DOCTOR SLUMP
Titira ka pa rin doon sa apartment malapit sa clinic?
-Hindi, babalik na ako ulit dito. -Talaga?
Para mas madalas kitang makita.
Siyanga pala.
-Ang phone mo. -Phone ko?
-Oo. -Bakit?
Ano pa? Papalitan ko ang pangalan ko.
YEO JEONG-WOO
BOYFRIEND SAVE
Hayan.
'Yong iyo rin.
Papalitan mo rin ang akin?
Oo. Papalitan ko ang pangalan ko
at buburahin lahat ng ibang babae.
Sige ba.
Di ganoon karami pero burahin mo kung gusto mo.
Pangalan ko lang muna ang babaguhin ko.
Tapusin na natin sa gano'n.
Stop.
Wag na wag nang sasabihin, "Tapusin na natin."
-Bakit hindi? -Gano'n ka nakipag-break.
"Tapusin na natin."
Na-trauma na ako roon. Wag mo na sasabihin ulit.
Wag sirain ang magandang araw.
Naku, kinakabahan pa ako.
Isulat mong di mo na sasabihin sa susunod na 100 taon.
Ipa-notarize natin bukas. Kakalma lang ako kung kakampi ko ang batas.
Oo na. Di ko na sasabihin. Talagang-talagang hindi na.
Totoo?
Ipangako mo.
Pangako.
Isumpa mo, tayo na magpakailanman.
Oo na.
Siyanga pala,
ang guwapo mo.
Alam mo ba?
Ang ganda-ganda mo. Ang pinakamagandang doktor na nakita ko.
Ikaw ang pinakaguwapong lalaking nakita ko sa buong buhay ko.
Ikaw ang pinakamagandang babaeng nakilala ko at makikilala ko habambuhay.
Ikaw ang…
Tigilan na 'yan!
Tayo ba ang sinasabihan niya?
Hindi siguro. Wala naman tayong sinabing mali.
Tama.
-Tara. -Tara.
Ano na nga ang pinag-uusapan?
Na ako ang pinakamagandang babaeng nakilala mo.
Totoo.
Pero dati, ang sabi mo, nakakayamot ako
at dapat hindi na ako umalis ng Busan.
Baliw siguro ako noon.
Kasi kung umasta ka dati, medyo nakakayamot naman talaga.
Pero nagagandahan na ako sa 'yo.
-Talaga? -Oo.
Sa totoo lang,
ayaw ko rin sa asta mo, pero cute ka na noon pa.
Ganoon pala.
Iyo na ang cute na mukhang ito.
-Akin? -Tingnan mo hanggang gusto mo.
Baka may makakita sa atin!
Ang cute mo!
Ang cute mo kahit nahihiya ka.
Mas cute ka.
Ikaw ang pinaka-cute na nakilala ko.
Ikaw ang pinaka-cute sa buong mundo.
Ikaw ang pinaka-cute at pinakaguwapo.
Ang cute at ang sexy mo.
Sexy?
Nakauwi na.
-Uy. -Hi, anak.
Nagbi-beer na di ako kasama?
Di kayo nag-text? Alam n'yong gusto ko ang beer.
Ang sama n'yo.
Mag-cheers tayo?
Ano 'to? Company dinner?
Gusto mo pa mag-speech?
Hindi puwede?
Heto, sa inyong kalusugan at suwerte sa inyong mga gagawin.
Cheers sa magandang gabing ito.
May magandang balita ka ba?
Magandang balita? Wala.
Ang saya mo para sa walang magandang balita.
Talaga?
Di kailangang may dahilan.
Kung masaya ka, masaya ka.
BOYFRIEND
Papasok na sa kuwarto.
Good night!
May bago kaya siyang relihiyon?
O nanalo kaya sa lotto?
Nope.
Hindi iyon. Sa tingin ko…
may bipolar disorde siya.
Pag papalit-palit na masaya tapos, depressed.
Depressed siya kamakailan. Pero biglang masaya na?
Siguradong bipolar disorder.
Di ba? Bipolar siya.
Uy, Jeong-woo.
Ligtas akong nakauwi.
Bakit di mo alam? Nakita mo akong pumasok.
Gusto ko pa rin malaman.
Ang totoo, marami akong gustong malaman.
Anong oras ka natutulog, ilang baso ng tubig ang iniinom mo,
anong ice cream ang gusto mo. Gusto mong nakaapa o sa cup.
Mag-uusap ba tayo buong gabi?
Para malaman natin lahat.
Kaya mo ba?
Magaling ako sa magdamagan.
Ilang oras ka ba natutulog?
Mga limang oras?
-Ako rin. -Talaga?
Pareho tayong di masyadong natutulog.
Tama ka.
Baka dahil kulang ako sa tulog
kaya naiinis ako pag kinakausap ako pag patulog na.
Ako rin. Ayaw kong kinakusap ako pag masama ang loob ko.
Ako rin.
Kailangan munang magpalamig pag masama ang loob ko.
Ano pa ba?
May isa pa akong gustong malaman.
Ano'ng pakiramdam na tayo ulit?
-Mas gusto ko ito. -"Mas"?
Oo.
May okay kaysa nang unang naging tayo.
Paano ko ba sasabihin?
Hindi ko alam kung handa na akong makipagrelasyon noon
dahil ang dami kong pinagdadaanan.
Napagpasiyahan kong harapin na ang mga iyon para malampasan na.
Iba na ako mag-isip ngayon,
kaya mas magaan ang puso ko at mas masaya ako.
Mabuti naman.
Miss na kita.
Gusto mong umakyat?
Ngayon na?
Oo. Magmeryenda tayo.
Fried chicken kaya? O jjajang ramyeon?
Sige, jjajang ramyeon.
Gumawa si Mama ng green onion kimchi.
-Magdala ako? -Hindi nga?
Bagay na bagay iyon sa jjajang ramyeon. Magdala ka.
Magpakulo ka na ng tubig.
-Nandiyan na ako bago kumulo. -Sige.
Di ko alam na pabibilisin
ng jjajang ramyeon at kimchi
ang tibok ng puso ko.
Ang pinakamabababaw ay kumikinang dahil umiibig ako.
Bakit gising ka pa? Bakit ka naglabas ng green onion kimchi?
Parang gusto ko po kasi.
Kakainin mo nang walang kanin?
Masarap nang ganito.
Magbabasa rin ako ng mga dissertation. Matulog na kayo.
Kakain ng kimchi habang nagbabasa?
Kakaiba.
Hay, naku. Hindi niligpit.
Hay.
Muntik na.
Natakot akong mahuli niya.
Buti nakatakas ka.
-Hayan. -Mukhang masarap.
Di ko pa nakain ito nang ganitong oras.
Nga pala, mas mabuti
kung di natin ipagsasabi na tayo na, tama?
Siguro…
Sa trabaho, oo.
Di ko alam kung kailan ako aalis, para saan pa na sabihin.
At baka maasiwa ang mga katrabaho natin,
kaya itago natin doon.
Dito kaya?
Ibig kong sabihin,
magtatrabaho ka na mula ngayon,
kaya aalamin nila kung saan ka nagtatrabaho.
Pag sinabi mong tinutulungan mo ako, aalamin nila ang buong kuwento.
Sasabihin ko sa kanila ang totoo na boyfriend na kita.
Talaga?
Siyempre. Bakit hindi?
Kasi tumakas ka pa para makaakyat dito na may dalang green onion kimchi.
Kaya akala ko, gusto mong itago.
Kasi naman, bago pa lang.
Siyempre, dapat sabihin ko.
Matutuwa sila.
Gusto ka nila. Lalo na ang mama ko.
Talaga?
Ano ito?
Ang luto ng biyenan ko…
Este, ng mama mo, ay masarap.
Bagay na bagay.
Sira ka talaga.
-Kain. -Okay.
Bagay ang jjajang ramyeon at green onion kimchi.
Bagay na bagay.
Malamig? Nagbukas ako ng bintana para mahanginan ang kuwarto. Isara ko?
Wag, para magising ako. Busog ako kaya inaantok na.
Inaantok ka na?
Humiga ka.
Ano'ng ginagawa mo?
Tinatapik mo ang kama? Pinapakita mong matibay?
Alam mong hindi iyon ang dahilan!
Halika.
Ano ba? Wag mo na akong pahigain.
Basta humiga ka ng 30 minuto.
Sige na nga.
30 minuto lang, okay?
Oo.
Ano ito?
Saan na napunta? Kahapon, nakakita ako ng mga bill sa may pinto.
Naku! Baka narito si Jeong-woo!
Aba naman, iniwang bukas ang bintana. Sisipunin siya.
Magandang umaga, Mama, este, Tita. Kumusta po?
Mabuti. Ako ay…
Di ko sinasadyang tumingin sa loob.
Isasara ko lang dapat ang bintana at…
Magpapaliwanag po ako…
Ang babaeng ito ay…
Ano 'yon?
Sige. Aalis na ako.
Bye na.
Hindi po…
-Umalis na siya? -Patay tayo.
Itago muna natin na tayo na.
Ano?
Di 'yon ang sinabi mo kagabi.
Sasabihin ko dapat,
pero kahit natulog lang tayo kagabi,
iba ang iisipin niya dahil nakita niya tayong ganito.
Iisipin niyang may iba tayong ginawa. Mag-uusisa pa siya.
Naku! Ayaw ko noon. Itago muna natin.
Kung gano'n… Paano ang reputasyon ko?
Alam niyang nagkakagustuhan tayo.
Iisipin niyang nagdala ako ng ibang babae rito.
Paano ang reputasyon ko? Di okay ito.
Paano kung ayawan niya ako?
Tungkol doon… Malalaman din niya ang totoo.
-Na di pagkakaunawaan lang. -Ano?
Mahuhuli na tayo. Mag-usap na lang tayo sa clinic.
Sigurado kang maiintindihan niya? Parang hindi.
Pahingi ng mineral water.
Binili ko kunwari nang nag-exercise ako.
Alis na 'ko.
Ha-neul, natatakot ako.
Ha-neul.
Hindi!
Parang mamalasin ako.
Grabe!
Ano'ng nangyari? Bakit kayo nagagalit? Na-cancel ang teleserye n'yo?
Gulat na gulat ako!
Umakyat ako sa taas para kumuha ng litsugas.
Bumalik na si Jeong-woo.
Pero hindi siya mag-isa. May kasamang babae.
Anong babae? Sino?
Malay ko.
Bukas 'yong bintana niya kaya isasara ko sana.
Saka ko nakitang yakap-yakap niya sa kama.
Maganda ba?
Paano ko malalaman?
Nakatakip ng kumot ang mukha niya!
-Baka si Ate. -Ang ate mo?
Di mo nakita ang mukha. Baka si Ate 'yon.
Nandito na 'ko.
Saan ka galing?
Maaga ako nagising kaya nag-jogging ako.
Gutom na 'ko. Ma, kain na tayo.
Sige.
-Ano 'yon? -Grabe, ang init.
Mukha talagang nag-jogging siya.
Ibig sabihin, may ibang babae si Jeong-woo?
Lintik. Ang manlolokong iyon!
-Kaya di dapat mabait sa kung sino lang. -Ma.
Di kung sino lang si Jeong-woo.
Kakilala natin siya.
Ano naman? Pinagtaksilan niya si Ha-neul.
Lulutuin ko siya nang buhay.
Si Ha-neul, wala sa sarili.
Bipolar at kumakain ng green onion kimchi
habang nagbabasa ng dissertation.
Ano kayang gagawin ko sa kanya?
-Ilalagay ko siya sa kumukulong tubig! -Naku po.
Bahala na.
Kumusta po?
Papasok ka na siguro.
-Opo. -Nakakurbata ka pa.
Nagsuot lang po ako kasi ilalagay ng clinic ang litrato ko sa website.
Kailangan po.
-Wala naman akong sinasabi. -Oo nga po.
Masaya akong maayos na ang kalagayan mo.
Naku. Tabingi ang kurbata mo.
-Tabingi? -Oo.
Parang ayos naman.
Tita. Tap out!
Maalikabok ang suot mo.
Hindi naman po.
Tita, wag siko! Teka!
Aray…
Pasensiya!
Sige na.
MILMYEON NG BUSAN
Mauna na po ako.
-Jin-woo, ang saya natin. di ba? -Opo.
Nahihirapan ka siguro.
Trabaho at pag-aalaga.
-Hay. -Mas nahirapan kayo.
Inalagaan n'yo si Tita.
Jin-woo, ingat sa biyahe.
Wag malikot o tatanggalin ang seatbelt. Wag makulit kay Lola.
Di na ako bata.
Oo nga pala.
Regalo ko ito.
Regalo? Ano ito?
Kay Mr. Bin.
Para doon sa mga langgam na hinuli para sa 'kin.
Talaga?
Magugustuhan niya.
Ito siya.
-Ito? -Naku.
Mahuhuli na siya sa kindergarten.
Dapat na umalis. Okay.
Halika na.
Magkita tayo sa Sabado.
-Bye. -Bye.
Wag ka na lumabas.
-Una na kami. -Sige po.
Halika na.
Ano'ng ibibigay mo nang ganito kaaga?
Galing kay Jin-woo.
-Regalo raw. -Regalo?
Ano ito?
Drawing niya ng langgam, ikaw, at siya.
Iyon pala.
-Ito ang langgam. -Hindi, ikaw iyan.
Gano'n pala.
Astig na drawing.
Oo nga pala.
Bumili ako ng mga macaron kanina.
Naku, kahit hindi na.
Mas gusto ko ang soju. Sana nilibre mo ako ng soju.
-Grabe. -Naku.
Bakit ako iinom ng soju kasama ka?
-Para ito sa anak mo. -Kay Eun-jeong?
Naalala mo ang sinabi mo?
Na ayaw niya ng taiyaki o egg bread na dala mo.
Laging nasa social media ang mga bata. Gusto nila, trendy.
Para maka-upload ng pictures.
Kaya tumingin ka sa social media at ikuha mo siya ng magaganda at fancy.
Sige.
LA BEAUTE PLASTIC SURGERY CLINIC
Gusto mo ng kape? Kumuha tayo sa baba?
Dr. Yeo, libre ka na para sa picture sa website?
Sige ba.
Doon natin kuhanan malapit sa logo.
Susunod na ako.
Saka na tayo magkape.
Sige. Ano…
Galingan mo sa picture.
Bye.
Ma, wag kang mabibigla.
Ako 'yong babaeng nakita mo kaninang umaga.
Hindi.
Isa pa.
May sasabihin ako.
Kami na ni Jeong-woo.
Dr. Yeo, ang pogi mo!
Mukha kang artista!
Grabe na ito. Ang guwapo mo.
Dr. Yeo, mag-Neotube ka kaya ulit? Ipakita ang kaguwapuhang iyan.
Magsu-subscribe at ila-like ko. Sige na?
-Di pa ako handa. -Sandali lang.
Mas maganda kung may kaunti kang makeup.
-Kahit guwapo ka na. -Hindi, ayos lang.
Sige na. Dapat maganda talaga sa picture.
Siyanga pala, may girlfriend ka ba?
-Ano? -Napapaisip lang ako.
Wala ka bang girlfriend?
Girlfriend?
At baka maasiwa ang mga katrabaho natin,
kaya itago natin doon.
Naku, wala.
Girlfriend? Nakakatawa iyan.
Single ka rin pala.
Siyempre naman. Wala akong girlfriend.
Dr. Yeo, ano ang tipo mo?
Ang tipo ko?
Siguro…
Iyong may mahabang buhok, malaki ang mga mata
at nagmamalasakit sa akin.
Ngayon lang ako kumain dito. Maanghang at malasa ang luto.
Dadalhin ko rito si Eun-jeong sa birthday niya.
Papagalitan ka na naman niya.
Ang gusto ng mga bata ngayon, pizza at pasta.
Tama ka.
Gusto nilang nagpo-post ng picture.
Ms. Woo, may magkokonsulta sa Biyernes, i-book para sa surgery.
Kaibigan ng tita ko, blepharoplasty
at thread lift. Bigyan mo ng discount.
Sige, sir.
Ang dami sigurong nanghihingi sa inyo ng discount.
Sinabi mo pa.
"Magkano ang discount? Gaano karami ang ipagagawa?"
Walang eksaherasyon, araw-araw 'yang tinatanong sa 'kin.
Tinatanong gaano karami ang aayusin?
Lagi.
Kapag naging plastic surgeon ka,
mga kamag-anak, dating kaklase, pati teacher,
magtatanong ng dapat ipaayos.
Pero dapat mag-ingat ka.
Baka isipin nilang hinuhusgahan sila at mainsulto pa.
Kahit na, ano ang dapat kong ipaayos?
Ano ba?
Trabaho pa rin habang kumakain?
Isipin na lang na benepisyo sa pagtatrabaho sa klinika.
Gusto ko ng NI double eyelid surgery.
Ano sa tingin mo?
Maganda ka na.
Talaga. Pero pag pinagawa mo,
sa tingin ko, mas gaganda ka pa nang kaunti.
Ano sa tingin mo?
Hindi niya kailangan.
Ako naman.
Botox kaya sa gilid ng bibig?
Kung lalagyan… Kung ipapagawa mo,
mas babata kang tingnan nang kaunti.
-Hindi niya kailangan. -Talaga?
Dr. Nam, maganda ka na. Pero kailangan mo ng filler sa kilay…
Kaya…
Maganda na ang natural mo…
Puwede siya magpalagay.
Pag nagpalagay siya ng filler sa kilay…
Masarap itong egg roll.
Dr. Yeo.
Akin iyan.
Itong malaking egg roll, hinati sa walo at may apat na tao sa mesang ito.
Bawat isa ay tigdadalawang piraso.
Nakain mo na ang iyo, kaya akin ito.
Pasensiya na.
Wag nating pag-awayan ang pagkain.
Manang, pahingi ng dalawa pang…
malaking egg roll dito sa mesa namin.
Sige po!
Dr. Bin, dapat nilibre mo itong kape…
Ano ba?
Bakit?
Hindi mo talaga alam?
Pasensiya na.
Nakagawian lang dahil sa trabaho.
Sinabi ko lang na okay din mag-filler.
Pero di mo kailangan.
Di talaga, marami lang nagpapaganoon ngayon.
Gusto mong mamatay?
Nakagawian dahil sa trabaho? May trabaho din ako.
Patulugin ba kita?
Wag kang manakot nang ganyan.
Lagi kang nakasimangot,
kaya naisip ko… Cute din naman.
Pero dahil lagi kang ganoon, naisip ko lang kaya nasabi ko bigla.
Wag ka na nga. Kahapon lang, sabi mo,
ako ang pinakamagandang nakilala at makikilala mo.
Nalungkot lang ako sa lahat ng sinabi mong salungat pala.
"Lahat"? May nagawa pa akong ibang pagkakamali?
Di pagkakamali, pero nakakalungkot.
Ayos lang na burahin ko ang numero ng ibang babae
sa phone mo kahapon.
Akala ko, ikaw ang tipo na matapat.
Pero ang saya mong kasama
ang mga katrabaho natin. Nagpa-makeup pa.
At ano? Wala kang girlfriend?
-Naghahanap ka ng girlfriend? -Ano'ng sinasabi mo?
Sinabi ko lang iyon dahil gusto mong itago natin.
Ibig kong sabihin, itago mo na ako ang girlfriend mo.
Hindi na sabihin mong single ka pa.
Sana sinabi mong may girlfriend ka na. Nasaktan ako.
Nasaktan din ako.
Naalala mong sinakal ako ng nanay mo?
Nabanggit na rin,
hinayaan mo kahit siniko niya ako.
Akala ko, ipagtatanggol mo ako.
Nasaktan talaga ako.
Wala akong ibang magawa.
Nakita niya tayong magkatabi sa kama.
Kaya paano ko masasabi sa kanya?
Gusto ko lang ilihim nang ilang araw.
-Mahirap ba intindihin? -Hindi sa ganoon.
Nasaktan kasi ako. Di mo maintindihan iyon?
Nasaktan ka dahil di ko maintindihan 'yon?
Hindi mo ba maintindihang…
Ano ang MBTI mo?
Saan naman galing iyan?
Dr. Yeo, Dr. Nam? Susunod ba kayo?
Oo, susunod na kami.
Thinker ako.
-Aalis ka na? -Hindi ba dapat?
Aalis ka na lang?
Ano'ng dapat kong gawin?
Una na 'ko.
Pero…
Uy, teka.
Hay.
Ano 'to? Bakit ako sinundan?
Kung may sasabihin, sabihin na.
Nasaan na ang bus?
Hay.
Ako ba dapat ang mauna?
Oo. Maliit na away lang naman iyon.
Naku!
Buti na lang.
Hindi ko sinusubukang…
Akala ko, gusto niyang makipagbati, pero inunahan pa ako sa upuan?
Mahilig pa rin siyang makipag-unahan tulad ng dati.
Ano ba ito?
Dapat nagde-date dito sa mga ito, pero tingnan mo kami.
Nakauwi ka na. Saan ka galing? Wala ka namang trabaho?
Ikaw, saan ka galing?
Bumili ako ng rekado para sa seaweed soup.
Birthday ni Mama bukas.
Wag mong sabihing nakalimutan mo.
Tingnan mo ikaw.
Ano ang silbi ng anak na doktor kung ako pa
ang nakaaalala ng birthday niya?
Ano 'to?
"Sky Lounge"?
Naalala mo pala ang birthday niya.
-Ano? -Magaling ka nga pala makaalala.
Oo, tama ito.
Ang ibang anak na babae, inilalabas ang nanay nila.
Pero lagi kang abala dati para ilabas si Mama.
Nagpa-reserve ka na? Kung hindi pa, bilisan mo.
Tatlong tao kasama ako. Apat pala, kasama si Tito.
Bilis na.
Sige, tatawagan ko.
Ha-neul.
Sorry talaga kanina.
Sinabi kong lagyan ng filler ang mukha mo.
Binalak kong kainin ang huling egg roll.
At sinabi ko pang single ako. Sorry.
Di ako magaling maging girlfriend at maging anak.
Pero di mo naintindihan ang nangyari sa bus.
Nawala ang balanse ko at natapilok ako.
Ano'ng ginagawa ko?
Para akong batang nagsusulat ng apology letter. Ano ba?
Hay, naku.
Ha-neul, puwede bang makita ang mukha mo bago ako matulog?
Miss na kita.
Kailangan munang magpalamig pag masama ang loob ko.
Suk-ja, napatawag ka nang kaaga-aga.
Maliit na bagay lang ang birthday.
Tumanda lang ako ng isang taon.
Pero salamat pa rin sa tawag.
Oo.
Wala pa ring trabaho si Ha-neul?
Hay, naku. Dapat pinakitunguhan niya ang ka-blind date niya.
Wala na ngang trabaho, wala pang boyfriend.
Kawawa ka naman ngayong birthday mo,
puro alalahanin.
Sige, babay na!
Ang papa niya…
Ano? Binagsakan na naman ako?
Buwisit. Tinawagan ba ako para batiin o asarin?
Napakapangit na simula ng araw.
Makakikilala si Ha-neul ng mas magaling kaysa sa lalaking iyon.
Mas magaling din sa kanya.
Maaga ako nagising kaya nag-jogging ako.
Maraming nagbebenta niyan.
Masarap 'to.
Magbabasa rin ako ng mga dissertation. Matulog na kayo.
Hindi kaya?
Kung ganoon, iyong babae kahapon
ay si Ha-neul?
Uy, Jeong-woo.
Kumusta po?
-Papasok ka na? -Opo.
Sige po.
Jeong-woo!
Jeong-woo, teka!
Diyan ka lang!
Ma.
Sandali lang po!
Aba, may nakikita akong alikabok.
Jeong-woo.
Gusto talaga kita.
-Ano po? -Dati pa.
Alam kong itinago mo kahapon
at di sinabi sa akin ang totoo para kay Ha-neul.
Lalo tuloy kitang nagustuhan.
Pasado ka nang boyfriend niya.
Ano pong sinasabi…
Si Ha-neul 'yong kasama mo sa kama, tama?
Hindi po si Ha-neul 'yon. Iba po iyon.
GIRLFRIEND
Sagutin mo.
Uy.
Pumasok ka na?
Papasok na.
Gano'n ba? Sige.
Ingat ka.
Puwede ba tayong magkita mamayang gabi?
Sige.
Tatawagan kita mamaya.
Girlfriend mo siguro iyan.
Pamilyar ang numero niya.
Ang huling digit ay 0-4-0-2.
Ma.
Sumpa man, wala po talagang nangyari kagabi.
Wala akong pakialam doon.
Nahihiya siguro siyang sabihin sa akin.
Magmamaang-maangan ako kaya sana magkasundo kayo.
Hay, naku! Gaano n'yo katagal balak itago?
Pinapakomplikado ninyo.
-Jeong-woo. -Ano po?
Alam mo bang birthday ko ngayon?
Hindi po. Happy birthday po.
Kung gano'n, puwede mo ba akong gawan ng pabor bilang regalo?
Ano po iyon?
Ang ganda rito! Di ako makapaniwalang dinala mo ako rito.
Maraming salamat, anak.
Ano ba? Ako ang dapat pasalamatan.
Siya lang ang nag-reserve at nagbayad.
Ako ang nagsabing pumunta tayo rito.
Kaya ako dapat.
Maiba tayo,
ano iyang suot n'yo?
Regalo sa akin noong nahanapan ko ng asawa si Seok-won.
Mga 20 taon na iyan.
Di pala ganoon kaluma. Akala ko, galing sa ika-19 siglo.
Gusto mong mahampas ng 19 beses?
Ibili mo ako ng damit.
Ma.
Kumusta? May reservation kayo?
-Oo. -Kay "Nam Ha-neul".
Para sa tatlo.
-Dito po. -Sige.
Nawala ang punto mo?
Alam mong kaya ko ring magsalita sa punto ng Seoul.
Pag may kasama akong babae o sa ganitong lugar,
punto ng Seoul ang gamit ko.
"Gamit ko."
May apple tart at rosemary crusted chicken na appetizer.
Gaganahan tayo dahil sa tamis ng mansanas.
Pahingi rin ng isang bote ng masarap na champagne?
Nagse-celebrate kami.
Ikukuha ko kayo ng babagay sa steak.
Tingnan mo ikaw.
Ano'ng nakain mo? Ang peke mong pakinggan.
-Sinabi n'yo pa. -Peke pakinggan?
Sabi ng mga babae sa Busan, tunog matalino ako.
Kaya maraming may gusto.
Punto ng Busan sa mga taga-Seoul
at punto ng Seoul sa taga-Busan.
Sige na. Ikaw na.
Excuse me. May kasama pa kaming darating.
Pahingi ng isa pang plato at baso?
Sige po, ikukuha ko kayo.
Ano po?
May darating pang isa? Sino?
Sino pa? Si Tito, siyempre.
Maaga siya magsasara?
Jeong-woo, bakit ka narito?
Inimbita ako ng mama mo.
Happy birthday po.
Salamat sa pagpunta.
Ano ito?
Nakalimutan n'yong kaaway siya?
May kasamang ibang babae sa kama!
Ate mo ang babaeng iyon.
Talaga?
Di ako ang nagsabi.
Tama iyon. Kami na. Boyfriend ko siya.
Ikaw. Galangin mo siya.
Wag n'yo rin siyang kukulitin.
Di ako papayag na sikuhin mo ulit siya.
Bigyan n'yo ng mga side dish at discount sa maintenance fee.
Siyempre. Hindi problema iyan.
-Di na rin ako sisingil ng upa. -Huwag po.
Sino'ng sumisingil sa kapamilya?
Isa ka na sa amin ngayon.
Hi, Kuya. Maging mabuti ka kay Ate.
Akala ko, bipolar siya. Masaya pala talaga siya.
Tama ang pasiya mo.
Ano ito? May cheer ba tayo?
Sports team ba tayo? Wag masyadong madrama, upo na tayo.
-Mag-usap tayo. -Ano?
Sige.
Ano'ng nangyayari?
Nakasalubong ko ang mama mo kanina,
at alam niya na ang lahat.
Di ko dapat sasabihin sa kanya.
Pero nagkataong tinawagan mo ako.
Kaya pala. Parang tunog asiwa ka.
Parang di ka masaya kaya akala ko,
masama pa ang loob mo.
Bakit? Kasalanan ko naman.
Kung gano'n, bakit hindi mo ako tinawagan?
Gusto ko.
Ang daming beses kong gustong tumawag,
pero sabi mo kasi, kailangan mo ng oras magpalamig.
Uy.
Sa ibang bagay lang iyon.
Mas gusto kong magbati agad pag sa atin.
Talaga?
Ano bang ginawa ko kahapon?
Di ako makatulog sa lungkot.
Di ka nakatulog?
Ikaw?
Natutulog ako pag malungkot.
Mabuti iyan.
Sorry, Ha-neul.
Sorry doon sa kahapon.
At sorry sa mga magiging away natin sa hinaharap.
-Di mo alam kung ano'ng pag-aawayan. -Kahit na.
Naghihintay na ang mama mo. Tara.
Salamat sa pagpunta.
Nag-alala ako na baka ayaw mo akong makita.
Kaya salamat.
Oo nga pala.
Iyong sa bus, mali ang iniisip mo.
Nawala ang balanse at natumba ako.
Di mo nakitang tumilapon ako?
Maniniwala ako kung gusto mo.
Ano? Hindi tama 'yan.
-Totoo iyon. -Di ko alam dati na
ganito kahirap makipagrelasyon.
Nasasaktan ako, nalulungkot, at nakararamdam na napakasuwerte
sa halos ibang lebel.
Ang pinakamabababaw na bagay ay nagiging napakaganda.
-Cheers. -Bravo!
One shot.
Di dapat gawin iyan sa champagne.
Wag uminom kung babalik ka sa trabaho.
Wala akong surgery ngayon,
kaya nag-leave ako.
Ayos.
-Matalinong bata. -Salamat.
Uminom hanggang matumba.
-Sige po. -Ano ba 'yon?
Sobra na iyan…
Binibigyan ako nang marami.
Pakipuno po.
-Salamat. -Okayl.
Hinay-hinay. May surgery ka bukas.
Pati schedule niya, alam mo. Patay na patay ka sa kanya.
Hindi. Alam ko dahil magkasama kami roon.
Magkasama? Sa alin?
Kasi… Ang totoo po,
tinutulungan ko siya sa OR.
Pasensiya at di ko nasabi agad.
Hindi permanente.
Ayaw kong nasa bahay lagi.
Tinutulungan ko siya habang iniisip ko ang susunod kong gagawin.
Ayos po ba kayo?
Ano? Gusto n'yo siyang bumalik sa ospital at maging propesor?
Nalulungkot kayo?
Hindi. Natutuwa akong may ginagawa na ulit siya.
Dinala ako ng anak ko sa magandang restaurant,
at katabi niya ang boyfriend niya.
May trabaho pa siya.
Pakiramdam ko, birthday ko talaga. Ang saya-saya ko.
Dapat nakangiti kayo, di umiiyak.
Sige na.
Uminom tayo.
Traydor ang lalabas dito na hindi lasing.
-Opo. -Ano ba iyan?
Daha-dahan o malalasing kayo.
Heto!
Ang hirap paniwalaan!
Okay. Sandali na lang po!
Malapit na!
Dito na!
Naku po.
Hay, naku talaga.
Heto.
Nakakapagod.
Bakit?
-May bulaklak ka sa tainga. -Ano?
Kailan niya inilagay ito?
Malay ko.
Grabe.
Nasaan ka, Ha-neul?
Ano'ng ginagawa mo?
Heto.
-Tara. -Tara.
Masarap ba?
Oo. Pero hindi ka bumibili ng mga ganito.
Iyong katrabaho ko…
Hindi, isang kakilala…
Kaibigan?
Sino iyan?
Basta, may gustong magbigay sa 'yo niyan.
Gusto mo ng isa?
Ito kaya? Chocolate ito.
Paano mo nalamang gusto ko ng chocolate?
Thank you.
-Puwede na. -Masarap, di ba?
-Oo. -Nagkasundo rin tayo.
-Bili ka pa ng mga ganito. -Sige.
Ano'ng sumapi sa kanya? Ngumiti siya.
Hong-ran, salamat sa macarons.
Nagustuhan ng anak ko.
Iyong mga kaibigan ko…
Ano ito? Dugo ito, di ba?
Ba't mo hawak ang bra ko? Kadiri.
Bin Eun-jeong, sabihin mo.
Nabu-bully ka ba? May nanakit sa 'yo?
Ano'ng sinasabi mo? Mas marami pang dugo kung tinamaan ako.
Kung gano'n, ano ito? Ba't di mo masabi?
Hay.
Natusok ako ng wire sa bra ako.
Nangyayari 'yon?
Dapat sinabi mo sa akin.
Paano ako magpapabili ng bra sa 'yo? Nakakahiya.
Teka, Eun-jeong.
BRA NG NASA MIDDLE SCHOOL
-Ano'ng ginagawa mo rito? -Hello.
"Bra ng nasa middle school"?
Ano?
Hindi para sa akin.
Siyempre, hindi.
Oo.
Hindi, teka.
Hindi!
Para kay Eun-jeong.
Tinitingnan ko para sa kanya.
Minsan, lumalabas ang wire sa bra
kapag luma na.
Bakit kaya hindi niya sinabi sa akin?
Dahil papa ka niya. Sensitibo sila sa ganyang edad.
Ibigay mo ang card mo para siya na ang bumili.
Gagawin ko dapat,
pero nilayasan ako, ayaw basahin ang text ko.
Alam mo 'yong underwear store sa may clinic?
-Oo. -Bibili sana ako roon.
Pero di ko alam ang bibilhin ko.
Gusto mong samahan kita?
Sasama ka?
Ito?
Maganda.
May maitutulong ako?
Ito ba ay 100% cotton? Maayos sa pawis?
Siyempre.
Wireless kaya bagay sa mga estudyante.
Pahingi ng tatlong set na nude color
at dalawang shorts para sa uniform.
Sige.
Mapagmalasakit kayong magulang.
Bihira na parehong magulang ang namimili ng underwear ng anak.
Oo nga. Gusto n'yo rin ba?
Bagong design ito.
Hindi niya ako asawa.
Hindi kami kasal.
Kaunti lang ang binili ko para maisukat niya.
Okay. Salamat.
At subukan mong umastang wala-wala lang sa mga sensitibong bagay.
Lalo siyang mahihiya kung mukhang naaasiwa ka rin.
Oo nga.
Salamat sa pagsama
at sa payo. Salamat ulit.
Wala iyon. Tinulungan mo rin ako.
Mauuna na ako.
Sige.
Ingat.
Hay.
Bakit mo nahulog?
Talaga naman.
Salamat sa pagpunta mo.
Kahiya-hiya talaga ang mama ko.
Hindi siya nakakahiya. Gusto ko siya.
Naiinggit ako sa pamilya mo.
Pag nakikita kita, halatang minahal ka habang lumalaki ka.
Mahirap sigurong dalhin ang pagmamahal at mga inaasahan nila sa 'yo.
Pero ramdam kong nagmamalasakit sila sa 'yo,
at nakakainggit.
Iba sa pamilya ko.
Bakit ka nga pala di nagtatanong tungkol sa pamilya ko?
-Ano? -Wala sila sa mga pagdinig ko,
at di ko sila nababanggit sa 'yo.
Baka naisip mong kakaiba iyon. Kakaiba rin na di ka nagtatanong tungkol doon.
Oo nga. Tungkol doon…
Ang totoo, nakita ko na dati ang mama mo.
Malapit sa clinic noong senior tayo.
Sir.
Anemic lang daw siya.
Maraming nahihimatay pag nag-aaral.
Bakit n'yo pa ako pinapunta?
Bumababa na nga ang grado niya, nahimatay pa siya.
High school lang, di pa siya maka-first place.
Alam mo na kung ano ang pamilya ko.
Nagulat ka sigurong ibang-iba tayo.
Kaysa magulat,
naisip kong malungkot ka siguro.
Paano sila bilang magulang?
Pareho silang cardiothoracic surgeon.
Propesor sa isang unibersidad sa US ang papa ko.
Siya ang naging unang Asian na chairman ng AMA.
Doon din researcher si Mama.
Grabe, ang galing.
Oo.
Pero dahil doon,
gusto nilang sumunod ako sa yapak nila.
Kontrang-kontra sila
noong sa plastic surgery ako nag-apply.
Di nila maintindihan kung ba't di ko piniling suportahan
ang heart research nila.
Nagalit na di ko pinili ang tamang daan
at iba ang tinahak ko.
Hindi talaga nila maintindihan.
Paano mo sila nakumbinsi?
Di ko nakumbinsi.
Hanggang ngayon, di pa rin nila maintindihan.
Dati, nalulungkot ako minsan tungkol doon.
Sanay akong ibigay sa kanila ang gusto nila,
kaya nanghinayang akong di ko sila sinunod.
Pero nito lang, dumaan ako
sa napakahirap na pagsubok.
Nalaman ni Mama at tinawagan ako.
Akala ko, nag-aalala siya sa akin.
Hulaan mo ang sinabi niya.
Siguraduhin ko raw na hindi sila maaapektuhan noon.
Nang marinig ko iyon,
nawala na lahat ng panghihinayang ko.
Di na nila ako maiintindihan. Habambuhay na kaming estranghero sa isa't isa.
-Sobrang nakakalungkot. -Oo.
Buti na lang,
mabilis akong natutong punan ang pag-iisang iyan.
Lahat ay may mga bagay
na kahit kailan, di nila maaabot kahit anong subok nila.
Sa akin, iyon ay pagmamahal ng magulang.
Kahit wala ako ng pagmamahal na iyon, meron akong maraming ibang bagay.
Kaya sinubukan kong maging mapagpasalamat at nakatuon sa mahalaga.
Napagagaan noon ang loob ko.
Wala ka nang ibang nasasabihan kundi ako?
Siguro…
Si Min Kyung-min?
Mula noong senior ako, para na kaming magkapatid.
Kasalanan ko…
Di mo kasalanan.
Di siya mabuti. Tingnan mo ang ginawa niya sa 'yo.
Kahit na.
Ang totoo, may mga kutob na ako.
Pakiramdam ko, baka di siya mabuting tao.
Minsan, parang may mali sa kanya.
"Director Min Kyung-min".
Wow.
Professor Min… Este.
Dapat ba Director Min na ang itawag sa 'yo?
Bahala ka.
Maupo ka.
Ang ganda ng view mula rito.
Di ba?
Nalungkot akong umalis ka agad.
Pero kuha ko ngayon. Magbibitiw rin ako kung ako iyon.
Wag kang magbibitiw.
-Umaasa sa 'yo ang ospital. -Ano ba?
Kailangan ng departamento namin ng bagong supplier ng gamot.
Alam mong malaki ang ginagastos sa gamot kada taon.
Sayang naman kung ibibigay
ang pagkakataong ito sa mga di malapit sa akin.
Puwede ko bang tanggapin ang alok na iyan?
Alam mong lagi kong sinusuklian ang mga kabutihan mo.
Pag-usapan natin habang naglalaro ng golf.
Mabilis kang makakuha.
Hindi ka magsisisi.
Mabuti. Nagkakaintindihan tayo.
Kita sa resulta na bumubuti ka na. Ano'ng pakiramdam mo?
Sinusubukan kong iwan na ang nakaraan at umusad na.
Nalaman ko ring maraming taong nagmamalasakit sa akin.
Nagtatrabaho na rin ako ulit,
kaya pakiramdam ko, mahalaga ako.
Iyan ang pagpapahalaga sa sarili.
Parang tore ito
ng mga bato na pinagpapatong-patong mo araw-araw.
Gumuguho sa sandaling mag-alinlangan ka sa kahulugan nito.
Magkaroon ka ng kumpiyansa sa sarili
at ituloy ang pagpapatong-patong ng mga bato.
Hindi mo mapapansin, nakabuo ka na ng bahay o matatag na kastilyo.
Sa tingin ko, maibababa na natin ang dosage mo.
Sige.
Lumalakas na ako kumpara noon.
Dr. Nam, sisimulan ko na ang rib cartilage harvest.
Puwedeng magbigay na ng muscle relaxant?
Nagbigay na ako mga 30 minuto kanina,
kaya bibigyan ko ng 20 mg ng rocuronium ngayon.
Salamat. Local anesthesia.
Natutuwa rin ako sa pagpapakatatag ni Jeong-woo.
Uy, Jeong-woo.
Gusto mong pumunta sa bar at uminom ng whiskey?
Sige.
Gusto ko iyan.
Puwede mo naman akong ayain doon sa opisina.
Ang nakikipagrelasyon sa katrabaho
ay parang laging nakikipagkita sa fire exit.
Kaya…
Gusto ko rin subukan.
Ano ba?
Ikaw talaga.
Hello?
Ngayon? Hindi, abala ako.
Pagkalipas ng dalawang buwan?
Gusto naming puno ng pag-asa ang kinabukasan namin.
Hinihiling na magkaroon ng maayos na buhay kahit di ito napakaganda.
Labis naming ipinagdarasal ang munting kahilingang ito.
Dati, laging beer at soju ang iniinom natin, kaya ito ay…
Matapang masyado?
Hindi, gusto ko ito.
Nabanggit mo noong huli…
Sabi mo, minsan, kakaiba si Kyung-min.
Puwede mo ikuwento?
Parang
hinaluan niya ang iniinom ko dati.
Ano?
Kapapasok ko lang sa med school
kaya nilibre niya akong uminom.
Napunta ako sa ER noong araw na iyon.
Lasing na yata ako.
Ma'am.
Ang taas ng blood alcohol level niya,
at may nakita ring Ambien.
Ambien?
Naggagamot daw siya para sa insomnia.
Di siya dapat uminom nang ganoon.
Bakit itinago mo na lang iyon?
Di ako sigurado kung ang nakita ko
ay totoo o hindi.
At hindi ko maintindihan.
Gagamit siya ng mas malakas pa sa Ambien kung talagang
gusto niya akong saktan.
Delikado pa rin iyon isama sa alcohol.
Di ka makakapag-isip, magdedeliryo ka.
Di mo mapipigilan ang sarili, makakagawa ka ng mapanganib.
Pero ano'ng makukuha niya para gawin iyon sa akin?
Paano siya pagkatapos noon?
Ganoon pa rin.
Mabait pa rin, sinusuportahan ako
na parang kapatid ko siya.
Wala na ulit nangyaring ganoon,
kaya hinayaan ko lang.
Ang totoo,
gusto ko lang kumapit sa kahit ano…
at paniwalaan siya.
Dahil umaasa ka sa kanya?
Hindi.
Para sa akin.
Kaaawaan ko ang sarili ko kung…
ginawa nga niya iyon.
Nakalimutan ko na iyon.
Nang malaman ko ang ginawa niya sa 'yo,
iniisip ko ulit kung ang nakita ko ay totoo.
Natatakot ako.
Professor Kim. Magkita tayo sa Sabado sa golf course.
Oo.
At iyong mga painting ng anak mo na nabanggit mo noong huli…
Napagpasiyahan ng kumpanya na bilhin lahat iyon.
Walang anuman. Nagustuhan ko ang mga iyon.
Sa Sabado na lang.
Bye.
Pasok.
Bakit ka narito?
Dapat tuparin mo ang pangako mo.
Ayos ka lang?
Sana hindi kami nagkakamali
na umaayos na ang mga bagay.
DOCTOR SLUMP
Di ba parang nagbabalik tayo sa nakaraan?
Hoy, diyan ka lang!
Cheers!
Gusto ko ang ganito.
Sana tumagal ang katahimikang ito.
May kinalaman ka sa nangyari kay Jeong-woo?
Ang dami mong gustong malaman.
Kasakiman bang umasa akong isang araw,
makapaglalakad-lakad ako sa gabi na walang inaalala?
Nagsalin ng Subtitle: Miray Lozada-Balanza