara.
To ona.
Co robicie? Zostawcie ją, bo więcej nie przyjdzie.
- Miłego dnia! - Pa!
- Do widzenia! - Wracajcie do pracy.
- Różnorodnie tu macie. - Nie to co w Wiadomościach 24.
- To ten z zarządzania odpadami. - To on? Może nam pomóc.
Wydaje się miły.
Jest w porządku.
- Kogo chcesz wysłać na wysypisko? - Nie ciebie. Wybierasz się gdzieś?
- To nie moje. - Myślisz, że jestem głupia.
Lina będzie naszą wtyczką.
- Lina? - Pogadaj z nią.
Dziękuję.
- Nieźle. Zapisz. - Alban?
- Przepraszam. - Oddzwonię do ciebie.
Mam nazwisko. Selim Zahiri.
- Potwierdziłaś? - Dwa razy.
Świetnie. Dowiedz się, skąd jest, czym się zajmuje, ile ma lat. Dobrze?
Marta, słyszałaś? Selim Zahiri.
- Halo? - Musimy to dziś puścić.
Wiesz coś o niejakim Selimie Zahiri?
Wydział narkotykowy. Niczego nie dotykać.
Prowadzimy poszukiwania.
Chciałaś mnie zniszczyć. Pójdziesz ze mną na dno.
Skąd masz to nagranie?
Dostałem e-mailem.
- Kto ci je wysłał? - Nie ujawnię swoich źródeł.
To się okaże.
Czego dokładnie chcesz?
Mamy tu wiele zbiegów okoliczności.
Policjant potrącony przez samochód przemytników.
Kilka dni później wycieka nagranie z moim informatorem.
A wasza prezenterka jest siostrą
głównego podejrzanego w sprawie.
Fara Bentayeb to siostra Selima Zahiri.
Domyślam się, że nie przedstawiła ci młodszego brata.
Czy redakcja Wiadomości 24 o was wie?
Czy chroni was tajemnica prasowa?
Załatwmy to w cywilizowany sposób.
Jak skończycie,
wynoście się stąd.
Skoro tak uważasz,
nie ma problemu.
To nie potrwa długo.
Czwórka, zbliżenie na Farę.
Nie mogę się doczekać wyjazdu na narty.
Ostatnio naciągnąłem sobie jądro. Trudno w to uwierzyć.
Dwa tygodnie byłem...
Fara, Philippe, jesteśmy gotowi. Wchodzimy na żywo za pięć, cztery, trzy, dwa...
- Dzień dobry, Faro. - Dzień dobry, Philippe.
Wiadomość dnia: znamy nazwisko
mężczyzny podejrzanego o potrącenie policjanta.
Selim Zahiri, 31 lat, nie został jeszcze aresztowany,
ale policja wciąż go poszukuje.
Kilka dni temu policjanci odwiedzili jego dom...
Wygląda na to, że podejrzany się ukrywa.
Policja wydała nakaz aresztowania
oraz list gończy.
Co ona robi?
...gdzie może przebywać.
- Taka praca. - Według naszych źródeł,
ten mężczyzna algierskiego pochodzenia nie był wcześniej karany.
Policja znalazła duże ilości kokainy
- w jego pojeździe... - Wiedziałaś o tym?
...który znaleziono spalony w Villiers-le-Bel.
Nie wiedziałam.
Wciąż nie wiemy, czy jest członkiem zorganizowanej siatki.
Ten awans zamienił się w klątwę.
Wsypałam Walida,
a teraz mojego brata,
przed tysiącami widzów.
- Cześć. - Salam alaykum.
- Jak się masz? - Dobrze.
Jak twoje plecy?
W porządku.
- Hej, Nesrine. - Mam sprawę.
- Zaraz przyjdę. - Cześć, Lina.
- Rozgość się. Zaraz przyjdę. - Dobrze.
Oglądałaś wiadomości? W aucie była kokaina.
Tak, widziałam.
- Wiedziałaś, że Selim handlował? - Nie, przestań o tym gadać.
- Na pewno? Kłamiesz. - Nie wiedziałam. Nie kłamię.
A jeśli odkryją, że spaliłyśmy samochód?
Nikt się nie dowie. Przestań. Nie mów o tym więcej.
- Po co ci plecak? - Jadę do Fary. Mówiła ci.
Przyjaźnicie się teraz?
Mam dość spania na kanapie. Bolą mnie plecy.
- Mogę ci zaufać? - Tak, mamo.
- Żadnych imprez. - Wiem. Wallah.
Teraz się tobą zajmę.
Przyszłam ci powiedzieć... Rashli nie chce, żebyśmy się widywały.
- Żebyśmy się przyjaźniły. - Ale...
To zamieszanie z twoim bratem i tak dalej... to smahli.
Nesrine!
Przyjaźnimy się.
WOLNOŚĆ, RÓWNOŚĆ, BRATERSTWO
Hej.
- Jak się masz? - Dobrze.
Co się tak uśmiechasz?
- No nie. - Namówiłam szwagierki,
- sąsiadki i koleżanki. - Dobra robota.
Kiedy dostanę kasę?
Wkrótce, bez obaw.
- Dobrze. - Nie róbmy tego w pracy.
A gdzie?
- Znajdę bardziej ustronne miejsce. - Tak?
Co?
Załatwiłbyś komuś pracę na wysypisku?
- Od kiedy? - Jak najszybciej.
- Dam ci znać. - Dzięki.
Nie ma za co.
Kiaté, laska! Zdajesz sobie sprawę?
- Nie wierzę, że idziesz na galę! - To nic nie znaczy.
Może się rozmyślić. Pewnie rozmawia z innymi.
Nie trać nadziei. Jak nie ten, to inny.
Coś ci powiem. Nic nie rozumiesz. Patrz.
Widzisz to wszystko? To jest w twojej głowie.
- Dobra. - Jesteś w LA!
LA, skurwielu!
Chcesz, to masz.
- Jasne? - Tak.
Dobrze? Wyobraź sobie wspaniały dom.
Z basenem. Meksykanin kosi ci trawnik.
Filipinka sprząta ci dom.
Wychodzisz z domu i widzisz kolekcję aut.
- Porsche, ferrari, lamborghini. - Jest nawet koń.
Dobra, mam. Widzę to.
Szofer podrzuca mnie na pokaz Balmain.
Kim Kardashian, Bella Hadid.
To moje życie.
A co ze mną? Nour da Silva Santos? Do tego czasu poślubię Neymara.
- No tak. - A ja kogo poślubię?
Konia. To jasne.
„A ja kogo poślubię?”
- Byłaś świetna. - A czego się spodziewałeś?
W tej todze jesteś królową prawa.
Coś ty powiedział?
Mam pana ukarać za nękanie, panie Diawara?
Chciałbym.
- Halo? - Chcą się wycofać.
Jak to?
Chce odwołać następną dostawę. Gliny cię szukają.
Nie martw się, zajmę się tym.
Powiedz mu, że wszystko jest pod kontrolą.
Słuchaj. To nie wygląda dobrze.
Mówię ci, wszystko pod kontrolą.
Mam nadzieję. Stracili w ciebie wiarę po tym, jak ten dzieciak nawalił.
Wszystko w porządku?
Tak, wszystko dobrze.
Chcę ci dziś przedstawić klienta.
Kto teraz stawia żarcie, sknery?
Nie moja kolej.
Samuel, pogadaj z ekipą. Co za sknery.
Serio.
Z czego się śmiejesz? Jesz tylko maafe!
Racja.
Gadaj zdrów.
- Ktoś zamawiał sushi? - Stary...
- Super, rasistowski żart. - Tak. Zamknij się.
Ty gnoju. Delbak, nadal masz się z gwiazdę?
Co?
Porozmawiajmy o nagraniu. Chodź z nami.
Zamknij się.
- Po co? - Spokojnie. Trochę szacunku.
- Opuść rękę. - Idziemy.
- Nigdzie nie idzie. Zostaje. - Idzie.
Już dobrze. Idę.
To, co zrobił, było nielegalne. To koniec.
- Proszę. - Spójrz na siebie.
Muszę zakończyć tę sprawę.
- Dobrze. - Nie martw się.
- Patrzcie na ten garniturek. Frajer. - Po co to?
Muszą udawać, że są przydatni.
- Kiedy zamierzałaś mi powiedzieć? - Nie tutaj.
Długo chciałaś to ukrywać?
Wyjawiłaś jego nazwisko w telewizji. Dlaczego?
- To mój brat ma kłopoty, nie ja. - Mogłaś mi powiedzieć.
Co miałam powiedzieć? „Skarbie, możemy pominąć tę historię w programie?
Diler, który potrącił glinę, to mój brat”.
Miałaś obowiązek to ujawnić.
Wobec stacji i publiczności.
- Wobec mnie. - Być może.
Myślisz, że gdybym to ujawniła,
dalej prowadziłabym wiadomości?
- Powiedz szczerze. - Miałabyś chociaż szansę.
Już dali mi szansę, kiedy dostałam tę pracę.
Nagrali cię. Wpadłeś przez telefon!
A ty i twoja durna ekipa wparowaliście do stacji
jak do siebie,
i przeszukaliście ją bez urzędnika!
Co ty sobie myślałeś?
Mówię do ciebie!
Będziemy we wszystkich mediach.
Muszę cię zawiesić na czas śledztwa.
Przestań.
Jestem już tak blisko. Dopadnę ich wszystkich!
Badam to od miesięcy. Nie rób mi tego.
Nie dajesz mi wyboru.
Wiesz, co zrobisz? Wrócisz do domu.
Wydział spraw wewnętrznych siedzi ci na ogonie.
Nie nawal.
Wynoś się. Weź się w garść.
Nie mąć.
Mówi Alban Blanchard. Zostaw wiadomość.
Chciałam ci powiedzieć,
że mi przykro.
Chciałam ci powiedzieć, ale... to skomplikowane.
Jeśli wciąż mnie chcesz, możemy się dziś spotkać.
Daj znać.
Cholernie cię kocham.
- Dobry wieczór. Imię? - Dobry wieczór. Lina.
- Zaprosił mnie Bryann Kiaté. - Dobrze.
Pierwszy stolik przed sceną. Tędy.
- Aurélien. - Tutaj, Aurélien!
- Na razie. - Gad!
Spójrz tutaj, Gad!
- Ostatni raz, dla mnie. - Tutaj.
Gad!
- Dziękuję. - Dziękuję.
Gad, wybacz, że przeszkadzam. Moja mama cię kocha.
Umarłaby, gdyby cię zobaczyła. Próbuję nie krzyczeć.
Proszę, nie krzycz. Poczułbym się niezręcznie.
- W porządku? - Tak.
- Jak masz na imię? Miło mi. - Lina.
- Mi też. - Mogę cię o coś prosić?
- Jasne. - Jest tu taka dziewczyna.
Chcę, żeby była zazdrosna.
Złapiesz mnie za ramię?
- W porządku? - Tak.
Dobrze. Chodźmy tak.
- Okej. - Nie przeszkadza ci?
- Nie. - Na pewno?
Tak jest świetnie. Znamy się.
- Dobrze. - Co tu robisz?
- Mam pierwszą randkę. - Co ty?
- Tak. - Serio?
Tak. Denerwuję się.
Oby nie był zazdrosny.
Nie sądzę. Jest tuż przed nami.
- To on? - Tak.
Nie wierzę, że to on.
- To on. - Jak się masz?
- Poważnie? - Jak się masz?
- Rozumiem. - Miło cię widzieć.
Gratuluję transferu. Dobra robota.
Dziękuję.
To ty, tak? Będę cię oglądał w sobotę wieczorem.
- Dobrze. - Zrób swoje...
No wiesz?
- Świetnie. - Dziękuję.
- Zajmij się nią. - Oczywiście.
- Pozdrów ode mnie mamę. - Dobrze.
- Do zobaczenia. - Tak.
- Wyglądasz olśniewająco. - Dziękuję.
- Usiądźmy. - Idziesz na całość.
Tak myślisz?
- Cześć. Miło was poznać. - Dobry wieczór.
Chciałaś, żebym zrobił wrażenie.
Zwaliłeś mnie z nóg.
Aż tak?
Opowiedz mi o sobie. Nie piszesz za dużo w wiadomościach.
Co chcesz wiedzieć?
Nie wiem.
Co byś napisała na Wikipedii?
Ma na imię Lina.
- Urodzona 25 czerwca 2005 roku. - Dobrze.
Mieszka na osiedlu socjalnym z mamą i siostrą.
Ojciec odszedł, gdy była mała,
a matka codziennie doprowadza ją do szału.
- Proszę. - Sporo tego.
Mój tata też zniknął, kiedy byłem mały.
To nas łączy.
Prawdę mówiąc...
- Hej. Nie kradnij jedzenia. - Ty kradniesz pieniądze.
- Co powiedziałeś? - Nic.
Powtarzam tylko, co mówili wujek i ciocia.
Tak? Co mówili?
Że jesteś oszustką.
Krętaczką i cwaniarą.
Naprawdę?
Mogę ciasteczko, skoro już się wygadałem?
- Tak. - Dzięki.
ZAŁATWIŁEM PRACĘ TWOJEJ SIOSTRZENICY.
DAJ ZNAĆ, KIEDY MOŻE ZACZĄĆ.
A teraz przywitajmy artystę, którego wszyscy kochamy... Slimane!
- Slimane? - Tak.
- Uwielbiam go. - Serio?
Dobry wieczór. Mam nadzieję, że dobrze się macie.
To zaszczyt otworzyć dzisiejszy bal.
Brawa dla mojego pianisty Meira.
Uwielbiam go. Świetnie śpiewa.
Pomyśleć, że odkryli go w The Voice,
a ja nie jestem jego producentem. Wkurza mnie to.
- Jak się masz? - Cześć.
- Jak leci? - Dobry wieczór.
Widziałem wyniki.
- Są niezłe. - Tak.
- Nie mogę narzekać. - Jest świetnie.
Tylko ty mogłeś zamknąć celebrytów w piwnicy pełnej pająków.
Nie uwierzysz, ale to był pomysł mojej matki.
Chcę ją poznać.
Siedzi przy stoliku dziennikarzy.
- Twoja mama tu jest? Jak miło. - Zaprosiłem ją.
Dostałaś moją wiadomość?
- Jak się masz? - A ty?
- Cieszę się, że jesteś. - Tak.
- Dobry wieczór. - Przedstawię cię. Arthur, Fara.
- Cieszę się, że mogę cię poznać. - Ja też.
- Jest twoją fanką. - Przestań.
Ale to prawda.
Miło to słyszeć.
Zostawię was samych. Pójdę po coś do picia.
Podobno marzysz o prowadzeniu wiadomości w TF1.
- Tak, to mój cel. - Dobrze jest mieć ambicje.
Szef stacji przyjdzie później. Mogę cię przedstawić.
Byłoby wspaniale.
Przepraszam.
Ja...
namieszałam.
To ja jestem problemem, nie ty.
Boję się być oceniana.
Nigdy cię nie oceniałem. Zawsze będę cię wspierał.
Możesz na mnie liczyć.
Chcę odkryć prawdziwą ciebie.
- To brzmi jak tekst piosenki. - Tak? To głupie.
Nie, urocze.
Jakaś ty czuła.
- Więc to już oficjalne. - Przestań.
- Co jest? - Moja siostrzenica tu jest.
- Naprawdę? Gdzie? - Tak.
Tam. Z bujną czupryną.
Faktycznie.
Co ona tu robi? Miała być u mnie w domu.
Siedzi z piłkarzem.
- Po transferze? - Tak, po transferze.
- Halo? - Hej. Jak tam?
- Dobrze, a u ciebie? - Gdzie jesteś?
W sklepie koło twojego domu. Dlaczego?
Mówiłam, że masz nie kłamać. Spójrz w lewo.
Hejka.
W porządku, kotku?
Dobry wieczór.
- Jak tam? - Miło cię poznać.
Ciebie również.
Oumar tam był.
- Jak wielu gangsterów jego kalibru... - Lina.
...z łatwością obracał się wśród bandziorów,
jak i elity.
- Lina! Chodź tu. - Co?
- Chodź albo spuszczę ci łomot. - Dobrze.
- Nic ci nie jest? - Zaraz wracam.
Na pewno?
Chodź tu.
- Hej. Co tu robisz? - A ty?
- Mama wie, że tu jesteś? - Nie.
Co? Robię, co chcę.
Robisz, co chcesz?
Cześć.
- Alban. - Lina.
- Miło cię poznać. - Lina, to...
Alban, mój redaktor naczelny... I chłopak.
Jej matka nie wie, że tu jest. Będzie się martwić, więc jedziemy do domu.
- Nie, zostaję. - Jedziemy do domu.
- Nie jestem sama. Jestem z Kiaté. - Mam to w dupie.
Chodźmy, póki jestem miła. Idziemy.
- Dobrze. - Zadzwonię.
- Wezwać wam Ubera? - Nie trzeba.
- Muszę się pożegnać! - Mam to gdzieś!
- Proszę. - Nic nie rozumiesz.
Mam cię dość, rozumiesz?
- Trochę szacunku. - Mam dość ciebie, mamy, wszystkich!
Wiesz co? Jebać to, powiedz mamie.
Pozwólcie mi żyć po swojemu, wracam!
- Nie rozkazujcie mi! - Słuchaj!
Ten facet, z którym się witałaś?
To on spalił mieszkanie babci.
Spaliłyśmy auto Selima, a z nim jego narkotyki. Wisimy mu półtora miliona.
Co teraz zrobimy?
Wymyślimy coś, a ty nam pomożesz. Chodź.
Już wychodzicie?
Szkoda, dopiero się poznaliśmy.
Prawda, Lino?
Może Kiaté pomoże wam oddać mi pieniądze?
Zostaw ją w spokoju.
Wszystko zależy od ciebie.
Chodźmy.
RODZINNE WIĘZY
Napisy: Zuzanna Falkowska