DOCTOR SLUMP
Pasa! Dito!
Dito!
Yeo Jeong-woo!
-Yeo Jeong-woo! -Yeo Jeong-woo!
Akala ko noon, kakaiba ang natitipuhang lalaki ng mga babae sa Seoul.
"Paano naging astig 'yon?"
"Paanong mabait 'yon?"
Hindi ko maintindihan ang mga nagkagusto sa kanya.
Ganoon din ako.
Grabe.
Ang ganda talaga ni Ha-neul.
Kung itsura ang basehan,
siya ang pinakamaganda sa klase… Hindi, sa buong eskuwela.
Labanan mo 'ko.
Wag mo akong pigilan.
Di ko talaga
maintindihan ang mga nagsasabing maganda si Ha-neul.
Bakit ako masaya
na kasama kita?
Bakit gumaan ang loob ko
noong nakita ka?
PIGS' FEET RESTAURANT
Bakit ikaw ang unang naiisip pag masama ang loob ko?
Magiging magaling ka, kahit nasaan ka.
Bakit nakakaluwag ng loob ang sinasabi mo?
Palpak ang blind date.
Ano?
Sinasabi ko sa iyo ito ngayon.
Sumaya ako nang marinig ko iyon.
Sa totoo lang…
Bumilis ang tibok ng puso ko.
Ano bang nangyayari
sa atin ngayon?
DOCTOR SLUMP
Bakit ka narito?
Kasi…
Baka umiiyak ka kaya susunduin sana kita.
Paano mo nalamang baka umiiyak ako?
-Ano? -Iyong palpak kong interview.
Alam mo, 'no?
Kasi…
Si Kyung-min pala ang nagsabi sa direktor ng ospital tungkol sa akin.
Ni hindi ako na-interview dahil sa kaunting sinabi niya.
Pero hindi masama ang intensiyon niya.
Magkakakilala raw ang nasa industriyang ito
at mas mahihirapan ka kung sa huli na nila malaman.
Totoo iyon.
Siyanga pala…
Bakit ka pumunta?
Ano?
Kahit mga kaibigan, di aabot sa ganito.
Sino'ng pupunta sa Hwabon para lang sa kaibigan?
Kasi…
TRAVEL FOCUS
-Para mamasyal. Ano ngayon? -Ano?
Totoong nag-alala ako sa iyo.
Sa Seoul Station lang ako sana. Pero nagka-idea ako.
Naisip kong di pa ako nakakapunta sa Hwabon.
At dahil masama ang loob mo,
lumanghap tayo ng sariwang hangin at kumain ng masarap.
Kaya, oo. Narito ako para mamasyal.
Gano'n pala. Pamamasyal.
Susunod.
Nariyan na.
-Bakit? -Akala ko, mamamasyal ka.
Ano?
Hayon, may pamplet. Kukunin ko.
Hindi na…
Ayos lang…
Seryoso ka?
Muntik na ako mahulog sa kanya.
Bakit ba ako pumunta pa rito?
Hay.
Halika. Dalian mo.
Nariyan na!
Ang huling makarating doon ay mapipitik sa noo. Deal?
Sige, wala naman tayong ibang ginagawa. Tara.
Ready, set…
Set…
Di pa ako nagsasabi ng "go". Madaya!
Di ako madaya!
Para patas, nauna na ako dahil mas malakas ka sa 'kin!
Patas ka riyan.
Hoy!
Ano?
Hoy!
Ang hirap.
Bakit ang tagal mo?
Humaharang ang pantalon ko.
Patingin ng noo mo.
Sige na nga, pitikin mo na.
Pa-picture ka?
-Di ko alam. -Bakit hindi?
Kaunti ang mga picture mo dahil di ka nagta-travel.
Tayo ka roon. Sige na.
-Sige na nga. -Ayan. Doon ka.
Ayos.
Ayan, ang ganda. Pati mga tupa, naka-pose.
Heto na. One, two, three.
Smile.
Heto ulit. One, two, three.
Ganyan nga. Nice. One, two, three.
Ang ganda! One, two, three!
Ang ganda no'n.
Tingnan mo. Maganda, di ba?
Ipapadala ko mamaya. Tara.
Dapat may group picture din. Di tayo kukuha?
Tayong dalawa?
Kukunan ko na.
Heto na. One, two, three.
-Parang di tayo magkakilala. -Talaga?
Hindi, mas masahol pa.
Ngumiti kaya tayo?
-Sige. -Tara.
One, two, three.
Itong mga group picture ay… di pangit.
Ano 'yan? Ano'ng tinitingnan mo?
-Ano? -Teka.
-Bakit naka-zoom sa mukha ko? -Kasi…
-Tinitingnan ang mga dapat ipaayos. -Ano?
Uy, magpa-Botox ka.
Ano sa tingin mo? Gawin ko?
Wag na.
Ipa-Botox mo ang kulubot mong buhay.
Salamat.
Ano 'yon?
Baka naglulupasay na ako kung di dahil sa 'yo.
Salamat.
Kumusta? Bumuti ba ang pakiramdam mo?
May parte ko na iniisip na mabuti na ito.
Di ko alam kung gusto ko talaga ito o nagmamadali akong magkatrabaho
dahil nahihiyang wala akong trabaho.
Di ko rin kayang magtrabaho talaga ngayon. Tama lang din na nangyari ito.
Tama.
Magpahinga ka muna at maghanap ng mas maganda kapag handa ka na.
-Oo. -Mabuti.
-9:00 p.m. ang huling tren? -Sampung minuto pa.
May oras pa.
-Ayos ka lang, Pa? -Ayos lang.
-Papa! -Makikiraan.
Sir, ayos lang kayo?
-Doktor ako. Ano'ng nangyari? -Kasi…
Nagpa-surgery siya rati para sa myocardial infarction.
Naka-pacemaker siya, pero medyo luma na iyon.
-Baka iyon. -Atake sa puso. Tawag ka sa 911.
Sige.
Jeong-woo.
Bakit?
-Jeong-woo, 'yong defibrillator. -Ano?
Okay.
Papa. Bangon na.
-Handa na. -Atras.
Isa pa.
1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8.
Naku, buti na lang.
Mag-ingat ka rin.
Nakakilos agad at nakakahinga na siya. Aayos rin siya.
Salamat. Maraming salamat.
HWABON STATION
Sana umayos siya.
Uy, Jeong-woo.
Ano?
Ano'ng iniisip mo?
Wala lang.
Hala.
Naiwan tayo ng tren. Paano uuwi?
-Oo nga. -Hintayin natin ang unang tren?
Alas-singko pa.
-Pitong oras pa tayong maghihintay. -Paano na?
Matulog dito.
Dito na tayo magpalipas ng gabi.
Tara.
Ano?
Di man lang siya nahiya?
Wala pa ba si Ha-neul?
Wala pa.
Kumusta kaya ang interview?
Wala pa sa bahay at di pa ako tinatawagan.
Siguro, maayos. Kaya gano'n.
Sabi niya, pormalidad lang at makakapasa siya.
Di ko dapat ipinahiya sa mga tiyahin niya gayong gustong magpahinga.
Dahil sa 'kin, napilitan siyang pumunta roon.
Ano ba? Di siya ang tipo na bibigay dahil lang pinipilit.
-Pinili niyang pumunta. -Kahit na.
Sana hindi siya malungkot at umiiyak.
Tama na iyan. Umakyat na tayo.
Wag ka na malungkot.
WELCOME
HWABON TOURIST HOTEL
Salamat.
Ingat kayo.
-May mga kuwarto kayo? -Mayroon po.
Dalawa ang kukunin.
Dalawa na lang po ang natitirang bakante.
Pero nililinis namin 'yong isa, kaaalis lang ng bisita.
Maghihintay po ng isang oras.
Isang oras?
Magsama tayo ng isang oras. Okay lang?
Oo naman.
Ito ba ang CR?
Uy, may ref.
Grabe, ang daming beer.
Inom muna tayo ng beer habang naghihintay?
Inom tayo?
Napagod ako. Ang sakit ng binti ko.
-Umupo ka rin. -Ano?
-Mag-relax ka rin. -Sige.
-Naku! -Hay!
-Ano bang… -Naku.
Hoy.
Ganito kita nakikita.
Di bilang isang lalaki.
Bilang isang katawan lang. Isang buhay. Protein. Parang ganoon.
Protein lang ako sa iyo?
Gusto mong tingnan kita bilang lalaki?
Sira ka ba?
Pag ginawa mo 'yan, di na kita kakausapin.
Gano'n din ako. Di na ako magpapakita sa 'yo.
Nagkakasundo na tayo sa wakas.
Kaya nga. Wag na tayo magkahiyaan. Umupo na tayo at uminom.
Sige.
Hay.
Ang daming nangyari.
Di ako na-interview,
pero may nailigtas ako.
At dito pa tayo matutulog.
Kakaiba 'yong pakiramdam kanina.
Sa wakas, nagkasilbi ulit ako.
Baka kaya talaga tayo napunta rito ay para iligtas siya.
-Hoy. -Ano?
Humihikab ka? May sinasabi pa akong malalim.
Di ko mapigilan.
Nakakaantok ang sinasabi mo.
Nanggaling sa taong di masyadong natutulog.
-Di masyadong natutulog? -Mali ba?
Nakikita kitang nagdiya-jogging tuwing umaga.
Gano'n pala.
Matagal ako matulog dati…
Pero ano?
Nahihirapan ka matulog ngayon? Insomnia?
Hindi.
Ano? Bakit ayaw mo sabihin?
Hay.
MS. KONG WOL-SEON
Nakalimutan ko siyang tawagan.
-Sasagutin ko sa labas. -Sige.
Bilisan mo, uubusin ko ito.
Gawin mo ang gusto mo.
Hello, Ma.
Dito na ako magpapalipas ng gabi.
Sariwa ang hangin.
Ang interview?
Sa bahay na tayo mag-usap.
Sige po. Good night.
Bakit lahat ay tinatawagan ako?
Ano 'yon?
Ano pa? Kukumustahin ko ang interview.
Maayos naman?
Narito ako pero hindi pinaharap sa direktor ng ospital.
Talaga? Sinabi iyon ni Kyung-min?
Ano'ng sinabi niya para ma-cancel ang interview?
Mali rin si Jeong-woo.
Bakit siya nagsumbong sa 'yo?
Bakit hindi? Dapat lang na malaman.
At hindi siya nagsusumbong.
Ipinapaliwanag lang niya kung bakit siya pumunta ng Hwabon…
Ano?
Nasa Hwabon siya?
Pumunta lang siya para mamasyal.
Palusot 'yon.
Halata namang gusto ka niya.
Pumunta siya dahil nag-aalala siya.
Wag ka na.
Iyon na 'yon!
Inaya ka niyang manood ng sunrise.
Tapos, pumunta ng Hwabon para samahan ka.
Gusto ka talaga niya.
Sigurado, 100%.
Di totoo 'yan.
Gawin mong 200% o 300%.
Alis na kung walang sasabihing matino.
Bakit puro siya kalokohan?
Bakit napakainit?
Paano na? Ayaw huminto ng pagdugo!
Gauze at six-inch EB!
Narito na 'ko.
Uy. Welcome back.
Tapos na linisin. Aalis na 'ko. Magpahinga ka na.
Puwede bang…
samahan mo ako?
Ano?
Samahan ako ngayong gabi.
Dito ka muna.
Gusto mong…
maglaro ng Go-Stop?
Ano? Go-Stop?
Nakita ko itong mga baraha.
Baka di mo pa nalalaro.
Tuturuan kita.
Sige.
Ilalagay ko itong bag sa kuwarto.
Sige.
Ano'ng mayroon sa kanya?
Bakit niya hinila ang kamay ko?
Ba't mapang-akit siya mag-aya maglaro?
-Uy, Jeong-woo. -Uy.
Salamat.
Para saan?
Ayaw kong mapag-isa.
Kaya salamat.
-Simulan na natin? -Sige.
Ang matalo, pipitikin sa braso. Deal?
Mabubulok ang braso mo kung gano'n.
At mababali ang sa iyo.
Mabilis ako matuto.
Okay.
Matira matibay.
-Halika rito. -Sige.
Ayan na.
Ta-da!
Tuturuan kita paano magsimula.
Kailangan lang pagparehuhin ang mga drawing.
-Kita mo ang gwang na 'to? -Oo.
Tatlo nito, tatlong puntos.
Apat nito, apat na puntos.
-Lima nito? -Limang puntos.
Hindi, 15 na puntos.
Tatlong ibon, makakakuha ng godori.
-Lima. -Godori.
Ito, cheongdan, hongdan, at chodan.
Kunin sila para sa tatlong puntos.
-Okay. -Okay.
Simulan natin.
Naku, ang pangit ng mga baraha ko.
Oo, ganyan.
Uy! Nakakuha ako ng tatlong ibon. Godori.
-Isa, dalawa, tatlo, apat na puntos. -Ibon?
Godori. 9, 10, 11, 12 na puntos.
One go.
One go?
Kunin lahat!
Talo.
Ito at…
Nagawa ko! Isa pa! Okay.
Go. Two go.
-Okay. -Marunong ka na talaga, 'no?
Unang beses ko lang maglaro.
-Jeong-woo. -Ano?
Gusto ko talaga subukan ito.
Subukan alin?
Hayan! Practice lang 'yon!
Sige.
Simulan ang totoong laro? Magaling ka!
Baling braso.
Magiging ayos ka lang ba?
Paano mo ako mapapalo ng 30 beses?
Sige. Tatlo na lang.
Tatlo?
Teka.
-Ang saya. -Laro ulit tayo.
Pinagbigyan kita kanina, okay?
-Pakibalasa nang maayos. -Wag mong pagsisisihan ito.
Kataka-taka.
Marami akong gustong itanong sa kanya, tulad ng bakit di siya
makatulog nang mahimbing
o bakit lagi niyang hinihila ang braso ko.
Pero hindi ako makapagtanong.
Eun-jeong, kain na!
Pasaan ka? Di mo ako sasamahan ngayong Linggo?
Kakain kami ng rosé tteokbokki.
Hindi ko alam bakit sikat iyon ngayon.
Gusto namin.
Oo nga pala.
-Papa. -Ano?
Pahingi ng pera para sa hair salon?
Sige.
Masusunod ang iyong kahilingan.
Ito para sa pagkain.
Ito para sa buhok.
-Kulang ito para sa buhok ko. -Di ba, gupit?
Ang gupit estudyante ay 10,000 won lang.
Wala kang alam.
-Biro lang… -Wag na nga!
Eun-jeong!
Bin Eun-jeong…
Ang batang iyon…
Ni hindi ko na mabiro ngayon.
Pagkain ng palaka.
Pagkain ng palaka?
Makakahanap tayo ng mga insekto sa paligid.
Tingin tayo roon.
Hintay, Jin-woo.
Saan ka pupunta?
Mama, may nakita akong tipaklong.
Puwede mo hulihin?
Sige. Para sa 'yo.
Sandali. Dito ka.
Hayon.
Hay,
Mama, gamitin mo ang kamay mo.
Ang kamay ko?
'Yong papa ni Ju-won, kamay ang ginagamit.
Pero takot ako sa mga insekto, Jin-woo. Huhulihin ko nitong lambat.
Hayon.
Nakuha ko!
Mama, lumipad dahil sa 'yo.
Kainis.
Hay.
Wala naman tayong ginawang masama. Dito talaga tayo kailangan maghiwalay?
Alam ko.
Nag-alala ang mama mo sa pagpunta natin sa Sokcho.
Paano pa kaya na magkasama tayo buong gabi?
Kahit na, nakakatawa na magkahiwalay tayong uuwi.
Basta, para di na siya mag-alala.
-Uwi na. -Sige na.
-Magpahinga ka. -Ikaw rin.
Mama, nasa bahay si Ate?
Di ko alam. Di pa siya tumatawag.
ORIHINAL NA MILMYEON NG BUSAN
Hindi ba parang may nangyari?
Bakit? Ano naman?
Parang di naging maayos ang interview.
Bakit naman? Nagkausap kayo?
Hindi.
Sabi sa inyo, sasabihin pagkauwi niya.
Sabi niya sa atin na lilipat na siya roon nang ilang araw lang.
Kaya ano pang dapat pag-usapan?
Ayaw lang niya sabihin kung ano'ng nangyari.
Ganoon din ako noong bumagsak ako sa civil service exam.
Sa tingin ko, bagsak siya sa interview.
Tanungin na lang natin pagdating.
Malalaman din natin pag narito na siya.
Itapon mo ito.
Mga plastic.
Ito, mga lata.
Kumusta po?
Uy.
Puwede ba ako magsampay rito?
Siyempre po. Bubungan n'yo ito.
Oo nga pala.
Salamat sa pakikibagay sa mga hipag ko.
Kapag nagbukas ka na ulit ng practice. Magpapagawa ako.
Wala po kayong kailangan ipagawa.
Wag ka magsinungaling.
Seryoso po ako.
May harmony na ho ang mukha ninyo. Natural at maganda.
Grabe, marunong ka mambola ng babae.
Kung nasa bahay si Ha-neul, iimbitahan kita sa baba para magprutas.
Pero dahil wala siya, baka mahiya ka lang.
May pinuntahan po siya?
Pumunta siya ng Hwabon kahapon pero di pa siya umuuwi.
Baka doon siya ulit matutulog.
Basta, mag-barbecue tayo minsan.
-Sige po. -Sige na.
Hoy, Ha-neul. Nasaan ka?
Ako? Nasa bahay.
Nasa bahay ka.
Ang ingay riyan.
Iyong TV 'yon.
Gano'n ba?
Batang sutil!
Bakit di ka umuwi?
Ano ba? Ang sakit.
Bahay ba ito?
Bakit di ka umuwi?
Umuwi ako at lumabas ulit.
Gano'n ba?
Sige.
Ayos. Laban tayo.
Sige, laban tayo.
Ano? Tapos ka na?
Umuwi na tayo.
Ano?
Ano 'to? Bakit gulat na gulat ka?
Kasi…
Natuwa lang talaga akong tumambay kasama ka.
Sa arcade, sa videoke, Go-Stop. Ang saya pala ng mga iyon.
Tapos?
Tapos… Naisip kong magpakasaya pa bago ako umuwi.
Uy. Gusto mong pumunta sa isang lugar?
Walang pinagbago ang lugar na 'to.
Naaalala mo? Nag-uunahan tayo rito para maunang dumating.
Paano ko makakalimutan?
Puntahan natin ang classroom natin.
Classroom natin? Puwede ba?
Ano naman? Umalis tayo agad pag nahuli. Magaling ka naman tumakbo.
-Hay, naku. -Tara.
Matatalo kita!
Grabe.
Nagbabalik ang nakaraan, ano?
Oo.
Oo nga. Ito ang upuan ko.
At ito ang akin.
Lagi akong nag-aaral na ganito.
Hindi kaya. Lagi kang ganito.
"Kailangan ko mag-aaral! Magpakatatag ka!"
Hoy, hindi ako ganyan.
Hay.
-Jeong-woo. -Ano?
Ano'ng gagawin mo kung magiging estudyante ka ulit?
Hindi ko alam.
Hindi ko pa naisip dati.
Ikaw?
Gusto kong…
kumuha ng CSAT ulit. Di nakita sa resulta ang kaya ko.
Dati ko pa iniisip iyan.
Bakit ka pumalpak doon?
Perfect ka sa mas mahirap na mock test.
May sakit ako noong araw na iyon.
Masakit ang buong katawan ko.
Alam ko pagkatapos ng exam na di ako makakapasok sa gusto kong eskuwelahan.
HANGUK NATIONAL UNIVERSITY
NAGLO-LOAD ANG RESULTA
RESULTA NG HANGUK NATIONAL UNIVERSITY PREMED
NAM HA-NEUL WALA SA LISTAHAN
Sobrang sama ng loob ko noong nakita ko ang resulta.
Laging mataas ang inaasahan sa akin ng lahat.
At lagi akong napipilitang pasayahin sila.
Ang pressure na 'yon,
nagpatuloy hanggang pagtanda ko.
Naiintindihan ko.
Marami kang sinakripisyo.
Ang kabataan mo, oras kasama ng mga kaibigan,
pakikisama sa iba, maliliit na libangan. Lahat.
Isinakripisyo mo lahat, siyempre, sasama ang loob mo.
Hay.
Ano'ng iniisip mo?
Wala. Tara na.
Makakauwi ka na?
Sinadya mong hindi umuwi.
Ano?
Di mo alam paano sasabihin sa pamilya mo na bumagsak ka sa interview.
Kaya ayaw mong umuwi?
Paano mo nalaman?
Parang nakukuha na kita.
Masyado mong pinapahirapan ang sarili mo.
Wag mong intindihin ang iba at sarili mo muna ang alagaan mo.
Kailangan mong maging maayos ngayon para malampasan mo ang bukas.
Tinanong mo ako kung ano'ng gagawin ko kung magiging estudyante ulit ako.
Oo.
Kung maibabalik ko ang panahon,
gusto kong yakapin ka…
dahil naaawa ako sa 'yo.
Hala!
May tao ba rito?
Naku.
Ano'ng nangyayari?
Protein lang siya, pero bakit ang puso ko ay…
-"Protein"? -Susmaryosep.
"Puso"?
Mabuti ba sa puso ang protina?
Hindi po iyon.
Ate, nakabalik ka na. Kumusta ang interview?
Kasi…
Di ako mapupunta sa Hwabon.
Bakit? Bumagsak ka?
Oo, di naging maayos ang interview.
At hindi pa ako handa.
Magpapahinga pa ako. Puwede po?
Siyempre.
Ayaw ko talagang pumunta ka roon.
Ako rin. Sino'ng magbibigay sa 'kin ng pera?
Dito ka na sa Seoul. Maraming ospital dito.
Papasok na po ako sa kuwarto.
Sige.
Mas madali iyon kaysa sa inasahan ko.
Di na 'ko sana nagtagal sa labas.
Gising pa sila, hinihintay ako.
Kumusta naman?
Sinabi ko ang totoo.
Magaling. Matalino ka. Kuha mo ako agad.
Good night.
Good night din.
KYUNG-MIN
Uy. Ano 'yon?
Jeong-woo, may gagawin ka bukas?
-Bukas? -May sasabihin ako sa 'yo.
Magkita tayo sa café malapit sa ospital. Sige.
Uy.
Ano ito?
Nakatagong camera sa klinika mo.
Ito? Ano'ng ibig mo sabihin…
Pumunta ako roon, kukuha ng mga file para sa 'yo.
Noon ko nakita iyan.
Sino'ng gagawa nito?
MALIWANAG NA BUKAS KASAMA ANG MAMAMAYAN!
Kung saan-saan may camera.
Pinapanood nila ang bawat galaw ko.
Sino'ng gagawa nito?
May mga fingerprint ba?
Papatingnan namin sa NFS agad-agad.
Pakitingnan ang buong klinika ko, baka di ko nahanap lahat.
Gagawin namin.
Di ako makapaniwala.
Masaya akong nangyari ito.
Nawawalan na ako ng pag-asa kasi wala akong magawa.
Pero ngayon, may maiimbestigahan na.
Titingnan nila lahat ng nagtrabaho roon.
Malamang may mahanap sila.
Sa tingin mo, may kinalaman ang mga camera sa insidente?
Siguro.
Siyanga pala,
bakit ngayon mo lang nabanggit ang tungkol sa camera?
Pumunta ako sa bahay mo kahapon pero umalis ka bigla.
Hindi kahapon.
Bakit di mo agad sinabi noong nakita mo ang camera?
Iyon ba?
Hindi ko naisip na may kinalaman sa insidente ang camera.
Akala ko, prank lang iyon.
Kaya hindi ako nagmadaling sabihin.
Kung anuman, di ko malalaman kung hindi dahil sa 'yo. Kaya, salamat.
-Walang anuman. -Nga pala.
-Tawagan mo si Ha-neul. -Ano?
Nasira mo ang interview niya.
Dapat humingi ka ng paumanhin.
Jeong-woo.
Gusto mo siya?
Gusto mo siya? Dahil mukhang oo.
Hindi ko alam.
At bakit ko kailangang sabihin sa 'yo?
Oo nga. Di kailangan.
Pero malulungkot ako kung mayroon.
Di ka dapat nagsasaya ngayon.
BRAVO MY LIFE DRAFT BEER
Sabihin mo. Kumusta ang Hwabon?
Nag-bike kami.
Nag-bike kayo?
Kumain din.
Kumain.
At uminom ng beer.
Tapos, ginawa n'yo.
Hala. Ginawa ang ano?
Umamin ka. Bakit gulat na gulat ka?
Anong umamin?
Sinabi ko nang magkaibigan kami.
Wala kang mararamdaman kahit
magsama kayo buong gabi sa hotel?
-Bakit? -Ano?
Nag-hotel nga kayo?
Nagpalipas kayo ng gabi?
Hindi. Sumakay kami sa huling tren.
Baliw ka!
Nagpalipas man kayo ng gabi o sumakay sa huling tren,
ang sigurado ay may nararamdaman siya para sa 'yo.
-Di gano'n 'yon. -Oo kaya.
Hindi nag-aaksaya ng oras o atensiyon ang mga lalaki sa babaeng di nila gusto.
Pero sa kalagayan niya, di ko alam kung dapat ito para sa 'yo.
Pero sigurado akong gusto ka niya.
-Nakukuha mo ang sinasabi ko? -Ewan ko sa 'yo.
Hay, naku.
Nakakahiya ka talaga.
Ha-neul!
Sabihin mo! Saan kayo pumunta?
Hoy.
ORIHINAL NA MILMYEON NG BUSAN
Sa totoo lang,
gusto kong malaman.
Bakit niya ako pinuntahan?
Puwede bang
samahan mo ako?
Ano'ng ibig niyang sabihin doon?
Gusto kong yakapin ka
dahil naaawa ako sa 'yo.
Bakit napapalambot ng mga sinasabi niya ang puso ko?
Jeong-woo!
Ha-neul.
Ano'ng mayroon?
May itatanong ako sa 'yo.
Huminga ka muna nang malalim.
Ikaw…
Ba't napakabait mo?
Ano?
Para kang bata at ang sama mo noong high school.
Bakit mo ako dinala sa arcade, sa Sokcho, at sa eskuwela natin?
Bakit nag-aalala ka sa akin?
Bakit mo biglang
hinila ang kamay ko?
Bakit mo sinabing samahan kita?
Bakit ka pumunta sa Hwabon?
May gusto ka sa akin?
May nararamdaman ka,
ano?
Sa totoo lang…
Di ka dapat nagsasaya ngayon.
Sa totoo lang na ano?
Sa totoo lang…
Wala akong nararamdaman para sa 'yo.
Nagiging mabuti lang akong kaibigan.
Pasensiya kung nalito kita.
Mag-iingat na ako.
Kasi…
Ano…
Narinig namin lahat…
Di namin narinig.
Nagpo-pork belly kayo.
Bakit sa taas n'yo ginawa? Bakit?
Doon kami lagi nag-iihaw ng karne.
Kahit na.
May nakatira na roon ngayon.
Kaya bakit…
Kasi…
Pumayag si Jeong-woo na magkarne kasama namin.
Kaya kami nasa taas.
Masama ito.
Nakita natin siya na ni-reject.
Ano'ng pinagsasasabi mo?
Wag ka mag-imbento.
Di siya ni-reject.
Hindi naman siya nagtapat.
Sabi niya, siya ang nagdala sa kanya sa Sokcho
at humila ng kamay niya.
Tinatanong lang niya bakit niya ginawa iyon.
Di lang 'yon ang kuwento.
Tinanong dahil gusto niya siya.
Halata naman.
Gustong-gusto niya.
Kaya totoong ni-reject siya.
Tama ka. Talagang ni-reject siya.
Walang pag-asa.
Siguro, umiiyak na siya ngayon.
Mali kayo!
Hindi siya inayawan!
Nakakainis.
Pero grabe rin ang lalaking iyon.
Ba't ang bait sa kanya at pumunta pa ng Hwabon kung ayaw niya?
Teka.
Magkasama sila buong gabi?
Di ba magkasama rin sila sa Sokcho?
Nagsama ulit ng isa pang gabi.
Dalawang kuwarto ang kinuha namin. Dalawa.
Wala akong nararamdaman para sa kanya.
Tinanong ko lang dahil nababagot ako.
Kaya wala na kayong pakialam doon.
-Okay. -Okay.
Mamamatay na 'ko sa hiya.
Hindi tama ito.
Mali ito.
Ano'ng gagawin…
Kumusta po?
Binanggit n'yong mag-barbecue minsan.
Naku, ang daming alikabok doon.
-Maraming alikabok. -Marami nga po.
Naku, doon, marami rin.
Mauna na po ako.
Diyan din, marami.
Naku. Sige, aalis na!
Susmaryosep.
Naubusan ng sangkap, di ka makakakain.
Pa-library po ako.
Sarado kami.
HOPE VEGETABLE STORE
Gano'n pala. Naubusan siya ng sangkap.
-Hello. -Hello.
Ano'ng kakainin ko?
BACON TUNA MAYO
Ang suwerte ko.
Hay. Dapat ba lumipat na ako?
Sandali.
Nabaliw yata ako kahapon. Hindi, talagang nabaliw ako.
Alam mo nang medyo kulang-kulang ako ngayon.
Di ako nag-iisip nang tama, kaya…
Sana hindi mamali ang pagkakaintindi mo.
Mauna na ako.
Sana hindi tayo magkahiyaan dahil dito.
Siyempre, hindi. Di mangyayari iyon.
Alis na 'ko.
Paano ko sila mahuhuli?
Ano 'yan?
Alis!
-Miss. -Insekto!
-Teka lang. -Insekto!
Teka lang.
Magaling kang humuli ng insekto.
Salamat.
HOPE OB-GYN CLINIC
"Lee Hong-ran"?
Kilala n'yo ako?
Ano ba 'to?
Ginawa kong nakakaasiwa ang mga bagay.
Di ko siya puwedeng iwasan lagi.
Babatiin ko siyang parang wala lang.
Okay. Kaya ko ito.
Kayo ko…
Hindi, di ko kaya.
Mahuhuli na 'ko.
Hoy, Ha-neul.
Bakit bumabali ka ng pangako? Sabi mo, di magkakahiyaan.
Ano, kasi…
Gusto kong umastang ayos lang ang lahat pero hiyang-hiya kasi ako.
Kaunti lang ang kaibigan ko kaya di ko alam ang pinagkaiba.
Pinagkaiba ng pagkakaibigan at pag-iibigan.
Hiyang-hiya ako na di kita naintindihan at nagmukha akong tanga.
Ha-neul.
Sa ngayon, kaya
di ako puwedeng magpakatotoo…
wala akong karapatan gawin iyon.
Kaya wag kang mahiya.
Tabi lang! Emergency ito!
Tabi muna! Makikiraan!
Nahulog sa hagdan.
Nabagok ang ulo niya. Naku po.
Sana ayos lang siya.
Wala pa tayong nakikitang pagbabago sa ngayon.
Kailangan mo ng oras para maghilom, dahan-dahanin natin.
Maganda ang ginagawa mo.
Okay.
Maiba ako.
May mga nagbago ba sa buhay mo matapos iyong insidente sa truck?
Halimbawa, binabalikan iyon sa panaginip mo.
O alerto ka at tensiyonado araw-araw.
Wala akong mga ganoon.
Mabuti naman.
Ang pagkakaroon ng PTSD matapos ang isang aksidente ay karaniwan lang.
Nabanggang kotse o pagkahulog.
Siguradong pamilyar ka rin bilang doktor,
traumatic na karanasan sa medisina…
-Sa medisina? -Oo.
Maraming doktor na dumanas noon ay nagkakaroon ng PTSD.
Nahihirapang huminga o namumutla pagpasok sa OR.
Nanginginig pag humawak ng pang-surgery,
o hirap makakita ng dugo.
Naipit sila sa nakaraan.
Gano'n pala.
Sa ngayon, di ako puwedeng magpakatotoo…
wala akong karapatan gawin iyon.
Binabangungot ako gabi-gabi.
Sa panaginip,
ginagawa ko ang lahat para mailigtas siya.
Pero namamatay siya
lagi.
Gabi-gabi kong binabalikan ang insidenteng iyon.
Sinisisi ko ang sarili dahil nabigo akong iligtas ang pasyente ko.
Di ka dapat nagsasaya ngayon.
Baka kaya tumimo ang sinabi niya…
ay dahil iyon din ang nararamdaman ko.
Kaya…
HWABON
Kaya ko bang magpagaan ng loob ng kahit sino?
Puwede ba akong…
mag-alala para sa iba?
Paano ko…
Ha-neul, bakit?
Ano'ng mayroon?
Napakasakit siguro.
Ayos lang.
Aayos din ang lahat.
Nadama ko ang hirap niya…
na parang akin din iyon.
Nakibahagi ako…
sa kalungkutan niya.
Ha-neul.
Di ako dapat maging masaya.
Kahit ngayon lang…
Na-miss kita.
DOCTOR SLUMP
Nagpapakatatag lang ako dahil sa 'yo.
Higit pa sa pagkakaibigan lang.
Pero di ko masabi kung gusto ko siya.
Para kang iniresetang gamot.
Ano? Tingin ba niya, mapapabilis nito ang puso ko?
Hinalughog namin ang buong klinika, walang ibang camera.
Jeong-woo. Kumusta ka?
Nakita ng kapatid kong may lalaking sumusunod sa 'yo.
Sino ka? Bakit mo ako sinusundan?
Nagsalin ng Subtitle: Miray Lozada-Balanza