(หัวใจหมอไม่มอดไหม้)
น้าฉันทำมิลมยอนมา 20 ปีแล้ว
ไม่มีใครรู้ว่าทำไมน้าถึงเปลี่ยนใจ ทั้งที่ตกลงไว้ว่าจะไปทำงาน
ที่โรงงานออมุกของพ่อหลังเข้ากรมครบกำหนด
ช่วงหลังนี้บาดาก็ตั้งใจมากเหมือนกัน
ทำไมอย่างเราต้องมาหั่นแตงกวาดึกๆ ดื่นๆ
คืนวันศุกร์ทำไมต้องมาต้มน้ำซุป
ทำต่อดีกว่า
แต่นั่นแหละ ก็ไม่แน่ใจว่า
จะทำได้นานแค่ไหน
ว่าแต่ว่า
ฮานึลยังตกงาน นอนอยู่บ้านๆ เฉยๆ รึเปล่านะ
ไม่ได้ข่าวคราวความคืบหน้าเลย น่าจะงั้นมั้ง
เฮ้อ เรียนจบหมอมาเสียเปล่า กลายเป็นคนตกงานอยู่บ้านเฉยๆ
นั่นน่ะสิ
เมื่อก่อนน้องสะใภ้คุยเสียใหญ่โตว่า ลูกสาวจะเป็นอาจารย์หมอ
เฮ้อ วันนี้ก็คงหน้าแห้งมาหาเราเหมือนเคยนั่นละ
แค่คิดว่ายัยนั่นจะหดหู่แค่ไหนก็แอบสงสารละ
ก็อดเป็นห่วงไม่ได้นะ
ส่วนคุณแม่ของเรา ชีวิตนี้ไม่เคยภูมิใจอะไรเท่าช่วงนี้
ไม่อยากเชื่อว่าเดทแรกของเรา เริ่มที่การหมักเหล้าบ๊วย
ทำไมล่ะ
หมักเสร็จเมื่อไหร่
จะได้กินกับเนื้อเสือร้องไห้ แค่พูดก็เปรี้ยวปากละ
เห็นว่าต้องหมักสามเดือนใช่มั้ย
งั้นมาดื่มกันตอนที่ฉลองคบกันครบ 100 วันนะ
จะต้องฉลองทำไม เราไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว
ทำไมล่ะ ผมอยากฉลองไปทุกช่วงเลย
ผมจะดูแลคุณให้ดีจริงๆ
จะคอยติดต่อรายงานเสมอ หาอะไรดีๆ ให้กิน
ช่วยยกของหนักทุกอย่าง
ผมจะปกป้องคุณฮงรันเอง
ไม่ไหวเลย
ทำไมแค่ยกน้ำขวดกินก็ท่าสวยขนาดนี้
- จะหยุดสวยกี่โมง - พูดอะไรบ้าๆ
- อ้อ ผมมีคำถาม - อะไรคะ
คุณสวยขนาดนี้มาตั้งแต่เมื่อไหร่
ถามจริงๆ นะ
- ฮงรันกลับมามีแฟนอีกครั้ง… - พอเลย
- เลิกถามอะไรประหลาดๆ เสียที - แล้วก็เพิ่งรู้ว่า
การมีความรักก็สุดยอด
ไม่แพ้การรอให้เหล้าบ๊วยบ่มจนได้ที่
ทุกคนใช้ชีวิตของตัวเอง
ฉันก็ค่อยๆ เดินไปตามทางของฉัน
"ช่วงต่อไปของชีวิต จะต้องเจอสถานการณ์แบบไหนกัน"
"ตอนนี้ใจของฉันโอเคแล้วจริงเหรอ"
ฉันถามตัวเองแบบนั้นเสมอ
(หัวใจหมอไม่มอดไหม้)
มาๆ
เชิญลองครับ
- มิลมยอนที่ผมทำเองครั้งแรก - ตายจริง
นี่หั่นแตงกวาแล้วทำซอสเองหมดเลยเหรอ
แน่นอน
ทำซุปแล้วทำแป้งรีดเส้นเองด้วยนะ
ต้องถ่ายรูปก่อน
มิลมยอนชามแรกของบาดา
กินเร็วๆ เข้า เดี๋ยวเส้นอืด
ได้ๆ
รสเหมือนของน้าเลย
- ใช่มั้ยล่ะ - ใช่
ไม่เลวเลย
โอ้โฮ
สุดยอดเลย
ร้องไห้ทำไมน่ะ
ไม่ได้อร่อยจนน้ำตาไหลขนาดนั้นมั้ง
ก็แค่ภูมิใจในตัวบาดา
ไงนะ
ทำไมต้องดราม่ากับอีแค่มิลมยอน
โรคซึมเศร้ากำเริบอีกเหรอ
ไอ้น้องเวร…
ได้ข่าวว่ามาเป็นลูกมือให้น้าทุกวันกว่าจะทำได้
นายเคยตั้งใจทำอะไร นานๆ แบบนี้มาก่อนรึเปล่าล่ะ
ไม่เคย
เรียนเทควันโดได้สามวันก็เลิก
เข้าเรียนศิลปะได้สามวันก็ออก
เลิกคิดจะสอบเป็นข้าราชการตั้งแต่ ก่อนหนังสือเตรียมสอบจะมาถึงบ้านอีก
ใช่เลย
เจ้าน้องนี่เป็นตัวอย่างชัดที่สุดของคนไม่เอาถ่าน
แต่นายกลับทำมิลมยอนชามนี้ด้วยความมุ่งมั่นตั้งใจ
บาดา
น้าแค่ดีใจที่แกอดทนฝึกฝนจนกระทั่งทำได้จริง
นั่นก็เป็นสิ่งที่เราอยากให้แกทำได้
ระหว่างทำงานที่นี่ก็คิดต่อแล้วกันว่า จริงๆ แล้วอยากทำอะไรกับชีวิต
ใช่ แล้วถ้าแม่ช่วยอะไรได้ก็จะรีบช่วยเลย
อร่อยมาก
กลับมาแล้วครับ
เข้ามาเลย
- ขอโทษที่มาสาย - เร็วๆ ไม่เป็นไร
- ลองสิ - โอเค น่าอร่อย
- เป็นยังไง บอกมาตรงๆ - หือ
นี่สูตรใหม่เหรอ
รสชาติก็ต่างจากเดิมนิดนึงนะ
ต่างยังไง
มันจืดชืดกว่า
อาจจะเพราะมาถึงช้าก็ได้ แต่เส้นมันก็อืดๆ แล้ว
และ…
มีอะไรเหรอ
- ไม่ต้องกิน - ไงนะ
หือ
คุณน้า
จะไปไหนน่ะ
- ออกไป - เกิดอะไรขึ้น
- ตามฉันมานี่ - บาดา
- ออกมาเลย - เดี๋ยวสิ ฉัน…
- เกิดอะไรขึ้น - บอกให้ออกมา
นี่ทำอะไรผิดเหรอ ผม…
(ร้านปิด)
จริงดิ
มิลมยอนนั่นเป็นฝีมือบาดาเหรอ
บาดาคนเดียวกันแน่นะ บาดาน้องชายเธอน่ะนะ
ใช่ น่าจะพยายามน่าดู
ตอนแรกที่เห็นจานนั้น ฉันเก็บอารมณ์ไม่อยู่
ร้องไห้เลยเพราะในที่สุดน้องก็โตเสียที
แล้วฉันก็ดันไปวิจารณ์จานสำคัญแบบนั้น มิน่าถึงโดนไล่ออกมา
บอกตรงๆ เวลาเห็นน้อง นอนขี้เกียจอยู่บ้านฉันก็กลุ้ม
เลยภูมิใจมากพอเห็นว่าเขาทำอะไรสำเร็จได้
- มีเรื่องให้กังวลน้อยลงอีกหนึ่งเรื่อง - เข้าใจละ
- แล้วเรื่องที่ฉันกังวลล่ะ - อะไร
ฉันขอให้เธอเป็นครอบครัวเดียวกัน
แต่เธอยังไม่ยอมตอบเลย
ก็ตอนนั้นมีจังหวะให้ตอบที่ไหนล่ะ
รู้ดีแก่ใจ
นัมบาดา
อะไรน่ะ
ได้เงินเดือนเดือนแรก เขินเลยเหรอ
ไม่ใช่อย่างนั้น
จู่ๆ น้าก็เอาซองใส่เงินสดมายื่นให้
ไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าควรต้องรับไหม
ทำไมจู่ๆ ถึงทำตัวเป็นผู้ใหญ่ขึ้นมา
ปกติก็ขอน้าทีละ 50,000 วอนอยู่แล้ว
เอาไปใช้ดีๆ ล่ะ อย่าเอาไปผลาญกับเหล้าและเกมหมด
นั่นมันเรื่องของผมมั้ย
แล้วเดี๋ยวนี้ใครเขาเอาเงิน ใส่ซองให้คนงานกัน เชยเป็นบ้า
ไปแล้วฮะ
(มิลมยอนต้นตำรับจากปูซาน)
ลูกรักของพ่อ
ทำอะไรน่ะ
นั่งลูบๆ คลำๆ ซองทำไม
จดหมายจากสาวที่ปิ๊งอยู่เหรอ
ก็เชยไป ยุคนี้แล้ว ใครเขาเขียนจดหมายลายมือกัน
- อ้าว - รอบตัวมีแต่คนแก่ทั้งนั้น
พี่ ไปกินเนื้อกัน
ยังอิ่มจากมิลมยอนอยู่เลย
ไปกันเถอะ น้องอยากเลี้ยง
เลี้ยง
แปลว่านายจะจ่ายเหรอ
- ใช่ - เอาใหม่ซิ
นายอยากเลี้ยงฉัน แทนที่จะขอให้ฉันเลี้ยงเหรอ
นี่ก็ไม่ชินเหมือนกันแหละ เพราะไม่เคยเลี้ยงอะไรพี่สักอย่าง
ไปเร็วๆ เถอะ เดี๋ยวร้านปิดก่อน
เดี๋ยว
นี่ฉันฝันไปรึเปล่า
หรือกำลังโดนมิจจี้หลอก นี่บาดาตัวจริงมั้ยเนี่ย
แน่ใจเหรอว่าไม่ใช่หน้ากาก
- เริ่มไม่น่าเชื่อ - ผมเองเนี่ยแหละ
- ไปกัน - โอ๊ะ
(ฮันยางฮวาโร)
มื้อแรกที่น้องชายเลี้ยงเป็นไง
อร่อยมาก
ไม่นึกเลยว่าชีวิตนี้จะได้กินอาหารที่น้องเลี้ยง
ผมก็ไม่คิดเหมือนกัน
ใครจะคิดว่าผมโตมาแล้วจะเป็นคนดีแบบนี้
กินเลยๆ
ปกติมีแต่ผมจิ๊กเงินจากพี่
แต่ก็อยากเลี้ยงตอบแทนให้พี่อย่างน้อยสักครั้ง
ทำไมเลี้ยงครั้งเดียว เลี้ยงเรื่อยๆ ก็ได้
จะเก็บไว้คิดละกัน
ทำไมล่ะ อย่าดีแต่ปาก ต้องทำจริงด้วยสิ
ก็เลี้ยงวันนี้แล้วไง ไม่ต้องพูดเยอะ
กินไป
อิ่มมาก กินต่อไม่ไหวแล้ว
นี่อาหารที่สั่งกลับบ้านนะคะ
ขอบคุณค่ะ
- อะไรน่ะ - เอาไปฝากแม่กับน้าไง
เอามา พี่จ่ายเอง
ไม่ต้อง บอกแล้วไงว่าจะเลี้ยง
แต่ช่วยถ่ายรูปตอนจ่ายหน่อยนะ
ถ่ายให้เหมือนเป็นเรื่อง ที่ทำประจำเนอะ รูปแอบถ่ายงี้
ก็ได้
แหม
แบบนี้เรียกว่าถูกปฏิเสธรึเปล่า
ขอแต่งงานแล้ว
แต่ผ่านมาตั้งหลายวันเขายังไม่ตอบ
ยังไม่มีปฏิกิริยาอะไรเลย
บอกแล้วไงว่ามันเร็วเกินไป
แล้วจะทำยังไงต่อ
คงยังไม่แน่ใจแหละ เลยไม่กล้าตอบ
อย่างนายคงเป็นแค่แฟนเอาไว้ควงเล่นน่ะดี
แต่ไม่ใช่คนที่จะเอามาแต่งเป็นสามี
พูดอะไรของพี่ ไม่จริงเสียหน่อย
เอ้า นายไม่ได้มีสิทธิ์ตัดสินใจ
เรื่องนี้มันขึ้นกับฝ่ายหญิง
ลองคิดดูสิ
ถ้าเขาคิดว่านายเหมาะเป็นสามีตัวเองจริงๆ ป่านนี้ก็ต้องตอบแล้วไหม
ไม่ได้เรื่อง
อะไรล่ะ
สงสัยจังว่านายมีอะไรบกพร่องตรงไหนนะ
จัดมาเลย
- เอาให้ตายกันไปข้าง - แค่ไอ้หนุ่มโสดใจเปลี่ยว
- ได้ ได้ตายไม่สงบศพไม่สวย - ได้
คนไข้ทำตาแบบไม่กรีดมาแล้วค่ะ
ได้ ผมจะเตรียมตัวเลย
ที่จริงส่งข้อความมาก็ได้ ไม่ต้องมาบอกเอง
คือ…
คนไข้ทำตัวประหลาดตั้งแต่ตอนยังปรึกษาอยู่ค่ะ เลยอยากมาเช็กกับหมอ
ประหลาดยังไงครับ
เปลี่ยนใจไปมาตลอด แล้วฉันก็คิดว่าเขาแอบอัดเสียงไว้
แถมพูดแล้วยังมีกลิ่นเหล้าคลุ้งไปหมด ตั้งแต่ตอนปรึกษา
ถึงอย่างนั้น
ถ้าผ่าออกมาแล้วสำเร็จสวยงาม คนไข้พอใจอยู่ละ
รู้ฝีมือกันอยู่นี่
ไม่เคยทำเส้นเลือดแตกสักเส้น
แถมยังมือไวคล่องแคล่วยิ่งกว่าความเร็วแสง
นี่ก็ไม่รู้ด้วยนะ แต่โชคดีแล้วกัน
ไอ้น้องเวร
อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน มาทำงานดีๆ กันต่อนะ
ผมจะร่างตาใหม่
ตามที่ปรึกษากับพยาบาลไว้ และแก้ให้ดีขึ้นนะครับ
ฉันไม่อยากต้องผ่านมีดหมออีกรอบ ขอให้นี่เป็นครั้งสุดท้ายนะคะ
เชื่อมือผมได้เลย
- ช่วยให้เคตามีน 0.5 มล.ครับ - ค่ะ
ขอจีวี
เตรียมตัวประชุมเอ็มแอนด์เอ็มอาทิตย์หน้าหรือยัง
ยังเลยค่ะ รู้สึกยาก
ส่งร่างพรีเซนต์มาสิ ฉันจะตรวจให้
ขอบคุณมากค่ะ อาจารย์หมอ
พรุ่งนี้มีคนไข้อาการหนักเยอะ ช่วยประเมินแล้วรายงานฉันด้วยนะ
- ได้ค่ะ - ไปละ
(คุณแฟน)
อยู่ในห้องผ่าตัดรึเปล่า อย่าลืมกินข้าวนะ
ไง
จองอู คืนนี้ดินเนอร์ด้วยกันดีมั้ย
ดีสิ คิดเลยว่าอยากกินอะไร
เดี๋ยวฉันคิดแล้วจะจองให้เลย
ต้องจองเลยเหรอ
ไปกินสเต๊กพร้อมชมวิวแม่น้ำฮันดีกว่า
จู่ๆ ก็ชวนงี้
ก็… ฉันมีเรื่องอยากบอก
แล้วเจอกันนะ
เห็นมะ ไม่ได้เป็นแฟน ไว้ควงเล่นเฉยๆ เสียหน่อย
แหม
เรานี่สุดยอดเลยนะ
โอเค เอาแบบสบายๆ
เรียบง่ายเนอะ
- อาจารย์คะ - อ้อ หมอนัม
ตอนนี้ว่างไหม ดื่มชากันหน่อยได้ไหม
ได้สิคะ เชิญเข้ามาเลยค่ะ
จิบไวน์พร้อมชมวิวแม่น้ำ
เป็นคืนสุดเพอร์เฟกต์ที่จะได้คำตอบ
จองอู
ไงจ๊ะ
ที่นี่สวยจัง เธอมาเมื่อไหร่เนี่ย
คิดว่าอย่างฉันจะเคยมาหรือไง ฉันหาข้อมูลให้เรามาด้วยกัน
ทั้งหาข้อมูลแล้วก็จองเองเลยเนี่ยนะ
โอกาสพิเศษอะไรเหรอ
ก็…
กินกันก่อนดีมั้ย
เฮ้อ
ตื่นเต้นเกินกินไม่ลง
อยากบอกอะไรบอกมาก่อนได้ไหมล่ะ
- อะไรนะ - ฉันจะหายใจไม่ออกอยู่แล้ว
คือ…
ที่จริงตอนแรกจะให้คำตอบเรื่องแหวน…
ก็ไม่จำเป็นต้องตอบด้วยซ้ำ เพราะฉันก็รู้สึกเหมือนกันอยู่แล้ว
แต่…
มีเรื่องไม่คาดคิดเกิดขึ้นอีก
เรื่องไม่คาดคิดเหรอ
หัวหน้าภาคอยากให้ฉัน ไปประจำที่ต่างประเทศหกเดือน
หือ
ปีหน้าเราจะเปิดโรงพยาบาลเด็ก
เขาอยากให้ฉันไปดูงานระบบภาควิสัญญีศาสตร์
ในโรงพยาบาลอื่นในต่างประเทศ
อ๋อ
เดี๋ยวนะ
แล้วเธออยากทำอะไร
ก็…
บอกตรงๆ ฉันก็ว่าน่าจะสนุกดี
ฉันก็อยากรู้และคิดว่าจะช่วยงานได้จริง
งั้นมีอะไรรั้งไว้ล่ะ
ฉันรู้สึกผิดไงที่จะต้องบอกนายว่า
เราต้องห่างกันตั้งหกเดือนเชียวนะ
ทั้งที่นายเพิ่งขอฉันแต่งงาน
รู้สึกผิดที่จะทิ้งนายไว้ตรงนี้
ฮานึล
ฉันอยากให้เธอทำตามหัวใจตัวเอง
ไม่อยากเป็นเหตุผลที่รั้งให้เธอลังเล
ในการตัดสินใจอะไรก็ตาม
บอกแล้วไง ฉันไม่อยากขวางความฝันของเธอ
เพราะงั้นไม่ต้องห่วงฉันนะ
ไปเถอะ
จองอู
- ทำอะไรน่ะ - หือ
สเต๊กอยู่ตรงนี้
กินเร็วสิ
- เดี๋ยวเย็นหมด - อ้อ
ว่าแต่ จะไปเมื่อไหร่นะ
ก็กะทันหันอยู่เหมือนกัน
เดี๋ยวก็ต้องไปแล้ว เดือนหน้ามั้ง
เดือนหน้าเหรอ
หิวน้ำจัง
นั่นแจกัน
แก้วมันคล้ายๆ กันน่ะ
คนอื่นก็หยิบผิดเหมือนกันแหละเนอะ
เธอได้ข้อเสนอดีมาก
ยินดีด้วยนะ
ขอบใจจ้ะ
เป็นข้อเสนอที่ดีจริงๆ
ดีใจด้วยจริงๆ
ดูทั้งรับได้และรับไม่ได้ในขณะเดียวกันเลยแฮะ
เฮ้อ
อะไรนะ หกเดือนเหรอ
ล้อเล่นหรือเปล่า หกเดือนใครจะไปรอไหว
แค่สามเดือนก็ถือว่านานเกินแล้ว
เดือนเดียวก็นานเหมือนกัน ยอมได้วันเดียว ไม่ ไม่ให้ไป!
ทำไม…
โอ๊ย จะบ้าตาย
นึกว่าในที่สุดก็กำลังจะจบด้วยดีแท้ๆ
ไม่ยอมได้มั้ย
ไม่อยากให้ไปนี่นา
ทำไม
อย่าไปเลยนะ!
อยากจะขอ!
อ้าว จองอู
รอด้วยสิ
โห
เกือบไปแล้ว
- เป็นอะไรทำไมทำหน้างั้น - ทำไมล่ะ
ช่วงนี้ดูหน้าหมาหงอยหดหู่
เป็นอะไร คุณฮานึลปฏิเสธมาเหรอ
เปล่าเลย
งั้นมีอะไร หุ้นที่เอาเงินชดเชยไปซื้อตกเหรอ
- หรือโดนมิจจี้อสังหาฯ หลอก - ช่วยไปไกลๆ ได้มั้ย
ไปไกลๆ จะไปได้ไง
ขอโทษนะครับ เปิดหน่อยได้มั้ย
ออกไปเถอะ
จะออกได้ยังไง
นี่ รอด้วยสิ
มีอะไร
หรือคนไข้ร้องเรียนอะไรอีก
หมอบินแดยอง
อ้าว คุณโอจีอึนไม่ใช่เหรอครับ มาทำอะไรที่นี่
จะแก้ปัญหาเรื่องตาฉันยังไง
ไหนสัญญาว่าจะผ่าให้สวยขึ้น แต่ออกมาไม่เท่ากัน
ก็ไม่ได้ไม่เท่ากันนะครับ
ไม่ต้องโกหก นึกแล้วว่าจะปฏิเสธ
ดูนี่
ข้างนี้สามมิล ข้างนี้ 3.1 มิล
จะรับผิดชอบยังไงไม่ทราบ
เมื่อวานต้องไปออดิชั่นทั้งๆ อย่างนี้ จนโดนคัดตกรอบ
คุณคนไข้ครับ ผมอธิบายให้ฟังแล้วไงครับ
เพราะใบหน้าของคนเราไม่สมมาตร ดวงตาจึงไม่เท่ากัน
ต่อให้ผ่าอย่างใจของคุณก็ดูไม่เท่ากันอยู่ดี
แถมนี่เพิ่งผ่ามาได้ห้าวัน
ตาที่บวมอาจทำให้ยิ่งดูแย่
รอสักพักให้หายสนิทก่อน ถ้ายังไม่พอใจ ผมจะผ่าใหม่…
ไม่เอาละ ขอบคุณ
ไม่อยากเชื่อว่าหลวมตัวเชื่อพวกหมอสร้างภาพ
ผมว่าคุณเมาอยู่นะครับ เอาไว้ค่อยกลับมาใหม่ไหม…
นี่แก
คืนเงินให้ฉันเดี๋ยวนี้เลย
และต้องรับผิดชอบที่ตกรอบออดิชั่นด้วย
เรื่องแบบนั้นทำไมผมต้องรับผิดชอบมิทราบ
ว่ากันตามตรง
คุณควรจะเลื่อนผ่าตาไปก่อน ถ้าการออดิชั่นสำคัญขนาดนั้น
จะมาเอาแต่ใจอะไรอีก ผมอธิบายทุกอย่างแล้ว
เอาแต่ใจเหรอ กล้าดียังไงพูดอย่างนั้น ทั้งที่ทำลายชีวิตฉัน
หลบไปเลย!
- คุณครับ - แม่น่าจะ…
คุณครับ
ทำอะไรน่ะ
หยุดเถอะครับ
ไม่อยากเชื่อว่าปล่อยให้สาวเห็นแบบนั้น
เขาต้องผิดหวังในตัวฉันสุดๆ
อุตส่าห์บอกว่าจะปกป้องเขา
แต่สุดท้ายต้องให้เขามาปกป้อง
โอ๊ย ฉันมันโง่แท้ๆ
เชิญ
ได้ข่าวแล้ว
- คนพูดกันทั่วแล้วเหรอ - ใช่
ทุกคนคิดว่าคนนี้แปลกตั้งแต่ต้น พยายามบอกหมอแล้วว่าไม่ให้ผ่า
ผมก็แค่อยากรับคนไข้ให้มากสุดเท่าที่ทำได้
การผ่าตัดเองไม่ได้มีปัญหาอะไร ไม่ต้องห่วง
แต่หมอควรเลิกใจดีแล้วรับคนไข้ที่ดูแปลกๆ เสียที
เข้าใจแล้ว
(จดหมายลาออก)
อะไรกันเนี่ย
- หวังว่าจะอยู่ได้แม้ฉันจะไม่อยู่แล้วนะ - ลาออกเหรอ
ผมทำอะไรให้ขัดใจรึเปล่า
ทำหลายเรื่องเลยละ
เดี๋ยวนะ
อย่าบอกนะว่าจะลาออก
เพราะตอนนี้ผมมีแฟนแล้วและคุณแอบชอบผม
พูดอะไรไร้สาระแบบนั้น
ไร้สาระเหรอ
รอบที่แล้วยังพูดอยู่เลยว่า
ถ้าติดเกาะด้วยกัน อาจพัฒนาความรู้สึกเป็นอย่างอื่นก็ได้
พยาบาลคนอื่นถึงได้กรี๊ดกร๊าดกันใหญ่
ฉันพูดแบบนั้น
เพราะแค่อยากช่วยเรื่องคุณอีฮงรันต่างหาก ดูทรงแล้วจีบยังไงก็ไปกันไม่ถึงไหนเสียที
ตอนที่สะดุดล้มไปบังเอิญหอมแก้มคุณเนี่ย อับอายขายหน้าไปถึงบรรพบุรุษ
งั้นจึงลาออก
เพราะอยากกู้เกียรติยศวงศ์ตระกูลคืนเหรอ
ไม่ใช่อีกแหละ
- ฉันจะไปเที่ยว - เที่ยว
ฉันฝันมาตลอดว่าจะใช้เงินให้หมดกับการท่องโลก
อยากทำก่อนจะสายไป
อ้อ เหรอ
ฉันจะไปตามล่าหาความสุขใส่ตัว
ลาก่อนนะคะ คุณหมอ!
(คลินิกศัลยกรรมตกแต่งลาโบเต้)
โอเคไหมเนี่ย
ไม่โอเค
คนไข้มาต่อว่า แล้วคุณฮงรันก็เห็นพอดี
และที่ยิ่งแย่กว่านั้น พยาบาลโดลาออกแล้ว
- อะไรนะ - วันนี้เจอข่าวร้ายไปหลายเด้ง
ฉันมาได้ไกลขนาดนี้ เพราะพยาบาลโดช่วยดูแลเรื่องอื่นๆ ทุกอย่าง
ฉันก็เสียใจที่ต้องปล่อยให้ออก เพราะฉันก็พึ่งพาเขาเยอะมาก
งั้นพี่ก็คงจะคิดถึงเขามาก
รั้งเอาไว้สิ
พูดยังไงก็ไม่ฟังหรอก
และต่อให้ยอมฟัง ฉันก็คงรู้สึกไม่ดี
ฉันควรปล่อยให้เขาไปตามฝัน
ฝันเหรอ
ฝันของเขาคือการได้ไปเที่ยวก่อนจะสายไป
ได้ยินอย่างนั้นเข้าไปก็นับถือใจเขาเลย
คนมีฝันมันน่าทึ่งอยู่นะ
ตอนพูดถึงสิ่งที่อยากทำ ตาเป็นประกาย
เรื่องบางเรื่อง มีจังหวะแล้วต้องรีบทำ
ฉันไม่อยากขวางเขาเพราะมัวแต่เห็นแก่ตัว
ถ้าฉันหวังดีต่อเขาจริงๆ
ก็ควรต้องปล่อยเขาไป
(คุณแฟน)
- เลิกงานแล้วเหรอคะ - ใช่
แค่ต้องเช็กชาร์ตคนไข้อีกนิดเดียว
อ้าวเหรอ
อีกกี่นาทีล่ะ
สักสิบนาทีมั้ง
อ๋อ
งั้นขอไปรอข้างในได้มั้ย
หือ
อะไรเนี่ย
อยากมารับกลับบ้านด้วยกัน
ไม่ต้องสนใจฉัน ทำงานต่อเถอะ ฉันหาอะไรทำระหว่างรอเอง
ไม่ต้อง เอาไว้พรุ่งนี้เช้าค่อยทำก็ได้
ไปกันเถอะ
- ไปกัน - ไปกัน
ตอบหัวหน้าไปรึยังว่าจะไป
ยังเลย
ฉันขอเวลาตัดสินใจน่ะ
- ทำไมล่ะ - ก็…
หกเดือนจะว่าสั้นก็สั้น จะว่ายาวก็ยาว
ฉันอาจไม่ทันคิดไปหน่อย
ตอนบอก นายดูไม่ค่อยเต็มใจให้ไป ฉันก็ไม่สบายใจไปด้วย
แถมตอนนี้เป็นอาจารย์แล้ว ฉันจะมีงานที่ต้องทำอีกเยอะ
แค่นี้ก็ไปได้สวยอยู่ ไม่จำเป็นต้องไปต่างประเทศ
แล้วก็ไม่อยากห่างจากนายเหมือนกัน
ก็จริง
ฉันไม่อยากให้เธอไป
จะทนไม่เห็นหน้าสวยๆ แบบนี้ตั้งหกเดือนได้ไง
แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้วนะ
เรื่องบางเรื่อง มีจังหวะแล้วต้องรีบทำ
ถ้าฉันขัดจังหวะชีวิตของเธอ นั่นก็ไม่ค่อยแฟร์
หกเดือนมันแป๊บเดียวเอง เราจะโทรหากันบ่อยๆ
มีเวลาเมื่อไหร่ฉันก็บินไปเยี่ยมได้
- จริงเหรอ - ฮื่อ
ไปเยี่ยมถึงอเมริกาเลยนะ
แน่นอนสิ
เธอจะได้พาฉันทัวร์โรงพยาบาลเขาด้วย
วันนั้น
ฉันทำเฉยๆ เพราะก็แค่หวั่นใจ
กับข่าวที่มาไม่ทันตั้งตัวน่ะ
แต่รอบนี้ฉันพูดจริงนะ
เธอควรจะไปเถอะ
จองอู
แต่สัญญานะว่าก่อนไปจะใช้เวลากับฉันให้มากที่สุด
ต้องไปเดทกับฉันทุกครั้งที่ต้องการ ตกลงมะ
ตกลงจ้ะ
ขอบคุณนะ
ขอบคุณเหมือนกัน
ว่าแต่ว่า
ดูออกเลยเหรอว่าไม่เต็มใจ
ไม่นะ ดูไม่ออกหรอก
จริงๆ
แหม
สวัสดีค่ะ อาจารย์
ไปคิดมาแล้วค่ะ
ฉันยอมรับข้อเสนอค่ะ
ตั้งตารอเลยค่ะ
เก่งมาก
โอ๊ย
- คิดว่าฉันจะทำได้ดีจริงๆ เหรอ - แน่นอนสิ
- เธอทำได้ - ฉันทำได้
รู้สึกแปลกมากๆ
พูดเรื่องอะไร
พอคิดว่านายจะต้องเดินกลับบ้านโดยไม่มีฉัน
แต่หกเดือนจะผ่านไปเร็วมาก เนอะ
ใช่สิ
จะโทรมาบ่อยๆ ใช่มั้ย
แน่นอน!
จะไปเยี่ยมฉันจริงๆ ใช่มั้ย
แค่นี้ก็คิดถึงแล้ว
จะต้องคิดถึงมากแน่ๆ!
ขนาดยังอยู่ตรงนี้ยังคิดถึงเลย
จะทำยังไงดี
จองอู
แค่นี้ก็คิดถึงแล้ว
อย่าทิ้งฉันไปนะ!
เอ๊ะ อะไรนะคะ
ถอนข้อเสนอเหรอคะ ทำไมล่ะ
อันที่จริง
อาจารย์นาอยากส่งอาจารย์คิมไป
แต่อาจารย์คิมปฏิเสธ จึงเสนอชื่อคุณแทน
แต่ตอนนี้เธอเปลี่ยนใจแล้ว
อาจารย์นาจึงคิดว่าให้อาจารย์คิมไปแทนดีกว่า
ขอโทษจริงๆ นะ
สัญญาว่าถ้ามีโอกาสครั้งหน้า ผมจะเสนอชื่อคุณคนแรก
ผมไปก่อนนะ
ก็ไม่น่าจะบอกให้ไปตั้งแต่ต้น
เฮ้อ
ฮานึล!
อ้าว จองอู
เลิกงานแล้วเหมือนกันเหรอ
เปล่า ลาช่วงบ่ายมาเลย เพราะรู้ว่าวันนี้เธอเลิกงานเร็ว
ฉันขอไว้ไงว่าให้ไปเดทด้วยกัน ทุกครั้งที่ต้องการก่อนจะออกเดินทาง
ตอนนี้คิดไว้ได้ห้าครั้งละ หนึ่งในนั้น
คือแอบมารอให้เธอเลิกงานแล้วจูงมือกันกลับบ้าน
- คือว่า… - ไม่เป็นไร
ฉันไม่ได้รอนานหรอก แค่ประมาณ 17 นาทีเอง
- ไปกันเถอะ - ก็ได้
(ต็อกบกกี)
ดีจังนะที่ได้กินของว่างหลังเลิกงานด้วยกัน
ใช่มะ
อ้อ ใช่
แต่ความสุขครั้งนี้จะคงอยู่ไม่นาน
เพราะเดือนหน้าวันที่สามเธอก็ไปแล้ว
จองอู…
ฉันก็ไม่น่าพูดแบบนั้น
ไม่ต้องรู้สึกกดดัน ฉันแค่เศร้าที่เธอจะไม่อยู่นาน แต่ไม่คิดจะห้ามเธอหรอก
ฉันภูมิใจมากที่เธอเป็นผู้หญิงสมัยใหม่ และจะกางปีกบินไปด้วยตัวเอง
สู่โลกกว้าง
กลับมาแล้วค่อยกินต็อกบกกีกันทุกวันยังได้
- ไม่ๆ ฟังก่อน… - ไม่ เธอแหละฟังฉัน
นี่ไม่ได้กดดันสักนิดเดียวจริงๆ มองตาก็รู้เนอะ
ว่าแต่
จุดต่อไปในรายการวันนี้คือ…
- จ้องหน้าฉันทำไม - หา
อ้อ
คงสงสัยว่าเรามาทำอะไรกันที่นี่
รอบแรกที่มา ฉันก็คิดน่ะว่าเธอน่ารัก
ตอนพามาที่นี่ครั้งแรกแล้วเธอดูมีความสุขมาก
หลังจากได้แลกเหรียญ
ฉันพามาเพราะจู่ๆ ก็อยากรำลึกความหลัง
ทำไมจู่ๆ ก็น้ำตามา โอ๊ย เป็นอะไรเนี่ยเรา
จองอู ฉันมีเรื่องจะบอก
- ยกเลิกที่… - ยกเลิก
อย่าได้พูดออกมาเชียวนะ
แค่น้ำตาไหลนิดหน่อยแต่ฉันไม่เป็นไร
คือว่า ฉัน…
ตอนรอเธอฉันไม่ร้องไห้ตลอดหรอกน่า
แล้วขณะเดียวกันก็จะพัฒนาตัวเองไปด้วย
เพราะงั้น…
เดี๋ยวนะ
ฮื่อ
อีกสิบนาทีจะออกแล้ว ได้
นั่นแหละ ไม่ต้องห่วงฉันแล้วตั้งใจทำงานเถอะ
- โอเคนะ - โอเค แต่ฉัน…
โอ๊ย จะตายแล้ว เวร
ยินดีด้วยจ้า
นี่มันอะไรกันเนี่ย
แต่นแต๊น
จองอูอยากจัดงานเลี้ยงส่งให้
เลยจัดเป็นแนวอเมริกาเลย
ไงนะ
โอ๊ย มานั่งเร็วๆ แม่ยืนจนปวดขาแล้ว
- เร็ว - มาเลย
- มานี่ - เร็วเข้า
มาเลย
ก็ได้
(ปาร์ตี้ส่งหมอนัมฮานึลไปอเมริกา)
เอ้า เอาไป
หา
ไปถึงที่นั่นแล้วอย่าทำงานจนลืมใช้ชีวิต
เอาเงินนั้นไปเที่ยวและหาอะไรดีๆ กินด้วย
- โห - อันนี้จากแม่จ้ะ
แม่ทำหมอนบัควีทไว้ให้
คนบอกว่าไปใช้หมอนเมืองนอก ต้องปรับตัวนานกว่าจะชิน
แม่เย็บทั้งคืนเลยนะ เอาไปใช้จะได้หลับฝันดี
ร้องอีกแล้ว
คำลาไม่ได้แปลว่า
จะจากกันตลอดไป
แค่หมายใจ
(ยินดีด้วยที่จะไปอเมริกา)
เราจะต้องได้พบกันใหม่
ช่วงเวลาที่อยู่ร่วมกัน
จะแปลเปลี่ยนเป็นความทรงจำ
เราต่างต้องเดินตามทางฝัน
อาจารย์นัม ผมเสียใจจริงๆ ที่ยกเลิกข้อเสนอไป
คุณจะต้องได้มีโอกาสของคุณแน่
ยินดีด้วยนะ ฮานึล ที่จะไปเปิดตัวที่อเมริกา!
- ไชโย! - เดี๋ยวสิ แม่
หนู…
คือจริงๆ แล้ว…
- อย่าไปเลยนะ ฮานึล - หือ
- นี่ว่าตัวเองไม่ไหว - ไม่ไหวอะไร
ปล่อยให้เธอไปไม่ได้
- ไม่ แต่… - ไม่ยอมนะ ฮานึล
เดี๋ยว!
ขาดเธอไปต้องขาดใจแน่
สัญญาสิว่าจะไม่ไปไหน
- ไงนะ - ตกลงมั้ย
อย่าทิ้งกันไปเลย
- ปล่อยสิ - อย่าไป!
ฮานึลง่ะ…
เปลี่ยนใจเถอะ…
อย่าไปเลย ฮานึล
ทำอะไรลงไปเนี่ย
เปียกหมดเลย
- นายรู้ได้ไง - อะไร
พูดเรื่องอะไรน่ะ
ไหนบอกว่าจะไม่ขวางทางฝัน สนับสนุนให้ฉันไปด้วยซ้ำ
งั้นทำไมมาห้ามกันตอนนี้
รู้อยู่แล้วว่าฉันจะไม่ได้ไปใช่มั้ย
ตอบตรงๆ ก็ได้
ฉันได้อ่านข้อความน่ะ
ข้อความอะไร
ยกเลิกเหรอ เกิดอะไรขึ้น
เขาตัดสินใจส่งอาจารย์คนอื่นไปแทน
นี่มันไร้สาระแล้ว
ปั่นหัวเธอเล่นหรือไงเนี่ย เรื่องแบบนี้เปลี่ยนใจได้ไง
เธอเซ็งแย่ แต่พูดอะไรก็ไม่ได้
ไม่จริงนะ
ฉันพูดสิ่งที่คิดออกไปแล้ว
ผมไปก่อนนะ
อาจารย์หัวหน้าภาคคะ
ถ้าอาจารย์คิมปฏิเสธก็ควรจะถือว่าจบไม่ใช่เหรอ
อาจารย์ยื่นข้อเสนอให้ฉันหลังจากนั้น
แล้วฉันก็ตกลงจะไป
ฉันคิดว่าฉันควรจะได้ไปมากกว่า
ทำไมฉันถึงจะต้องเปลี่ยนการตัดสินใจ ที่คิดพิจารณามาอย่างถี่ถ้วนแล้ว
แค่เพราะเขาเป็นคนโปรด ของประธานโรงพยาบาล
ผศ.นัม
หัวหน้าภาคคะ
มีเรื่องหนึ่งที่ฉันตัดสินใจว่าจะต้องทำ หากกลับมาทำงานที่นี่
ฉันสัญญากับตัวเองไว้ว่า ถ้ามีอะไรไม่พอใจจะพูดไปไม่เก็บ
รู้ว่าถึงพูดไปก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้
แต่อย่างน้อยก็ได้พูดออกไปเพื่อให้ตัวเองสบายใจ
ตอนแรกฉันก็เซ็งมากจริงๆ นั่นแหละ
แต่ก็พูดออกมาแล้วมูฟออนไปได้
เคยเจอเรื่องหนักกว่านี้เยอะ
เมื่อกี้ขอบคุณนะที่ช่วยกู้หน้าฉัน
แต่ฉันก็จะบอกที่บ้านเหมือนกัน เรื่องแค่นี้ไม่จำเป็นต้องเก็บเป็นความลับ
- ยิ้มทำไมน่ะ - ดูเธอเปลี่ยนไปนะ
- เปลี่ยนเหรอ - ใช่
ฉันก็ว่างั้นเหมือนกัน
เอ้า
แล้วเดทที่คิดไว้ว่าจะไปกับฉันห้าครั้ง ก่อนฉันจะไปอเมริกา
นี่ทำไปแล้วกี่ครั้ง
ได้กลับบ้านด้วยกัน ไปเกมเซนเตอร์
แล้วก็เพิ่งมีงานเลี้ยงส่ง
ทำไปแล้วสาม เหลืออีกสอง
งั้นไปอีกสองเดทด้วย
นายอุตส่าห์คิดไว้แล้ว ไม่ไปก็เสียดาย อีกสองอย่างจะทำอะไร
ฉันว่าไปถึงที่โน่น เธอต้องคิดถึงอาหารเกาหลีแย่
ที่นั่นก็น่าจะมีร้านอาหารเกาหลีหรอกนะ
แต่นั่นไม่ใช่อาหารฝีมือฉัน อยากเป็นคนทำกับข้าวให้เธอกิน
เอาจริงเหรอ
ต้องอร่อยมากแน่เลย
ตอนทำคิมบับนั่นก็ประทับใจจะแย่
- ตั้งตารอเลยได้มั้ยคะ - อย่าตกใจแล้วกัน
ใจเต้นรัวสุดๆ
อ้อ แล้วเดทสุดท้ายล่ะ
- ความลับ - โอ๊ยตกใจ!
ทำไมล่ะ บอกมาสิ
ฉันคนเก่าคงคิดว่า
"ทำไมไม่ได้ไปล่ะ ฉันไม่ดีตรงไหน"
ฉันคงหมดกำลังใจและนั่งโทษตัวเอง
(คลินิกสุขภาพจิตซันไชน์)
แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้ว
ต่อให้ผลลัพธ์ไม่เป็นอย่างใจทั้งที่พยายามสุดตัว
ยอมให้ตัวเองผิดหวังสักพักก็ไม่เป็นไร
แต่หลังจากนั้นฉันจะตั้งตารอ
และเตรียมตัวให้พร้อมรับโอกาสครั้งใหม่ต่อไป
โห ดูน่ากินจัง
มีอะไรให้ฉันช่วย
แค่หน้าสวยๆ ก็ช่วยให้ใจฟูแล้ว
ตาบ๊อง
ก็จริงนี่นา
โห ดูดีจริงๆ นะ
นี่มันระดับอาหารชาววัง ไม่ใช่อาหารเกาหลีธรรมดา
ไปหัดทำมาจากไหน
กระผมก็เคยเรียนทำอาหารมาบ้าง
กินเลย
กินแล้วนะคะ
ฉันคีบให้นะ
เอ้า ลองกินดู
- อร่อยมั้ย - อร่อยสุดๆ
ไม่อยากเชื่อว่านายแค่เรียนมาบ้าง
ชีวิตเป็นการเดินทางไกล
ชีวิตของฉันไม่ได้ไร้ความหมาย แค่เพราะไม่ได้เจอสมบัติล้ำค่า
ในจังหวะหรือที่ที่คิดจะเจอ
ตอนนี้ฉันเชื่อแล้วว่าจะมีเรื่องดีๆ
รอฉันอยู่ในวันพรุ่งนี้
หรือในที่หมายหน้า
- คุณรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ เหรอ - ใช่ค่ะ
หมอยังห่วงอยู่เลย ตอนได้ข่าวเกี่ยวกับอาจารย์มิน
หลังจากคุณเห็นภาพจากที่นี่
แต่คุณกล้าหาญขึ้นจริงๆ…
หมอดีใจนะที่เห็นว่าคุณ
เข้มแข็งขึ้น
คิดจริงๆ เหรอคะ
คุณรู้สึกยังไงล่ะครับ คิดว่าตัวเองสุขภาพจิตดีขึ้นไหม
ฉันคิดว่าตัวเองดีขึ้นค่ะ
งั้นลองทำแบบทดสอบอีกครั้งดีไหม
"ฉันมีความสุข"
(แบบสอบถามเกี่ยวกับความซึมเศร้าหดหู่)
"ใจฉันสงบ"
(ใช่)
"ฉันไม่สิ้นหวังกับอนาคตข้างหน้า"
(ใช่)
"ฉันไม่ผิดหวังกับตัวเอง"
(ใช่)
"มองย้อนกลับไป ชีวิตฉันมีแค่ความล้มเหลว"
(ไม่ใช่)
ผมว่าคุณหายแล้วครับ
หลังจากนี้ไม่ต้องมาหาหมอแล้ว
ไม่ต้องมาแล้วจริงๆ เหรอคะ
คุณมีพลังที่จะเอาชนะความเจ็บช้ำในใจแล้ว
ความพยายามรักษาใจที่ทำมาจนถึงวันนี้
จะช่วยปกป้องใจคุณต่อไป
ไม่เห็นต้องมาส่งเลยค่ะ
ผมอยากเดินออกมาส่งคนไข้ในวันสุดท้ายเสมอ
(คลินิกสุขภาพจิตซันไชน์)
เห็นคนไข้เยอะแยะเลยสินะครับ
แต่ก็เหมือนที่เราไปห้องสมุดเพื่ออ่านหนังสือ
หรือไปแกลเลอรีเพื่อชมงานศิลปะ
พวกเขาก็มาที่นี่เพื่อให้ตัวเองดีขึ้น
ดังนั้น…
ท้ายที่สุดทุกคนจะต้องดีขึ้น
ดีขึ้นหมายความว่าอะไรคะ
แปลว่าทุกคนจะมีความสุขเหรอ
ไม่ใช่ครับ
ทุกคนจะทำใจรับเรื่องร้ายๆ ในชีวิตได้
"เราอาจกลับไปเศร้าอีก แต่ก็ไม่เป็นไร"
"ใจเราแข็งแรงพอ ที่จะทนรับเรื่องร้ายๆ ที่จะเข้ามา"
นั่นคือสิ่งที่ทุกคนเชื่อ
เร็วสิแม่!
โอ๊ย
ทำไมจะต้องซื้อกระเป๋าถือให้แม่
ก็แม่ไม่มีกระเป๋าดีๆ ใช้
เงินเดือนเดือนแรกยังไม่พอ เลยต้องเก็บสองเดือน
คิดว่าไง ผมเล็งใบนี้ไว้
โอ๊ยตาย จะเอาเงินจากน้ำพักน้ำแรงตัวเอง มาซื้อกระเป๋าให้แม่ทำไม
เฮ้อ
ราคาล้านแปดแสนวอน
ออกกันเถอะ
ทำไมล่ะ ผมอยากซื้อให้แม่นี่นา
- กลับเลย - คุณครับ
ขอดูใบนี้หน่อย
อันนี้คอลเล็กชั่นหน้าหนาวใช่ไหม เหมือนที่แม่ชอบ
- สวยเนอะ - กลับกันเถอะ
อ้าว เดี๋ยวสิ
มานี่ ขอดูครับ
ขอโทษนะคะ
เดี๋ยวสิแม่!
กลับมาก่อน!
โห มีเวลาเตรียมเมื่อไหร่เนี่ย
เตรียมเมื่อเช้าค่ะ
ว้า มีแค่นี้เหรอ
แม่ไม่ได้เตรียมไส้กรอกหรือไก่ทอดมาด้วยเหรอ
ไม่มี มีแค่นี้ก็กินเถอะ
อย่าเลือกมากได้มะ
แต่แม่เองก็ไม่กินแครอทเหมือนกัน
แม่ไม่กินได้เพราะแม่โตแล้วไง
ผิดแล้ว แม่ควรทำเป็นตัวอย่างที่ดีต่างหาก
- คุณลุงฮะ - หือ
ลุงว่าไงฮะ
เห็นด้วยกับหนูนะ แม่ควรเป็นตัวอย่างที่ดี
กำลังจะหาว่า ฉันเป็นแม่ที่ทำตัวอย่างไม่ดีให้ลูกเห็นเหรอ
ไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ก็ยังเด็กอยู่ ผมเลยเข้าข้างเขาไปก่อน
เข้าข้างเหรอ เห็นผมเป็นเด็กเหรอไง
ไม่ใช่นะ
แม่ฮะ อย่าคิดมาก
ให้ผมป้อนดีกว่า
- อ้า - ขอบคุณนะ
ลูกแม่น่ารักที่สุดเลย
เอ้ากินบ้าง
อร่อยมั้ย
อะไรเนี่ย
ทำไมเราต้องหงอยด้วย
น่ารักที่สุดเลย
ก็น่าจะยอมรับกระเป๋าใบใหญ่
ไม่นึกว่าแม่จะเป็นคนมักน้อยแบบนี้
ก็ดีแล้วรึเปล่าล่ะ
แม่ไม่ควรปล่อยให้ลูกซื้อ กระเป๋าราคาล้านแปดวอนให้
ถ้าทำก็เลอะเลือนแล้ว
แล้วแม่ก็ชอบอันนี้มากกว่า
แบบนี้จะได้ใช้ทุกวัน
ดีจังที่ลูกมีงานทำแล้ว
แม่ก็ได้กระเป๋าสตางค์เป็นของขวัญ
แถมได้กินไอศกรีมสวยๆ นี่ด้วย
ใช่มั้ยล่ะ
ผมอาจไม่เก่งเท่าพี่ แต่ก็ไม่เลวเหมือนกันใช่มะ
พูดอะไรของแก
พี่เขาก็เป็นพี่ แกก็เป็นแก
ไม่เชื่อ ผมโดนแม่ด่าอยู่คนเดียว
แม่รู้ แต่ก็ไม่ได้แปลว่า แกไม่ได้มีค่าในแบบของแก
แกก็ลูกแม่เหมือนกัน แม่ก็ต้องรักแกอยู่แล้ว
ไม่ต้องโกหกหรอก
ผมรู้ว่าพี่ดีกว่าผมเยอะ
พี่เป็นหมอ ผมเป็นคนธรรมดา รู้นะว่าแม่ภูมิใจในตัวพี่มากกว่า
ชะตาของเราสองคนอาจถูกกำหนดมาแล้วตั้งแต่ต้น
พี่คือฮานึลเพราะวันนั้นท้องฟ้าสดใสสวยงาม
ผมเป็นบาดา แค่ให้เข้ากับพี่
พูดอะไรของแก
แม่ตั้งชื่อให้แกอย่างนั้นเพราะฝันถึงทะเลต่างหาก
- จริงเหรอ - จริงสิ
ฝันเห็นสายรุ้งทอดตัวเหนือทะเลระยิบระยับ
ตื่นมาแล้วยังจำได้อยู่เลยว่ามันสวยแค่ไหน
แทนที่จะตั้งว่ามุจิเกหรือสายรุ้ง เลยตั้งชื่อลูกว่าบาดาที่แปลว่าทะเล
จริงเหรอฮะ
อย่างที่แกว่าไว้
จะมาเป็นเจ้าของตึกให้เช่า หรือรับช่วงร้านของน้าเขาก็ได้
แม่ไม่สนหรอกว่าแกจะทำอะไร
ยังไงแกก็จะเป็น
สายรุ้งเหนือทะเลระยิบระยับของแม่
เปล่งประกายในแบบของแกเอง เข้าใจนะ
น้ำเน่าน่ะแม่
พูดอะไรน้ำเน่าเกี่ยวกับสายรุ้งเยอะแยะ
เต๊ะท่าเร็ว ผมจะถ่ายรูป
เต๊ะท่าเหรอ
โอเค
- ยิ้ม - โอเค
- ดูหน่อย - ส่งมาเลย
โอเค
(ชามแรกของลูก)
สวยนะเนี่ย
(ลูกชาย)
รูปสวยจัง
ดูดีนะเนี่ย
ไม่ได้หาวเพราะเบื่อนะครับ
เมื่อคืนนั่งอ่านเปเปอร์งานประชุม เลยไม่ค่อยได้นอน
เพลียแย่เลย
- กาแฟหน่อยมั้ยคะ - กาแฟเหรอ
รับไปสิ
(โกปิโก้ ลูกอมรสกาแฟ)
อาจจะเพราะเพลียก็ได้ แต่วันนี้ดูคุณซึมๆ
ผมไม่ได้ซึม
บอกตรงๆ
ผมอายที่จะมาเจอหน้าคุณ
- ทำไมล่ะ - เพราะเรื่องวันนั้น
ที่คลินิก
เรื่องนั้นเองเหรอ
แต่คนไข้คนนั้นเขาผิดนะ
นั่นแหละ ผมยังอายอยู่ดีที่คุณมาเห็นเข้า
ผมบอกว่าจะปกป้องคุณตอนทำเหล้าบ๊วย
แต่คุณกลับเป็นฝ่ายปกป้องผมแทน
มันสำคัญอะไรตรงไหน
เราผลัดกันปกป้องกันและกันก็ได้
นั่นแหละ แต่ผมอายุมากกว่า
ผมก็อยากทำให้คุณประทับใจเสมอ
ฉันไม่ได้คบกับคุณเพราะคุณทำให้ประทับใจ
ฉันชอบที่คุณเป็นคนอบอุ่น
ฉันรู้แล้วว่าใจใสๆ แสนใจดีแบบนี้แหละเยี่ยมที่สุด
ฉันชอบที่คุณเป็นคนจริงใจที่พร้อมสละเวลา
ไปจับมดกับเด็กคนหนึ่ง
แต่ทำใจลำบากแย่เลยนะที่จะต้องแยกทางเดิน กับทั้งพยาบาลโดและคุณจองอู
ไม่นะ ที่จริงทำใจง่ายมาก
ตอนนี้เมื่อเขาดีขึ้นแล้ว เขาก็ควรจะไป
เปิดคลินิกของตัวเอง จะได้จัดการตามใจต้องการ
ไม่ช้าก็เร็ว ผมต้องปล่อยเขาไปอยู่ดี
นั่นแหละ เขาอยากไปตามฝัน
ฉันก็จะยินดีปล่อยเขาไป
ไม่ใช่แค่พยาบาลโด
ไหนๆ ก็พูดแล้ว ฉันจะปล่อยนายไปด้วย
หือ
- ผมเหรอ - ใช่
- ผมเกี่ยวอะไร - นายควรไปเปิดคลินิกของตัวเอง
โหย ผมอยู่นี่ยังไม่ถึงหกเดือนเลย
ต่างกันตรงไหน ที่สำคัญคือตอนนี้นายดีขึ้นแล้ว
แต่นั่นแหละ…
ชื่อเสียงคลินิกพี่เสียไปเยอะตอนคนได้ยินว่า
ผมทำมีดตกระหว่างการผ่าตัด
แต่ถึงอย่างนั้นพี่ก็ยังช่วย
ให้ผมกลับมายืนเองได้ ผมเป็นหนี้บุญคุณ
ก็ชดใช้ด้วยการออกไปเสีย
เงินเดือนนายมันสูงเกิน ฉันไม่อยากรับภาระแล้ว
นี่เป็น
จังหวะที่นายควรจะไป
ถ้าขืนรอเขา เขาไม่มีทางพูดหรอก
ผมเลยต้องชิงพูดก่อน
แค่นั้นเอง
เอ่อ เป็นอะไรครับ
เห็นไหมล่ะ คุณเป็นคนใจดีมาก
ฉันมีความสุขมากกับรักครั้งนี้
งั้นเขาเตรียมเปิดคลินิกใหม่ไปถึงไหนแล้ว
ไม่แน่ใจเหมือนกัน
ตอนนี้รวยเป็นกอบเป็นกำ ไปซื้อรถหรูๆ แล้วมั้ง
(ออดี้ เลือกโหมดการขับขี่)
ไม่คิดเหรอว่า เขาจะเปิดคลินิกใหม่ให้ใหญ่กว่าเดิม
กลับมาใหม่เอาให้ปัง
(มิลมยอนต้นตำรับจากปูซาน แทซอน บาดา)
(คลินิกที่ไม่เคยมีที่ไหนมาก่อน)
(คลินิกศัลยกรรมตกแต่งล็อกอิน ยอจองอู)
ยินดีด้วยนะ จองอู ฉันภูมิใจในตัวนายมาก
เปิดคลินิกของตัวเองเสียที
เอ้า ร้องไห้เหรอ
รู้สึกแปลกๆ
เมื่อก่อน ตอนเปิดคลินิกไม่ได้คิดอะไรมาก
แต่ทำไมรอบนี้ใจบางมากๆ ไม่รู้
โซฟานี่ก็สุดยอด
โต๊ะนี้ก็ล้ำค่าหายาก
ฉันจะบริจาคเงิน ทำดีเยอะๆ แล้วก็ตั้งใจทำงาน
ชีวิตฉันช่างมีค่าเหลือเกิน
ไม่ไหวเลย
แต่นายจะทำคนเดียวไหวเหรอ เมื่อก่อนจ้างหมอช่วยเยอะแยะ
ก็ อยากเริ่มจากเล็กๆ ก่อน
ฉันจะรับคนไข้น้อยๆ ค่อยๆ ดูแลใกล้ชิดไปทีละคน
ไม่คิดจะทำให้ตัวเองเหนื่อยเกิน
เอามาให้จ้ะ
แหม ไม่เห็นต้องลำบากเลย
ฉันก็อยากดื่มด้วย
อยากฉลองจังหวะนี้แบบเป็นส่วนตัว
ปาร์ตี้แค่เราสองคนเหรอ
เชิญนั่งเลย
จองอูเริ่มบทใหม่ในชีวิต
ทุกคนรอบตัวฉัน
ก็ใช้ชีวิตของตัวเองกันทั้งนั้น
บาดากำลังทำตามฝันเล็กๆ
อยากเป็นคนดังด้วยการใช้มิลมยอนเป็นสื่อ
แล้วเขาก็ไม่ต้องขอเงินจากพวกเราแล้ว
(มิลมยอนต้นตำรับจากปูซาน)
ยินดีต้อนรับครับ
เราไม่มีเดลิเวอรีนะ
- ฉันไม่ได้มาเพราะจะสั่งกลับ - ดันบี
พี่แทซอน
นั่นเธอจริงๆ เหรอ
สบายดีไหม ไม่สิ
เป็นยังไงบ้าง ไม่ใช่
ลมอะไรหอบมาถึงนี่
ฉันทำเดลิเวอรีแถวนี้
แค่จะเข้ามากินมิลมยอนน่ะ
ทำไมพี่ถึงมาอยู่ที่โซลได้
ฉันย้ายมาอยู่นี่
โห ย้ายมานานมากแล้ว
ยังจำวันที่เธอไปเที่ยวปูซาน
แล้วถามทางจากฉันได้
เธอไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
พี่ก็ไม่เปลี่ยนเหมือนกัน
พี่บอกทางให้ฉัน
ไปร้านทเวจีกุกบับ มิลมยอนกับนักกบแซ
พี่ก็ยังเป็นคนอบอุ่น
และใจกว้างเหมือนเดิม
ตอนนั้นบอกว่าจะไปทำงาน ในโรงงานของพี่เขยไม่ใช่เหรอ
ก็ใช่
แต่เห็นเธอชอบกินมิลมยอนขนาดนั้น
เวลาเดทกันเราต้องกินทุกที
จริงด้วย
เลยคิดว่าเธอคงได้แวะมาสักครั้ง
ถ้าฉันเปิดร้านมิลมยอน
ตอนเพิ่งย้ายมาฉันก็คิดแบบนั้นแหละ
แล้วเธอก็มาจริงๆ
แต่งงานหรือยัง
ยัง
ตอนนี้คบใครอยู่รึเปล่า
ไม่ได้คบ
ดีจัง
น้าได้พบกับรักแรกอีกครั้ง
หวังว่าชีวิตที่เคยเงียบเชียบเรียบนิ่งของน้า
จะเต็มไปด้วยความสุขเหมือนเกี๊ยวนึ่งตัวอ้วน
(รักบริสุทธิ์นำส่งถึงที่)
(ปิ๊งป่อง ดันบีพร้อมเติมเต็มชีวิตของคุณ)
คุณแม่ฉันหัวเราะ…
และร้องไห้มากที่สุดเพราะพวกเรา
แม่เลิกปลูกกะหล่ำแล้ว
แม่อยากรักษาสัญญาที่ให้ไว้กับพ่อ และเลี้ยงลูกๆ ให้ดี
ฉันก็อดไม่ได้ที่จะเห็นใจแม่
เพราะแม่พยายามสุดใจในทุกๆ วัน
เอาละนะ
บินดุงดุ๊ง สวัสดี
สวัสดีครับ เพื่อนๆ บินดุงทุกคน!
ไม่เจอกันนานเลยนะ
ผมว่าคงไม่ค่อยมีใคร
อยากรู้หรอกว่าผมหายไปทำอะไรมา
แต่ถึงอย่างนั้น วันนี้ก็คิดว่าถ่ายคลิป
เล่าให้ทุกคนฟังดีกว่าว่าชีวิตเป็นยังไงบ้าง
เฮ้อ
ทำไม มีพ่อแบบนี้อายเหรอ
ทางนี้ชินแล้วละ
แต่คุณฮงรันล่ะ
- เขารู้รึเปล่าว่าพ่อทำเรื่องแบบนี้ - ก็…
เขารู้ทุกอย่างแหละ แล้วก็ยังชอบพ่ออยู่ดี
เขาชอบพ่อในแบบที่พ่อเป็น
ส่วนชายอบอุ่นคนนี้…
(ไมเคิลแองเจโลแห่งศัลยกรรม)
(กลับมาเจอกับหมอบิน พร้อมวงออร์เคสตร้าหม้อหุงข้าว)
เขาจะได้มีชีวิตที่เต็มไปด้วยความสุข กับคนที่อบอุ่นเหมือนกับเขาไม่มีผิด
ขอซื้อไก่ย่างสัก 25,000 วอนสิ
- ครับ - อาจารย์!
รู้เรื่องเราได้ยังไงเนี่ย
จองอูเล่าไว้หมดแล้ว
จริงด้วย
ได้ข่าวว่าเขาผ่าให้อาจารย์
ก็ควรจะต้องยกเครื่องเสียหน่อยจริงๆ แต่นี่คือทำมาแล้วเหรอครับ
เฮ้ย!
ผ่าที่หลังต่างหาก
แต่ข้างหน้าก็ควรต้องทำไม่ใช่เหรอ
ไอ้ลิงสองตัวนี่
ล้อครูเหมือนสมัยก่อนอีกแล้วนะ
ไม่ซื้อแล้วโว้ย กลับละ
- ล้อเล่นครับ - มานี่เลย
- ชิมๆ - ชิมหน่อย
- ใช้ซอสพิเศษสุดๆ เลยนะ - เราทำเอง
- อร่อยนี่ - ใช่ไหมล่ะ
- อร่อย - ชน!
- ชน - ชน
ขอให้โชคดี!
ชีวิตแต่ละวันอาจลำบาก…
หมอคัง
กลับมาทำงานกับผมไหมครับ
ผมอยากได้คนที่ไว้ใจได้
แต่ฉันเชื่อว่าเราจะสามารถเอาชนะ
ทุกอย่างในชีวิตได้
สุดท้าย เรื่องของเรา…
คลินิกปิดไฟมืดๆ แล้วคิดถึงวันนั้น
วันไหน
วันที่ฉันล้มหน้าศาล
วันที่เอางานวิจัยไปให้นาย
อ้อ
นายพามาคลินิกที่ถูกปิดอยู่เพราะจะทำแผลให้
ห้องโล่งๆ วันนั้นทำให้คิดถึงใจของนาย แล้วก็สงสารนายมาก
แต่การได้เห็นนายกลับลุกขึ้นมาได้
ทำให้ใจบางมากเลยนะ
ที่จริง
ถ้าไม่มีเธอ ฉันไม่มีทางผ่านมาได้หรอก
จำวันที่เราจะไปดูพระอาทิตย์ขึ้นแต่ฟ้าปิดได้มั้ย
ได้สิ
ไปตั้งไกล เซ็งจะแย่
เซ็งจริง
งั้นเอาเป็น
ไปกันตอนนี้เลยมั้ย
ตอนนี้เหรอ
ยังเหลือเดทอีกครั้งหนึ่งที่จะขอไง
ไปดูพระอาทิตย์ขึ้นด้วยกัน รอบที่แล้วที่ไม่เห็นฉันเสียดายมาก
ว่าไงล่ะ
ไปกันรึเปล่า
- อื้อ ไปกัน - ไปกันเลย
- เยี่ยม - ป่านนี้ยังมีตั๋วอยู่เหรอ
ตอนที่มีประสบการณ์สิ้นหวังแรกๆ
ทุกอย่างอยู่นอกเหนือการควบคุมของเรา
เรานึกว่าชีวิตจะจบสิ้นไปตรงนั้น
เราคิดว่าจะไม่สามารถ
ดิ้นให้หลุดขึ้นมาจากหลุมนั้นได้อีกนาน
แต่ว่า
หลุมนั้นไม่ได้ลึกอย่างที่เราคิดไว้
คืนนั้น เขากับฉันร้องไห้ด้วยกัน
เราอดทนต่อความปวดใจ
เอาชนะความกลัว
และในที่สุดก็ฟื้นตัวจนได้
(มินคยองมิน)
เราหัดที่จะสลัดความขุ่นเคืองใจไปให้ไว และเก็บความทรงจำที่ชุบชูใจไว้ให้นานๆ
เชิญคุณหมอเริ่มผ่าได้เลยค่ะ
สุดท้ายแล้ว เราฉุดกันขึ้นมาจากหลุมความเศร้าได้
ดีจังเลย
- ขึ้นแล้ว - จริงด้วย!
กลมโตสวยจังเลย
คราวที่แล้วพลาดไป คราวนี้ได้เห็นพระอาทิตย์ขึ้นเสียที
จริงด้วย
ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะ ฮานึล
- อื้อ - อื้ม
อ้อ
รู้ตัวหรือเปล่าว่ายังไม่ได้ตอบฉันเลย
หมายความว่าไง
เธอยังไม่ได้ตอบที่ฉันขอแต่งงานเลย
พูดอะไรน่ะ อาทิตย์หน้าถ่ายพรีเวดดิ้งแล้ว
ทำไมยังจะต้องตอบอีก
ก็ยังควรจะให้คำตอบอยู่ดีนี่นา
อ้อ ก็ได้
แต่งงานกันได้แล้ว
"แต่งงานกันได้แล้ว" เนี่ยนะ
เหมือนทำช้าเกินไปไรงี้เหรอ
ตอบให้มันดีๆ สิ!
ไม่ ทำไม่ได้
พูดอะไร ต้องทำได้สิ
เดี๋ยว จะไปไหน
- ฉัน… - กลับมาเลย
เขินเกิน ไม่อยู่แล้ว
งั้นรอด้วย ไปด้วยกัน
วันนี้ฉันอาจมีความสุข
แต่จู่ๆ พรุ่งนี้ก็กลับเศร้าอีกได้
ไม่เป็นไร
เพราะถ้าเศร้าได้ ชีวิตคนเราก็สุขได้เหมือนกัน
ใจของเราทุกคนเข้มแข็งพอที่จะทน
กับความเศร้าและเรื่องเลวร้ายในชีวิต
แค่นั้นก็พอแล้ว
(ส่งท้าย)
(นัมฮานึลกับยอจองอู เราจะแต่งงานกันจ้า!)
(แต่งไหม แต่ง! ตอบว่าแต่งละ รักนะ)
(ร้านทางป้อม)
(หัวใจหมอไม่มอดไหม้)
คำบรรยายโดย ปัทมวรรณ บูรณมาตร์