DOKTOR KRYZYS
Dalej będziesz spał w tym mieszkaniu obok kliniki?
- Nie, wracam do was. - Serio?
Dzięki temu będę cię częściej widywał.
A właśnie.
- Daj telefon. - Mój?
- Tak. - Po co?
A jak myślisz? Zmienię sobie nazwę.
YEO JEONG-WOO
MÓJ CHŁOPAK
Gotowe.
Teraz daj swój.
Po co? Też chcesz zmienić?
Zmienię swoją nazwę
i wykasuję numery innych kobiet.
A proszę bardzo.
Nie ma ich wiele, ale kasuj, jeśli chcesz.
Dziś tylko zmienię sobie nazwę.
I już z tym skończmy.
Przestań.
Nigdy więcej nie mów: „Skończmy z tym”.
- Czemu? - Bo tak ze mną zerwałaś.
„Skończmy z tym”.
No i teraz mam traumę. Nie mów tak więcej.
Nie psuj tego pięknego dnia.
Nie mogę, aż mnie skręca.
Chcę na piśmie, że nie powiesz tego przez kolejne sto lat.
Jutro pójdziemy do notariusza. Tylko to mnie uspokoi.
Zgoda, nigdy więcej tak nie powiem.
Na pewno?
Przysięgnij.
Przysięgam.
Przysięgłaś mi wspólną wieczność.
Niech ci będzie.
Wiesz co?
Przystojny jesteś.
A wiesz co?
Ty jesteś boska. Najpiękniejsza lekarka, jaką znam.
Ty jesteś największym przystojniakiem, jakiego w życiu widziałam.
A ty najpiękniejszą osobą, jaką znam i kiedykolwiek poznam.
A ty…
Dość tych bzdur!
To chyba nie było do nas?
Wątpię. Nie powiedzieliśmy nic złego.
- Chodźmy. - Tak.
To na czym skończyliśmy?
Na tym, że jestem najładniejszą osobą, jaką znasz
- i poznasz. - No.
Ale kiedyś mówiłeś, że jestem wstrętna
i lepiej by było, gdybym została w Pusanie.
Chyba mi na mózg padło.
Chociaż kiedyś bywałaś taka troszeczkę wstrętna.
Ale zawsze mi się podobałaś.
- Naprawdę? - No.
Miałam tak samo.
Nie podobałeś mi się z zachowania, ale z wyglądu tak.
No proszę.
To teraz masz całą buźkę dla siebie.
- Całą? - Podziwiaj, ile chcesz.
Ktoś nas zobaczy!
Słodkie!
Nawet zawstydzona jesteś słodka.
Ty słodszy.
Nie znam słodszej osoby niż ty.
Ty jesteś najsłodszy na świecie.
Nie, najsłodszy i najprzystojniejszy.
Ty jesteś słodka i sexy.
Sexy?
Wróciłam!
- Cześć. - Hejo!
Pijecie beze mnie?
Mogliście napisać. Wiecie, że lubię piwo.
Nieładnie.
Wzniesiemy toast?
A co to, kolacja firmowa?
I może strzelisz mowę?
Czemu nie?
Bądźcie zdrowi i niech powiodą się wszystkie wasze plany.
Wypijmy za ten piękny wieczór.
Przynosisz jakieś dobre wieści?
Dobre wieści? Nie.
A wyglądasz na strasznie uradowaną.
Tak?
Do radości niewiele potrzeba.
Jedna radosna myśl i już.
MÓJ CHŁOPAK
Idę do siebie.
Dobranoc!
Przyjęła jakąś nową wiarę?
A może wygrała na loterii?
Nie.
Ani jedno, ani drugie. Myślę, że to…
choroba dwubiegunowa.
Raz depresja, raz euforia.
Chodziła przybita, a nagle jest cała wesolutka.
To na pewno to.
Co nie? Ma dwubiegunówkę.
Hej, Jeong-woo.
Dotarłam bezpiecznie.
Przecież widziałeś, jak wchodzę.
I tak chcę wiedzieć.
Właściwie chciałbym wiedzieć wiele rzeczy.
O której chodzisz spać, ile wody pijesz,
jakie lody lubisz i czy wolisz je w rożku czy w kubeczku.
To może przegadamy całą noc?
Wtedy wszystkiego się dowiesz.
A dasz radę?
Zawsze lubiłam siedzieć po nocach.
Ile godzin zwykle śpisz?
Może pięć?
- Ja też. - Serio?
Oboje nie śpimy za wiele.
Fakt.
Może to dlatego nie lubię,
kiedy ktoś mnie zagaduje tuż przed snem.
Ja też nie. I kiedy jestem zły.
Mam tak samo.
Gdy się wkurzę, potrzebuję czasu, żeby ochłonąć.
No.
Coś jeszcze?
Jedno ciekawi mnie najbardziej.
Jak to jest znów ze mną być?
- Tym razem lepiej. - Lepiej?
Tak.
Za pierwszym razem…
Jak by to ująć?
Nie wiedziałam, czy jestem na to gotowa.
Tyle się wydarzyło.
Ale postanowiłam się z tym zmierzyć i żyć dalej.
Mam teraz inne nastawienie,
więc czuję się spokojniejsza i szczęśliwsza.
Ulżyło mi.
Tęsknię.
A może wpadniesz?
Teraz?
Tak. Przekąsimy coś przed snem.
Może kurczaka? Albo jjajang ramyeon?
Ramyeon chętnie.
Mama zrobiła wczoraj kimchi z cebulki.
- Przynieść trochę? - No raczej.
Ramyeon i kimchi z cebulki to boskie połączenie.
Zgoda. Wstaw wodę.
- Zaraz będę. - Dobra.
Nie sądziłam,
że na myśl o ramyeonie i kimchi
serce zabije mi mocniej.
Odkąd się zakochałam, wszystko mnie w życiu cieszy.
Czemu jeszcze nie śpisz? Co robisz z tym kimchi?
Miałam ochotę.
Ale czemu tak bez ryżu?
Pycha!
Poczytam sobie do tego artykuły. Idź spać, mamo.
Kimchi do artykułów naukowych?
Dziwne.
Rety, nie schowała.
Jeju.
O mały włos.
Prawie mnie przyłapała.
Sprawnie się zakradłaś.
- Jedzmy. - Wygląda pysznie.
O tej porze jeszcze tak nie jadłam.
Wiesz, chyba lepiej będzie,
jeśli utrzymamy nasz związek w tajemnicy, co?
Cóż…
W pracy tak.
Zwłaszcza że nie wiem, jak długo tam zostanę.
Ludzie w klinice mogliby poczuć się niezręcznie.
Nic nie mówmy.
A tutaj?
No bo wiesz…
Będziesz wychodzić do pracy,
więc zaczną dopytywać, czemu cię nie ma.
Jeśli powiesz, że mi pomagasz, będą dociekać.
Więc powiem prawdę. Że jesteśmy parą.
Serio?
Pewnie. Czemu nie?
Z kimchi zakradłaś się tu cichaczem.
Pomyślałem, że chcesz to ukrywać.
Bo mnie zaskoczyłeś.
Jasne, że im powiem.
Będą zachwyceni.
Uwielbiają cię. Zwłaszcza mama.
Naprawdę?
Niewiarygodne.
Moja teściowa…
Twoja mama gotuje obłędnie.
Przepyszne.
Głuptas z ciebie.
- Zajadaj. - Dzięki.
Ramyeon z kimchi jest pycha.
Niebo w gębie.
Zimno ci? Otworzyłem okno, żeby przewietrzyć. Zamknąć?
Nie, to mnie rozbudza. Najadłam się i przysypiam.
Chce ci się spać?
To się połóż.
Co robisz?
Klepiesz łóżko, żeby pokazać, jakie jest twarde?
Wiesz, że nie dlatego!
No chodź.
No weź, przestań.
Poleż pół godzinki.
Niech ci będzie.
Ale tylko pół godzinki.
Jasne.
Co jest?
Wczoraj pod drzwiami leżały rachunki. Gdzie się podziały?
Ojejku! Pewnie Jeong-woo wrócił.
Rety, zostawił otwarte okno. Przeziębi się.
Dobry… Znaczy dzień dobry. Jak się spało?
Dobrze, ja…
nie zamierzałam podglądać.
Chciałam tylko zamknąć okno.
Wszystko wyjaśnię. Bo…
Ta kobieta…
No co?
To ja już pójdę.
Do widzenia.
Nie…
- Poszła? - Już po nas.
Słuchaj, na razie nic im nie mówmy.
Jak to?
Wczoraj miałaś inne plany.
Zamierzałam jej powiedzieć.
Wczoraj po prostu razem zasnęliśmy.
Ale ona opacznie to zrozumie.
Pomyśli, że robiliśmy co innego. I zacznie dopytywać.
Jezu, nie zniosę tego. Musimy to ukryć.
Ale… co z moją reputacją?
Wie, że mamy się ku sobie.
A teraz pomyśli, że przyprowadziłem inną.
Na kogo ja wyjdę? To nie fair.
A jeśli mnie znienawidzi?
Zrozumie, że to nie tak.
- Gdy pozna prawdę. - Co?
Spóźnimy się. Pogadamy w klinice. Pa.
Na pewno zrozumie? Bo ja wątpię.
Wezmę butelkę wody.
Powiem, że kupiłam po treningu.
Na razie.
Ha-neul, mam obawy.
Ha-neul!
Nie!
To chyba zły znak.
O matko.
Co ci? Stało się coś? Zdjęli twój poranny serial?
Nie wiem, co myśleć.
Byłam na dachu po sałatę.
Jeong-woo wrócił.
Ale przyszedł z jakąś dziewczyną!
Dziewczyną? Co to za jedna?
Skąd mam wiedzieć?
Zostawił otwarte okno, więc chciałam zamknąć.
Wtedy zobaczyłam, jak tuli się do niej na łóżku!
Ładna?
A bo ja wiem?
Miała twarz przykrytą kołdrą.
- Może to Ha-neul. - Ha-neul?
Nie widziałaś twarzy. To mogła być ona.
Wróciłam.
Gdzie byłaś?
Wcześnie się obudziłam, to poszłam pobiegać.
Zgłodniałam. Mamo, zjedzmy coś.
Już.
- Serio? - Zgrzałam się.
Chyba naprawdę wyszła pobiegać.
Więc Jeong-woo umawia się z kimś innym?
Cholera. A to drań!
- Dlatego nie można nikomu ufać! - Mamo.
Jeong-woo to nie byle kto.
Dobrze go znamy.
I co z tego? Liczy się, że ją zdradził.
Ugotuję gada żywcem.
A Ha-neul kompletnie odbiło.
Ma dwubiegunówkę i je kimchi z cebulki
do artykułów naukowych.
Co ja mam z nim zrobić?
- Ukatrupię drania! - O nie.
Nieważne.
Dzień dobry.
Dzień dobry. Pewnie idziesz do pracy?
- Tak. - Nawet krawat włożyłeś.
Tylko dlatego, że klinika musi mi zrobić zdjęcie na swoją stronę.
Nie miałem wyboru.
- Nic nie mówię. - No tak.
Cieszę się, że tak ci się powodzi.
Ojejku, krzywo zawiązałeś.
- Krzywo? - Tak.
Wygląda dobrze.
Pani Kong, dość!
Ale masz zakurzoną marynarkę.
Naprawdę nie sądzę.
Nie łokciem! Proszę!
Ha…
Przepraszam!
Teraz możesz iść.
PUSAŃSKI MILMYEON
Do widzenia.
- Jin-woo, fajnie było z mamą? - Tak.
Musiało być ci ciężko
łączyć pracę z opieką.
- Rety. - Ty miałaś gorzej.
Musiałaś zająć się ciocią.
Jin-woo, jedź grzecznie.
Nie dokazuj, nie rozpinaj pasów i nie męcz babci.
A co ja, dziecko?
A właśnie.
Prezent.
Dla mnie? Co to?
Dla pana Bina.
W podziękowaniu, że nałapał mi mrówek.
Serio?
Będzie zachwycony.
To on.
- Ten? - Jeju.
Spóźnimy się do przedszkola.
Musimy jechać.
Chodź.
Do zobaczenia w weekend.
- Na razie. - Pa.
Nie wychodź.
- Cześć. - Pa.
Idziemy.
Co to za sprawa tak z samego rana?
To od Jin-woo.
- Prezent. - Dla mnie?
Co to?
Narysował mrówkę, ciebie i siebie.
No proszę.
- To mrówka. - Nie, to ty.
Aha.
Fajny rysunek.
A właśnie.
Kupiłam po drodze makaroniki.
Nie trzeba było.
Wolę soju. Mogłaś mnie później zaprosić.
- Szkoda. - Co ty?
Czemu miałabym pić z tobą soju?
- To dla twojej córki. - Dla Eun-jeong?
Pamiętasz, co mi mówiłeś?
Że nie smakuje jej taiyaki ani chleb w jajku.
Dzieciaki mają social media i wolą jeść modne słodycze.
Żeby móc wstawić fotki.
Następnym razem poszperaj w sieci i kup jej coś, co jest na topie.
No tak.
KLINIKA CHIRURGII PLASTYCZNEJ LA BEAUTE
Masz ochotę na kawę? Może napijemy się na dole?
Doktorze Yeo, możemy teraz zrobić zdjęcie na stronę kliniki?
Oczywiście.
Na tle naszego logo.
Już idę.
Kawa następnym razem.
Jasne…
To powodzenia.
Pa.
Mamo, tylko nie szalej.
Ta kobieta, którą rano widziałaś, to ja.
Nie.
Inaczej.
Muszę ci coś powiedzieć.
Jeong-woo to mój chłopak.
Doktorze Yeo, wspaniale!
Jak celebryta!
Naprawdę wygląda pan świetnie.
Zacznie pan znowu nagrywać na NeoTube, żebyśmy mogły podziwiać?
Zasubskrybuję i polubię. Proszę!
- Nie jestem gotowy. - Chwilę.
Z odrobiną makijażu będzie jeszcze lepiej.
- Choć już jest świetnie. - Nie trzeba.
Trzeba. Do zdjęcia warto.
Swoją drogą, spotyka się pan z kimś?
- Słucham? - Tak tylko pytam.
Ma pan dziewczynę?
Ach, dziewczynę?
Ludzie w klinice mogliby poczuć się niezręcznie.
Nic nie mówmy.
W żadnym razie.
Dziewczynę? Niedorzeczne.
Więc pan też jest singlem.
No pewnie. Nie mam dziewczyny.
A jakie są w pana typie?
W moim typie?
Cóż…
Długowłose z dużymi oczami,
które się o mnie troszczą.
Pierwszy raz tu jem. Gotują ostro i pysznie.
Muszę zabrać tu Eun-jeong w jej urodziny.
Nie będzie zadowolona.
Dziś dzieciaki wolą pizzę albo makaron.
Fakt.
I lubią wstawiać fotki.
Pani Woo, w piątek przyjdzie pacjentka zapisać się na operację.
To koleżanka mojej cioci.
Korekta powiek i lifting ze zniżką.
Oczywiście.
Znajomi pewnie często proszą o zniżki.
I to jak.
Niemal codziennie ktoś mnie prosi
o rabat i ocenę, ile trzeba poprawić.
Pytają, ilu wymagają poprawek?
Bez przerwy.
Zostajesz chirurgiem plastycznym
i nagle krewni, dawni koledzy i nauczyciele
dopytują, co sobie zoperować.
Ale trzeba uważać,
bo mogą pomyśleć, że ich oceniasz albo obrażasz.
A powie mi pan, co ja powinnam sobie zoperować?
Litości.
Musimy teraz rozmawiać o pracy?
Należą nam się jakieś dodatkowe korzyści.
Ja chciałam poprawić sobie powieki.
- Co pan sądzi? - Cóż…
Już jest pani piękna.
Ale po takiej poprawce
byłaby jeszcze odrobinę piękniejsza.
Jak uważasz?
Nie potrzebuje tego.
A ja?
Może botoks w kącikach ust?
Jeśli zdecyduje się pani na taki zabieg,
to myślę, że może troszkę panią odmłodzić.
- Nie potrzebuje botoksu. - Nie?
Doktor Nam już jest idealna, ale gdyby tak wypełnić…
To znaczy…
Naturalnie też jest pięknie…
Nie, jej by się przydało.
Wypełnienie na czole…
Pyszny ten omlet.
Doktorze Yeo.
To mój kawałek.
Było osiem kawałków, a przy stole jest nas czworo.
Po dwa kawałki na głowę.
Ty już zjadłeś swój przydział. To jest moje.
Przepraszam.
Nie kłóćmy się o jedzenie.
Czy możemy prosić
o dodatkową porcję zwijanego omleta?
Oczywiście!
Doktorze, trzeba było wziąć tę kawę…
Rajku.
Co się stało?
Nie domyślasz się?
Bardzo przepraszam.
To zboczenie zawodowe.
Wspomniałem o wypełnieniu,
bo by ci nie zaszkodziło.
Nie potrzebujesz go, ale kobiety i tak je robią.
Życie ci niemiłe?
Zboczenie zawodowe? Też mam zawód.
Może cię uśpię?
Nie przerażaj mnie.
Ciągle marszczysz czoło, więc pomyślałem…
Znaczy myślę, że to słodkie.
Ale robisz to od zawsze, więc tak mi się wymsknęło.
Jasne, a nie dalej niż wczoraj mówiłeś,
że jestem najładniejszą osobą, jaką znasz.
Przykre, że tak ciągle rzucasz słowa na wiatr.
Ciągle? Co jeszcze zawaliłem?
Nie zawaliłeś, tylko mnie zawiodłeś.
Wczoraj niby pozwoliłeś mi wykasować numery innych
z twojego telefonu.
Myślałam, że umiesz się zaangażować.
Ale dziś brylowałeś
wśród koleżanek, nawet cię umalowały.
I powiedziałeś, że jesteś singlem.
- Żeby dać im pole do popisu? - No co ty!
To nie fair. Sama chciałaś utrzymać to w tajemnicy.
To, że jesteś ze mną.
Nie to, że jesteś zajęty.
Tyle mogłeś zdradzić. Zrobiło mi się przykro.
Mnie też było przykro.
Jak twoja mama mnie przydusiła.
Właśnie.
Widziałaś, jak mnie bije.
Mogłaś wkroczyć i coś jej powiedzieć.
Bolało.
Miałam związane ręce.
Widziała nas razem w łóżku.
Nie mogłam się zdradzić.
Chciałam poczekać tylko kilka dni.
- Tak trudno to zrozumieć? - Nie o to chodzi.
Po prostu mi przykro. Nie rozumiesz?
Przykro ci, że nie rozumiem?
Nie rozumiesz, że ja…
Twój typ osobowości?
Czemu nagle o to pytasz?
Halo! Idziecie?
Tak, już.
Mój to myśliciel.
- Wychodzisz? - A nie powinnam?
Tak po prostu?
A co mam zrobić?
Cześć.
Ale…
Hej, zaczekaj.
Rany.
Czemu za mną poszedł?
Jak chcesz coś powiedzieć, to mów.
Gdzie ten autobus?
Rety.
Odezwać się pierwsza?
Tak. To była tylko mała sprzeczka.
O nie!
Uratowany.
Nie chciałem…
Myślałam, że chce się pogodzić, a on tak mnie podsiadł?
Żądza rywalizacji mu nie minęła.
Co to ma być?
Zamiast chodzić na randki w takie miejsca, my się boczymy.
Wróciłaś. Gdzie cię wywiało? Przecież nie masz pracy.
A ciebie?
Poszedłem po składniki na zupę.
Jutro urodziny mamy.
Nie gadaj. Zapomniałaś?
Proszę, proszę.
Na co jej córka lekarka,
skoro to syn pamięta o urodzinach?
Hej, co to?
Sky Lounge?
Więc jednak pamiętałaś.
- Co? - Pamięć zawsze miałaś dobrą.
Dobry pomysł.
Inne córki zabierają matki na zakupy i do knajp.
Ale tobie zawsze brakowało na to czasu.
Zrobiłaś rezerwację? Jeśli nie, to szybko.
Na trzy osoby. Nie. Cztery, jeszcze wujek.
Prędziutko.
Dobra, zadzwonię tam.
Ha-neul.
Przepraszam za dziś.
Poradziłem ci się upiększyć.
Omal nie zjadłem ostatniego kawałka omleta.
I powiedziałem, że jestem singlem. Przepraszam.
Beznadziejna ze mnie dziewczyna i córka.
Ale w autobusie to było nieporozumienie.
Straciłem równowagę i poleciałem do przodu.
Co ja wyrabiam?
Piszę list z przeprosinami jak jakiś małolat.
Kurde no.
Ha-neul, mogę chociaż cię zobaczyć przed snem?
Tęsknię.
Gdy się wkurzę, potrzebuję czasu, żeby ochłonąć.
Suk-ja, czemu dzwonisz tak wcześnie?
Urodziny to żadna wielka okazja.
Jestem o rok starsza i tyle.
Ale dzięki za telefon.
A właśnie.
Ha-neul nadal nie ma pracy?
A niech to. Mogła lepiej potraktować syna dyrektora szpitala.
A tak nie ma ani posady, ani chłopaka.
No cóż, przykro mi,
że masz takie smutne urodziny.
To pa!
Jej ojciec…
Co jest? Znowu się rozłączyła?
Zadzwoniła złożyć życzenia czy mnie dobić?
Co za fatalny początek dnia.
Ha-neul pozna kogoś lepszego niż tamten chłystek.
I lepszego niż ten.
Wcześnie się obudziłam, to poszłam pobiegać.
Każdy sklep sprzedaje tę wodę.
Pycha!
Poczytam sobie do tego artykuły. Idź spać, mamo.
Niemożliwe.
Czy ta dziewczyna z wczoraj to była…
Ha-neul?
Witaj, Jeong-woo.
Dzień dobry.
- Idziesz do pracy? - Tak.
To do widzenia.
Zaraz. Jeong-woo!
Zaczekaj!
Stój!
Pani Kong!
Proszę zaczekać.
Rety, znowu ten kurz.
Jeong-woo.
Bardzo cię lubię.
- Słucham? - Zawsze cię lubiłam.
Utrzymałeś sprawę w tajemnicy
i nie powiedziałeś mi prawdy ze względu na Ha-neul.
To ci się chwali.
Nadajesz się na jej chłopaka.
O czym pani mówi?
Ta dziewczyna w twoim łóżku to była Ha-neul, prawda?
W żadnym razie. To był ktoś inny.
MOJA DZIEWCZYNA
No odbierz.
Cześć.
Wyszedłeś już?
Właśnie wychodzę.
No dobrze.
To miłego dnia.
Zobaczymy się wieczorem?
Jasne.
Zadzwonię do ciebie.
A więc dzwoniła twoja dziewczyna.
Jakiś taki znajomy ten numer.
Ostatnie cztery cyfry to 0-4-0-2.
Proszę pani.
Przysięgam, że wczoraj nic nie zaszło.
Nie mam nic do tego.
Pewnie wstydzi się mi powiedzieć.
Będę udawać, że nic nie wiem, i jakoś to będzie.
Rety, ile zamierzaliście to ukrywać?
Skomplikowane z was dzieciaki.
- Jeong-woo. - Tak?
Wiesz, że mam dziś urodziny?
Nie wiedziałem. Wszystkiego dobrego.
A zrobisz mi przysługę w ramach prezentu?
Jaką?
Ale cudownie! Nie wierzę, że mnie tu zabraliście.
Dziękuję, Ha-neul.
To mnie powinnaś dziękować.
Ona tylko zarezerwowała i zapłaciła.
Ja ją namówiłem, żebyśmy tu przyszli.
Mnie podziękuj.
A tak w ogóle,
to co to za strój?
Dostałam go w prezencie, gdy znalazłam Seok-wonowi żonę.
Czyli ze 20 lat temu.
A już myślałem, że to wdzianko z XIX wieku.
Chcesz dostać 19 razów?
Kup mi coś nowego.
Mamo.
Dzień dobry. Jest rezerwacja?
- Tak. - Na Nam Ha-neul.
Trzy osoby.
- Zapraszam. - Dziękujemy.
Dziwnie gadasz.
Przecież wiesz, że znam dialekt seulski.
Przy kobietach i w eleganckich miejscach
wystrzegam się pusańskiego.
„Wystrzegam się”.
Tarta z jabłkami i kurczak w rozmarynie na przystawkę.
Słodkie smaki pobudzą apetyt.
A tak. Czy możemy prosić butelkę dobrego szampana?
Dziś świętujemy.
Oczywiście, przyniosę coś, co pasuje do steków.
Opanuj się.
Co z tobą? Brzmisz fatalnie.
- Zgadzam się. - Fatalnie?
A pusańskie dziewczyny mówią, że mądrze i słodko.
Za to mnie lubią.
Przy seulkach mówię pusańskim,
a przy pusankach seulskim.
Aleś ty sprytny.
Czekamy na jeszcze jedną osobę.
Poda pani dodatkowy talerz i kieliszek?
Oczywiście, już niosę.
Jak to?
Kogo jeszcze się spodziewamy?
A jak myślisz? Na pewno wujka.
Zamknie wcześniej?
Co ty tu robisz?
Twoja mama mnie zaprosiła.
Wszystkiego dobrego.
Dziękuję, że przyszedłeś.
A ty co?
Zapomniałaś, że to nasz wróg?
Spał z inną kobietą!
To była twoja siostra.
Serio?
Ja nic nie powiedziałem.
Tak, jesteśmy parą. To mój chłopak.
Okaż mu trochę szacunku.
Ty też.
Nie będę patrzeć, jak go bijesz.
Podrzucaj mu jedzenie i obniż opłaty.
No pewnie, żaden problem.
- Zrezygnuję z czynszu. - Nie trzeba.
Kto bierze pieniądze od rodziny?
Teraz jesteś jednym z nas.
Słuchaj, szwagier. Dbaj o Ha-neul.
Jednak nie jest chora, tylko szczęśliwa.
Dobra decyzja.
A wy co? Szykujecie się do okrzyku?
Nie jesteśmy drużyną sportową. Dosyć tego, siadajcie.
- Musimy pomówić. - Co?
No dobrze.
Co się dzieje?
Wpadłem rano na twoją mamę.
Wszystkiego się domyśliła.
Wypierałem się ze względu na ciebie.
Ale wtedy do mnie zadzwoniłaś.
Więc dlatego tak dziwnie brzmiałeś.
Nie byłeś zbyt entuzjastyczny.
Jakbyś wciąż się gniewał.
Za co? Przecież to była moja wina.
To dlaczego nie zadzwoniłeś?
Chciałem.
Kilka razy się do tego zbierałem,
ale przecież mówiłaś, że potrzebujesz czasu, żeby ochłonąć.
Hej.
W innych sprawach tak.
Ale z tobą wolę godzić się szybko.
Naprawdę?
Rany. Po co czekałem?
Ze smutku nie mogłem spać.
Nie spałeś?
A ty?
Ja śpię, gdy mi źle.
Fajny nawyk.
Wybacz, Ha-neul.
Przepraszam za wczoraj.
I za wszystkie nasze przyszłe kłótnie też.
- Nie wiesz, o co będą. - Nieważne.
Twoja mama czeka. Chodźmy.
Dzięki, że przyszedłeś.
Miałem obawy, że się nie ucieszysz.
Więc dzięki.
A właśnie.
W autobusie to było nieporozumienie.
Straciłem równowagę.
Nie widziałaś, jak mną rzuciło?
Niech ci będzie.
Co? No przestań!
- Naprawdę. - Nie wiedziałam,
że związki są takie trudne.
Przykrość, żal czy wdzięczność
nagle stały się silniejsze.
Każdy drobiazg mnie zachwycał.
- Zdrowie. - Zdrówko!
Do dna.
Szampana się tak nie pije.
Nie pij, przecież wracasz do pracy.
Nie miałem dziś zabiegów.
Popołudnie wziąłem wolne.
Wspaniale.
- Mądry chłopiec. - Dziękuję.
Upijmy się.
- Tak jest. - To śmieszne.
Za dużo…
Nie żałuje mi.
Do pełna.
- Dobrze. - O raju.
Pij z umiarem. Rano masz zabieg.
Ty nawet znasz jego grafik. To już obsesja.
Wcale nie. Wiem, bo robimy to razem.
Razem? Co takiego?
Cóż… Prawdę mówiąc,
pomagam mu przy operacjach.
Wybacz, że ci nie powiedziałam.
To nie na stałe.
Nie chciałam siedzieć w domu.
Będę pracować z nim, tylko dopóki sama czegoś nie znajdę.
Wszystko dobrze?
Co ci? Liczyłaś, że wróci do szpitala i dostanie profesurę?
Jesteś zawiedziona?
Ani trochę. Cieszę się, że znów pracuje.
Córka zabrała mnie do eleganckiej restauracji
i siedzi obok swojego chłopaka.
A na dodatek ma pracę.
Cudowne urodziny. Jestem przeszczęśliwa!
To śmiej się, a nie płacz.
No dobrze.
Wypijmy.
Kto wyjdzie stąd trzeźwy, ten zdrajca.
- Tak jest! - Co ty bredzisz?
Pij powoli, bo się upijesz.
Tutaj.
Nie do wiary!
Proszę się trzymać.
Już prawie jesteśmy.
Już.
O rety.
Matko.
Kołdra.
Jestem wykończona.
No co?
- Masz kwiatek za uchem. - Co?
Kiedy ona go tam włożyła?
Dowcipnisia.
Rajku.
Gdzie jesteś?
Co robisz?
Proszę.
- Idziemy. - Tak.
Dobre?
Tak. Zwykle nie kupujesz takich rzeczy.
Koleżanka z pracy…
To znaczy znajoma…
Przyjaciółka?
Kto wreszcie?
Po prostu ktoś ci je podarował.
Chcesz jednego?
Może czekoladowego?
Skąd wiesz, że lubię czekoladę?
Dziękuję.
- Niezłe. - Dobre, co nie?
- No. - Wreszcie się w czymś zgadzamy.
- Kupuj takie częściej. - Dobra.
No proszę. Nawet się uśmiechnęła.
Hong-ran, dzięki za makaroniki.
Córka jest zachwycona.
Tato, koleżanka…
Co to? Krew?
Co robisz z moją bielizną? Zbok.
Bin Eun-jeong, powiedz prawdę.
Ktoś ci dokucza? Pobili cię?
Zwariowałeś? Wtedy krwi byłoby więcej.
Więc skąd to? Powiedz.
Rany.
Skaleczyłam się fiszbiną ze stanika.
Tak bywa?
Mogłaś mi powiedzieć.
Mam cię prosić, żebyś kupił mi stanik? Wstydzę się.
Czekaj, Eun-jeong.
BIUSTONOSZ DLA GIMNAZJALISTKI
- Co tu robisz? - Cześć.
„Biustonosz dla gimnazjalistki”?
Co?
To… nie dla mnie.
No raczej.
Właśnie.
- Matko. - Czekaj.
Nie.
To dla Eun-jeong.
Szukałem czegoś dla niej.
Czasem fiszbiny przebijają materiał,
kiedy stanik jest stary.
Dlaczego mi nie powiedziała?
Bo jesteś jej tatą. Nastolatki są wstydliwe.
Daj jej swoją kartę i niech sama kupi nowy.
Zamierzałem,
ale wypadła z domu i nie odpisuje.
Obok kliniki jest sklep z bielizną.
Myślałem, że tam jej coś kupię.
Ale nie wiem co.
To może pójdę z tobą?
A mogłabyś?
Może ten?
Jasne.
Mogę w czymś pomóc?
Czy to ma 100% bawełny? Absorbuje pot?
Oczywiście.
Nie ma fiszbin, więc jest idealny dla dziewczynek.
To poproszę trzy kremowe komplety
i dwie pary majtek pod mundurek.
Dobrze.
Troskliwi z państwa rodzice.
Pary rzadko kupują bieliznę dla córki wspólnie.
Pokazać też coś dla pani?
Mamy tu nowy wzór.
Nie jestem jego żoną.
Nie jesteśmy małżeństwem.
Wzięłam kilka. Niech przymierzy.
Jasne, dzięki.
Do takich delikatnych spraw lepiej podchodzić na luzie.
Jeśli będziesz się spinał, tylko bardziej się zawstydzi.
Jasne.
Dzięki za pomoc w zakupach.
I za poradę. Bardzo dziękuję.
Drobiazg. Ty też mi pomogłeś.
Będę lecieć.
Jasne.
To cześć.
O rety.
Musiały ci wypaść?
Rany.
Dzięki za dziś.
Wstyd mi za mamę.
Niepotrzebnie. Lubię ją.
Zazdroszczę ci takiej rodziny.
Musieli mieć bzika na twoim punkcie, gdy byłaś nastolatką.
Ich miłość i oczekiwania cię przytłoczyły.
Ale czułem, że rodzina się o ciebie troszczy,
i bylem zazdrosny,
bo moja jest inna.
Właściwie czemu nigdy o nich nie pytasz?
- Słucham? - Nie przychodziłaś na rozprawy.
A ja nie mówiłem ci o swoich rodzicach.
Nie dziwiło cię to? Mnie dziwi, że nie spytałaś.
Właściwie to…
Widziałam kiedyś twoją mamę.
Pod gabinetem pielęgniarki.
Proszę pana.
To zwykła anemia.
Omdlenia w szkole są częste.
Po co mnie pan fatygował?
Coraz gorzej się uczy, a teraz mdleje.
Jakim cudem nie jest najlepszy nawet w liceum?
Więc już wiesz, jaką mam rodzinę.
Zdziwiłaś się, jak wiele nas różni?
Może nie zdziwiłam,
ale zrobiło mi się ciebie żal.
Co to za rodzice?
Oboje są kardiochirurgami.
Tata jest profesorem na uniwersytecie medycznym w USA.
I pierwszym Azjatą na czele Towarzystwa Kardiologicznego.
Mama prowadzi badania na uczelni.
Ludzie sukcesu.
Otóż to.
Ale właśnie dlatego
zawsze chcieli, żebym poszedł w ich ślady.
Byli przeciwni,
gdy aplikowałem na chirurgię plastyczną.
Nie rozumieli, dlaczego nie wybrałem
ich dziedziny.
Truli mi, że porzuciłem
dobrą ścieżkę na rzecz innej.
Nie mogli tego pojąć.
Więc jak zdołałeś ich przekonać?
Nie zdołałem.
Do dziś mnie nie rozumieją.
Czasem mi z tym źle.
Zawsze robiłem to, czego oczekiwali,
więc żałowałem, że nie poszedłem w ich ślady.
Ale gdy niedawno
mój świat się zawalił,
mama się dowiedziała i zadzwoniła.
Sądziłem, że się o mnie martwi.
A ona co powiedziała?
Że mam im nie zaszkodzić.
Gdy to usłyszałem,
wszelki żal ze mnie wyparował.
Oni chyba nigdy mnie nie zrozumieją. Zawsze będziemy sobie obcy.
- Musiałeś czuć się samotny. - Tak.
Ale na szczęście
prędko odkryłem, jak sobie z tym radzić.
W życiu każdego jest coś,
czego nigdy nie dostanie, nieważne, jak bardzo się stara.
U mnie to miłość rodziców.
Choć jej nie dostałem, los dał mi wiele innych darów.
Próbowałem się na nich skupić i być wdzięczny.
Dzięki temu czułem się lepiej.
Oprócz mnie nie było nikogo, komu mogłeś się zwierzyć?
Min Kyung-min?
Poznałem go jako licealista i odtąd byliśmy jak bracia.
Więc to przeze mnie…
To nie twoja wina.
On nie jest dobrym człowiekiem. Zaszkodził ci.
I tak mi głupio.
Miewałem co do niego wątpliwości.
Przeczucia, że nie jest w porządku.
Coś nie dawało mi w nim spokoju.
„Dyrektor Min Kyung-min”.
Rany.
Profesorze Min… A właśnie.
Może powinienem mówić „dyrektorze Min”?
Wszystko jedno.
Zapraszam.
Ładny masz stąd widok.
Prawda?
Żałowałem, że zrezygnowałeś z profesury.
Ale teraz rozumiem. Też bym zrezygnował.
Proszę nie odchodzić.
- Jest pan filarem szpitala. - Gdzie tam.
Swoją drogą, potrzebujemy nowego dostawcy leków.
Jak sam wiesz, co roku wydajemy na nie majątek.
Szkoda by było
dawać zarobić obcym.
Więc mogę liczyć na współpracę?
Wie pan, że umiem się odwdzięczyć.
Pomówmy o tym przy golfie w najbliższym czasie.
Szybko łapiesz aluzje.
Nie zawiodę pana.
I tak jedziemy na tym samym wózku.
Wyniki wskazują na poprawę. Jak się pani czuje?
Staram się zostawić przeszłość za sobą i żyć dalej.
Teraz widzę, że jest wiele osób, którym na mnie zależy.
Poza tym wróciłam do pracy
i znów czuję się potrzebna.
To się nazywa poczucie własnej wartości.
Można je przyrównać
do wieży z kamyków, którą budujemy dzień za dniem.
Runie, gdy w siebie zwątpimy.
Proszę w siebie wierzyć
i dokładać kolejne kamyki.
Nim się pani obejrzy, z wieży zrobi się potężny zamek.
Myślę, że możemy zmniejszyć dawkę.
Dobrze.
Stawałam się coraz silniejsza.
Doktor Nam, pobiorę teraz chrząstkę żebrową.
Poda pani leki zwiotczające mięśnie?
Podałam jedną dawkę 30 minut temu,
więc podam teraz 20 mg rocuronium.
Dziękuję. Miejscowe znieczulenie.
Z dumą patrzyłam, jak Jeong-woo sobie radzi.
Hej, Jeong-woo.
Pójdziemy dziś do baru napić się whisky?
Pewnie.
Bardzo chętnie,
ale mogłeś zapytać w klinice.
Zakochani współpracownicy
zawsze spotykają się na klatce schodowej.
Dlatego…
też chciałem spróbować.
Przestań.
Głuptas.
Halo?
Dziś? Nie, jestem zajęta.
Może za dwa miesiące?
Chcieliśmy wierzyć, że czeka nas lepsza przyszłość.
Niekoniecznie wspaniałe, ale po prostu dobre życie.
Modliliśmy się za to małe marzenie.
Zwykle pijemy piwo albo soju, więc whisky jest…
Za mocna?
Nie, pyszna.
Wracając do tego, co ostatnio mówiłeś…
O tym, że coś ci nie pasowało w Kyung-minie.
Opowiesz mi więcej?
Kiedyś chyba…
dosypał mi coś do drinka.
Jak to?
Dostałem się na medycynę,
więc pierwszy raz postawił mi drinka.
Wylądowałem wtedy na pogotowiu.
Chyba strasznie się upiłem.
Proszę pani.
Miał wysoką zawartość alkoholu we krwi
i śladową ilość zolpidemu.
Zolpidemu?
Bierze leki na bezsenność.
Nie powinien tyle pić.
Dlaczego puściłeś mu to płazem?
Nie byłem pewny, czy to, co widziałem,
było prawdą czy majakiem.
Poza tym to nie miało sensu.
Użyłby silniejszego leku niż zolpidem,
gdyby chciał mnie skrzywdzić.
Zolpidem też jest groźny w połączeniu z alkoholem.
Zaburza zdolności poznawcze.
Tracisz kontrolę i możesz zrobić sobie krzywdę.
Ale po co by mi to robił?
A jak się później zachowywał?
Tak, jak wcześniej.
Był życzliwy
i wspierał mnie jak brat.
Sytuacja się nie powtórzyła,
więc odpuściłem.
Prawdę mówiąc,
kurczowo trzymałem się nadziei…
że mogę mu ufać.
Bo na nim polegałeś?
Nie.
Dla siebie.
Byłoby mi siebie żal…
gdyby mi to zrobił.
Zdążyłem już o tym zapomnieć.
Ale gdy odkryłem, co zrobił tobie,
zacząłem podejrzewać, że to nie były majaki.
Przeraża mnie ta myśl.
Dzień dobry, profesorze Kim. Widzimy się w weekend.
Dobrze.
Wspomniał pan ostatnio o obrazach swojej córki.
Nasza firma postanowiła kupić wszystkie.
Nie ma za co. Bardzo mi się podobają.
Do zobaczenia.
Do widzenia.
Proszę.
Co pan tu robi?
Dał mi pan słowo.
W porządku?
Obyśmy się nie zawiedli,
licząc na lepszą przyszłość.
DOKTOR KRYZYS
Jak za starych, dobrych czasów, co?
Stój!
Zdrowie!
Dobrze mi teraz.
Niech ten spokój trwa.
Byłeś zamieszany w incydent w klinice Jeong-woo?
Zadajesz dużo pytań.
Czy pragnęłam zbyt wiele, licząc, że dane nam będzie
pójść na wieczorny spacer bez żadnych trosk?
Napisy: Lidia Bogucka