DOKTOR KRYZYS
Podaj tutaj!
Do mnie!
Yeo Jeong-woo!
Wtedy sądziłam, że dziewczyny z Seulu gustują w dziwnych facetach.
„On niby jest fajny?”
„Niby taki miły?”
Nie rozumiałam, co w nim widzą.
Ja myślałem podobnie.
Rany.
Ślicznotka z tej Ha-neul.
Biorąc pod uwagę wygląd,
jest numerem jeden w całej klasie… Nie, w całej szkole.
Broń się.
Nie powstrzymuj mnie.
Muszę przyznać,
że nie rozumiałem, co koledzy widzą w Ha-neul.
Więc skąd radość,
którą czuję dziś, gdy jesteś obok?
Skąd ulga,
gdy cię widzę?
Dlaczego, gdy mi smutno, zwracam się do ciebie?
Wszędzie sobie poradzisz.
Dlaczego twoje słowa niosą ukojenie?
Ta randka to porażka.
Co?
Przyznam to otwarcie.
Cieszyłem się, że tak wyszło.
Prawdę mówiąc…
…moje serce zabiło mocniej.
Co się z nami dzieje
ostatnimi czasy?
DOKTOR KRYZYS
Co ty tu robisz?
Cóż…
Chciałem cię pocieszyć, gdybyś płakała.
Dlaczego miałabym płakać?
- Jak to? - Wiesz, co się stało.
Prawda?
Bo widzisz…
Czyli to Kyung-min opowiedział o mnie dyrektorowi szpitala?
Przez jego paplaninę nie dali mi nawet szansy.
Nie zrobił tego z zawiści.
Uznał, że w branży wszyscy się znają
i byłoby jeszcze gorzej, gdyby dowiedzieli się później.
Może i tak.
Swoją drogą…
Czemu przyjechałeś?
Co?
Nawet przyjaciel nie jechałby taki kawał.
Kto tłukłby się aż do Hwabonu?
Bo ja…
PRZEWODNIKI
- Przyjechałem na wycieczkę. - Co?
Fakt, martwiłem się o ciebie.
Miałem czekać na stacji w Seulu, ale zdałem sobie sprawę,
że nigdy nie byłem w Hwabonie.
A skoro zepsuli ci humor,
to pomyślałem, że możemy pozwiedzać i coś zjeść.
Tak, przyjechałem na wycieczkę.
Na wycieczkę, rozumiem.
Następny.
Idę.
- Co? - A wycieczka?
Co?
Tam są przewodniki. Wybiorę jakiś.
Nie, ja…
Nie musimy…
Poważnie?
To tylko wycieczka, a prawie zemdlałam.
Po co jechałem taki kawał drogi?
Rany.
Nadążaj!
Jadę.
Ostatni na tamtej górce dostaje prztyczka w czoło. Co ty na to?
Innych planów nie mamy, to możemy się pościgać.
Gotowi, do startu…
I…
Hej, nie powiedziałem „start”. Oszukujesz!
Wcale nie!
To uczciwa przewaga, bo jesteś szybszy!
Uczciwa, akurat.
Hej!
Co?
Hej!
Co tak długo?
W tych spodniach źle się jeździ.
Dawaj czoło.
Dobra, dawaj prztyczka.
Zrobić ci zdjęcie?
- No nie wiem. - Dlaczego nie?
Nie jeździłaś na wycieczki, więc masz mało fotek.
Stań tam. Śmiało.
- No dobra. - Idź tam.
To cykamy.
Idealnie. Nawet owce dobrze się ustawiły.
Uwaga. Raz, dwa, trzy…
Uśmiech.
Raz, dwa, trzy…
Pięknie! Raz, dwa, trzy.
Świetnie! Raz, dwa, trzy.
Ładnie wyszły.
Zobacz. Fajne, co nie?
Później ci je prześlę. Chodźmy.
A zdjęcie grupowe?
W sensie we dwoje?
No to cykamy.
Raz, dwa, trzy.
- Jak obcy ludzie. - To prawidłowo.
Nie, nawet jeszcze gorzej.
Chociaż się uśmiechnijmy.
- Okej. - Uśmiech.
Raz, dwa, trzy.
Te wspólne zdjęcia wyszły… nieźle.
Co tam oglądasz?
- Ja? - Chwila.
- Czemu przybliżyłeś moją twarz? - Bo…
- Sprawdzałem, ile pracy wymagasz. - Co?
Zrobimy ci botoks.
Chcesz? Mogę ci wstrzyknąć.
Zapomnij.
Życie sobie wyprostuj tym botoksem.
Dzięki za dziś.
Co?
Byłabym w podłym nastroju, gdyby nie ty.
Dziękuję.
Czyli co? Przetrawiłaś tę rozmowę o pracę?
Gdzieś w głębi czuję, że tak będzie lepiej.
Nie wiem, czy chciałam mieć tę posadę czy po prostu jakąkolwiek pracę,
bo wstyd mi, że jestem bezrobotna.
Ale nie nadaję się teraz do pracy. Dobrze, że tak wyszło.
Rozumiem.
Daj sobie czas i wróć do pracy, gdy będziesz gotowa.
- Tak. - Tak.
- Ostatni pociąg jest o 21.00? - Zdążymy.
Na spokojnie.
- W porządku, tato? - Tak.
- Tato! - Przepraszam.
Słyszy mnie pan?
- Jestem lekarzem. Co się stało? - Tata…
miał kiedyś operację po zawale.
Ma rozrusznik, ale stary.
- To chyba to. - Ma zawał. Karetka.
Już.
Jeong-woo.
Co z tobą?
- Przynieś defibrylator. - Co?
Jasne.
Tato. Wstań, proszę.
- Gotowe. - Na bok.
Jeszcze raz.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Całe szczęście…
Proszę uważać.
Otrzymał pomoc i oddycha samodzielnie. Wydobrzeje.
Dziękuję. Bardzo dziękuję.
Oby z tego wyszedł.
Hej, Jeong-woo.
Tak?
Co się dzieje?
Nic.
Hej…
Jak wrócimy do domu?
- Dobre pytanie. - Czekamy na następny pociąg?
Odchodzi o 5.00.
- Nie możemy czekać tyle czasu. - Więc?
Przenocujmy.
Śpijmy w Hwabonie.
Chodź.
Co?
Tak bez ogródek?
OTWARTE
ZAMKNIĘTE
Ha-neul jeszcze nie wróciła?
Nie.
Ciekawe, jak rozmowa o pracę.
Nie wróciła ani nie zadzwoniła.
Pewnie dostała tę pracę.
Sama mówiła, że to tylko formalność.
Zawstydziłam ją przy ciotkach, a przecież miała odpoczywać.
Czuję się okropnie, że ją do tego zmusiłam.
Przestań. Ona nigdy nie zrobiłaby czegoś z presji.
- Sama chciała tam jechać. - I tak mi źle.
Mam nadzieję, że teraz nie rozpacza.
Chodź, idziemy na górę.
Rozchmurz się.
ZAPRASZAMY
HOTEL TURYSTYCZNY W HWABONIE
Dziękuję.
Do widzenia.
- Mają państwo wolne pokoje? - Tak.
Dwa, chcemy dwa.
Rozumiem. Akurat mamy ostatnie dwa wolne.
Ale jeden dopiero się zwolnił i czeka na sprzątanie.
Będzie dostępny za godzinę.
Godzinę?
Poczekamy razem. W porządku?
Jasne.
Tu jest łazienka?
Patrz, lodówka.
Rany, ile piwa.
Napijemy się, skoro i tak czekamy?
Chcesz?
Matko, padam z nóg.
- Usiądź sobie. - Co?
- Rozgość się. - No dobra.
- Rany! - Matko!
- Co ty… - Jezu.
Hej.
Powiem ci, co w tobie widzę.
Nie mężczyznę.
Tylko ciało. Życie. Białko. Coś takiego.
Widzisz we mnie tylko białko?
A co, mam cię traktować jak mężczyznę?
Odbiło ci?
Zrób to, a z przyjaźnią koniec.
I vice versa. Więcej mnie nie zobaczysz.
Wreszcie się w czymś zgadzamy.
Właśnie. Nie róbmy afery. Po prostu usiądźmy i się napijmy.
Dobra.
Rany.
Co za dzień.
Odwołali mi rozmowę o pracę,
ale uratowałam komuś życie.
A teraz spędzamy tu noc.
Dziwne uczucie.
Jakbym znów była coś warta.
Może los nas tu sprowadził, żebyśmy uratowali tego pana.
- Hej. - Co?
Ja się wywnętrzam, a ty ziewasz?
Nic nie poradzę.
Usypiasz mnie.
Akurat. Mało śpisz, to ziewasz.
- Mało śpię? - A nie?
Co rano się zrywasz na jogging.
No tak.
Kiedyś lubiłem spać, ale…
Ale co?
Masz problemy ze snem? Bezsenność?
Nieważne.
Czemu mi nie powiesz?
Jezu.
KONG WOL-SEON
Zapomniałam zadzwonić.
- Pogadam na zewnątrz. - Okej.
Byle krótko, bo wszystko ci wypiję.
Jak tam chcesz.
Cześć, mamo.
Zostanę na noc.
Dobrze się tu oddycha.
Rozmowa?
Pogadamy w domu.
Tak. Dobrej nocy.
Zmówiły się, czy co?
Co tam?
Jak rozmowa? Umieram z ciekawości.
Dobrze poszło?
Wręcz przeciwnie. Nie wpuścili mnie do dyrektora.
Serio? Kyung-min tak im nagadał?
Co takiego powiedział, że aż odwołali rozmowę?
A Jeong-woo?
Czemu ci doniósł?
Przecież mam prawo wiedzieć.
Zresztą to żadne donoszenie.
Chciał wyjaśnić, dlaczego fatygował się aż do Hwabonu…
Co?
Jest w Hwabonie?
Przyjechał pozwiedzać.
Też mi wymówka.
To oczywiste, że mu się podobasz.
Przyjechał cię pocieszyć.
Nie gadaj bzdur.
Żadne bzdury!
Chciał obejrzeć z tobą wschód słońca.
A teraz przyjechał aż do Hwabonu.
Jak nic jest zakochany.
Na 100%.
Nieprawda.
Racja, na 200 albo 300.
Dość tych bredni. Rozłączam się.
Co ona wygaduje?
Czemu mi tak gorąco?
Co teraz? Nadal krwawi!
Gaza i bandaż!
Wróciłam.
Hej. Jesteś już.
Skończyli sprzątać. Idę, a ty odpocznij. Do jutra.
Mogłabyś…
zostać ze mną?
Słucham?
Zostań ze mną.
Posiedź jeszcze.
Może…
pogramy w Go-Stop?
W Go-Stop?
Mają tu karty.
Pewnie nigdy nie grałaś.
Nauczę cię.
Jasne, pograjmy.
Tylko zaniosę rzeczy do pokoju.
Jasne.
Co go napadło?
Dlaczego złapał mnie za rękę?
I zapraszał tak uwodzicielsko?
- Hej, Jeong-woo. - Hej.
Dziękuję.
Za co?
Nie chciałem być sam.
Więc dzięki.
- Zaczynamy? - Pewnie.
Przegrany dostaje prztyczka w nadgarstek.
Będziesz miała obolałe nadgarstki.
A ty połamane.
Szybko się uczę.
No dobra.
To zaczynajmy.
- Do dzieła. - Jazda.
Dobrze.
Tadam!
Wyjaśnię ci podstawy.
Trzeba łączyć takie same obrazki.
- To jest gwang, widzisz? - Tak.
Zbierzesz trzy, masz trzy punkty.
Za cztery karty są cztery punkty.
- A za pięć? - Pięć.
Nie, 15 punktów.
Trzy ptaki dają godori.
- Za pięć. - Godori.
To są cheongdan, hongdan i chodan.
Za nie dostaje się trzy punkty.
- Dobra. - Okej.
Zaczynamy.
Ale mam dziś pecha.
To rozumiem.
Mam trzy ptaki! Godori.
- Cztery punkty. - To na pewno ptaki?
Godori. Łącznie mam już 12 punktów!
Pierwsze go.
Go, mówisz?
Pozamiatane!
Ale lipa.
A teraz…
Udało się! Znowu. Tak jest!
Go. Już drugie.
- Super. - Przyznaj, grałaś już w to.
Nie, to mój pierwszy raz.
- Jeong-woo. - Tak?
Bardzo chciałam spróbować.
Czego?
No dobra! To była rozgrzewka.
Jazda.
Zagrajmy na poważnie. Dobra jesteś.
Połamię ci je.
Na pewno tego chcesz?
Strzelisz mnie 30 razy?
Dobra, trzy razy.
Trzy?
Co?
- Fajna gra. - Rewanż.
Dałem ci fory, wiesz?
- Dobrze przemieszaj karty. - Pożałujesz.
To było dziwne.
Dlaczego nie mógł spać? Dlaczego ciągle chwytał mnie za rękę?
Dlaczego poprosił, żebym została?
Chciałam zapytać go o tyle rzeczy.
Ale nie zdobyłam się na odwagę.
Eun-jeong, śniadanie!
Wybierasz się gdzieś? Jest niedziela.
Umówiłam się na różowe tteokbokki.
Nie rozumiem, co ludzie widzą w tym daniu.
Dzieci je lubią.
A właśnie.
- Tato. - Tak?
Dasz mi kasę na fryzjera?
Pewnie.
Twoje życzenie jest dla mnie rozkazem.
To na jedzenie,
a to na fryzjera.
- Na fryzjera nie starczy. - To nie ścinasz?
Fryzjer dziecięcy tyle kosztuje.
Nic nie rozumiesz.
- Żartowałem… - Nieważne!
Eun-jeong!
Bin Eun-jeong…
Smarkula…
Nawet zażartować nie można.
Dla żab.
Jedzonko dla żab?
Tam na pewno znajdziemy jakieś robaczki.
Popatrz.
Zaczekaj, Jin-woo.
Dokąd biegniesz?
Mamo, patrz. To konik polny.
Złapiesz mi go?
Dobrze, spróbuję.
Odsuń się troszkę.
Tam jest.
Pudło.
Rękami, mamo.
Rękami?
Tata Ju-wona łapie je rękami.
Tyle że ja boję się robaków. Spróbuję złapać go w siatkę.
Tam jest.
Mam!
Przez ciebie nam uciekł.
Niech to.
Choroba.
Przecież nie zrobiliśmy nic złego. Nie musimy się tutaj rozchodzić.
No wiem,
ale twoja mama nie była zachwycona ostatnim wyjazdem.
Jak by zareagowała na wspólną noc?
I tak jakoś dziwnie wracać do domu osobno.
Posłuchaj mojej rady i jej nie martw.
- Leć. - No dobra.
- Wypocznij. - Ty też.
Mamo, Ha-neul wróciła?
Nie wiem. Nie zadzwoniła.
PUSAŃSKI MILMYEON
Nie masz złego przeczucia?
Co masz na myśli?
Ta rozmowa chyba jej nie poszła.
Dlaczego? Dzwoniła do ciebie?
Nie.
Powiedziała, że opowie, jak wróci.
A dopiero co szykowała się do wyprowadzki.
Więc o czym tu jeszcze gadać?
Wcale nam nie powie, jak poszło.
Zrobiłem tak samo, gdy spaprałem egzamin do służby cywilnej.
Chyba zawaliła tę rozmowę.
Nie kracz. Wróci, to się dowiemy.
Czyli na pewno już niebawem.
Wyrzuć to.
Do plastiku.
To puszki.
Dzień dobry.
Witaj.
Mogę wywiesić tu pranie?
Oczywiście. To pani dach.
Racja.
Dzięki, że postawiłeś ciotki do pionu.
Gdy wrócisz do pracy, zapiszę się do ciebie na parę poprawek.
Pani nie musi niczego poprawiać.
Kłamczuch.
Mówię poważnie.
Łączy pani idealne proporcje i naturalne piękno.
Pan to wie, jak oczarować kobietę.
Gdyby Ha-neul była w domu, zaprosiłabym pana na owoce.
Ale bez niej pewnie czułby się pan nieswojo.
Ha-neul wyjechała?
Wczoraj, do Hwabonu. Jeszcze nie wróciła.
Może zostanie tam na dłużej.
A my musimy tu kiedyś zrobić grilla.
- Tak. - Nie zatrzymuję.
Ha-neul, gdzie jesteś?
Ja? W domu.
Jak to?
A co to za hałas?
Telewizor.
Rozumiem.
Ty smarkulo!
Dlaczego nie wróciłaś do domu?
Rany, to bolało.
Przeprowadziłaś się tutaj?
Czemu nie wróciłaś?
Wróciłam, ale zdążyłam już wyjść.
Czyżby?
W porządku.
Spoko, zagrajmy.
Pokaż, co potrafisz.
Wyszalałaś się?
Wracajmy do domu.
Co?
Co tam? Coś taka zaskoczona?
Bo widzisz…
polubiłam te nasze wypady.
Automaty, karaoke, gry. To fajniejsze, niż myślałam.
I?
I chciałabym jeszcze poszaleć, zanim wrócę do domu.
Wiem, dokąd możemy pójść.
Nic się tu nie zmieniło.
Pamiętasz, jak ścigaliśmy się tą alejką?
Jak mógłbym zapomnieć?
Zajrzyjmy do naszej klasy.
Do klasy? To tak można?
Najwyżej uciekniemy. Przecież szybko biegasz.
- Błagam. - Chodź.
Będę pierwszy!
Nie do wiary.
Też czujesz to ukłucie nostalgii?
Czuję.
To było moje miejsce.
A to moje.
Przy nauce siedziałam tak.
Wolne żarty. Raczej tak.
„Szybko, muszę się uczyć! Dam radę!”
Wcale tak nie robiłam.
Rany.
Ano.
- Jeong-woo. - Tak?
Co byś zrobił, gdybyś mógł wrócić do szkoły?
Sam nie wiem.
Nigdy o tym nie myślałem.
A ty?
Chciałabym…
powtórzyć egzamin, bo było mnie stać na lepszy wynik.
Zawsze mnie to ciekawiło.
Dlaczego go zawaliłaś?
Próbny rozpykałaś, a był gorszy.
Na właściwym byłam chora.
Bolało mnie całe ciało.
Od razu po egzaminie wiedziałam, że nie dostanę się na wymarzoną uczelnię.
KOREAŃSKI UNIWERSYTET MEDYCZNY
ŁADOWANIE WYNIKÓW
KOREAŃSKI UNIWERSYTET MEDYCZNY WYNIKI REKRUTACJI
NAM HA-NEUL BRAK NA LIŚCIE
Gdy zobaczyłam, że się nie dostałam, byłam zdruzgotana.
Od zawsze dźwigałam brzemię oczekiwań innych.
I czułam presję, że muszę im sprostać.
Ta presja
towarzyszyła mi już zawsze.
Rozumiem cię.
Tyle poświęciłaś.
Dzieciństwo, czas z przyjaciółmi,
związki, zainteresowania. Wszystko.
Nic dziwnego, że byłaś załamana.
Rety.
O czym myślisz?
O niczym. Chodźmy.
Gotowa wrócić do domu?
Celowo odwlekałaś powrót.
Co?
Nie wiedziałaś, jak powiedzieć rodzinie, że nie dostałaś pracy.
Dlatego nie wróciłaś.
Skąd wiesz?
Chyba cię rozgryzłem.
Jesteś dla siebie zbyt surowa.
Zamiast myśleć o innych, pomyśl wreszcie o sobie.
Musisz dbać o siebie dziś, żeby dać sobie radę jutro.
Pytałaś, co bym zrobił, gdybym mógł tu wrócić.
Tak.
Gdybym mógł cofnąć czas,
chciałbym cię przytulić…
bo ci współczuję.
Uwaga!
Jest tu kto?
Rany.
Co się dzieje?
On jest tylko chodzącym białkiem, więc czemu moje serce…
- „Białkiem”? - Rety.
„Serce”?
Białko jest dobre na serce?
Nie o to chodzi.
To ty, Ha-neul? Jak poszła rozmowa?
Cóż…
Nie wyjeżdżam do Hwabonu.
A co? Nie poszło ci?
Niestety. Nic z tego nie będzie.
Poza tym nie jestem gotowa.
Mogę jeszcze odpocząć?
Oczywiście.
Nie chciałam, żebyś wyjeżdżała.
Ani ja. Kto poratuje mnie kasą, jak wyjedziesz?
Pracuj w Seulu. Szpitali tu od groma.
Dobra. Idę do siebie.
Jasne.
Poszło lepiej, niż się spodziewałam.
Za długo zwlekałam.
Nie spali, bo czekali na mnie.
No i jak poszło?
Powiedziałam im prawdę.
Gratuluję. Wzięłaś sobie moją radę do serca.
Śpij dobrze.
Ty też.
KYUNG-MIN
Cześć. Co tam?
Cześć, Jeong-woo. Masz jutro czas?
- Jutro? - Muszę ci coś powiedzieć.
Spotkajmy się w kawiarni obok szpitala. Do zobaczenia.
Cześć.
Co to?
Kamera ukryta w klinice.
Co masz na myśli?
Byłem w klinice dwa dni temu po dokumenty.
Wtedy ją zauważyłem.
Kto mógł to zrobić?
NADZIEJA NA LEPSZĄ PRZYSZŁOŚĆ!
Kamery były wszędzie.
Śledzili każdy mój ruch.
Kto mógł to zrobić?
Znaleźliście odciski?
Prześlemy to technikom do sprawdzenia.
Proszę, przeszukajcie klinikę. Kamer może być więcej.
Oczywiście.
Aż trudno uwierzyć.
Dobrze, że to wyszło na jaw.
Bezczynność mnie dobijała.
Ale teraz mamy nowy trop.
Policja jeszcze raz sprawdzi pracowników.
Na pewno coś odkryją.
Myślisz, że te kamery są powiązane z wypadkiem?
Możliwe.
Swoją drogą,
dlaczego powiedziałeś mi o tej kamerze dopiero dziś?
Byłem u ciebie wczoraj, ale cię nie zastałem.
Nie mówię o wczoraj.
Czemu nie zadzwoniłeś od razu, gdy ją znalazłeś?
A, o to chodzi.
Nie sądziłem, że to może mieć jakiś związek.
Uznałem, że to jakiś żart.
Dlatego nie powiedziałem od razu.
Cóż, gdyby nie ty, wcale bym się nie dowiedział. Dziękuję.
- Nie ma sprawy. - A właśnie.
- Powinieneś zadzwonić do Ha-neul. - Czemu?
Niechcący jej zaszkodziłeś.
Powinieneś przeprosić.
Jeong-woo.
Ona ci się podoba?
Co? Bo na to wygląda.
Sam nie wiem.
I chyba nie chcę z tobą o tym gadać.
Pewnie, nie musisz.
Ale gdybyś się zakochał, byłbym zawiedziony.
To nie czas na szczęście.
ŻYCIE NA SZCZYCIE PIWO BECZKOWE
Opowiadaj. Jak było w Hwabonie?
Jeździliśmy na rowerach.
Na rowerach?
I jedliśmy.
Jedliście…
I trochę wypiliśmy.
A potem to zrobiliście.
Niby co zrobiliśmy?
Przyznaj się. Nie udawaj niewiniątka.
Daj spokój. Niczego nie ukrywam.
- Jesteśmy tylko przyjaciółmi. - Czyżby?
I serce by ci nie drgnęło,
gdybyście spędzili razem noc?
- No i? - Co?
Spaliście w hotelu?
Spaliście w Hwabonie?
Nie. Wróciliśmy ostatnim pociągiem.
Ty wariatko!
Nieważne, czy wróciliście pociągiem czy spaliście w hotelu.
Ważne jest to, że on coś do ciebie czuje.
- Wcale nie. - Właśnie że tak.
Facet nie poświęca czasu lasce, która go nie interesuje.
Ale z jego bagażem nie wiem, czy wam kibicować.
Tak czy siak, podobasz mu się.
- Rozumiesz, co mówię? - Oj, przestań.
Niech to.
Jesteś niedorzeczna.
Ha-neul!
Opowiadaj! Gdzie jeszcze byliście?
Hej?
PUSAŃSKI MILMYEON
Przyznaję.
Zaintrygował mnie.
Dlaczego przyjechał?
Mogłabyś…
zostać ze mną?
O co mu chodziło?
Chciałbym cię przytulić,
bo ci współczuję.
Dlaczego mówi takie rzeczy, a ja czuję…
Jeong-woo!
Ha-neul.
Co się stało?
Muszę cię o coś spytać.
Złap oddech, zaczekam.
Dlaczego…
jesteś taki troskliwy?
Co?
W liceum byłeś dziecinny i złośliwy.
A teraz zabierasz mnie na automaty, do Sokcho i do naszej szkoły.
Co ja cię obchodzę?
I dlaczego ciągle…
łapiesz mnie za rękę?
Dlaczego chciałeś, żebym została?
Dlaczego po mnie przyjechałeś?
Czujesz coś do mnie?
To prawda…
mam rację?
Szczerze mówiąc…
To nie czas na szczęście.
Szczerze mówiąc… Co?
Szczerze mówiąc…
nic do ciebie nie czuję.
Chciałem po prostu być miły.
Wybacz, jeśli cię zmyliłem.
Będę bardziej uważał.
Bo my…
Ja…
Wszystko słyszeliśmy.
Wcale nie.
Jedliście sobie kolację.
Dlaczego jedliście na dachu? Po co?
Zawsze tam grillujemy.
I co z tego?
Teraz ktoś tam mieszka.
Dlaczego…
Bo widzisz…
Jeong-woo zgodził się na wspólne grillowanie.
Dlatego byliśmy na górze.
Ale koszmar.
Słyszeliśmy, jak dostała kosza.
Co ty opowiadasz?
Nie zmyślaj!
Jakiego kosza?
Nie wyznała mu uczuć.
Sama powiedziała, że to on zabrał ją do Sokcho
i złapał za rękę.
Ona spytała tylko, dlaczego to zrobił.
Ale nie bez powodu.
Spytała, bo się w nim buja.
Przecież to widać.
Jak nic czuje do niego miętę.
Więc jednak dał jej kosza.
Niestety tak. Bezlitośnie.
To koniec.
Na pewno wypłakuje oczy.
Wcale nie!
Nie dostała kosza!
Cholera.
Ja za grosz mu nie wierzę.
Nie troszczyłby się ani po nią nie jechał, gdyby nic do niej nie czuł.
Chwila.
To oni znowu spędzili razem noc?
Tak jak ostatnio w Sokcho?
Mam rację. Kolejna wycieczka.
Wynajęliśmy dwa pokoje. Dwa!
I nic do niego nie czuję.
Spytałam z nudy.
Zajmijcie się swoimi sprawami.
- Dobrze. - Jasne.
Co za upokorzenie.
Wszystko nie tak.
Co za porażka.
Co ja mam…
Dzień dobry.
Proponowała pani grilla.
Rety, ale tu brudno.
- Nakurzyło się. - No tak.
Tam też.
To ja już pójdę.
I tam.
Jezu. Już idę!
O matko.
Zabrakło produktów. Nic tu nie zjesz.
Idę do biblioteki.
Mamy zamknięte.
ZAMKNIĘTE
ŻYWNOŚĆ Z FARMY WARZYWA
Jasne. Produktów mu zabrakło.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Co by tu zjeść?
BEKON, TUŃCZYK, MAJONEZ
Mam dziś fart.
Może powinienem się wynieść?
Czekaj.
Wczoraj chyba nie byłam sobą. Na pewno nie byłam.
Sam wiesz, że jestem ostatnio nie w formie.
Nie myślę trzeźwo.
W każdym razie nie chcę nieporozumień.
To na razie.
Niech to nic między nami nie zmieni.
Oczywiście, że nie. Skąd.
Cześć.
Jak się je łapie?
Co to?
Złaź ze mnie!
- Proszę pani… - Robal!
- Proszę się nie ruszać. - Łazi po mnie!
Spokojnie.
Sprawnie pan łapie robaki.
Dziękuję.
KLINIKA POŁOŻNICZA
„Lee Hong-ran”?
Znamy się?
Co ja narobiłam?
Wmówiłam sobie coś i wszystko zepsułam.
Nie mogę go unikać w nieskończoność.
Będę udawać, że nic się nie stało.
Tak. Dam radę.
Dam radę…
Nie dam rady.
Spóźnię się.
Hej, Ha-neul.
Mówiłaś, że to nic między nami nie zmieni.
Próbuję…
Próbuję udawać, że wszystko gra, ale czuję się upokorzona.
Nie mam wielu przyjaciół, więc nie wiem, gdzie jest granica.
Między przyjaźnią a miłością.
Wstyd mi, że opacznie cię zrozumiałam i wyszłam na idiotkę.
Ha-neul.
Nie mogę…
być teraz w pełni szczery,
bo nie mam do tego prawa.
Nie miej do siebie pretensji.
Z drogi! Nagły przypadek!
Proszę zrobić przejście!
Spadł ze schodów.
Mocno uderzył się w głowę.
Oby się wylizał.
Za wcześnie, żeby mówić o poprawie.
Musi pani dać sobie czas. Bez presji.
Ale świetnie pani idzie.
Dziękuję.
Właśnie…
Czy od czasu tego incydentu z ciężarówką coś się zmieniło w pani funkcjonowaniu?
Czy ta sytuacja wraca do pani w snach?
A może towarzyszy pani ciągłe napięcie?
Na szczęście nie.
To świetnie.
Osoby po takich przeżyciach często cierpią na zespół stresu pourazowego.
Również po wypadkach drogowych.
Jako lekarz, wie pani, o czym mówię.
Nawet błędy lekarskie mogą…
- Wypadki? - Tak.
Wielu lekarzy, którzy uczestniczyli w takich wypadkach, cierpi potem na PTSD.
Mają duszności i bledną, kiedy tylko wejdą na ostry dyżur.
Nie mogą opanować drżenia rąk przy pracy
i źle znoszą widok krwi.
Są więźniami swoich wspomnień.
Rozumiem.
Nie mogę być teraz w pełni szczery,
bo nie mam do tego prawa.
Dręczą mnie koszmary.
W tych snach
robię, co mogę, żeby ją ocalić.
Ale na próżno.
Zawsze umiera.
Wracam do tego horroru każdej nocy.
Dzień za dniem obwiniam się o śmierć mojej pacjentki.
To nie czas na szczęście.
Może w głębi duszy sam tak czuję…
dlatego jego słowa tak bolą.
A więc…
HWABON
Czy mogę być teraz dla kogoś oparciem?
Czy to w ogóle możliwe…
żebym troszczył się teraz o innych?
Jak mógłbym…
Ha-neul? Co się stało?
Co się dzieje?
Musisz bardzo cierpieć.
Już dobrze.
Wszystko będzie dobrze.
Poczułam jego ból…
jakby był moim własnym.
Dzieliłam z nim…
jego smutek.
Ha-neul.
Dla mnie to nie czas na szczęście.
A jednak przed chwilą…
tęskniłem za tobą.
DOKTOR KRYZYS
Trzymam się tylko dzięki tobie.
To coś więcej niż przyjaźń.
Ale nie mogę ci jeszcze nic wyznać.
Jesteś jak lek na receptę.
Liczysz, że moje serce zabije mocniej?
Przeszukaliśmy klinikę, ale nie znaleźliśmy innych kamer.
Jeong-woo. Jak się masz?
Mój brat widział, jak ktoś wszedł za tobą na dach.
Kim jesteś? Dlaczego mnie śledzisz?
Napisy: Lidia Bogucka