DOCTOR SLUMP
Mga 20 taon nang nagluluto ng milmyeon si Tito.
Walang may alam kung bakit nagbago ang isip niya gayong
pumayag na siya noong nagtrabaho sa pagawaan ng fish cake ni Papa.
Talagang nagsisikap na si Ba-da nitong huli.
Ba't nagtatadtad ng pipino sa gabi?
Bakit ko ginugugol ang Biyernes ko sa pagpapakulo ng sabaw?
Dapat ituloy ko.
Pero hindi ko alam kung gaano pa
ang itatagal niya.
Siyanga pala,
wala pa bang trabaho si Ha-neul at humihilata lang sa bahay?
Wala akong narinig na bago, kaya baka oo.
Ano kung doktor? Nakapirmi sa bahay at walang trabaho.
Oo nga.
Pinagyabang ni Wol-seon na magiging propesor si Ha-neul.
Ang dami niya sigurong inaalala ngayon.
Nalulungkot akong isipin kung gaano siya nanlulumo ngayon.
Oo, nag-aalala rin ako.
At ang mama ko naman, talagang taas-noo ngayong panahong ito.
Gumagawa tayo ng alak sa first date natin.
Bakit hindi?
Kapag naburo na 'yan,
maiinom natin habang kumakain ng beef brisket. Masarap 'yon, di ba?
Tatlong buwan bago maburo?
Inumin natin sa pang-100 na araw natin.
Bakit ise-celebrate iyon? Di na tayo bata.
Bakit? Gusto kong alalahanin lahat.
Magiging mabuti ako.
Tatawag ako lagi, bibilhan ka ng masasarap.
Bubuhatin ko lahat ng mabibigat.
Poprotektahan kita.
Ano ba naman ito?
Paanong ang ganda mong uminom sa bote?
-Ang ganda mo talaga. -Paano naging maganda iyon?
-May tanong pala ako. -Ano 'yon?
Kailan ka pa naging maganda?
Seryoso.
-May boyfriend na si Hong-ran… -Tama na.
-Tigilan mo na 'yan. -At may nalaman siya.
Ang pag-ibig, parang paghihintay na maburo ang plum wine.
Parehong masaya.
Ang lahat ay nagpapatuloy sa mga buhay nila,
at ako ay dahan-dahang naglalakad sa sarili kong landas.
"Anong tanawin ang naghihintay sa paglikong ito?"
"Maayos na ba ako ngayon?"
Tinanong ko ang mga ito sa sarili ko.
DOCTOR SLUMP
Okay.
Subukan n'yo.
-Ang una kong milmyeon. -Aba naman.
Ikaw mismo ang nagtadtad ng pipino at gumawa ng sarsa?
Siyempre.
Pati ang sabaw at ang masa.
Dapat kuhanan ko.
Unang milmyeon ni Ba-da!
Kain na. Mabababad ang noodles.
Oo.
Kasinlasa halos ng iyo.
-Di ba? -Oo.
Hindi na masama.
Aba naman talaga!
Di ko ito mapaniwalaan.
Bakit ka umiiyak?
Siguradong di iyan nakakaluha sa sarap.
Ipinagmamalaki ko lang siya.
Ano?
Bakit nagdadrama ka sa milmyeon lang?
Lumala ang depression mo?
Ang mokong na 'to…
Tumutulong ka raw kay Tito araw-araw para magawa mo ito.
Nagsikap ka na ba nang ganoon sa kahit ano noon?
Hindi pa.
Tatlong araw lang, umayaw na sa taekwondo.
Umayaw rin agad sa art academy.
Umayaw sa civil service exam bago dumating ang workbook.
Kaya nga.
Napakagaling niya sa pagsuko.
Pero nagawa niya ito dahil sa pagpupursige at pagtitiyaga.
Ba-da.
Natutuwa lang akong nagsikap ka at may napagtagumpayan ka.
Iyon din ang gusto namin.
Isipin mo kung ano ang gusto mong gawin sa buhay habang nagtatrabaho rito.
Oo, tutulungan kita sa abot ng makakaya ko.
Ang sarap nito.
Narito na 'ko.
Pasok.
-Pasensiya, nahuli. -Ayos lang.
-Subukan mo. -Sige. Mukhang masarap.
-Kumusta? Sabihin mo ang totoo. -Ha?
Bagong putahe ba ito?
Parang iba ang lasa.
Nang paano?
Medyo kulang sa alat.
At baka dahil nahuli ako, medyo malabsak na iyong noodles.
At…
Bakit?
-Wag mo na kainin. -Po?
Ano po?
Tito Tae-seon.
Saan kayo pupunta?
-Labas tayo. -Bakit ba?
-Sumunod ka. -Ba-da.
-Labas. -Teka, ako…
-Ano'ng meron? -Labas.
May nagawa ba ako?
SARADO
Talaga?
Si Ba-da ang gumawa ng milmyeon na 'yon?
Ang Ba-da na kilala ko? Bunso n'yo?
Oo, mukhang pinaghirapan niya talaga.
Noong nakita ko, para akong sira,
naiyak ako dahil umayos na rin siya sa wakas.
Tapos, pinintasan ko ang niluto niya. Kaya pala ako nasipa palabas.
Ang totoo, naiinis ako na hindi siya nagsisipag.
Kaya natuwa akong makitang may narating siya.
-Nabawasan ang alalahanin ko. -Gano'n pala.
-Paano naman ang alalahanin ko? -Ha?
Inaya kitang maging kapamilya ko,
pero di mo ako sinagot.
Hindi ako nagkaroon ng pagkakataon.
Alam mo 'yan.
Ba-da.
Ano ito?
Nahihiya ka bang matanggap ang una mong sahod?
Hindi 'yon.
Bigla kayong nagbigay ng sobre na puno ng pera.
Dapat ko bang tanggapin?
Bakit ka umaasta nang matino?
Lagi mo akong hinihingan ng 50,000 won.
Gamitin mo nang maayos. Wag puro inom at gaming.
Nasa sa 'kin na 'yon.
Sino pa'ng nagpapasuweldo ngayon na nasa sobre pa? Napakamakaluma n'yo.
Aalis na po ako.
ORIHINAL NA MILMYEON NG BUSAN
Baby ko.
Ano 'yan?
Bakit mo hinahaplos iyang sobre?
May sinulatan ka bang babae?
Sulat sa panahong ito? Napakamakaluma.
-Hay. -Napapalibutan ako ng matatanda.
Ate, kain tayo ng karne.
Busog pa ako sa milmyeon.
Kain pa rin tayo. Gusto kitang ilibre.
Ilibre?
Libre mo?
-Oo. -Ulitin mo.
Ililibre mo ako at di ka nagpapalibre?
Nahihiya rin ako dahil hindi pa kita nalibre ng kahit ano.
Bilisan natin! Magsasara na sila.
Uy.
Panaginip ba ito?
Nagpapaloko ba ako? Ikaw ba si Ba-da?
Hindi ba talaga maskara ito?
-Kahina-hinala. -Ako ito.
-Tara na. -Aba.
HANYANG HWARO
Kumusta ang unang libre ng kapatid mo?
Ang sarap.
Di ko inakalang malilibre mo ako kahit kailan.
Ako rin. Tipo ko pala
na inililibre ang ate ng karne.
Kain pa.
Puro kuha lang ng pera ang ginawa ko sa 'yo,
pero gusto kitang ilibre kahit isang beses.
Bakit isang beses lang? Ituloy-tuloy mo.
Pag-iisipan ko.
Bakit? Huwag puro salita, dapat may gawa.
Nililibre na kita ngayon, kaya kain lang.
Kain lang.
Busog na ako. Di ko na kaya.
Heto na ang order ninyo.
Salamat.
-Ano 'yan? -Para kina Mama at Tito.
Babayaran ko na.
Sabi kong ako ang magbabayad.
Pero kuhanan mo ako.
Dapat mukhang panakaw na kuha. Parang paparazzi shot.
Oo na.
Hay.
Tinanggihan ba niya ako?
Nag-propose ako sa kanya,
pero ilang araw na, di pa ako sinasagot.
Di pa sumasagot sa kahit ano.
Di ba sinabi ko nang masyadong maaga?
Ano'ng gagawin mo?
Baka nag-aalinlangan kaya di pa sumasagot.
Baka bagay ka lang maging boyfriend,
hindi maging asawa.
Ano'ng pinagsasasabi mo? Di totoo 'yan.
Hoy, hindi ikaw ang makakapagsabi niyan.
Nasa sa kanya 'yon.
At saka, isipin mo.
Dapat sumagot na siya kung ikaw ang tipong inaasawa?
Grabe.
Ano na naman?
Ano kaya ang ayaw niya sa 'yo?
Nanghahamon ka.
-Laban hanggang dulo. -Binata ka pa rin.
-Sige. Ililibing ka rito. -Sige.
Narito na ang NI na pasyente.
Maghahanda na ako.
Dapat nag-message ka na lang kaysa pumunta pa rito.
Kasi…
Kakaiba mula pa consultation, kaya itinatanong ko.
Kakaiba? Paano?
Paiba-iba ang isip niya at parang palihim na nagre-record.
Amoy nakainom din noong consultation.
Kahit na, matutuwa na siya
kapag nagtagumpay ang surgery.
Kilala mo ako.
Di nakakapagpaputok ng blood vessel.
Kayang gumalaw nang mabilis ng kamay ko.
Di ko alam 'yon. Basta, good luck na lang.
Ang mokong na 'yon.
Magandang umaga. Galingan natin ngayon.
Iguguhit ko ang design mo
mula sa consultation at gagawing mas eksakto.
Ayaw ko nang magpaopera ulit kaya sana ito na ang huli.
Magtiwala ka.
-Bigyan ng 0.5 ml ng ketamine. -Sige po.
GV.
Handa ka na para sa M and M conference?
Hindi pa. Medyo mahirap.
Ipadala mo ang PPT, titingnan ko.
Salamat, ma'am!
Maraming pasyente bukas. Asikasuhin mo sila.
-Opo, ma'am. -Sige na.
BOYFRIEND
Nasa surgery ka? Wag mo kalimutang kumain.
Uy.
Jeong-woo, gusto mong maghapunan tayo?
Sige ba. Isipin mo na ang gusto mong kainin.
Pag-iisipan ko at magpapa-reserve na ako.
Reservation?
Kain tayo ng steak habang nakatingin sa Han River.
Bigla-bigla?
May sasabihin ako.
KIta tayo mamaya.
Kita n'yo na? Di lang akong pang-boyfriend.
Aba naman.
Ang galing ko.
Tama. Gawin lang na simple
at komportable.
-Sir. -Uy, Dr. Nam.
Libre ka ba ngayon? Puwede tayong magtsaa?
Sige, pasok kayo.
Natatanaw ang ilog at may wine…
Magandang gabi para masagot.
Jeong-woo.
Nandito ka na.
Ang ganda rito. Kailan ka pumunta rito?
Sa tingin mo, nakapunta na ako rito? Hinanap ko lang.
Hinanap mo ang lugar na ito at nagpa-reserve ng mesa?
Ano'ng okasyon?
Kasi…
Kain muna tayo?
Hay, naku.
Masyado akong kinakabahan para kumain.
Puwedeng sabihin mo na ang sasabihin mo?
-Ano? -Malapit na akong di makahinga.
Kasi…
Sasagutin dapat kita tungkol doon sa singsing.
Di na dapat sagutin dahil pareho tayo ng nararamdaman.
Pero…
May biglang nangyari.
Di inaasahan?
Ipapadala ako sa abroad nang anim na buwan.
Ano?
Magbubukas ng bagong children's hospital sa sunod na taon.
Bisitahin ko raw ang mga ospital sa abroad
ang tingnan ang anesthesiology departments.
Gano'n pala.
Teka.
Ano ang gusto mong gawin?
Ano…
Ang totoo, mukhang masayang gawin.
Interesado ako at tingin ko, makakatulong 'yon.
Ano'ng pumipigil sa 'yo?
Parang hindi tamang sabihin sa iyong maghiwalay tayo
ng anim na buwan gayong
kapo-propose mo lang.
Nalulungkot akong iwan ka rito.
Ha-neul.
Gusto ko, lagi mong sundin ang puso mo.
Ayaw kong maging dahilan para mag-alinlangan ka
sa mga pagpapasiya mo.
Sinabi ko nang ayaw kong makasagabal sa 'yo.
Huwag mo akong alalahanin
at umalis ka.
Jeong-woo.
-Ano'ng ginagawa mo? -Ha?
Nandito pala ang steak.
Kain ka.
-Lumalamig na. -Sige.
Kailan ka aalis?
Medyo madalian ito, kaya kailangang
umalis agad. Sa susunod na buwan.
Sa susunod na buwan?
Nauuhaw ako.
Vase 'yan!
Ang daming baso rito.
Nagkakamali rin siguro 'yong iba, ano?
Ang gandang alok noon.
Congrats.
Salamat.
Napakagandang alok.
Natutuwa ako.
Sabay na mukha siyang maayos at hindi maayos.
Hay.
Ano? Anim na buwan?
Seryoso? Paano ako makakahintay ng anim na buwan?
Tatlong buwan, matagal na.
Isang buwan, matagal na. Isang araw, puwede! Wag kang umalis!
Bakit?
Hay!
Akala ko, umaayos na ang mga bagay-bagay sa 'min.
Di puwede!
Wag kang umalis. Bakit?
Bakit?
Wag kang umalis!
Maawa ka na!
Uy, Jeong-woo!
Hoy, sabay tayo!
Ano ba?
Muntik na 'yon.
-Ano'ng nangyari sa mukha mo? -Ano'ng mali sa mukha ko?
Mukha kang malungkot nitong huli.
Bakit? Tinanggihan ka ni Ha-neul?
Hindi.
Kung gano'n, ano? Bumagsak ba ang stocks na binili mo?
-Na-real estate scam ka ba? -Umalis ka na lang, puwede?
Umalis? Paano?
Excuse me! Pakibukas!
Umalis ka na, parang awa mo na!
Paano aalis?
Hoy, sandali lang.
Ano nga?
May nagreklamo ka bang pasyente?
Dr. Bin Dae-yeong!
Kayo si Ms. Oh Ji-eun, di po ba? Napadaan kayo?
Ano'ng gagawin mo sa mata ko?
Sabi mo, gaganda ako, pero di sila pantay!
Pantay sila, ma'am.
Alam kong ipagkakaila mo.
Tingnan mo.
Ito, 3 mm, pero itong kabila, 3.1 mm.
Sinisira mo ang buhay ko!
Nag-audition ako na ganito kahapon at natanggal ako.
Ma'am, ipinaliwanag ko na ang lahat.
Dahil asymmetrical ang mukha at di magkasinlaki ang mata,
di magmumukhang pantay ang mata kahit maayos ang surgery.
At limang araw pa lang,
kaya di pa tuluyang humuhupa ang pamamaga.
Kung di talaga kayo masaya, gagawin ko ulit…
Hindi, salamat na lang.
Bakit ba nagtiwala ako sa walang alam?
Mukhang lasing kayo. Bumisita kayo sa susunod…
Ikaw.
Bayaran mo
at panagutan ang nasira kong audition.
Bakit ko pananagutan iyon?
Dapat ipinagpaliban
ninyo ang surgery kung mahalaga iyong audition.
Nagmamatigas kayo kahit pinaliwanang ko na.
Nagmamatigas? Matapos mong sirain ang buhay ko?
Tabi!
-Ma'am. -Ikaw…
Ma'am!
Ano'ng ginagawa mo?
Huwag, ma'am!
Nakakahiyang nakita niya 'yon.
Nadismaya siguro siya sa 'kin.
Sabi ko, poprotektahan ko siya,
siya ang nagprotekta sa 'kin.
Hay, wala akong kuwenta.
Pasok.
Nabalitaan ko.
-Kumalat na ba? -Oo.
Lahat napansing medyo may sayad siya at sinubukan kang pigilan.
Gusto ko lang maraming magawang surgery.
Naging maayos ang surgery kaya walang dapat alalahanin.
Pero wag ka nang masyadong mabait at tumanggap ng may sayad na pasyente.
Oo na.
LETTER OF RESIGNATION
Ano 'to?
-Sana maging maayos ka kahit wala na ako. -Aalis ka?
Ginalit ba kita?
Sa maraming paraan.
Teka.
Wag mong sabihing aalis ka
dahil may girlfriend na ako at may pagtingin ka sa akin.
Anong kalokohan iyan?
Kalokohan?
Sinabi mong baka
magkaroon ka ng pagtingin kung tayo lang sa isla.
Kaya nagulat ang ibang mga nurse.
Sinabi ko lang 'yon
para tulungan ka dahil hindi kayo matuloy-tuloy ni Dr. Lee.
Nawala ang karangalan ng pamilya ko nang halikan kita nang di sinasadya.
Kung gano'n…
magbibitiw ka ba para maibalik ang karangalan ng pamilya mo?
Hindi iyon.
-Magta-travel ako. -Magta-travel?
Pangarap kong gamitin ang lahat ng pera ko sa paglalakbay sa mundo.
Gagawin ko bago mahuli ang lahat.
Gano'n ba?
Susundan ko ang kaligayahan ko.
Paalam, Dr. Bin!
LA BEAUTE PLASTIC SURGERY CLINIC
Ayos ka lang?
Hindi.
May nagreklamong pasyente at nakita iyon ni Hong-ran.
Idagdag pang nagbitiw si Nurse Do.
-Ano? -Sunod-sunod ang masamang balita.
Kaya lang malayo ang narating ko ay dahil inasikaso ni Nurse Do ang lahat.
Ayaw kong mawala siya dahil umaasa ako sa kanya.
Sigurado akong mami-miss mo siya.
Dapat pigilan mo siya.
Pihadong di makikinig.
Di ko magugustuhan kung makinig siya.
Dapat sundin niya ang pangarap niya.
Pangarap?
Pangarap niyang maglakbay bago mahuli ang lahat.
Napabilib ako nang sinabi niya 'yon.
Kahanga-hangang may pangarap siya.
Kumikinang pa ang mata nang sinabi niya.
May mga bagay na ngayon mo lang magagawa.
Ayaw kong maging makasarili at humadlang pa.
Dapat kong pakawalan
kung talagang nagmamalasakit ako.
BOYFRIEND
-Tapos ka na sa trabaho? -Oo.
May titingnan lang na chart.
Talaga?
Mga gaano katagal?
Sampung minuto?
Sige.
Puwede akong maghintay sa labas?
Ha?
Ano 'to?
Gusto kong sumabay umuwi.
Hayaan mo lang ako. Ako na bahala sa sarili ko.
Papasok na lang ako nang maaga bukas.
Alis na tayo.
-Tara. -Tara.
Umoo ka na sa chief mo?
Hindi pa.
Sinabi kong pag-iisipan ko muna.
-Bakit? -Kasi…
Puwedeng mahaba at maikli ang anim na buwan.
Baka di ko napag-isipan.
Mukhang nataranta ka at nag-alala ako.
Ngayong professor na ako, marami akong trabahong gagawin.
Maayos na ako kaya hindi ko kailangang mangibang-bansa pa.
Ayaw ko ring iwan ka.
Tama.
Ayaw kong umalis ka.
Di makita ang gandang 'yan nang anim na buwan?
Pero nagbago ang isip ko.
May mga bagay na ngayon mo lang magagawa.
Hindi patas na kunin ko 'yon sa 'yo.
Wala lang ang anim na buwan. Magtatawagan tayo lagi.
Bibisitahin kita pag may oras ako.
-Talaga? -Oo.
Bibisitahin mo ako sa US?
Oo naman.
Ilibot mo rin ako sa mga ospital nila roon.
Noon,
kunwari hindi ako naapektuhan kasi nataranta ako
sa biglaang balita.
Pero seryoso na ako.
Dapat umalis ka.
Jeong-woo.
Pero dapat magkasama tayo lagi bago ka umalis.
At gagawin ang mga date na gusto ko. Okay?
Okay.
Salamat.
Salamat din.
Pero,
nahalata mong nataranta ako?
Hinding-hindi.
Seryoso ako.
Hay.
Hello, sir.
Napag-isipan ko na.
Tatanggapin ko ang alok n'yo.
Inaabangan ko na.
Magaling.
Hay.
-Sa tingin mo, kaya ko? -Oo naman.
-Ha-neul, fighting! -Fighting.
Kakaiba ang pakiramdam.
Ng ano?
Ang isiping maglalakad ka rito na wala ako.
Mabilis ang anim na buwan, di ba?
Oo naman.
Lagi kang tatawag?
Siyempre!
Bibisitahin mo 'ko, di ba?
Nami-miss na kita!
Mami-miss talaga kita!
Nami-miss kita kahit nandito ka!
Paano na?
Jeong-woo.
Miss na kita.
Wag mo akong iwan!
Po? Ano'ng ibig n'yong sabihin?
Binabawi ninyo ang alok? Bakit?
Ang totoo niyan,
si Prof. Kim ang gustong ipadala ni Prof. Na.
Pero umayaw si Prof. Kim kaya ikaw ang inalok.
Pero nagbago ang isip niya.
Naisip ni Prof. Na na mas mabuti kung siya na mismo ang pupunta.
Pasensiya na.
Ikaw ang una kong irerekomenda pag may pagkakataon ulit.
Mauna na ako.
Dapat di na lang niya inialok.
Hay, naku.
Ha-neul!
Uy, Jeong-woo.
Tapos na rin ang trabaho mo?
Hindi, nag-half day ako dahil maaga kang uuwi ngayon.
Sabi ko, gagawin natin ang mga date na gusto ko.
May limang date akong naisip, at ang isa,
palihim kang hihintayin para sabay tayong umuwi.
-Pero kasi… -Ayos lang.
Di matagal ang hintay. Mga 17 minuto?
-Tara na. -Sige.
TTEOKBOKKI
Ang sarap magmeryendang magkasama pagkatapos ng trabaho.
Di ba?
Oo naman.
Pero di magtatagal ang kaligayahang ito
dahil aalis ka na sa susunod na buwan.
Jeong-woo…
Di ko dapat sinabi.
Di kita pinaparinggan. Malungkot ako pero di kita pinipigilan.
Ipinagmamalaki kong makabago kang babae
na mamamayagpag sa mundo.
Puwede tayong mag-tteokbokki araw-araw pagbalik mo.
-Makinig ka… -Pakinggan mo 'ko.
Hindi kita pinaparinggan. Okay?
Oo nga pala.
Ang susunod na gagawin ay…
-Bakit ka nakatitig? -Ha?
Oo.
Nagtataka ka siguro bakit tayo narito.
Dito ko unang nakita na ang cute mo
noong pumunta tayo rito dati at ang saya-saya mo
pagkakuha natin ng barya.
Pumunta ako rito dahil gusto kong alalahanin 'yon.
Bakit ako naluluha? Grabe. Ano ba ako?
Jeong-woo, may sasabihin ako sa 'yo.
-Binawi iyong alok… -Binawi?
Wag ganyan.
Naluha lang sandali pero ayos na ako.
Pero kasi…
Hindi ako iiyak habang hinihintay ka.
Maghahanap ako ng paglilibangan.
Kaya…
Sandali lang.
Uy.
Sampung minuto, aalis na.
Huwag mo akong alalahanin at trabaho lang ang isipin mo.
-Okay? -Okay. Pero…
Mamamatay na tayo.
Congratulations.
Ano ito?
Ta-dan!
Gusto kang bigyan ni Jeong-woo ng despedida,
kaya naghanda kami ng US ang theme.
Ano?
Upo na. Masakit ang binti ko.
-Dali. -Halika.
-Dali.
Tara.
Hayan.
DR. NAM HA-NEUL US DEBUT PARTY
Kunin mo ito.
Ha?
Wag kang magpakalunod sa trabaho roon.
Gamitin mo iyan para maglibot-libot at kumain ng masarap.
-Aba naman. -Ito ang galing sa 'kin.
Unan na gawa sa buckwheat.
Mahirap daw masanay doon sa unan nila sa ibang bansa.
Buong gabi kong ginawa 'yan. Kaya gamitin mo para mahimbing ang tulog.
Ayan ka na naman.
Ang paalam ay hindi nangangahulugang
-Magkakawalay magpakailanpaman -Magkakawalay magpakailanpaman
Nangangahulugan lang na
CONGRATS SA US DEBUT
Magkikita tayong muli
Ang panahong magkasama
Ay magiging mga alaala
Tahakin ang sariling landas
Dr. Nam, pasensiya talaga at binawi ko ang alok ko.
Magkakaroon ka rin ng pagkakataon.
Congrats, Ha-neul, sa pagpunta mo sa US!
-Congratulations! -Teka, Ma.
Ako…
Ang totoo…
-Huwag kang umalis! -Hay.
-Di ko yata kayang gawin ito. -Gawin alin?
Na pakawalan ka.
-Hindi, pero… -Wag kang umalis!
Teka!
Kailangan kita sa tabi ko!
Mangako kang di ka aalis!
-Ano? -Ha?
Huwag ka nang umalis!
-Bitawan mo 'ko! -Wag ka umalis!
Ha-neul…
Huwag kang umalis…
Huwag kang umalis, Ha-neul!
Ano'ng ginawa mo?
Nabasa ka talaga.
-Paano mo nalaman? -Ha?
Ano 'yon?
Sabi mo, di ka makasasagabal, hinikayat mo pa ako.
Bakit mo na ako pinipigilan?
Alam mong di na ako aalis?
Ang totoo kasi,
nabasa ko ang text mo.
Text?
Binawi? Ano'ng nangyari?
Ibang professor na ang ipapadala.
Kalokohan naman 'yan.
Pinaglaruan ka lang? Basta nagbago ang isip nila?
Nagalit ka siguro at hindi makaimik.
Hindi totoo iyan.
Sinabi ko ang iniisip ko.
Mauuna na ako.
Sir.
Hindi ba dapat iyon na iyon dahil umayaw si Prof. Kim?
Inalok ninyo sa akin pagkatapos
at umoo ako.
Dapat ako ang aalis.
Bakit ko babawiin ang pasiyang pinag-isipan ko nang matagal?
Dahil ba gusto siya ng chairman?
Professor Nam.
Sir.
May isang bagay akong napagpasiyahan kung babalik man ako rito.
Nangako akong magsasalita ako kung naaapakan ako.
Di no'n mababago kahit ano,
pero magsasalita ako para sa kapakanan ko.
Nagalit ako, pero nasabi ko
ang nararamdaman ko at nalampasan ko 'yon.
Mas malala pa dati.
Salamat at tinulungan mo akong hindi mapahiya kanina,
pero sasabihin ko rin sa kanila. Walang kuwentang ilihim ito.
-Bakit ka nangingiti? -Parang nagbago ka na.
-Ako? -Oo.
Sa tingin ko rin.
Iyon.
May limang date kang gustong gawin bago ako umalis.
Ilan na ang nagawa natin?
Umuwi tayong magkasama, pumunta sa arcade,
at nagkadespedida.
Tatlo na ang nagawa kaya dalawa pa.
Gawin natin.
Pinag-isipan mo na kaya sayang naman. Ano pa ba?
Naisip kong baka hanap-hanapin ang luto rito pagdating mo.
Siguradong may Korean restaurant doon.
Pero hindi ako ang gagawa ng pagkaing iyon kaya gusto kitang lutuan.
Talaga?
Siguradong masarap.
Pinahanga mo na ako sa kimbap mo.
-Aabangan ko? -Wag kang magugulat.
Gusto ko na!
Ano 'yong panghuli?
-Sekreto. -Grabe!
Bakit? Sabihin mo.
Ang iisipin ng dating ako,
"Bakit di ako nakapunta? Ano'ng kulang sa 'kin?"
Masisiraan ng loob at sisisihin ang sarili.
SUNSHINE MENTAL HEALTH CLINIC
Ngayon, alam ko na.
Kahit di ko makuha ang gusto ko kahit pinaghirapan ko,
ayos lang malungkot nang sandali.
Hihintayin ko na lang
at paghahandaan ang susunod kong suwerte.
Mukhang masarap.
Ano'ng maitutulong ko?
Tulong na iyang gandang iyan.
Ikaw talaga.
Totoo 'yon.
Mukhang masarap.
Royal meal ito, di lang Korean na luto.
Paano mo nagawa lahat?
Kumuha lang ng ilang cooking class.
Kain na.
Salamat sa pagkain.
Bibigyan kita.
Heto. Ito rin.
-Masarap? -Masarap, sobra.
Ang galing na ilang cooking class lang ito.
Ang buhay ay mahabang paglalakbay.
Kahit may di ako mapagtagumpayan sa itinakdang oras at panahon,
may kabuluhan pa rin ang buhay ko.
Naniniwala na ako ngayon na ang suwerte ko
ay naghihintay lang sa akin bukas
o sa susunod na lugar.
-Iyon na talaga ang nararamdaman mo? -Oo.
Nag-alala ako noong narinig ko ang balita tungkol kay Prof. Min
pagkatapos mong makita ang litrato niya rito.
Pero mas tumapang ka…
Natutuwa akong mas naging
matatag ka.
Talaga?
Kumusta ang pakiramdam mo? Sa tingin mo, mas bumuti ka na?
Sa tingin ko, bumuti na ako.
Gawin ulit natin ang test?
"Masaya ako."
KAWALAN NG PAG-ASA AT DEPRESSION TEST
"Payapa ako."
OO
"Nadidismaya ako sa hinaharap."
HINDI
"Nadidismaya ako sa sarili ko."
HINDI
"Kung babalikan, puno ng pagkabigo ang buhay ko."
HINDI
Magaling ka na.
Hindi mo na ako kailangang bisitahin.
Sigurado kayo riyan?
May kakayahan ka nang lampasan ang mga pahirap.
Ang mga pagsisikap na ginawa mo
ay makakatulong sa iyo mula ngayon.
Huwag n'yo na akong ihatid.
Gusto kong inihahatid ang mga pasyente ko sa huling araw nila.
SUNSHINE MENTAL HEALTH CLINIC
Ang daming pasyente, ano?
Pero tulad ng pagpunta natin sa aklatan para magbasa ng libro
o sa art gallery para tumingin sa mga painting,
narito sila para gumaling.
Kaya…
gagaling sila.
Ano'ng ibig sabihin no'n?
Ibig sabihin, sasaya na sila?
Hindi.
Matatanggap nila ang mga kamalasan.
"Magiging miserable ulit ako, pero ayos lang 'yon."
"May lakas ako para tiisin ang mga kamalasan kung darating man."
Iyon ang paniniwala nila.
Bilis!
Ano ba naman?
Ba't mo ako gustong ibili ng bag?
Wala kang maayos.
Kulang ang unang sahod ko. Tinabi ko ang kasunod.
Ito kaya? Iyan ang tinitingnan ko.
Naku, pinaghirapan mo ang perang 'yon.
Hay.
1.8 milyon won?
Tara na.
Bakit? Gusto kong ibigay 'yan sa 'yo.
-Tara. -Ma'am.
Puwedeng patingin no'n?
Galing sa winter collection? Iyan ang tipo niya.
-Ganda, 'no? -Tara.
Bakit? Teka lang.
Halikayo. Patingin.
Pasensiya na.
Sandali lang!
Halikayo rito!
Kailan mo ito ginawa lahat?
Ginawa ko kaninang umaga.
Ito lang po?
May baon tayong sausage o chicken?
Kainin mo na lang ito.
Huwag kang mapili.
Ikaw nga, ayaw mo ng carrot.
Ayos lang iyon dahil matanda na ako. Lumaki na ako.
Mali iyon. Dapat maging mabuti kang halimbawa.
-Mr. Bin. -Ano?
Ano sa tingin mo?
Sang-ayon ako. Dapat maging mabuting halimbawa siya.
Sinasabi mo bang masamang halimbawa ako bilang ina?
Hindi iyan ang sinasabi ko.
Kumakampi lang ako sa bata.
Kumakampi sa 'kin? Tinatrato mo akong bata?
Hindi.
Wag ka na malungkot, Ma.
Susubuan kita.
-Heto. -Salamat.
Astig ka talaga.
Ikaw rin.
Masarap, di ba?
Ano ito?
Ba't nalungkot ako?
Ang ganda.
Dapat kinuha mo na lang 'yon.
Mababa pala ang ambisyon ninyo.
Mabuti nga 'yon.
Di ko dapat hayaang ibili ako ng anak ko ng bag
na 1.8 milyong won.
At mas gusto ko ito.
Magagamit araw-araw.
Magandang may trabaho ka.
May wallet na ako
at may magandang ice cream pa.
Di ba?
Di kasinggaling ni Ate pero may galing din ako.
Ano'ng sinasabi mo?
Magkaiba kayo ng ate mo.
Kayo kaya. Lagi n'yo akong pinapagalitan.
Pero di ibig sabihing di kita mahal.
Anak kita. Siyempre, mahal kita.
Sabihin n'yo ang totoo.
Mas magaling si Ate.
Doktor siya, pangkaraniwan ako. Mas ipinagmamalaki n'yo siya.
Naitadhana na yata noong umpisa pa lang.
Ha-neul, dahil maganda ang langit noon.
At Ba-da ako para ipares sa langit.
Ano'ng sinasabi mo?
Ba-da dahil napanaginipan ko ang dagat.
-Talaga? -Oo.
Nanaginip ako ng bahagharing nasa ibabaw ng kumikinang na dagat.
Di ko makalimutan kung gaano kaganda kahit pagkagising ko.
Pinili ko ang Ba-da kaysa Bahaghari.
Gano'n po ba?
Tulad ng sinabi mo,
maging may-ari ka ng building o pumalit sa tito mo sa restaurant.
Kahit ano ang piliin mo.
Sa akin, ikaw
ang bahagharing nasa ibabaw ng kumikinang na dagat.
Kaya magningning ka sa sarili mong mga paraan. Okay?
Masyadong malalim.
Ang dami mong sinabing tungkol sa bahaghari.
Mag-pose ka. Kukuhanan kita.
Gawin ko?
Hayan.
-Smile. -Sige.
-Tingnan natin. -Ipadala mo sa 'kin.
Okay.
UNA NG BA-DA KO!
Aba, maganda kayo rito.
ANAK KONG LALAKI
Ang ganda.
Ang ganda nito!
Di ako humihikab dahil nababangot.
Nagbasa ako ng mga conference paper kasi di ako makatulog.
Pagod ka siguro.
-Gusto mo ng kape? -Kape?
Kuha ka ng isa.
Baka dahil puyat ka pero matamlay ka ngayon.
Hindi sa matamlay ako.
Ang totoo,
nahihiya ako sa 'yo.
-Bakit? -Dahil sa nangyari
doon sa clinic.
Iyon ba?
Mali ang pasyenteng 'yon.
Kahit na, nakakahiya pa ring nakita mo iyon.
Sabi ko, poprotektahan kita nang ginawa natin ang plum wine.
Baligtad ang nangyari.
Ano naman?
Magsalitan tayo sa pagprotekta sa isa't isa.
Mas matanda ako sa 'yo.
Gusto kong laging mapabilib ka.
Di kita boyfriend para pabilibin mo ako.
Gusto ko na mabuti ang kalooban mo.
Ang mga mababait pala ang pinakagusto kong tao.
Gusto ko na naglaan ka ng oras para sumama sa isang batang
manghuli ng langgam.
Nahirapan ka siguro noong umalis sina Nurse Do at Jeong-woo.
Hindi, madali lang.
Ngayong mas maayos na siya, tama lang na magbukas siya
ng practice na ayon sa gusto niya.
Alam kong aalis din talaga siya.
Gusto niyang tuparin ang pangarap niya.
Masaya akong pakawalan siya.
Hindi lang siya.
Napag-uusapan na rin, pakakawalan rin kita.
Ha?
-Ako? -Oo.
-Bakit? -Magbukas ka ng sarili mong practice.
Grabe. Ni wala pang anim na buwan.
Ano naman? Ang mahalaga, maayos ka na ngayon.
Pero kahit na…
Nadungisan ang reputasyon ng clinic mo noong kumalat
na nahulog ko ang scalpel sa surgery.
Pero tinulungan mo pa rin akong
makabangon. Utang ko ito sa 'yo.
Bayaran mo sa pamamagitan ng pag-alis.
Masyadong malaki ang suweldo mo.
Oras na
para umalis ka.
Hinding-hingi niya iyon babanggitin
kaya inunahan ko na.
Iyon lang.
Bakit mo ako niyayakap?
Kita mo? Napakabait mong tao.
Masaya akong boyfriend kita.
Ano'ng ginagawa niya para sa clinic?
Hindi ko alam.
Ngayong may pera na siya, baka bumili siya ng bagong kotse.
AUDI DRIVE SELECT
Magbubukas siya ng mas malaking clinic
at magbabalik na maingay, di ba?
MILMYEON NG BUSAN TAE-SEON, BA-DA
WALA PANG CLINIC NA GANITO NOON
LOGIN PLASTIC SURGERY CLINIC
Congratulations. Ipinagmamalaki kita.
Nabuksan mo na ang clinic mo.
Ano? Ba't ka umiiyak?
Kakaiba kasi.
Dati, di malaking bagay na magbukas ng clinic.
Pero damang-dama ko ngayon.
Ang ganda nitong sofa.
Mahalaga itong mesa.
Magbibigay ako sa kawanggawa, gagawa ng mabuti't magsisikap ako.
Napakahalaga ng buhay ko.
Ikaw talaga.
Pero kaya mo bang mag-isa? Marami kang doktor dati.
Gusto kong magsimula sa maliit muna.
Kaunting pasyente lang ang tatanggapin ko at kikilalanin ko sila.
Di ako magpapakapagod.
Okay. Heto.
Nag-abala ka pa.
Gusto kong inumin 'yan.
Ipagdiwang ito na tayo lang.
Party na tayo lang?
Upo ka.
Nagsimula si Jeong-woo ng bagong yugto sa buhay niya.
At ang nasa paligid ko
ay nagpapatuloy sa mga buhay nila.
May tinutupad si Ba-da na munting pangarap.
Gusto niyang sumikat gamit ang milmyeon.
At di na siya humihingi ng pera sa 'min.
ORIHINAL NA MILMYEON NG BUSAN
Pasok kayo.
Di kami nagde-deliver.
-Di 'yon kaya ako narito. -Dan-bi.
Tae-seon?
Ikaw ba talaga iyan?
Naging maayos ka ba?
Kumusta ka na?
Bakit naparito ka?
Nagde-deliver ako rito sa lugar na ito
at pumasok para kumain.
Bakit nandito ka sa Seoul?
Lumipat ako rito.
Grabe, ang tagal na.
Naalala ko pa noong
dumating ka sa Busan at tinanong ako ng direksiyon.
Hindi ka nagbago.
Ikaw rin.
Nagbigay ka ng direksiyon
sa mga kilalang lugaw, milmyeon, at nakgopsae na restaurant.
Ikaw pa rin ang mabait
at mapag-anyayang taong 'yon.
Di ba, sabi mo, magtatrabaho ka sa pagawaan ng bayaw mo?
Oo.
Kasi gustong-gusto mo at lagi pa
tayong kumakain ng milmyeon sa mga date natin.
Oo.
Kaya naisip kong bibisitahin mo ako
kung magbubukas ako ng milmyeon restaurant.
Iyon ang naisip ko noong lumipat ako rito.
At narito ka na nga.
May asawa ka na?
Wala pa.
May boyfriend ka ba?
Wala.
Sige.
Nakita ulit ni Tito ang first love niya.
Sana ang dating tahimik niyang buhay
ay mapuno ng kasiyahan gaya ng matabang dimsum.
PURE LOVE DELIVERY
DING-DONG NARITO SI DAN-BI, PUPUNAN ANG BUHAY MO
Si Mama ang may pinakamaraming
tawa at iyak dahil sa 'min.
Tumigil na siyang magtanim ng repolyo.
Gusto niyang tuparin ang pangako niyang palakihin nang mabuti ang mga anak niya.
Laging naaantig ang puso ko
habang ginagawa niya ang makakaya niya araw-araw.
Sige.
Hello, mga Bindung
Hi, mga kaibigan kong Bindung!
Matagal tayong di nagkita.
Alam ko, kaunti lang sa inyo ang may gustong
makaalam kung ano'ng pinaggagagawa ko.
Pero kahit na, nagre-record ako ngayon
para ikuwento kung kumusta ako.
Hay.
Bakit? Nakakahiya ako?
Sanay na ako rito ngayon.
Pero paano si Ms. Lee?
-Alam ba niya ito? -Ano…
Alam niya ang lahat at gusto pa rin niya ako.
Masaya siya kung ano ako.
At ang mabait na taong ito…
ANG MICHELANGELO NG SURGERY
BALITAAN KASAMA SI DR. BIN TAMPOK ANG RICE COOKER ORCHESTRA
Magiging masaya ang buhay niya kasama ang taong katulad niya.
Pabili ng 25,000 won na dami.
-Sige po. -Sir!
Paano n'yo nalaman?
Sinabi ni Jeong-woo ang tungkol sa inyo.
Oo nga.
Inoperahan daw niya kayo.
Kailangan nga ng kaunting ayos, pero iyan na?
Hoy!
Sa likod ko 'yon.
Hindi ba mas kailangang ayusin ang harap?
Kayong mga mokong kayo.
Inaasar ninyo ako tulad ng dati.
Di na ako bibili ng luto n'yo.
-Biro lang po. -Halikayo.
-Tikman n'yo. -Subukan n'yo.
-May special na sarsa namin. -Kami ang gumawa.
-Masarap! -Di ba?
-Masarap! -Cheers!
-Cheers!
Good luck sa inyo!
Maaaring puno ng pahirap ang bawat araw…
Dr. Kang.
Gusto mong magtrabaho sa 'kin?
Kailangan ko ng mapagkakatiwalaan.
Pero naniniwala akong kaya kong
lampasan ang lahat.
Sa aming dalawa…
Naaalala ko ang araw na iyon sa madilim na clinic na ito.
Anong araw?
Noong natumba ako sa may korte
noong ibinigay ko ang dissertation.
Iyon.
Dinala mo ako sa sarado mong clinic para gamutin ang sugat ko.
Naalala kita roon sa walang laman na kuwarto at nalungkot ako.
Pero ngayong nakikita kitang nakabangon,
tuwang-tuwang ako.
Ang totoo,
di ko ito magagawa nang wala ka.
Naalala mo noong hindi natin nakitang sumikat ang araw?
Siyempre.
Sayang dahil ang layo ng binyahe natin.
Sinabi mo pa.
Paano kung…
pumunta tayo ngayon?
Ngayon na?
May isa pa akong date na gustong gawin.
Manood ng pagsikat ng araw na magkasama. Naiinis ako dahil di natin nagawa dati.
Ano na?
Punta tayo?
-Sige, tara. -Tara!
-Ayos! -May natira pa kayang ticket?
Nang una naming naranasan ang kawalan ng pag-asa,
lahat ay di naman makontrol.
Akala namin, tapos na ang buhay namin.
Akala namin, hindi matatakasan nang matagal
na panahon ang mga slump namin.
Pero…
ang mga slump namin ay di kasinlalim ng iniisip namin.
Magkasama kaming umiyak noong gabing iyon.
Tiniis ang sakit,
hinarap ang kinatatakutan,
at sa wakas ay gumaling na.
MIN KYUNG-MIN
Damhin sandali ang sakit at pahalagahan ang mga alaala nang matagal na panahon.
Makakapagsimula na kayo, Dr. Yeo.
Sa huli, nalampasan namin ang aming mga slump.
Ang ganda nito,
-Ayan na! -Tama ka!
Ang ganda, bilog na bilog.
Nakita na nating sumikat ang araw.
Tama ka.
Sana magkasundo pa tayo.
-Okay. -Okay.
Oo nga.
Alam mo bang hindi mo pa rin ako sinasagot?
Sa alin?
Di mo pa sinasagot ang proposal ko.
Malapit na ang wedding photo shoot natin,
kaya bakit pa?
Dapat sagutin mo pa rin ako.
Hay. Sige na nga.
Magpakasal na nga tayo.
"Magpakasal na nga tayo"?
Mahuhuli ba sa kung saan?
Sagutin mo nang maayos!
Ewan, hindi ko kaya.
Anong hindi kaya? Kaya mo.
Teka. Saan ka pupunta?
-Ano… -Dito ka.
Nahihiya akong pumirmi.
Hintayin mo ako.
Puwedeng masaya ako ngayon…
at biglang malungkot na bukas.
Pero ayos lang.
Kung may kalungkutan, laging may kasiyahan din.
May lakas tayo para tiisin
ang kalungkutan at mga kamalasan.
At sapat na 'yon.
EPILOGUE
NAM HA-NEUL, YEO JEONG-WOO IKAKASAL KAMI!
OO! - PAKASALAN MO AKO UMOO SIYA! - LOVE - XOXO
FORTRESS TRAIL MART
DOCTOR SLUMP
Nagsalin ng Subtitle: Miray Lozada-Balanza