DOKTOR KRYZYS
Ale urosła.
- Bardzo. - Wysoka, że hej.
- Piękny okaz, Seo-yeon. - A twoja?
Fajnie wyhodować własne fasolki?
- Super! - Ekstra!
Ji-an, jak tam twoja?
Proszę pani.
Dlaczego jego fasolka nie wykiełkowała?
Coś z nią nie tak?
Sekundkę.
YEO JEONG-WOO
Jeong-woo.
Twoja fasolka w końcu wypuści pędy.
Bądź cierpliwy.
Tak, proszę pani.
Moja fasolka jako jedyna nie wykiełkowała.
Fasolkowe Fiasko.
Pierwsza porażka
w moim życiu.
Wystawiałem ją na słońce.
Podlewałem częściej niż inni.
- Książka. - Book.
- Uczeń. - Student.
- Ładny. - Pretty.
- Ale fasolka… - Ładny.
Pretty.
…i tak nie wykiełkowała.
- Przerwa. - Tak!
- Myślę, że urośnie. - Jasne.
Jeong-woo.
Biedny jesteś.
Fasolka ci nie wykiełkowała.
Musi ci być smutno.
Wcale nie. Nic a nic.
To zadanie wcale mi się nie podoba.
- Serio? - No.
Nie cierpię fasoli.
Nie jem ryżu, jeśli jest z fasolką.
Dla mnie fasola mogłaby nie istnieć.
Nie będę płakał przez jakieś głupie sadzonki.
Wreszcie się rozkleiłem
nad moją głupią fasolką.
Czułem się smutny i samotny.
Wracałem do domu, roniąc łzy jak dorodne fasolki.
KARTA WYNIKÓW
Cholera.
Rety.
Co ja im powiem?
Niech to szlag.
Mamo, wyjeżdżasz?
Do Los Angeles. Ojciec ma konferencję.
Wracamy za tydzień. Zostajesz z gosposią.
Dobrze.
Co to?
Moje wyniki.
Ale… są gorsze niż zwykle.
Nie sądziłem, że mogę tak się opuścić.
Tak trudno utrzymać dotychczasowe oceny?
Chcesz zmarnować sobie życie?
- Do nauki, ale już. - Tak.
Udanej podróży.
Wszystko przez Nam Ha-neul.
DZIENNIK OBSERWACJI FASOLKI
Wtedy to zrozumiałem.
Życie jest jak ta fasolka.
I nie nad wszystkim mam kontrolę.
My już idziemy.
Wyrejestruje nas pan?
Szczęście mogło przejść niezauważone,
ale niepowodzenie – nigdy.
Ty draniu!
Nim się obejrzałem, byłem już na dnie.
A porażka za przyjaciółkę ma samotność.
MAMA
Żeby zachować twarz, robiłem dobrą minę do złej gry.
Cześć.
Ojciec startuje na prezesa Związku Kardiologów USA.
Lepiej, żebyś mu nie zaszkodził.
Marzyłem o rodzinie, która by się o mnie troszczyła.
Jestem niewinny, Kyung-min!
O kimś, kto by we mnie wierzył.
Niestety.
Porażka goniła porażkę.
Moje dni spowiły mrok i beznadzieja.
Czy będzie mi jeszcze dane żyć normalnie?
Czy będę jeszcze mógł cieszyć się zwykłym wieczorem?
DOKTOR KRYZYS
To pióro.
Zepsute?
- A ty co? - Jezu!
Wystraszyłeś mnie.
Co tu robisz? Aż tak się zaprzyjaźniliście?
Nie o to chodzi.
A ty co tu robisz?
Przyszedłem po koc i cię zauważyłem.
Wyszłam zaczerpnąć powietrza.
Drzwi były otwarte. Chciałam zamknąć.
To mogłaś zamknąć i tyle.
Czemu gapiłaś się na to pióro?
No co?
„Przyszłam, ale cię nie zastałam”.
- Liścik chciałaś zostawić? - Ty mały…
- To kamera szpiegowska? - Co?
Tak, to obiektyw.
Po co robić komuś ukradkiem zdjęcia?
Bo wiesz,
ktoś założył ukryte kamery…
Jeong-woo, gdzie jesteś?
WYDZIAŁ PREWENCJI DASAN-DONG, SKRZYŻOWANIE
Po uderzeniu podejrzany zbiegł tamtą uliczką.
Ale że tamtejsza kamera miała awarię,
nie wiemy, dokąd dokładnie uciekł.
Jeszcze jedno.
Posterunek w pańskiej dzielnicy przesłał mi to nagranie.
Nie miał pan ostatnio włamania?
Miałem.
Podejrzany nagrał się na kamerę przejeżdżającego motocykla.
Cóż…
Obraz jest niewyraźny, ale…
To ten sam człowiek.
Postura, wzrost i chód się zgadzają.
Sądzimy, że to ta sama osoba.
Podejrzany upuścił kamerę.
Taka sama, jak te z pańskiej kliniki.
Detektywie Kim.
- Tak? - Może pan spojrzeć?
Przepraszam.
Jeong-woo.
Ha-neul, ty tutaj?
Dowiedziałam się, że tu jesteś. Dobrze się składa.
Znalazłam to pod twoim biurkiem i…
O co tu chodzi?
To wtedy podrzucił mi tę kamerę.
Chciał mnie nagrywać?
Nie ma pewności.
Sprawdzimy i się dowiemy.
Detektywie Kim.
I co?
Niestety.
Kamera została uszkodzona.
Do środka dostała się woda i nie można odzyskać danych.
Nic nie da się zrobić?
Kto mógł podkładać kamery i cię śledzić?
Skąd ta krew?
- To tylko skaleczenie. - Chyba głębokie.
Masz dużą ranę. Powinieneś iść na pogotowie.
- Już nie krwawi, to nic. - Też mi nic.
Idziemy do szpitala.
Czekaj!
- Pan Yeo Jeong-woo? - Tak?
Rozcięcie miało półtora centymetra. Założyliśmy zszywki.
- Ma wstrząśnienie? - Nie, bez obaw.
- Nie trzeba tomografii? - Nie.
To nic takiego.
Dobrze, dziękuję.
Chodźmy.
Czemu płaczesz?
Szkoda mi ciebie.
Co teraz zrobisz?
Piłaś coś?
Co się z tobą dzieje?
Usiądź. Co się stało?
Sądziłam, że ta operacja to był wypadek.
Pech. Niefortunny zbieg okoliczności.
Ale co, jeśli ktoś cię wrobił?
Jak ty to wszystko znosisz?
Nie płacz.
- Bo zaraz sam… - Nie dbasz o to, co czuję?
Przejęłam się bardziej niż ty!
Tyle przeszedłeś.
Co teraz zrobimy?
Już ci lepiej?
Przez tę depresję łatwo się rozklejam.
Może wezmę więcej leków.
Domyślasz się, kto mógł to zrobić?
Podłożyć kamery w klinice i na poddaszu.
Podejrzewasz kogoś?
Tak.
Ten anestezjolog, który był ze mną na sali…
Szemrany typ.
No tak. Miał zeznawać, a się wycofał.
Mógł bez trudu podłożyć kamery, skoro tam pracował.
Ale po co by to robił?
To jest pytanie.
Nie gryź się tym.
Będzie dobrze.
Prawda zawsze zwycięża, choć bywa, że potrzebuje czasu.
To jakiś cytat?
Z filmu?
- Myślisz, że miałam czas na filmy? - No tak.
Obejrzyjmy coś razem, gdy już wszystko się ułoży.
Chętnie pochrupię popcorn z kimś, kto mi się podoba.
Chodźmy.
Niech to.
Trzecia rozprawa w sprawie śmierci
dziedziczki kasyna z Makau już dziś rano.
Autor artykułu wystąpi w charakterze świadka,
- aby udowodnić niewinność Yeo. - Pa, mamo!
Cześć.
Dzięki za wczoraj.
Drobiazg.
Dzięki tobie złapałam ważkę.
Ze szczęścia pojechałam do Yangpyeongu, żeby dać ją synowi.
Jechałaś taki kawał drogi?
Tak.
W tygodniu zajmuje się nim moja mama.
Od śmierci taty mieszka tam ze swoimi siostrami.
Pomyśl, jaka to nuda.
Pełen energii pięciolatek z trzema babciami.
Żałuję, że nie ma się z kim pobawić.
Tak czy siak, dzięki.
Jeśli nawinie ci się jakiś robal, złap go i daj mi znać.
To cześć.
Co to miało być?
Zadanie domowe? Dlaczego by mnie o to prosiła?
- Wy dwoje. - Jezu.
Kiedy się zaprzyjaźniliście?
Żadna tam przyjaźń.
Rozmawialiśmy o ważce. Mieliśmy małą przygodę.
Przygodę?
Taką na jedną noc?
Co też siostra bredzi?
Nie, chodziło o ważkę!
Co to za insynuacje?
Ma siostra brudne myśli!
Wcale nie, to pan coś kręci.
To moje? Poproszę. Z syropem?
Nie.
To jest moje, tak?
Proszę mi to dać.
Mamo!
- Głodny jestem. - Czekaj.
Czekać? Umieram z głodu!
Jezu, zaraz.
Zrób mi ryżyku!
Puszczaj, bo stracę cierpliwość.
Najpierw ugotuj mi ryżyku.
Na litość boską!
Sam sobie ugotuj.
Ale ja nie umiem.
To się naucz.
Ja musiałam się nauczyć.
- Czego szukasz? - Żelazka.
Byłam pewna, że je tu odłożyłam.
Zabrałeś?
A na co mi żelazko?
Kiedyś sprzedałeś frytkownicę, żeby iść na randkę z panną.
Już zerwaliśmy.
Tak mnie zlałaś, że obiecałem sobie, że nic więcej nie sprzedam.
Poszukaj dobrze.
Gdzie ono zniknęło?
Nogi mu wyrosły i uciekło?
- Rozbieraj się. - Co?
Rozbierz się. Uprasuję ci koszulę.
Skąd ten pomysł?
Na ostatniej rozprawie miałeś trochę pogniecioną.
Wyglądałeś niechlujnie.
Wyprasuję ci, tylko ją zdejmij.
Dobra, dobra, czekaj.
Sam zdejmę.
Dobra, no to już.
A, jasne.
Dziwne.
Rety.
Gdzie to się podziało?
Czego szukasz? Nadal tego żelazka?
W lodówce?
Nie żelazka.
Wczoraj schowałam tu
smażone anchois, wołowinę w sosie sojowym
i ogórki faszerowane z kimchi.
Ale gdzieś zniknęły.
No co ty? Masz sklerozę?
Co ja pocznę?
Chyba się rozbeczę.
Ty smarkaczu.
Wszystko zjadłeś?
Kiedyś zwinąłeś mi żeberka,
kimchi i ślimaki, żeby nakarmić panienkę.
Mam rację. To ty.
Wcale nie.
Mówiłem, że zerwaliśmy!
Ty chłystku!
To boli!
- Ty mały… - Boli!
Boli, mówię!
Gdzie jedzenie?
O rany!
Coś powiedział?
- Co? - Mamo!
Ty łobuzie!
No i widzisz? Wyglądasz ładniej i pewniej.
Serio?
Krzywo.
Zjedz, szybko.
Zjeść? Nie zamierzałem.
Ale powinieneś.
Wiesz, że sytość aktywuje układ przywspółczulny,
a to wzmaga spokój i opanowanie.
Z pustym żołądkiem gorzej zniesiesz ataki.
No jedz.
Serio nie chcę.
Zjedz i widzimy się na dole. Idę z tobą.
Dokąd?
Nie.
A jeśli ten koleś znów za tobą pójdzie i cię pobije?
Nikt mnie nie pobił.
Umiem się obronić.
Ty na moim miejscu już leżałabyś martwa.
Ja mam się dobrze.
- I tak pójdę. - Mowy nie ma.
- „Papier, kamień, nożyce”. - To nie zabawa.
Trzy cztery!
Super. Czekam na dole.
Hej, Ha-neul!
Kurde. Że też zagrałem kamieniem…
Przysięgam, że nie ukradłem!
Wróciłam.
Gdzie byłaś rano?
Gdzieś.
Co zwinął?
Żelazko i jedzenie z wczoraj.
Tylko on mógł je zabrać.
A może to ty?
Co?
Ha-neul w życiu by tego nie zrobiła.
Twoja siostra była czołową uczennicą w kraju.
A potem zdała arcytrudny egzamin na studia.
Pracowała w jednym z trzech najlepszych szpitali i ratowała tam życia.
Niczego by nie ukradła.
A czemu nie?
Może zaślepiła ją miłość.
Pan z poddasza ma dziś rozprawę.
Może wzięła żelazko, żeby uprasować mu ciuchy,
i jedzenie, żeby go nakarmić?
Tak było, Ha-neul?
Naprawdę wzięłaś…
Daj spokój.
- To nie ja. - Nie?
- Nie. - Wiadomo.
To nie ja.
Z drogi. To nie ja.
Widzisz?
To nie ona.
A więc to ty.
Wcale nie.
To nie ja.
To nie ja!
- Nie ja! - Ty!
- Wcale nie! - Nie kłam, smarku!
Jezu. Co ci?
- Mama rozkwasiła ci nos? - Nie ona.
Rymsnąłem, jak robiłem unik.
Nieważne. Na pewno to nie ty?
Odczep się. Już mówiłam.
Jasne.
Pójdę na górę i sprawdzę.
Pięćdziesiąt tysięcy wonów?
Za rozkwaszony nochal?
Dwa razy tyle.
No to po prostu się przyznam.
Chciałam uniknąć gderania.
- Ale nie wstyd mi. - Dobra.
Zgodzę się, bo jesteś moją siostrą.
Masz fart.
A co z tą kamerą? Coś ustalili?
Nic konkretnego. Ale chyba włamywacz ją podrzucił.
- Ciekawe, kto to. - No właśnie.
Nikt się tu nie kręcił?
- Nikt podejrzany? - Co?
Ktoś śledził Jeong-woo. Dlatego pytam.
Nieważne.
Czekaj.
Widziałem, jak ktoś wchodzi za nim na dach.
Co? Kiedy?
W dniu, w którym się wprowadził.
Właściciel knajpy to niezłe ziółko.
To mój wujek.
Miłego dnia.
PUSAŃSKI MILMYEON
Hej, Su-beom. Randka w ciemno?
Jestem wolny cały miesiąc.
A ładna jest?
Dobra, daj znać.
Co on sobie myśli, że gada na Ha-neul i wujka?
To nie on.
Dopiero teraz mówisz?
Dopiero teraz pytasz.
Uznałem, że ktoś zabłądził
albo przyszedł w odwiedziny, i tyle.
Po co ktoś by go śledził?
Może ludzie z Makau nasłali zbirów, żeby się go pozbyć?
Co ty gadasz? Dosyć tego.
- Wyjdź. - No co?
Może zamiast czekać na sąd, sami go załatwią?
Nie pleć bzdur.
Jeong-woo, gdzie jesteś?
Czekam na ciebie.
Ha-neul.
Lepiej nie idźmy tam razem.
Jeong-woo.
Nie wiem, czy ci o tym mówić tuż przed rozprawą.
Co? O czym?
Pierwszego dnia
mój brat widział, jak ktoś wszedł za tobą na dach.
- Co? - Już schodzę.
Zaraz pogadamy.
KANG JIN-SEOK
Jeong-woo.
Gdzie on jest?
MIEJSCE DLA ŚWIADKA
OSKARŻONY
OBROŃCA
Nadal nie odbiera.
Zaraz się zacznie. Co z nim?
Proszę wstać.
Trzecia rozprawa w sprawie śmierci
dziedziczki kasyna z Makau rozpoczęła się o 10.00.
Minęło już pół godziny,
a doktor Yeo nadal się nie zjawił.
Dzisiejsza rozprawa rozstrzygnie,
czy dostarczony artykuł medyczny
zostanie przyjęty jako dowód.
Rozprawa wzbudza duże zainteresowanie,
bo zeznawał będzie autor artykułu.
Jakieś wieści od oskarżonego?
Gdzie on jest?
Przepraszam, wysoki sądzie.
Oskarżony nie odbiera. Wnoszę o przełożenie rozprawy na jutro.
Przepraszam.
Mam dowód.
Chciałbym zgłosić dowód.
Każda tajemnica w końcu wyjdzie na jaw.
KANG JIN-SEOK
Kang Jin-seok.
Doktorze Kang.
Musimy pomówić. Proszę opuścić szybę.
Nie zajmę długo.
Halo! Jin-seok!
Jin-seok! To byłeś ty!
W porządku? Przepraszam.
Przepraszam!
Kim ty jesteś?
Dlaczego…
Dlaczego?
HEPARYNA
Aresztować go.
Tak, wysoki sądzie.
Nareszcie…
prawda, na którą tak czekaliśmy,
wyszła na jaw.
Idzie!
Tu News Time i wieści z ostatniej chwili
w sprawie śmierci dziedziczki kasyna z Makau.
Po śmierci Jamesa Changa,
ojca ofiary, który przez 30 lat prowadził kasyno w Makau,
całą fortunę odziedziczyła Chang Bing.
Okazuje się, że młodszy brat jej ojca
z zawiści posunął się do morderstwa.
Podejrzani wprowadzili do kroplówki
leki przeciwzakrzepowe, które zabiły ofiarę.
W tym celu przekupili pielęgniarkę Park, która pracowała w klinice Yeo.
Był świadkiem, nie podejrzanym.
Śledził pan Yeo, bo wahał się pan,
czy wyjawić mu prawdę.
Tyle że…
nie mógł pan tego przewidzieć.
Dlaczego więc rozłożył pan kamery na sali
i w całej klinice?
To był jego dawny nawyk.
Ukształtowany po tym incydencie.
Protaminę proszę.
- Protamina. - Już.
Ja podam protaminę.
Co się dzieje z EKG?
Przynieście defibrylator.
Przygotujcie go.
Kto podał potas?
Rozum ci odjęło?
To nie ja, proszę pana.
- To pan… - Skup się!
Wapń, szybko.
Dwieście dżuli.
- Gotowe. - Jezu.
Wstrząs!
Oskarżono go o cudzy błąd lekarski.
Szukał sposobu, aby się chronić.
WYDZIAŁ ŚLEDCZY
POLICJA
Jego dawny nawyk ocalił Jeong-woo.
Jednak bał się wyznać prawdę.
Nie miał odwagi ujawnić jej samemu.
Panie z poddasza?
Niestety nie udało mu się dostarczyć wiadomości tak, jak planował.
Dlatego prawda pozostała ukryta.
- Jest! - Panie Yeo?
Czy państwa nowy dowód…
Nie rozumiał, dlaczego Jeong-woo nadal jest podejrzewany.
Do samego końca był w rozterce.
Kierować się sprawiedliwością czy strachem?
Jeong-woo potrzebował czasu, by ochłonąć.
Niezasłużenie wiele wycierpiał.
Poznał gorzki smak porażki i rozczarowania.
Nie wiedział, kogo za to winić, i czuł się zagubiony.
Lecz nadszedł kolejny, zwykły dzień.
I nikt nie dbał o jego ból.
Historia Jeong-woo to świetny temat.
Może do niego zadzwonię?
No pewnie! Był kiedyś w programie.
Mam jego numer.
Mógł go zmienić. Zadzwoń szybko.
Dobra.
To będzie niezły hit.
- Kim. - Tak?
Robiliśmy maseczki z Jeong-woo.
- No tak. - Nie wyrzuciliśmy ich?
- Nie, zostało mnóstwo. - Ludziom teraz go żal.
Wykorzystajmy okazję, a może sprzedamy cały zapas!
Byłoby świetnie! Tylko przejrzę umowę.
- Tak. - Proszę.
Przekujemy kryzys w sukces!
Dzień dobry wszystkim!
DOKTOR YEO NIEWINNY
Mówiłem, że tego nie zrobił.
Może zadzwońmy?
Teraz? Po tej bijatyce?
No wiesz, warto byłoby się pogodzić.
No i nie mamy pracy.
Jeong-woo, słyszałem wieści.
Bardzo się cieszę.
Może to opijemy?
HWAYU PHARMACEUTICALS LEE HYO-SANG
PREZES OH REDAKTOR HWANG
MAMA
Cześć, mamo.
Jestem z ciebie dumna.
Wiedziałam, że jesteś niewinny.
Wydaj oświadczenie i zakończ temat.
Skrywane tajemnice…
przynoszą ból.
Pozostaje jedno pytanie.
Dlaczego Kang, anestezjolog z sali operacyjnej,
nie poszedł na policję, choć miał jednoznaczny dowód?
Pewnie się wahał, bo w grę wchodziła ofiara śmiertelna.
Z pewnością obawiał się odwetu za ujawnienie
umyślnego zabójstwa.
Widziałaś moją fioletową koszulę?
Fioletową?
Oddałam do pralni.
Okej.
A przy okazji…
Jak się ma pan z poddasza?
Po procesie chyba ze trzy dni nie wychodził z domu.
Pewnie jest wykończony.
Mam do niego żal, bo dał ci kosza.
A jednocześnie mu współczuję.
Nie dał mi kosza.
Nie kłam, sama słyszałam.
YEO JEONG-WOO
Jeong-woo, wszystko gra?
Wiadomo, że nie.
Jadłeś już?
Pewnie nie ma apetytu.
Nadal milczysz…
Nie.
No przecież.
Posadziliśmy na dachu kapustę, ale dawno nie była podlewana.
O rajku.
Chyba muszę natychmiast iść na górę.
Co wy tu robicie?
Jak widzisz…
smażymy boczek.
Dawno go nie jedliśmy.
Zaproś kolegę. Może jeszcze nie jadł.
Ale…
Nie przeszkadzajcie mu.
Usmażcie na patelni.
Nie.
Mięso robione na grillu i smażone na kuchence
smakuje inaczej.
Jeju, ale pachnie.
Na pewno jest pyszne.
- Co robisz? - Po co tu przyszłaś?
- Co? - Na co ci konewka?
Pomyślałam,
że podleję kapustę.
Na pewno?
Wcześniej cię nie obchodziła.
Nie gadaj bzdur. Ciągle jej doglądam.
Jest i Ha-neul. Wol-seon, przyniosłem jeszcze to.
- Już sfermentowało. - Super.
Komu wina?
- Mnie. - Dość tego.
Przyznajcie, że przyszliście do pana z poddasza,
a nie żeby grillować, pić ginseng
albo podlewać kapustę.
Dość tej szopki.
Jeong-woo!
- Zapraszamy! - Hej!
Trzeba opić koniec procesu.
Szczery i bystry, jak na pokolenie Z przystało.
Zapraszamy.
- Ale… - Jest wino.
Nie trzeba było.
Trzeba, trzeba.
Mamy mnóstwo mięsa. Kto to zje?
A wyrzucać to grzech.
Usmaży pan resztę?
Przyniosłem wino. Otworzy pan?
Dobrze.
- Przytrzyma pan? - Jasne.
No proszę! Brawo!
- Dobra robota. - I cyk.
Proszę bardzo.
Rety, silny jest.
- Dziękuję. - Rety.
Ja…
Siadaj.
To ja siądę.
- Pewnie. - Proszę bardzo.
Zdrowie.
Czekajcie na mnie!
- No to raz. - Zdrowie!
Zdrowie!
Nieźle panu wchodzi.
Przechyl butlę.
Szklaneczka.
- Proszę. - Dziękuję.
Dużo pan przeszedł.
Musi pan czuć i ulgę, i złość.
Wszystko naraz.
Mieszane uczucia.
Niesłusznie pana oskarżyli, ale prawda wyszła na jaw.
Proszę się napić i zapomnieć.
Tak zrobię.
Czemu pan nie odbiera?
Cóż… Bez powodu.
Przecież to oczywiste.
Tym, co się od pana odwrócili, teraz się odmieniło.
- Mam rację? - Podłe.
Już mogliby nadal pana nie lubić, jak my.
Przestań. Przecież go lubicie.
Niby za co?
Sama słyszałam,
jak bezdusznie dał kosza mojej córce.
Mówiłam, że to nie tak.
Nie wyprawiłabyś tej fety, gdybyś go nie lubiła.
To wszystko było dla nas.
A jemu daliśmy się poczęstować.
Proszę zajadać.
Kilka dni nie wychylił pan nosa z pokoju. Pewnie nic pan nie jadł.
Co? A ty skąd wiesz?
Właścicielka tego domu
musi wiedzieć, czy jej najemca żyje, czy padł.
Musi mi płacić czynsz. To wszystko kosztuje.
Niezła wymówka.
Co ty bredzisz? Przecież ja nawet nie jestem miła.
Zaprosiliśmy cię, bo mieliśmy resztki.
Patrz, uśmiecha się.
Eun-jeong, skończyłaś zajęcia?
Pójdziemy na tteokbokki?
Przecież tego nie lubisz.
Musisz iść?
Jem burgera z koleżanką. Na razie.
Nieważne, jedzmy.
Chciałbym zapłacić.
Zapłacę w ramach podzięki.
Proszę, karta.
Nie musisz.
Ja stawiam.
To mogę wziąć jeszcze suszone mięso?
A co, nie stać cię?
To weź też orzeszki w miodzie.
Ale zadowolony.
Nie chciałeś napić się w domu?
Nie.
Zamierzałem wypić w parku.
Mieszkam z córką.
Nie cierpi, jak piję w domu.
Ach, te nastolatki.
Mówi, że jej nie rozumiem, bo nie lubię tteokbokki.
Przypominam sobie, co jadła jako dziecko,
i kupuję taiyaki i chleb w jajku.
A ona mówi, że to dla staruchów.
No i wstydzi się, że mam kanał na NeoTubie.
- Chyba usunę konto. - Czemu?
Mówiłeś, że nagrywasz z nudy.
Zasubskrybuję jeszcze raz.
Nie trzeba.
Założyłem kanał zachęcony sukcesem Jeong-woo.
Pomyślałem, że to łatwe.
Niby nie jesteście przyjaciółmi, ale nie dałeś mi na niego gadać.
Bo kiedyś byliśmy.
Ale się pokłóciliśmy.
Tak czy siak,
byłem z nim zżyty.
Przykro było patrzeć, jak cierpi.
Zadzwoń do niego, skoro się martwisz.
Na pewno doceni parę słów pociechy.
Myślisz, że mogę?
Pewnie, zadzwoń.
Bo wiesz…
Kto ci pomoże zaleczyć ten żal, który trawi cię od środka?
Mój biedny pan z poddasza.
Cały ten czas byłeś niewinny.
Ale dałeś kosza mojej córce!
Ty draniu!
- Przepraszam. - Musisz być zrozpaczony.
To lubisz go czy nie? Zdecyduj się.
Nie lubię.
Lubić kogoś, kto odrzucił moją córkę?
Bidulka siedzi w domu, bo ma depresję.
Ale jako matka córki w jego wieku
żałuję go.
Bin Dae-yeong?
Drań zadzwonił choć raz, kiedy byłeś na dnie?
Nie, ale…
Co pani…
Słuchaj no.
Nie raczyłeś się odezwać, kiedy był w kłopocie.
Jak śmiesz dzwonić do niego teraz?
Jak możesz patrzeć na siebie w lustrze?
Proszę pani, dzwonię, bo się niepokoję…
To trzeba było zadzwonić wcześniej.
Spadaj na drzewo,
zanim wyleję na ciebie kubeł lodowatej wody.
Co powiedział?
Mówiłem, że lepiej nie dzwonić!
Co się na mnie wściekasz?
Upiłeś się jednym piwem? Dziwak.
Niech szlag to trafi!
Nienormalny jesteś.
Nie jedz, skoro mnie nie lubisz. Oddawaj.
Ja tak powiedziałem?
W życiu!
Oddaj ważkę, którą więziłaś mi na głowie!
- Oddawaj. - Jest w Yangpyeongu.
Oddaj!
Lee!
Chcę ją z powrotem!
Chcę do Yangpyeongu!
Jeśli taki łajdak
jeszcze będzie zawracał ci głowę,
lepiej go wyklnij jak ja, jasne?
Mamo, dosyć.
Co jest?
To nie fair!
Ja pierwszy zauważyłem tego świadka!
Wzięliby mnie do policji, gdyby wtedy go złapali!
Tak mi wstyd, że nie mam pracy.
Kradnę pieniądze od Ha-neul, mamy
i wujka.
Strasznie mi wstyd.
Mnie też okradasz?
Ile wziąłeś?
- Pięćdziesiąt tysięcy? - Więcej.
- Sto siedemdziesiąt? - Jeong-woo.
- Słuchaj. - Mniej.
Może już pójdziemy?
Dlaczego?
Zostało jeszcze trochę ginseng.
Co z tego? Wstyd mi za was!
Sto tysięcy?
- Więcej. - Chodź.
- Weź bluzę. - Dobra.
Dwieście tysięcy?
Mniej.
Dobranoc.
Niezła zagwozdka.
Nie zgadniesz, co?
Wybacz, moja rodzina zachowuje się jak idioci.
Nie szkodzi.
Właściwie jestem wdzięczny.
Nie chciałem być sam.
Serio?
To mogłeś zadzwonić.
Czekałam, aż sam…
Wybacz, że milczałem.
To nic.
Nie dzwoniłam, żebyś miał czas wszystko przetrawić.
Ci, którzy mogli zadzwonić, milczeli.
A ci, którzy nie powinni, dzwonili.
Ha-neul, napijemy się?
Tylko we dwoje?
Tak. Tylko we dwoje.
Pewnie.
Chodźmy.
Sądziłem, że…
przyjmuję to wszystko ze spokojem.
Poznałem już wcześniej smak porażki.
I nie miałem takiej rodziny jak ty.
W każdym razie
miewałem już trudne chwile.
Ale wiedziałem, że problemy nie omijają nikogo,
i mówiłem sobie, że muszę się cieszyć
tym, co mam.
Poza tym…
byłem dumny, że tak dobrze to znoszę.
Ale gdy patrzę wstecz,
widzę, że wcale nie byłem taki silny.
Po prostu nigdy wcześniej nie sięgnąłem dna.
Bredzę od rzeczy.
Czemu tak patrzysz?
Po prostu…
Serce mi się kraje…
na myśl, ile straciłeś.
Ale zyskałem coś bardzo cennego.
Podobasz mi się.
Takie nagłe wyznanie?
Pamiętasz, co mówiłem?
Że jesteś dla mnie jak lek na receptę.
Być może nigdy nie zacząłbym leczyć PTSD,
bo miałem ciebie.
Działasz jak antydepresant.
Moje życie jest gorzkie.
Ale ty – słodka.
To jak jeść słodycze na morzu goryczy.
Słodycze na morzu goryczy?
Bo życie smakowało gorzko,
ale chwile z tobą były cudownie słodkie.
To jak jeść gorzką paproć w słodkiej czekoladzie.
Już rozumiem.
Maszyna z maskotkami!
Na pewno tego nie próbowałaś.
Nie.
No to już. Ogarnę ci pluszaka.
No dobra.
Czekaj.
- Co robisz? - A, tak.
To z ekscytacji.
Okej.
Leż tam grzecznie!
Brawo, za pierwszym razem!
A mówiłem, że mi się podobasz?
Co?
No tak.
Mogłaś nie wiedzieć.
Ale podobasz mi się.
Wiedziałam, ale…
A skoro o tym mowa, wyłowię ci pluszaka.
Dobra.
Tak zrób.
Lody!
Lody są najlepsze po pijaku.
Wiadomka.
A właśnie.
Nie powiedziałem, że mi się podobasz.
Powiedziałeś. Kilka razy.
Podobasz mi się.
- Wybierz sobie loda. - Dobra.
Rany, ale ten księżyc świeci.
Faktycznie.
Jest taki okrąglutki, że aż mam ochotę pomyśleć życzenie.
Mój problem się rozwiązał.
Teraz pomóż odzyskać szczęście Ha-neul.
Musisz krzyczeć?
Tylko tak księżyc nas usłyszy.
Pewnie tego nie wiesz.
- Ale… - Wiem.
Podobam ci się, tak?
Skąd wiesz?
To wyznanie czy żart?
Jesteś jak…
fasolka, którą zasadziłem.
Byłam już antydepresantem i słodkością na morzu goryczy.
Później paprocią w czekoladzie.
- A teraz fasolką? - Tak.
No bo…
nie mogę się doczekać, aż wykiełkujesz.
Widzisz, rozpaczliwie potrzebowałem kogoś, kto by we mnie uwierzył.
Wystarczyła tylko jedna osoba.
I pojawiłaś się ty.
Czy mogę…
potrzymać cię za rękę?
Tak.
Możesz.
Raju, ale ten księżyc lśni.
Oj tak.
Piękny jest.
Mówiłem ci?
Mówiłeś.
Naprawdę?
Jesteś śliczna.
Tego nie mówiłeś.
Nie?
A to ci mówiłem?
Co?
Podobasz mi się.
Tego wieczoru Jeong-woo
wyznał mi swoje uczucia wiele razy.
Jego słowa bolały,
bo czułam, jaki był samotny.
Mówiłem ci?
Podobasz mi się.
Ty mi też.
DOKTOR KRYZYS
Powtarzał, że mu się podobam.
Wzięliśmy się za ręce.
Czyli jesteście parą.
Para, jak nic.
Ha-neul aż nosi, żeby się z tobą umówić.
Ty kretynie!
Jak powinna wyglądać idealna randka?
Będzie romantycznie, przygotuj się.
Wiesz, co to znaczy „słodki”, co nie?
Zawsze chciałam podyskutować o artykułach.
Napisy: Lidia Bogucka