Czego chcesz?
- Chciałem cię zobaczyć, synu. - Nie.
Nie mów tak. Nie jestem twoim synem. Czego chcesz?
- Pomogę ci. - Pomożesz?
Mówisz poważnie? Chcesz mi pomóc?
Zniknąłeś na wiele lat, a teraz chcesz mi pomóc?
To bardziej skomplikowane.
Co jest skomplikowane? No mów, skoro to twoja wymówka.
Powiedz mi. Powiedz, co było skomplikowane? Mów.
No mów!
Co było takie skomplikowane?
Czemu pozwalałeś mamie pracować na trzy etaty?
Gdzie byłeś, gdy byłem sam i mnie gnębili?
Kiedy nie mogłeś mnie obronić? Gdzie byłeś?
Gdy zostawiłeś żonę?
Moją matkę, moje siostry!
Samotne, bez nikogo, kto by je obronił! Uciekłeś jak tchórz!
- Nie mów tak do mnie. - Będę mówić, jak mi się podoba!
Jesteś nikim. Nikim.
Jesteś nikim. Nie szanuję cię.
Zadowala cię taka odpowiedź?
Nie rozumiesz? To koniec.
Już po wszystkim.
Spójrz na mnie. Jest za późno.
To koniec.
Już po wszystkim! Jestem martwy!
- Chodź tu, synu. - Porzuciłem je!
Matkę!
Siostry! Porzuciłem je! Jestem taki jak ty!
Jestem taki jak ty! Jestem kupą gówna!
Chodź tu, synu.
Będzie dobrze.
Już po mnie.
Będzie dobrze.
NA PODSTAWIE POMYSŁU NAWELL MADANI
SERIAL STWORZONY PRZEZ NAWELL MADANI I SIMONA JABLONKĘ
Chroń moją córkę. Przyprowadź mi ją z powrotem.
Boże, wybacz nam. Pomóż nam w realizacji planu.
Boże, pomóż nam. Chroń nas.
I wybacz nam.
Jest taki przystojny.
Ładnie pachnie. Wróciła nasza szefowa kuchni?
Cześć, mamo.
Cześć, synu.
Cześć, mamo.
Nigdy więcej nie uciekaj.
Nie było mnie tylko dwa dni.
- Od dwóch dni jemy jajka. - Prawie schudł.
- Tacie urosła długa broda. - Nie było tak źle.
- To wszystko dla nas? - Tak, na kolację.
Zrobiłam naleśniki i placuszki. Wiem, że je uwielbiacie.
- Tak, mamo! - Muffinki, msemmen
- i listki z ciasta filo. - Rozwiedziecie się?
- Dlaczego tak mówisz? - Bo wczoraj był tu nasz wujek.
Dużo rozmawiali.
Co powiedział tata?
Wyrzucił go.
- Powiedział: „Jebać twoją starą”. - A mają tę samą mamę.
Nadal kochasz tatę?
Widać, że on cię kocha. Jest nieśmiałym Arabem, więc...
Pluje sobie w brodę. Wie, że nawalił.
Nie martwcie się.
Porozmawiam z waszym tatą.
- Pospiesz się. - Tak, bo jestem głodny.
Kocham was, moje małe klopsiki.
- My ciebie też. - Bardzo cię kochamy.
Ja...
Zabieram samochód. Oddam jutro.
Nie ma sprawy. Nie potrzebuję go.
Posprzątam, mamo.
A ja pozmywam.
A ja...
się zmienię.
Tak!
Powiedz, że jest piękna.
Tak. Oszałamiająca.
Szkoda, że jest Ramadan.
- Moglibyście się pocałować. - Dziękuję.
CO ROBISZ?
No dobrze.
Muszę iść.
Najedzcie się.
Dziękuję, mamo.
Dobra robota, tato.
Tak naprawdę jesteś miękkim Arabem.
RODZINNE WIĘZY
Nie przeciąż ich.
- Dobrze. - Inaczej ich nie uniesiemy.
Tak.
Winda się zepsuła.
Wiem.
Czemu jesteś tak ubrana?
To w końcu skok, nie?
- Znosimy to po schodach? - Nie, mam pomysł.
- Bismillah. - Ruchy.
Dalej, bismillah.
Chodźcie. Za mną.
Do dzieła.
Dawaj!
- To prawda. - Z tatą?
Szkoda, że te laski są z naszej okolicy.
Niezłe są.
- Akurat by cię chciały! - Z takimi oczami.
Jest tutaj. Torby do samochodu. Szybko!
- Gotowe, żeby je złapać? - Nie pomożecie nam?
Mam je!
- Już nie jesteś taki zmotywowany. - Opuszczam!
Co robicie?
Winda się zepsuła.
Kurwa.
Ale mnie ręce bolą.
Strasznie ciężka ta torba. Co w niej jest?
Ciuchy do oddania na koniec Ramadanu.
To na pewno nie zwłoki?
Sam skończysz w worku, jak się nie zamkniesz.
Wciągnij linę.
- No dalej. - Ciągnij!
Dalej.
- To mój zegarek. - Dobrze.
- Dziękuję. - Miłego dnia.
Dostawa.
Jedz.
Nic nie jesz. Co chcesz? Czasopisma?
Telewizor?
- Masz ulubioną piosenkę? - Nie mam.
A ulubiony gatunek?
- Nie mam. - Ile masz lat?
- Mówię do ciebie. - Siedemnaście.
Puszczę ci porządną muzę.
Raczej nie znasz.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
- Przesyłka dla zespołu redakcyjnego. - Dam im znać.
- Śliczny uśmiech. - Dzięki.
- Jak masz na imię? - Samia.
Miło mi.
- Skąd jesteś? - Z Algierii.
Po oczach zgadywałbym, że z Portoryko.
Już to słyszałam.
Jeśli dobrze pamiętam, to na piątym piętrze, prawda?
- Tak, proszę tędy. - Dziękuję, Jessico Albo.
Mendes. Lopez.
Powinienem był zostać raperem.
Ale mam kontuzję kolana, wiesz, jak to jest.
No dobrze...
Widzę, że jesteś głodna, ale się wstydzisz.
Czemu masz ksywkę Mayo?
Stare dzieje. Mój pierwszy napad z Ketchupem. Miałem 12 lat.
Ojciec dopiero co zabił mamę.
Potrzebowałem pieniędzy. Weszliśmy do McDonalda.
„Nie ruszać się, dupki! Dawaj kasę! Dawaj kasę!”
Nie wzięli nas na poważnie.
„Dawaj kasę, sukinsynu!”
Napełnili nam torby w dwie minuty.
Wróciliśmy na osiedle z dwiema torbami.
Pełnymi keczupu i majonezu.
Nabijali się z nas i tak już zostało.
Trzeba było obrabować knajpę z kurczakiem.
Nazywałbyś się Buffalo.
Dobre.
Kiedy mnie wypuścisz?
Jak skończysz 18 lat.
- W porządku? - Hej! Hakuna Matata!
Mufasa, bracie!
Myślałem, że nie żyjesz. Co się stało?
Fara jest na planie.
Serio? Co to za fryzura?
Ustawcie kamery.
- Zmieści się w kadrze? - Wszystko gra.
Zamknij się.
Dobra.
Dzięki, dziewczyny.
Pomogłyście Linie.
- To normalne. - Jest jak siostra.
- Wiem, kochanie. Idźcie już. - Chodźmy.
Patrz, jest tutaj.
- Chodźmy. - Już czas.
Nie. Czekajcie.
Moje dzieci...
Niech Bóg ma was w opiece.
Nie martw się, mamo.
W porządku?
Będzie dobrze.
Masz broń Selima?
Zaczyna się.
- Dzień dobry, Philippe. - Witaj, Faro.
Dzień dobry.
Pora na wiadomości.
Oddział wydziału antynarkotykowego zgodził się na relację
Wiadomości 24 z operacji
dotyczącej utylizacji narkotyków.
Więcej za kilka minut.
Chyba nas kochają.
Dzień dobry.
Spokojnie. To tylko mleko i mąka.
Kierowca wygląda jak ten gość z Milionerów.
- Przeprowadzka! - Podróż!
Jej życie to podróż.
Tak.
Spokojnie.
Kurwa.
Błagam, powiedz, że masz paliwo.
- Którędy do reżyserki? - W lewo. Plan jest po prawej.
Idę. Czekajcie na mój sygnał.
Temat dnia.
Oddział wydziału antynarkotykowego zgodził się na relację
Wiadomości 24 operacji dotyczącej utylizacji narkotyków.
Na żywo ze spalarni, Eglantine Gatier.
- Eglantine. - Witaj, Faro.
Cześć, Philippe.
Jestem właśnie w spalarni
znajdującej się w okolicach Paryża,
w tajnej lokalizacji.
Za kilka chwil ci zakapturzeni mężczyźni
spalą 500 kilogramów kokainy.
- Ostatnio... - Wyłącz przekaz na żywo.
- Co tu robisz, Alban? - Rób, co mówię.
- Nie mogę. - Czego nie rozumiesz?
Nie ruszać się! Nie ruszać!
Siadaj.
- Co się dzieje? - Wyjąć telefony.
Róbcie, co mówię, a wszystko będzie dobrze.
Zróbcie coś głupiego, a się nie zawaham. Jasne?
Tak.
Posłuchaj.
Jaki masz najdłuższy materiał?
Puścimy go zamiast relacji na żywo.
- Reportaż o połowach. - Ile trwa?
- Cztery i pół minuty. Dobrze. - Dobra. Puść go.
- Szybko. - Jest.
- Leci. - Eglantine?
Eglantine?
Słyszysz mnie?
- Cyril, sprawdzisz to? - Tak.
Eglantine?
Coś przerwało połączenie.
Straciliśmy połączenie z Eglantine...
Dlaczego puścili materiał?
Za 4,5 minuty zespół zacznie coś podejrzewać.
Rozumiem.
To leci na żywo?
Nie ruszać się!
- Kurwa! - Nie ruszać się.
Nie ruszać się! Jasne? Wszystko będzie dobrze, jeśli posłuchacie!
Na ziemię, mówię!
- Ruszaj się! - Zamknij się!
Siadaj!
Ruchy!
Rusz się! Wstawaj!
Wszyscy na ziemię!
Co tam się dzieje?
Nie rozumiesz? Wstawaj!
Nie ruszaj się!
Lepiej dobrze to wykadruj, jasne?
Wstawaj! Powiedziałem, wstawaj!
Co się dzieje?
Uwielbiacie filmować nas na naszej dzielnicy.
Teraz zobaczycie, jak to jest.
Zamknij się!
Nie zabijaj mnie... Weź kogoś innego! Wszystko jedno kogo!
Mam to gdzieś! Wstawaj! Wstawaj!
Wstawaj! Wstawaj.
Przestań...
- Posikałeś się? - Czy w reżyserce mnie słychać?
- Eglantine. To nie idzie na żywo. - Co się dzieje?
- Gliny ich widzą? - Połącz go, Jérôme.
- Prześlij im obraz. - Dobrze.
Szybko.
- Mamy połączenie. - Powinni je odebrać.
Eglantine, słyszysz mnie?
Chodź i zobacz!
Nie ruszaj się!
Macie dwie minuty na załadowanie koki do auta.
Albo ją rozwalę.
WIADOMOŚCI 24
Kurwa.
- Dwie minuty! - Widzą nas?
- Tak. - Wyłącz to!
Nie kręć! Fred.
Masz. Powiadom szefa i napisz do Samuela.
- Czekaj. - Co się dzieje?
Wyszli z kadru.
Filmuj ich, sukinsynu.
- Czekaj. - Ci skurwiele chcą odzyskać swój towar.
- Co się dzieje? Nie! - Nie!
Nagrywajcie ich!
- Nie odpowiadają. - Jak to?
- Nie odpowiadają!
- Nagrasz ich? - Ma ich nagrać!
Nie odpowiadają!
- Niech odpowie! - Nagrywaj ich!
- Nie odpowiadają! - Słyszysz mnie, Eglantine?
Eglantine? Jeśli mnie słychać, włączcie kamerę i pokażcie nam policję.
Jeśli tego nie zrobicie, to pójdzie na żywo.
Wyjaśnisz milionom widzów, czemu nie próbowałaś
uratować prezenterów i ekipy?
RYBACTWO: WYNIKI POŁOWÓW
Włącz kamerę.
Włącz ją.
Widzą nas?
Dobra. Załadujemy wasz towar.
Załadować towar. No już!
Skarb ukryty na dnie piaszczystego morza,
na głębokości 20 do 30 metrów.
Jego skorupa...
- Jak ma na imię ta blondynka? - Eglantine.
Eglantine, wsiadaj do furgonetki i jedź do Paryża.
Nie jedźcie za nią. Jeśli nam się uda, to jej też.
WIADOMOŚCI 24
Chcesz ją jeszcze zobaczyć?
Wypuść mnie z budynku.
Fara? Co teraz?
- Co mam robić? - Nie martw się.
Rusz się, a ją zabiję. Chodź, idziemy.
- Nie ruszać się! - Idziemy!
Kurwa!
Wysiadać!
Szybko!
Szybko, wysiadaj! Dalej!
Szybko!
Wysiadaj, ruchy!
Proszę. Idź tam.
Nie ruszaj się. Masz telefon?
- Tak. - Daj mi go.
Nie ruszaj się! Będzie dobrze!
Już są.
- Szybko! - Nic ci nie zrobimy.
- Bierzcie samochód! - Nie widziałaś nas tu.
- Szybko! - Nie ruszaj się!
- Wsiadaj, Souhila!
Spotkamy się na miejscu!
Już się robi. Nadajnik nie drgnął. To ten sam van.
Przesyłam lokalizację. Jadę za nimi.
Samuel jedzie za towarem. W drogę!
Szybko!
Ostrożnie.
Nie pomylcie ich.
- Nie, tak! - Ten jest sztuczny!
Ten jest sztuczny, do cholery! Bierz ten!
Schrzaniłaś! Pomieszałaś je!
- Prawdziwy jest tu! - Tutaj!
- Przyprowadź młodą. - Dobra.
Idziemy.
- Dokąd? - Zaczerpnąć świeżego powietrza.
Idziemy.
Chodź.
Gdzie moja siostrzenica?
- Czekamy na twoje siostry. - Już jadą.
Wkurza mnie.
Pospiesz się.
Ty suko!
Lina?
Lina!
Gdzie jesteś?
W co ty pogrywasz?
Odpowiedz mi!
Lina!
Dobrze poszło?
Lina?
Spokojnie.
Nie martw się.
Chodźcie, idziemy.
A moja córka?
Gdzie ona jest?
Już idzie.
- Miała tu być. - Już idzie.
Lina!
Cholera!
- Dzwoń do niego. - Dobrze.
Tak?
Uciekła.
Nie martw się, znajdę ją!
Pospiesz się.
Zgubił ją.
- Jak to? - Nie wiem. Znasz go.
- Kurwa. - Co robimy?
Kogo to obchodzi? Chodźmy.
Dzięki, było miło.
Gdzie moja córka?
W drodze. Wszystko gra?
- Gdzie ona jest? - Souhila!
- Gdzie ona jest? Nie żartuję! - Zwariowała?
- Oddajcie mi córkę! - Uspokój się!
- Souhila, proszę! - Przyprowadź ją!
- Nic jej nie zrobiłem. Już idzie. - Czemu jej tu nie ma? Gdzie jest?
Co się dzieje?
Odpowiadaj!
Co zrobisz? Zastrzelisz mnie?
Zastrzelisz mnie?
No strzelaj!
- Nic nie zrobisz, głupia suko. - Mieliśmy umowę.
- Masz swoje prochy. Gdzie ona jest? - Dostałem prochy, ona zaraz tu będzie.
Dziękuję i żegnam.
Chodźmy do auta.
- Co on robi? - Tak go puścimy?
Hej!
W co ty pogrywasz?
Myślisz, że to film?
Na twoim miejscu sprawdziłabym towar.
Jak w filmach.
Kurwa. Wydymała nas.
Gdzie mój towar, suko? Gdzie on jest?
Gdzie moja siostrzenica, ty sukinsynu?
Policja! Rzuć broń!
Głowa na ziemię!
Dlaczego to zrobiłeś?
Siostry próbowały cię chronić,
ale im się nie udało.
Nie powinny były mnie chronić.
Ja powinienem chronić was.
Puść mnie!
Nikt nie powinien żyć na osiedlu socjalnym.
- Oumar! Puść mnie. - Tu mieszkają tylko kundle.
- Puszczaj! W co ty pogrywasz? - Ręka mnie boli!
Puszczaj, skurwysynu!
- Chciałem dla was lepszego życia. - Nie zasypiaj, bracie! Puść mnie!
Zrobiłem, co mogłem, mamo.
Chciałem oszczędzić ci kłopotów.
Wybacz mi, mamo.
Oumar!
Moja siostra...
Chciałem nadrobić za nieobecnego tatę.
Czynić jego powinność.
Chronić rodzinę.
Oumar! Bracie!
Spokojnie!
Puść mnie!
Stój!
Bracie!
- Oumar, zostań z nami! - Oumar!
- Powiedz coś, Oumar! - Stary, on umiera.
Jak on umrze, to wy też!
Już raz go porzucono.
To się nie mogło powtórzyć.
To szaleństwo.
Ale tego było trzeba, by mój ojciec wrócił.
Proszę, mecenasie.
Wie pan wszystko.
Na pewno?
Powiedziałam wszystko.
- Gdzie są narkotyki? - Wyciągnij nas stąd.
Moje siostry i mnie.
Wtedy pogadamy.
To nie takie proste.
Sprowadziłeś go tu.
Wyciągnij nas.
Myślisz, że ujdzie wam to na sucho?
Jeśli coś nam się stanie, spalimy towar.
Już raz to zrobiłyśmy. Mamy doświadczenie.
RODZINNE WIĘZY
Ogarniacie to?
Pięćset razy 35 000 euro.
Jestem tak podjarana, że nie umiem liczyć.
Zwariowałyście. Kto się tym zajmie? Kto to sprzeda?
My.
Napisy: Zuzanna Falkowska