DOKTOR KRYZYS
Wujek gotuje milmyeon już od 20 lat.
Nikt nie wie, czemu nagle postanowił się tym zająć.
Po służbie wojskowej miał pracować w fabryce mojego taty.
Ba-da ostatnio wytrwale mu pomaga.
Czemu kroję ogórka po nocy?
Czemu w piątkowe wieczory gotuję bulion?
Dobra, dalej.
Ale nie jestem pewna,
jak długo wytrzyma.
Swoją drogą,
Ha-neul nadal siedzi w domu bez pracy?
Nie było żadnych nowych wieści, więc pewnie tak.
Niby wielka lekarka, a teraz zwykła bezrobotna.
Właśnie.
Wol-seon tak się chwaliła, że córka zostanie profesorką.
Pewnie znowu przyjdzie dziś zmartwiona.
Będzie przykro patrzeć, jak siedzi taka zrozpaczona.
Sama się martwię.
Mama jeszcze nigdy nie była taka dumna.
Nasza pierwsza randka, a my robimy wino.
Co w tym złego?
Gdy sfermentuje,
będzie w sam raz do wołowinki, pychota!
Musi odstać trzy miesiące?
Więc napijmy się w setny dzień razem.
Świętować coś takiego? To dobre dla dzieci.
No i? Chcę świętować każdą chwilę.
Będę się starał.
Dzwonił często, kupował ci smakołyki
i nosił ciężkie pakunki.
Będę cię chronił.
Głupol z ciebie.
Ty nawet pijesz elegancko.
- Boska jesteś. - Nie wygłupiaj się.
- Mam pytanie. - Jakie?
Zawsze byłaś taka piękna?
Poważnie.
- Hong-ran się zakochała. - Starczy.
- Dość tych pytań. - I coś sobie uświadomiła.
Że miłość jest tak cudowna jak oczekiwanie,
aż śliwkowe wino nabierze smaku.
Każdy zajął się swoim życiem.
Ja też powoli kroczyłam swoją ścieżką.
„Co czeka na mnie za rogiem?”
„Czy na pewno wydobrzałam?”
Te pytania wciąż mnie nurtowały.
DOKTOR KRYZYS
No dobrze.
Spróbujcie.
- Mój pierwszy milmyeon. - O rajku.
Sam skroiłeś ogórka i zrobiłeś sos?
No pewnie.
Zrobiłem też bulion i makaron.
Cyknę zdjęcie.
Pierwszy milmyeon Ba-da.
Jedz, bo makaron rozmięknie.
No już.
Smakuje podobnie jak twój.
- Prawda? - Tak.
Naprawdę niezły.
O rety!
Nie do wiary.
Czemu płaczesz?
Nie mów, że jest aż taki pyszny.
Po prostu jestem z niego dumna.
Że co?
Rozklejasz się nad miską milmyeonu?
Depresja cię dojeżdża?
Ty mały…
Ponoć codziennie pomagałeś wujkowi, żeby nauczyć się gotować.
Czy kiedykolwiek wytrwałeś w czymś tak długo?
Nie.
Taekwondo rzucił po trzech dniach.
Akademię sztuki tak samo.
A egzaminu do służby cywilnej nawet nie napisał.
Tak było.
Ciągle tylko się poddawał.
Ale teraz wykazałeś się wytrwałością i determinacją.
Ba-da.
Cieszę się, że udało ci się osiągnąć cel.
Wszyscy ci tego życzyliśmy.
Pracuj tu i myśl, co chciałbyś robić w życiu.
A ja będę pomagać, jak umiem.
Pycha!
Wróciłem.
Chodź.
- Spóźniłem się. - To nic.
- Spróbuj. - Wygląda pysznie.
- I jak? Szczerze. - Co?
To jakaś nowa wersja?
Smakuje trochę inaczej.
Czyli jak?
Trochę bardziej mdłe.
I makaron rozmiękł, ale to pewnie dlatego, że się spóźniłem.
I…
Co się stało?
- Nie jedz. - Czemu?
Co jest?
Panie Kong.
Dokąd pan idzie?
- Chodź. - Co się dzieje?
- Idziemy. - Ba-da.
- No chodź. - Ale…
- Co jest? - Wychodzimy.
Zrobiłem coś nie tak?
ZAMKNIĘTE
Serio?
Ba-da zrobił ten milmyeon?
Ten Ba-da? Twój brat?
Tak, bardzo się starał.
Gdy zobaczyłam, co sam ugotował,
ze szczęścia, że dojrzał, popłakałam się jak wariatka.
Jeny, skrytykowałem jego danie. Nic dziwnego, że mnie wyrzucili.
Dotąd wkurzało mnie, że tak się leni.
Dlatego teraz jestem dumna, że coś osiągnął.
- Jedno zmartwienie mniej. - No tak.
- A co z moim zmartwieniem? - Co?
Zapytałem, czy chcesz, żebyśmy byli rodziną,
a ty nie odpowiedziałaś.
Nie miałam czasu na odpowiedź.
Sam wiesz.
Ba-da.
Co to?
Zawstydziłeś się swoją pierwszą wypłatą?
Nie o to chodzi.
Nagle dałeś mi kopertę pełną kasy.
Nie wiem, czy przyjąć.
Coś nagle taki dojrzały?
Dotąd ciągle prosiłeś o pożyczki.
Wydaj mądrze. Nie na gry i alkohol.
Wydam, na co zechcę.
I kto dziś daje wypłatę w kopercie? Dinozaur z ciebie.
To na razie.
PUSAŃSKI MILMYEON
Mój skarb.
Co robisz?
Czemu przytulasz kopertę?
To liścik od dziewczyny?
Odręczne listy? To już nie te czasy.
- Jeny. - Otaczają mnie same dinozaury.
Ha-neul, chodź coś zjeść.
Najadłam się milmyeonem.
No chodź, chcę ci coś postawić.
Postawić?
Ty zapłacisz?
- Tak. - Powtórz.
Zapraszasz mnie, a nie naciągasz?
Nigdy nic ci nie postawiłem, więc jakoś tak mi głupio.
No chodź! Bo wszystko się zamknie.
Hej.
Czy to mi się śni?
A może to oszustwo? Naprawdę jesteś Ba-da?
Nie masz maski?
- Podejrzane. - To ja.
- Chodź. - Rany.
HANYANG HWARO
Jak tam pierwsza kolacja na koszt brata?
Pyszna.
Nie sądziłam, że dożyję takiej chwili.
Ja też nie.
Fajny facet ze mnie wyrósł.
Zajadaj.
Ciągle pożyczałem od ciebie kasę,
ale zawsze chciałem choć raz ci postawić.
Czemu tylko raz? Chcę więcej.
Pomyślę.
Jak to? Nie myśl, tylko działaj.
Dziś płacę, to jedz.
Smacznego.
Jestem pełna. Mam dość.
Pani zamówienie.
Dziękuję.
- Co to? - Dla mamy i wujka.
Daj, ja zapłacę.
Mówiłem, że ja stawiam.
Cyknij fotkę, jak płacę.
Jakby to było coś naturalnego. Kumasz? Bądź jak paparazzi.
Dobra.
Jeny.
Odrzuciła mnie?
Oświadczyłem się jej,
a ona już kilka dni nie daje odpowiedzi.
Milczy jak zaklęta.
A nie mówiłem, że to za wcześnie?
Co teraz zrobisz?
Może nie jest ciebie dość pewna, by odpowiedzieć.
Widać nadajesz się na chłopaka,
ale nie na męża.
Co ty gadasz? Bzdura.
Nie ty decydujesz.
Liczy się jej zdanie.
Pomyśl.
Czemu by nie odpowiedziała, gdyby chciała za ciebie wyjść?
Rajuniu.
No co?
Ciekawe, co jej się w tobie nie podoba.
No dalej.
- Stawaj do bitki. - Kawalerze ty.
- Rozwalę cię. - Spróbuj.
Pacjentka już jest.
Zaraz będę gotowy.
Mogła pani napisać. Nie trzeba było się fatygować.
Właściwie…
chciałam uprzedzić, że pani dziwnie się zachowywała.
Dziwnie? To znaczy?
Wciąż zmieniała zdanie i chyba potajemnie nagrywała rozmowę.
Na konsultacji było czuć od niej alkohol.
Tak czy inaczej,
operacja się uda i będzie zadowolona.
Sami wiecie.
Nigdy nie przebijam naczynek,
a moje ręce poruszają się z prędkością światła.
Nie wiedziałem. Tak czy siak, powodzenia.
A to drań.
Dzień dobry. Jak zwykle dajmy z siebie wszystko.
Naniosę linie,
ale dokładniej niż na konsultacji.
Nie chcę więcej iść pod nóż. Zróbmy to raz a dobrze.
Proszę mi zaufać.
- Poproszę 0,5 ml ketaminy. - Już podaję.
Marker.
Gotowa na konferencję o zachorowalności i śmiertelności?
Nie, trochę się z tym męczę.
Mogę rzucić okiem na prezentację.
Bardzo dziękuję.
Jutro mamy dużo pacjentów. Proszę ich dopilnować.
- Oczywiście. - Do widzenia.
MÓJ CHŁOPAK
Masz operację? Pamiętaj, żeby jeść.
Hej.
Jeong-woo, zjemy razem kolację?
Pewnie. Pomyśl, na co masz ochotę.
Pomyślę i zrobię rezerwację.
Rezerwację?
Zjedzmy steki nad rzeką Han.
Tak nagle?
No bo… chcę ci coś powiedzieć.
Do zobaczenia.
Jednak nadaję się nie tylko na chłopaka.
Rety.
Jestem super.
Dobrze, powiem to prosto
i na luzie.
- Dzień dobry. - Doktor Nam.
Ma pani chwilę? Napijemy się herbaty?
Tak, zapraszam.
Widok na rzekę i dobre wino.
Idealny wieczór na odpowiedź.
Jeong-woo.
Cześć.
Piękna restauracja. Skąd ją znasz?
Nigdy tu nie byłam. Wyszukałam ją dla nas.
Specjalnie szukałaś lokalu i zarezerwowałaś stolik.
Co to za okazja?
Cóż…
Może najpierw zjemy?
Rety.
Z tych nerwów nie mogę jeść.
Nie możesz po prostu powiedzieć?
- Słucham? - Zaraz się tu uduszę.
Cóż…
Chciałam dać ci odpowiedź w sprawie pierścionka.
Właściwie jest oczywista, bo przecież czuję to samo.
Ale zdarzyło się…
coś niespodziewanego.
Niespodziewanego?
Dostałam ofertę półrocznego wyjazdu.
Słucham?
Za rok otwieramy nowy szpital dziecięcy.
Mogłabym zobaczyć oddziały anestezjologiczne
w innych szpitalach za granicą.
Rozumiem.
Ale zaraz.
Chcesz wyjechać?
No cóż…
Szczerze mówiąc, to kusząca propozycja.
Taki wyjazd byłby ciekawy i pouczający.
Więc co cię powstrzymuje?
Głupio mi mówić ci o rozstaniu
na całe sześć miesięcy,
gdy ty się oświadczyłeś.
Nie chcę cię zostawiać.
Ha-neul.
Musisz słuchać głosu serca.
Nie chcę, żebyś przeze mnie się wahała,
jaką podjąć decyzję.
Mówiłem, że nie chcę stać ci na drodze do kariery.
Nie martw się o mnie
i jedź.
Jeong-woo.
- Co robisz? - Co?
A, stek jest tutaj.
Zajadaj.
- Bo wystygnie. - Dobrze.
To kiedy wyjeżdżasz?
Oferta pojawiła się nagle.
Musiałabym wyjechać wkrótce. Za miesiąc.
Za miesiąc?
Pić mi się chce.
To wazon.
Za dużo tu szkła.
Pewnie nie ja pierwszy się pomyliłem.
Dostałaś świetną ofertę.
Gratulacje.
Dzięki.
Naprawdę super.
Bardzo się cieszę.
Niby przyjął to spokojnie, ale chyba nie do końca.
Rety.
Co? Sześć miesięcy?
To chyba żart. Mam czekać pół roku?
Już trzy miesiące to dużo.
Miesiąc to dużo. Nawet dzień to dużo! Nie, nie jedź!
Dlaczego?
Niech to szlag!
A już myślałem, że wreszcie wszystko się ułoży.
Nie!
Nie wyjeżdżaj. Dlaczego?
Dlaczego?
Proszę, nie jedź.
Błagam!
Hej, Jeong-woo!
Zaczekaj!
Ty świnio.
Ledwo zdążyłem.
- Co z tobą? - Niby co?
Od paru dni chodzisz jak struty.
Co jest? Ha-neul cię odrzuciła?
Nie odrzuciła.
To co się stało? Akcje, które kupiłeś, poszybowały w dół?
- Deweloper cię oszukał? - Możesz po prostu wyjść?
Wyjść? Niby jak?
Przepraszam! Proszę otworzyć!
Błagam, wyjdź już stąd.
Jak mam wyjść?
Hej, czekaj.
Co się dzieje?
Ktoś złożył na ciebie skargę?
Doktorze Bin.
Pani Oh Ji-eun? Co panią sprowadza?
Co z moimi oczami?
Miało być pięknie, a wyszło nierówno!
Nie jest nierówno.
Wiedziałam, że się pan wyprze.
Proszę spojrzeć.
Tu 3 milimetry, a tu 3,1.
Zrujnował mi pan życie!
Poszłam wczoraj na casting i mnie odrzucili.
Już pani mówiłem.
Ma pani asymetryczną twarz i jedno oko większe,
dlatego nawet po operacji nie będzie idealnie równo.
Zresztą minęło dopiero pięć dni.
Opuchlizna zaburza efekt.
Cierpliwości. Najwyżej ponowię…
Nie, dziękuję.
Że też zaufałam takiemu konowałowi.
Jest pani pijana. Proszę przyjść kiedy in…
Ty.
Chcę zwrotu pieniędzy.
Za nieudany casting też.
A gdzie w tym moja wina?
Prawda jest taka,
że mogła pani umówić się na operację po castingu.
Uprzedzałem. Po co się pani upiera?
Upiera? Jak pan śmie! Zniszczył mi pan życie!
Z drogi!
- Proszę pani! - Ty mały…
Proszę pani!
Co pani wyrabia?
Proszę przestać!
Że też musiała to zobaczyć.
Pewnie jest mną zawiedziona.
Miałem ją chronić,
a to ona ochroniła mnie.
Ale ze mnie idiota.
Proszę.
Słyszałam.
- Już się rozeszło? - Tak.
Wszyscy mówili, że to dziwaczka. Odradzałam panu operowanie.
Nie chciałem tracić pacjentki.
Zabieg się udał, więc nie ma się czym martwić.
Ale nie powinien pan więcej przyjmować takich niestabilnych pacjentów.
Racja.
WYPOWIEDZENIE
Co to jest?
- Życzę panu szczęścia. - Odchodzi pani?
Czymś panią uraziłem?
Żeby to jednym.
Chwileczkę.
Chyba nie odchodzi pani,
bo mam dziewczynę, a pani coś do mnie czuje?
Co za bzdury pan opowiada?
Bzdury?
Przecież mówiła pani,
że mogłoby między nami zaiskrzyć.
Inne pielęgniarki aż zatkało.
Powiedziałam tak
tylko dlatego, że pan i doktor Lee tak się czaili.
Splamiłam honor rodziny, gdy się potknęłam i pana pocałowałam.
Więc odchodzi pani,
żeby przywrócić rodzinie honor?
Nie dlatego.
- Chcę podróżować. - Podróżować?
Kiedyś marzyłam, by każdy zarobiony won wydawać na podróże po świecie.
Uznałam, że nie ma na co czekać.
Naprawdę?
Jadę gonić za szczęściem.
Do widzenia, doktorze Bin!
KLINIKA CHIRURGII PLASTYCZNEJ LA BEAUTE
Wszystko gra?
Ani trochę.
Pacjentka przyszła z pretensjami, a Hong-ran wszystko widziała.
Na dodatek siostra Do odchodzi.
- Co? - Nieszczęścia chodzą parami.
Zaszedłem tak daleko, bo zawsze trzymała rękę na pulsie.
Przykro mi ją żegnać, bo na niej polegałem.
Pewnie będziesz tęsknił.
Namów ją, żeby została.
Wątpię, czy posłucha.
A nawet jeśli, będę się gryzł.
Nie chcę rujnować jej marzeń.
Marzeń?
Chce podróżować, póki ma jeszcze czas.
Podziwiam ją.
Cudownie jest mieć takie marzenie.
Oczy jej błyszczały, gdy o tym mówiła.
Pewnych spraw nie można odkładać na później.
Nie chcę krzyżować jej planów z egoizmu.
Dla jej dobra
muszę pozwolić jej odejść.
MÓJ CHŁOPAK
- Skończyłeś pracę? - Tak.
Ja też już kończę.
Serio?
Ile ci się zejdzie?
Z dziesięć minut?
Okej.
A mogę poczekać w środku?
Co?
Co tu robisz?
Wrócimy razem do domu.
Pracuj sobie spokojnie. Ja poczekam.
Nie, dokończę jutro rano.
Idziemy.
- Gotowa. - Chodźmy.
Rozmawiałaś z ordynatorem?
Jeszcze nie.
Powiedziałam, że chcę to przemyśleć.
- Czemu? - Cóż…
Pół roku to długo i niedługo.
Może decydowałam pochopnie.
Twoje zdenerwowanie mnie zaniepokoiło.
A skoro jestem teraz profesorką, na pewno będę miała dużo pracy.
Wszystko się ułożyło, więc po co wyjeżdżać za granicę?
I nie chcę cię zostawiać.
Masz rację.
Nie chcę, żebyś jechała.
Jak zniosę pół roku bez widoku twojej buźki?
Ale powinnaś pojechać.
Pewnych spraw nie można odkładać.
Nie chcę odbierać ci tej szansy.
Pół roku szybko zleci. Mamy telefony.
I będę cię odwiedzał.
- Naprawdę? - Tak.
W Stanach Zjednoczonych?
No pewnie.
Oprowadzisz mnie po tamtejszych szpitalach.
Ostatnio
udawałem, że mnie to nie rusza,
bo byłem zaskoczony.
Ale dziś mówię szczerze.
Powinnaś jechać.
Jeong-woo.
Ale obiecaj, że do wyjazdu poświęcisz mi dużo czasu.
I zgodzisz się na każdą randkę, okej?
Zgoda.
Dziękuję.
Ja też.
Tak było widać,
że się zdenerwowałem?
Nie, wcale.
Serio.
Jeny.
Dzień dobry.
Tak, przemyślałam.
Przyjmuję propozycję.
Bardzo się cieszę.
Gratulacje.
Rety.
- Poradzę sobie? - Oczywiście.
- Dasz radę. - Dam radę.
Dziwnie się czuję.
Dlaczego?
Bo wiem, że będziesz tutaj sam, beze mnie.
Ale pół roku szybko zleci.
No pewnie.
Będziesz często dzwonić?
Oczywiście!
I odwiedzisz mnie, prawda?
Będę tęsknić!
A ja usychać z tęsknoty!
Jesteś tutaj, a ja już za tobą tęsknię!
Co robić?
Jeong-woo.
Już tęsknię.
Nie zostawiaj mnie!
Słucham? Ale jak to?
Wycofujecie ofertę? Dlaczego?
Będę szczery.
Profesor Na wolał wysłać profesor Kim.
Gdy ona odmówiła, złożyliśmy propozycję pani.
Ale profesor Kim zmieniła zdanie.
Dlatego profesor Na skłonił się ku swojemu pierwotnemu zamysłowi.
Bardzo mi przykro.
Obiecuję, że polecę panią przy pierwszej możliwej okazji.
Muszę iść.
Nie powinien mi tego proponować.
Ha-neul!
Hej, Jeong-woo.
Skończyliście na dziś?
Nie, ale ty tak, więc wziąłem wolne popołudnie.
Obiecałaś, że zgodzisz się na każdą randkę.
Zaplanowałem pięć, a jedną z nich
był niespodziewany, wspólny powrót do domu.
- Wiesz… - W porządku.
Nie czekałem długo. Tak z 17 minut.
- Chodźmy. - Dobrze.
TTEOKBOKKI
Jak miło przekąsić coś razem po pracy.
Prawda?
Tak.
Ale nasze szczęście nie potrwa długo,
skoro wkrótce wyjeżdżasz na pół roku.
Jeong-woo…
A ja znowu o tym.
Bez presji. Smutno mi, że wyjeżdżasz, ale nie patrz na to.
Jestem dumny, że mam taką nowoczesną kobietę.
Rozwiniesz skrzydła.
A gdy wrócisz, będziemy chodzić na tteokbokki codziennie.
- Słuchaj… - Ty słuchaj.
Nie chcę odwodzić cię od wyjazdu. Rozumiesz?
No dobrze.
Zaplanowałem coś jeszcze.
- Czemu tak patrzysz? - Co?
No tak.
Zastanawiasz się, co tu robimy.
Za pierwszym razem mnie rozczuliłaś.
Przyprowadziłem cię tu, a ty byłaś taka szczęśliwa,
gdy odbieraliśmy monety.
Chciałem ożywić tamto wspomnienie.
Znowu się mazgaję. Co ze mną nie tak?
Jeong-woo, muszę ci coś powiedzieć.
- Nie jadę… - Nie jedziesz?
Nawet tak nie mów.
Może uroniłem łezkę, ale bez przesady.
Posłuchaj…
Nie będę płakał całe pół roku.
Wykorzystam ten czas na pracę nad sobą.
Więc…
Chwileczkę.
Cześć.
Wyjdę za dziesięć minut. Dobra.
Nie martw się o mnie i skup się na swojej pracy.
- Zgoda? - Dobrze, ale…
Zaraz zginiemy!
Gratulacje!
Co to jest?
Tadam!
Jeong-woo wymyślił imprezę pożegnalną.
Więc jest imprezka w amerykańskim stylu.
Co?
Siadaj. Nogi mnie bolą.
- Szybko. - Siadaj.
- Śmiało. - Proszę.
Siadajmy.
Świetnie.
AMERYKAŃSKI DEBIUT
Proszę.
Co to?
Nie zaharuj się w nowej pracy.
Za te pieniądze możesz pozwiedzać i najeść się smakołyków.
- Rany. - A to ode mnie.
Poduszka z gryką.
Podobno na zagranicznych nie idzie się wyspać.
Robiłam ją przez całą noc, więc niech ci służy.
Znowu beczy.
Pożegnanie nie znaczy
Że więcej nas nie zobaczysz
Sęk w tym właśnie, że
GRATULUJEMY DEBIUTU
Kiedyś znów zobaczymy się
Więc wspólne chwile
Wspominaj jak najmilej
Każdy ma swoją ścieżkę
Doktor Nam, przykro mi, że szpital wycofał ofertę.
Pani czas na pewno nadejdzie.
Gratulujemy amerykańskiego debiutu!
- Brawo! - Mamo, czekaj.
Ja…
Powiem wprost…
- Proszę, nie jedź! - Rany.
- Nie przeżyję bez ciebie. - Że co?
Nie puszczę cię.
- Ale… - Nie jedź, Ha-neul!
Czekaj!
Zostań przy mnie!
Obiecaj, że nie pojedziesz!
- Co? - Proszę!
Błagam, nie jedź!
- Puść mnie! - Nie jedź!
Ha-neul…
Błagam cię…
Nie wyjeżdżaj, Ha-neul!
Coś narobił?
Cała jesteś w szampanie.
- Skąd wiedziałeś? - Co?
Co wiedziałem?
Wcześniej sam mnie namawiałeś na wyjazd.
Skąd ta nagła zmiana?
Wiesz, że nie jadę, tak?
Przyznaję się.
Przeczytałem twoją wiadomość.
Wiadomość?
Wycofali ofertę? Jak to możliwe?
Zdecydowali się wysłać kogoś innego.
Bezczelne.
Tak cię wodzić za nos? Jak mogli to zrobić?
Pewnie byłaś zła, ale nie mogłaś nic powiedzieć.
Wcale nie.
Powiedziałam, co myślę.
Muszę iść.
Proszę pana.
Profesor Kim już raz odmówiła.
Przedstawiliście propozycję mnie,
a ja się zgodziłam.
Sądzę, że powinnam jechać.
Czemu mam wycofywać się z decyzji, która nie przyszła mi łatwo?
Bo zarząd woli kogoś innego?
Profesor Nam.
Proszę pana.
Przed powrotem tutaj obiecałam sobie jedno.
Że nie będę milczeć, gdy ktoś mnie urazi.
Wiem, że to nic nie zmieni,
ale mówię, co czuję, dla własnego dobra.
Z początku byłam zła,
ale powiedziałam, co myślę, i mi przeszło.
Bywało już gorzej.
I dzięki, że chciałeś mi pomóc zachować twarz,
ale i tak powiem im prawdę, bo nie ma sensu tego ukrywać.
- Czemu się uśmiechasz? - Zmieniłaś się.
- Zmieniłam? - Tak.
Chyba masz rację.
A właśnie.
Mówiłeś, że zaplanowałeś pięć randek.
Ile ich zostało?
Był spacer, gra na automatach
i pożegnalna impreza.
Czyli łącznie trzy. Zostały dwie.
No to chodźmy.
Szkoda zmarnować twoje plany. Co porobimy?
Pomyślałem, że będziesz tęsknić za lokalną kuchnią.
W USA na pewno są dobre koreańskie knajpy.
Ale tam gotowałby ci ktoś obcy, więc chciałem upichcić coś sam.
Naprawdę?
Ale będzie uczta.
Już twój kimbap zrobił na mnie wrażenie.
- Będzie powtórka? - Z przytupem.
Ale super!
Dobra, a piąta randka?
- Tajemnica. - Rany!
No weź. Powiedz mi.
Dawna ja zadręczałaby się:
„Czemu nie wybrali mnie? Czego mi brakuje?”.
Szukałabym winy w sobie.
PORADNIA ZDROWIA PSYCHICZNEGO
Ale teraz już wiem,
że jeśli mimo ciężkiej pracy coś pójdzie nie po mojej myśli,
mam prawo do chwili smutku.
Muszę robić swoje
i wypatrywać kolejnej szansy.
Wygląda przepysznie.
Mogę z czymś pomóc?
Pomaga mi sam widok twojej ślicznej buźki.
Głuptas.
Taka prawda.
Dobrze się zapowiada.
To królewska uczta, nie koreański obiad.
Zrobiłeś to sam?
Wziąłem parę lekcji gotowania.
Zajadaj.
Dziękuję.
Dam ci jedno.
Proszę, spróbuj.
- Dobre? - Przepyszne.
Nie wierzę, że wziąłeś tylko kilka lekcji.
Życie to długa podróż.
Moje nie jest bezwartościowe,
bo nie osiągnęłam celu w danym czasie i miejscu.
Zawsze mam szansę, by go osiągnąć.
Dziś wierzę, że szczęście czeka na mnie w przyszłości
albo gdzie indziej.
- Więc tak się pani czuła? - Tak.
Zmartwiłem się, gdy usłyszałem o śmierci profesora Mina,
po tym, jak zobaczyła tu pani jego zdjęcie.
Ale pani jest dzielna.
Cieszę się, że stała się pani…
silniejsza.
Tak pan sądzi?
A jak się pani czuje? Zdrowiej?
Myślę, że tak.
Więc może powtórzymy badanie?
„Jestem szczęśliwa”.
TEST NA DEPRESJĘ I POCZUCIE BEZNADZIEI
„Czuję spokój”.
TAK
„Czuję rozczarowanie na myśl o przyszłości”.
NIE
„Jestem sobą zawiedziona”.
NIE
„Gdy patrzę wstecz, widzę, że moje życie było pełne porażek”.
NIE
Jest pani zdrowa.
Nie musimy dłużej się spotykać.
Jest pan pewien?
Ma pani już dość siły, by sama radzić sobie z przeciwnościami.
Ciężka praca, jaką pani wykonała,
teraz będzie pani tarczą.
Nie musi mnie pan odprowadzać.
Lubię to robić, gdy pacjent kończy leczenie.
SŁOŃCE, PORADNIA ZDROWIA PSYCHICZNEGO
Sporo pacjentów, prawda?
Ale tak, jak chodzimy czytać do biblioteki,
a do galerii oglądać obrazy,
tak ludzie przychodzą tutaj, żeby wydobrzeć.
I…
wydobrzeją.
Co to właściwie znaczy?
Że wszyscy będą szczęśliwi?
Nie.
Że zaakceptują nieszczęście.
„Jeżeli spotka mnie coś złego, w porządku”.
„Poradzę sobie z czymkolwiek przyjdzie mi się zmierzyć”.
Wierzą w to.
Szybko!
Jezu.
Po co chcesz mi kupić torebkę?
Nie masz żadnej porządnej.
Odłożyłem z drugiej wypłaty.
Co myślisz? Ta mi się podoba.
Ale tak ciężko pracowałeś na te pieniądze.
Rety.
Dwa miliony wonów?
Chodźmy stąd.
Czemu? Chcę ci taką kupić.
- Nie. - Przepraszam.
Możemy zobaczyć tę torebkę?
To kolekcja zimowa? Jest w stylu mamy.
- Ładna. - Chodź.
Czemu? Czekaj!
Wracaj tu. Niech spojrzę.
Przepraszam.
Zaczekaj!
Wracaj!
Kiedy to wszystko przygotowałaś?
Dziś rano.
Nie ma nic więcej?
A parówki albo kurczaczek?
Nie ma. Jedz, co jest.
Nie wybrzydzaj.
A ty nie jesz marchewek.
Ale ja jestem już dorosła.
Więc powinnaś dawać mi dobry przykład.
- Panie Bin? - Tak?
Co pan myśli?
Masz rację, powinna świecić przykładem.
Chcesz powiedzieć, że daję mu zły przykład jako matka?
Nie, w żadnym razie.
Po prostu staję po jego stronie.
Jak to? Traktuje mnie pan jak dziecko?
Nie, gdzie tam.
Nie złość się, mamo.
Dam ci winogronko.
- Otwórz. - Dziękuję.
Jesteś kochany.
Teraz ty.
Dobre?
Co jest?
Czemu mi smutno?
Jak słodko.
Mogłaś wziąć torebkę.
Że też nie dałaś się skusić.
I dobrze.
Nie mogę pozwolić ci kupować sobie takich drogich prezentów.
To niedorzeczne.
Zresztą portfel podoba mi się bardziej.
Przyda się na co dzień.
Cieszę się, że masz pracę.
Kupiłeś mi portfel
i postawiłeś pyszne lody.
Fajnie, co?
Ha-neul nie dorównam, ale nie jest tak źle.
O czym ty mówisz?
Ty i Ha-neul jesteście różni.
Nieważne. I tak zawsze to mnie się obrywa.
Ale to nie znaczy, że cię nie kocham.
Przecież jesteś moim dzieckiem.
Nie kłam.
Wiem, że wolisz ją.
Jest lekarką, a ja przeciętniakiem. To z niej jesteś dumna.
Może nasze losy od początku były przesądzone.
Nazwaliście ją Ha-neul od pięknego nieba.
A mnie Ba-da, żeby pasowało do niej.
Co ty mówisz?
Nazwałam cię tak, bo śnił mi się ocean.
- Serio? - Tak.
Śniła mi się tęcza nad lśniącym oceanem.
Nie mogłam wyjść z zachwytu jeszcze długo po przebudzeniu.
Dlatego nazwałam cię Ba-da, „ocean”.
Naprawdę?
Posłuchaj.
Możesz zarządzać nieruchomościami albo przejąć restaurację wujka.
Dla mnie to nie ma znaczenia.
I tak zawsze będziesz
moją tęczą nad lśniącym oceanem.
Lśnij po swojemu. Dobrze?
Ale ckliwe.
Gadasz jakieś głupoty o tęczy.
Zapozuj, zrobię zdjęcie.
Zapozować?
Dobrze.
- Uśmiech. - Okej.
- Zobaczmy. - Wyślij mi.
Okej.
PIERWSZE DANIE!
Ładnie wyszłaś.
MÓJ SYN
Śliczne.
Bardzo ładne!
Nie ziewam z nudów.
Pół nocy czytałem referaty konferencyjne.
Musisz być zmęczony.
- Może chcesz kawy? - Kawy?
Proszę.
CUKIERKI KAWOWE
Może to ze zmęczenia, ale jesteś dziś jakiś cichy.
Nie o to chodzi.
Prawdę mówiąc,
trochę mi przed tobą wstyd.
- Czemu? - Po tym incydencie.
W klinice.
Poważnie?
Ta pacjentka wymyślała.
I tak mi wstyd, że to widziałaś.
Gdy robiliśmy wino, powiedziałem, że będę cię chronił.
A to ty ochroniłaś mnie.
I co z tego?
Możemy chronić się na zmianę.
Ale jestem od ciebie starszy.
Chcę ci imponować.
Nie jestem z tobą, żebyś mi imponował.
Polubiłam cię, bo masz dobre serce.
Zrozumiałam, że to liczy się najbardziej.
Jesteś dobrym człowiekiem, któremu nie szkoda czasu,
żeby łapać mrówki z małym chłopcem.
Musiało być ci trudno pożegnać jednocześnie siostrę Do i Jeong-woo.
Właściwie nie.
Jeong-woo stanął na nogi, więc nic dziwnego,
że chce otworzyć własną praktykę.
I tak by wreszcie odszedł.
Chce gonić za marzeniem.
A ja jej na to pozwolę.
I nie tylko jej.
Skoro o tym mowa, to i ciebie pora wypuścić.
Co?
- Mnie? - Tak.
- Dlaczego? - Otwórz własną klinikę.
Nie minęło nawet pół roku.
No i co? Ważne, że masz się lepiej.
Ale i tak…
Reputacja kliniki ucierpiała, gdy rozeszło się,
że rzuciłem skalpel w trakcie zabiegu.
A ty i tak mi pomogłeś.
Mam u ciebie dług.
Spłacisz go, jeśli odejdziesz.
I tak mnie na ciebie nie stać.
Już pora,
żebyś ruszył dalej.
Sam by nie poruszył tematu,
więc ja to zrobiłem.
I tyle.
Rany, co się stało?
Widzisz? Jesteś taki dobry.
A ja jestem z tobą szczęśliwa.
Co Jeong-woo teraz zamierza?
Nie wiem.
Skoro ma pieniądze, pewnie kupi jakiś fajny wóz.
Pewnie otworzy jeszcze większą klinikę
i wróci do branży z przytupem.
PUSAŃSKI MILMYEON TAE-SEON, BA-DA
KLINIKA, JAKIEJ JESZCZE NIE BYŁO
KLINIKA CHIRURGII PLASTYCZNEJ LOGINA
Gratulacje! Jestem z ciebie dumna.
Wreszcie otworzyłeś!
Co jest? Płaczesz?
Dziwnie się czuję.
Poprzednią klinikę otworzyłem bez namysłu.
A ta aż mnie wzrusza.
Cudowna ta sofa.
I stoliczek boski.
Będę rozdawał datki, robił dobre uczynki i ciężko pracował.
Kocham życie.
Jesteś niemożliwy.
Poradzisz sobie sam? Zatrudniałeś wielu lekarzy.
Chcę zacząć skromnie.
Przyjmować niewielu pacjentów i z każdym budować więź.
Nie chcę się zaharować.
Proszę.
Nie musiałaś.
Pomyślałam, że coś wypijemy.
Chciałam poświętować.
Imprezka tylko we dwoje?
Siadaj.
Jeong-woo zaczął nowy rozdział.
Wszyscy wokół mnie
szli do przodu.
Ba-da gonił za swoim małym marzeniem.
Liczył, że milmyeon przyniesie mu sławę.
No i już nie brał od nas pieniędzy.
PUSAŃSKI MILMYEON
Dzień dobry.
Nie sprzedajemy z dostawą.
- Nie dlatego przyszłam. - Dan-bi.
Tae-seon?
To naprawdę ty?
Wszystko gra? Znaczy…
Co słychać? Znaczy…
Co tu robisz?
Rozwoziłam zamówienia w okolicy
i wstąpiłam coś zjeść.
Co robisz w Seulu?
Przeniosłem się tutaj.
Rety, kopę lat.
Pamiętam, jak przyjechałaś do Pusanu
i spytałaś mnie o drogę.
Nic się nie zmieniłaś.
Ty też nie.
Powiedziałeś mi wtedy,
gdzie zjem najlepszą zupę z wieprzowiną, milmyeon i nakgopsae.
Wciąż jesteś taki sam.
Ciepły i serdeczny.
Nie miałeś pracować w fabryce szwagra?
Miałem.
Ale ty tak pokochałaś milmyeon,
że jedliśmy go na każdej randce.
No tak.
Pomyślałem, że wreszcie mnie odwiedzisz,
jeśli otworzę restaurację z milmyeonem.
To była moja pierwsza myśl, gdy się tu sprowadziłem.
No i jesteś.
Wyszłaś za mąż?
Nie.
A masz kogoś?
Nie.
W porządku.
Wujek odzyskał swoją dawną miłość.
Modliłam się, żeby jego spokojne życie
odtąd było pełne szczęścia niczym dorodny pierożek.
Z MIŁOŚCI DO JEDZENIA
DAN-BI WYPEŁNI PUSTKĘ W TWOIM ŻYCIU
Mama śmiała się…
i płakała najczęściej przez nas.
Przestała hodować kapustę.
Chciała dotrzymać słowa, że wychowa dzieci najlepiej, jak umie.
Zawsze podziwiałam,
jak każdego dnia daje z siebie wszystko.
No dobra.
Binfani, witamy
Dzieńdoberek, Binfani!
Dawno się nie widzieliśmy.
Pewnie niewielu z was ciekawi,
co się u mnie działo.
Ale postanowiłem nagrać dziś film
o tym, co u mnie słychać.
Jeny.
Co? Wstyd ci za mnie?
Już przywykłam.
A pani Lee?
- Wie o tym? - Cóż…
Wie i dalej mnie lubi.
Akceptuje mnie takiego.
A co do tego poczciwca…
MICHAŁ ANIOŁ CHIRURGII
POGADUCHY U DOKTORA BINA Z KUCHENNĄ ORKIESTRĄ W TLE
Odnalazł szczęście u boku kogoś, kto jest taki sam jak on.
Za 25 tysięcy wonów, proszę.
- Dobrze. - To pan!
Jak pan nas znalazł?
Jeong-woo mi o was powiedział.
A, tak.
Słyszałem, że pana operował.
Było co nieco do poprawy. Tak zostaje?
Hej!
Operował na plecach!
A nie ma pan więcej do poprawy z przodu?
Wy gałgany.
Podpuszczacie mnie jak kiedyś.
Nic od was nie kupię, żegnam.
- Żartowaliśmy! - Niech pan wraca.
- Proszę. - Niech pan spróbuje.
- Mamy specjalny sos. - Własnej roboty.
- Dobre! - Prawda?
- Pycha! - To na zdrowie!
- Zdrówko! - Zdrowie!
Wszystkiego dobrego!
Każdy dzień może przynieść trudności.
Doktorze Kang.
Zgodzi się pan ze mną pracować?
Potrzebuję kogoś zaufanego.
Ale wierzę, że sobie poradzę,
cokolwiek się zdarzy.
No i wreszcie my.
Klinika w takim półmroku przypomina mi o tamtym dniu.
Jakim dniu?
Upadłam przed sądem
po tym, jak przyniosłam ci artykuł.
No tak.
Zabrałeś mnie do swojej dawnej kliniki, żeby opatrzyć mi ranę.
Patrzyłam na te puste sale i było mi ciebie żal.
Teraz gdy patrzę, jak stajesz na nogi,
jestem wzruszona.
Będę szczery.
Nie dałbym rady bez ciebie.
Pamiętasz, jak przegapiliśmy wschód słońca?
No pamiętam.
Było mi szkoda, bo jechaliśmy tak daleko.
No właśnie.
To może…
pojedziemy znów?
Teraz?
Została mi jeszcze jedna randka.
Chcę obejrzeć z tobą wschód. Było mi żal, że wtedy się nie udało.
To co ty na to?
Pojedziemy?
- Jedźmy. - W drogę!
- Super! - Będą jeszcze bilety?
Gdy pierwszy raz dotknęło nas nieszczęście,
straciliśmy nad wszystkim kontrolę.
Sądziliśmy, że to nasz koniec.
Myśleliśmy, że nie zdołamy
wyjść obronną ręką z takiego kryzysu.
A jednak
nasz kryzys nie był tak głęboki, jak początkowo sądziliśmy.
Tamtej nocy razem wylewaliśmy łzy.
Uśmierzyliśmy ból,
poskromiliśmy lęk
i wreszcie doszliśmy do siebie.
MIN KYUNG-MIN
Nauczyliśmy się, jak krótko się smucić i długo cieszyć dobrymi wspomnieniami.
Doktorze Yeo, może pan zaczynać.
Ostatecznie udało nam się wyjść z kryzysu.
Ale pięknie.
- Jest! - Tak!
Okrąglutkie i śliczne.
Wreszcie zobaczyliśmy wschód.
Wreszcie.
Pozostańmy blisko.
- Dobrze. - Dobrze.
Właśnie.
Nadal mi nie odpowiedziałaś.
Jak to?
Na oświadczyny. Nie dałaś mi odpowiedzi.
Za tydzień nasza sesja ślubna.
Jakie to ma znaczenie?
I tak chcę dostać odpowiedź.
Rety, dobrze.
Weźmy już ten ślub.
„Weźmy już ten ślub”?
Co to ma znaczyć?
Odpowiedz, jak należy!
Nie, nie mogę!
Jak nie? Jasne, że możesz.
A ty dokąd?
- Ja… - Wracaj tu.
Strasznie się wstydzę.
Czekaj na mnie!
Dziś szczęście,
a jutro smutek.
Ale to nic.
Skoro jest smutek, musi nadejść i szczęście.
Dziś mamy dość siły,
by znieść smutki i trudności.
Tyle mi wystarczy.
EPILOG
NAM HA-NEUL, YEO JEONG-WOO POBIERAMY SIĘ!
TAK! - WYJDZIESZ ZA MNIE? POWIEDZIAŁA „TAK”! - MIŁOŚĆ
DOKTOR KRYZYS
Napisy: Lidia Bogucka