DOKTOR KRYZYS
Chciałem dać jej pierścionek.
Już od dawna.
W tamtej chwili zdałem sobie sprawę…
że chcę z nią być
jak najdłużej.
Mogę zobaczyć ten?
- Tak. - Ten błyszczący.
Już pokazuję.
Dziękuję.
Kiedy i jak jej go dać?
Dać jej go tak? Czy tak?
A może…
tak…
Może tak?
Albo tak? Albo inaczej?
Albo…
O nie.
Szlag.
Gdzie on jest?
Co robisz?
Nic.
Coś ci spadło?
Nie, nic.
Pracuj. Goń za marzeniami.
Co upuściłeś?
Monetę. Tylko 100 wonów, to nic.
Rety.
Spróbuj tym.
Czym?
Nie, zostaw. Ja sam…
Sam to zrobię, daj.
Przestań!
Nie chcę tak ci tego dać!
Czego mi dać?
- Tych 100 wonów? - Co?
- Tak naprawdę to kupiłem ci prezent. - Prezent?
- No bo… - O, chyba mam.
Dobra, powiem ci.
Chciałem ci go dać.
Karaluchy!
Chodź tutaj!
Popchnąłeś mnie i uciekłeś.
Gdzie tam, ja się nie boję robali.
DOKTOR KRYZYS
Czemu sobie nie pójdą?
Kupiłem jej pierścionek.
Zastanawiałem się, jak jej go dać, i mi upadł.
Wpadł pod kanapę.
Zacząłem szukać. I wiesz, co tam było?
Karaluchy! Więc wskoczyliśmy na kanapę.
I w końcu jej go nie dałem.
Słyszałem, że ludzie chowają pierścionki w ciastkach.
Ale nie pod kanapą.
- Jesteś beznadziejny. - Porażka.
Zawaliłem na całej linii.
I co było dalej? Powiedziałeś jej o pierścionku?
No co ty, jak bym mógł?
Udawałem głupiego, żeby potem nie kojarzyła go z karaluchami.
To dobrze. Ale zaraz.
To pierścionek zaręczynowy?
Nie. Przynajmniej nie kupiłem go z taką myślą.
Ale jeśli tak to odbierze, to nie szkodzi, bo chciałbym ją poślubić.
A niech cię. Zrujnujesz jej karierę.
- Dlaczego? - No weź.
Jako adiunkt ma pewnie mnóstwo pracy.
Daj jej się skupić.
Nie sądzisz, że poczuje się niezręcznie,
gdy dasz jej pierścionek?
Gadasz jak nie ty. Czemu masz rację?
Mówię z doświadczenia.
Chyba za bardzo się spieszysz.
Jesteście razem krótko.
Musi minąć chociaż rok.
Ludzie pokazują swoje wstrętne oblicze dopiero po jakimś czasie.
Zaraz. Nazywasz Ha-neul wstrętną?
Mówię o tobie.
Ha-neul nadal może mieć wątpliwości.
Tak czy siak, za wcześnie na pierścionek.
Macie za krótki staż, a ona ledwie awansowała.
Masz rację, tylko czemu czuję się urażony?
To wystarczy.
Bransoletka.
Też mi pomysł.
Sam coś wymyślę.
Nie gadaj bzdur.
Dzień dobry. Jakiś kłopot?
Nie.
Mogę zobaczyć bransoletki?
Czy ja dobrze robię?
PUSAŃSKI MILMYEON
Dopiero wracasz?
Ba-da, widzę, że ciężko pracujesz.
Powoli tracę zapał.
- Ale jakoś się trzymam. - Tak mówisz?
Może byś mnie pocieszył porcyjką tteokbokki?
No pewnie. Może być na ostro?
- Super. - Tak?
Fajnie.
Pycha.
Dostarczyli w 20 minut. Żyjemy w pięknych czasach.
Właśnie.
Czemu ty nie masz dowozu?
Zdecyduj się, wszystkie knajpy to robią.
Mowy nie ma.
Bulion by wystygł, a makaron rozmiękł.
Liczy się jakość, nie ilość, głupku.
Ty i ten twój milmyeon. Mistrz kuchni się znalazł.
Swoją drogą, Ha-neul z nami nie zje?
Jest jeszcze w pracy.
No tak.
Zaharowuje się, odkąd awansowała.
Dbaj o nią.
I nie podpuszczaj, jak z tymi karaluchami.
- Skąd pan wie? - To nic takiego.
Pary czasem tak sobie żartują.
Nie żartowałem!
Prawdę mówiąc,
zamierzałem dać jej pierścionek.
Ale go upuściłem i wpadł pod kanapę.
Próbowałem go wyciągnąć, a resztę już wiecie.
No tak.
Nie powiemy jej, tylko dobrze go wyczyść.
Wujku, tak nie można.
Ona zasługuje na coś więcej.
Nie uważasz?
No tak, jest teraz panią profesor.
Co tam praca? Całe życie była sama.
Nigdy nie dostała biżuterii od chłopaka.
To byłby jej pierwszy i ostatni pierścionek.
Chyba nie powinien jej go dawać między kurzem a karaluchami.
- Nie uważasz? - Masz rację.
Kupiłem coś innego. Bransoletkę.
- Nie lubi ich. - Co?
Mama dała jej złotą bransoletkę z okazji dyplomu.
Nie chciała jej nosić.
Mówiła, że musiałaby ją zdejmować na operacje.
Więc potajemnie ją sprzedałeś, a matula dała ci wciry.
Tak mnie zbiła, że do dziś mam blizny.
Muszę iść.
Dzięki za kolację.
Ale jak to?
Przepraszam.
To znowu pan. Coś się stało?
Naszyjniki. Mogę zobaczyć?
Z tobą mogą być kłopoty.
A ty możesz…
jej się nie spodobać.
Ale ty…
Może ty ją zachwycisz.
Tylko kiedy i gdzie jej go dać?
Na pewno gdzieś, gdzie nie ma kanapy i karaluchów.
Nie w domu, ale w pracy jeszcze gorzej.
Muszę iść do lekarza.
Chyba mi odbija.
- Lepiej… - Jeong-woo jest bogaty!
Nie rób hałasu z rana. Jak to bogaty?
Patrz.
Ma teraz kasy jak lodu.
- Dostał 2,5 miliarda. - Co?
Zobacz, napisali o tym artykuł.
„Zwrot odszkodowań dla Yeo Jeong-woo,
największej ofiary sprawy morderstwa dziedziczki z Makau”.
Ha-neul, wiedziałaś?
Tak. Kiedy to opublikowali?
Parę godzin temu.
Ale zaraz.
Taki bogaty, a postawił nam tylko tteokbokki?
Mógł zamówić placki albo kaszankę.
Znowu kupił ci jedzenie?
Przestań go naciągać.
To nie tak.
On lubi spędzać z nami czas. Nie ma wielu przyjaciół.
Pewnie, że ma.
Może kiedyś miał.
Ale po tym incydencie został sam.
No i ostatnio stracił przyjaciela z dzieciństwa…
Wychodzę.
Czekaj, mam coś dla ciebie.
Ha-neul!
Chodź no tu, żebym mogła rozerwać cię na strzępy!
Kochaj mnie!
Czasem gadam głupoty, ale jestem twoim synkiem!
Ty gałganie!
Przez ciebie nawet nie zjadła śniadania!
- Jeong-woo, wstałeś? - Tak.
Już miałem dzwonić, bo tęsknię.
Serio? To policz do trzech.
Czemu?
Na trzy nagle się zjawisz?
Być może, jeśli ładnie policzysz.
Dobrze, będę liczył bardzo ładnie.
Raz.
Dwa.
- Trzy! - Rety!
To nie byłeś w środku?
Nie mogłem spać, więc poszedłem pobiegać. Skradałem się za tobą po schodach.
Naprawdę?
Mam 15 minut. Wypijemy kawę?
Z przyjemnością.
Zapraszam.
Gotowe.
Mrożona kawa dla pani.
Dzięki.
Pycha.
Wybacz, że złamałam słowo i tyle pracuję.
Nie przepraszaj. Masz prawo robić karierę.
Ja nie będę stał ci na drodze.
Chwileczkę.
Jeong-woo, kocham cię.
- Co? - Co się stało?
Ba-da do mnie napisał. Co mu odbiło?
Co za idiota.
Słuchaj uważnie.
Bądź czujny i nie waż się dawać Ba-da pieniędzy.
Wie, że je masz.
Jak to?
Dowiedział się o zwrocie odszkodowań. Ale nie ode mnie.
Wiem.
Też to czytałem.
Rety.
Nie dają ci spokoju.
Nie mogliby zająć się czymś innym?
Dosyć przeszedłeś. O co im chodzi?
- Ale już… - Dobrze?
To chciałeś powiedzieć?
Niedobrze, że napisali ten artykuł.
Ale ja mam się dobrze, odkąd jesteś obok.
Mnie też to boli.
Bolało, gdy czytałem,
że podejrzewają mnie o morderstwo.
A jeszcze bardziej, gdy moi znajomi w to uwierzyli.
I boli mnie,
że wbrew mojej woli rozgłaszają moją krzywdę.
Ale znoszę to, bo jesteś obok.
Nie martw się o mnie.
Skupmy się na nadchodzącej operacji, dobrze?
W porządku.
Pokazać ci, jakie artykuły odkopałem?
Mam je w szufladzie.
Szufladzie? Tej?
Nie!
Co jest? Czemu nie mogę otworzyć szuflady?
Tym razem jest tam żuk?
To teraz nieważne.
Właściwie to…
mam coś dla ciebie.
Jeong-woo!
Czołem.
Zupełnie straciłem formę.
Ty tutaj? Nie w pracy?
Wpadłam na kawę.
Po co się tłumaczę?
- A ty co tu robisz? - Właśnie.
Przyniosłem ci śniadanie.
- Co? - Zobaczmy.
Smażone papryczki i anchois, twoje ulubione.
- Dzięki. - Fasolka w sosie.
- Kimchi z cebulki. - To za dużo.
Marynowana ośmiornica i boczek.
Hej, mama o tym wie?
Czy rozdajesz, co nie swoje?
Daj spokój, jesteśmy rodziną.
Co moje, to twoje, a co twoje – moje.
Co moje, to jego, a co jego – moje.
Mam rację?
To pożyczysz 50 tysięcy wonów?
- Jezu. - Wiedziałam.
- Idziemy. - Ha-neul.
Skąd umiesz zakładać dźwignię?
Jakby co, to mam konto w banku Duna.
- Numer 352-20020408. - Ha-neul.
Zrób mi przelew.
Wystarczy 30 tysięcy.
- Dostaniesz 30 tysięcy razów. - Ha-neul.
Mam nadzieję, że przeżyjesz.
Co? Nadal nic jej nie dałeś?
Masz już pierścionek, bransoletkę i naszyjnik.
Jubilerski byś mógł otworzyć. Na co czekasz?
Sam nie wiem.
Chcę, żeby to była wyjątkowa chwila,
a ciągle coś mi ją psuje.
Muszę się skupić, bo wkrótce operacja.
Pomyślę o tym po niej.
Właśnie, to już w przyszłym tygodniu.
Tak.
Dwa dni mnie nie będzie, wybacz.
Nie przepraszaj, masz ważny powód.
Ale wrócisz, co?
Tylko mnie nie zdradź.
Nie zniósłbym tego.
- Jeszcze nie wiem. - Ty mały…
- Cześć. - Cześć.
- Nie idziesz do pracy? - Ja…
Nie dziwacz.
- Stało się coś? - Cicho bądź.
Co się dzieje?
- Milcz. - No powiedz.
Wysłucham cię.
Może mogę jakoś pomóc.
Spadaj, mówię!
To było do mnie?
Nie.
To może do mnie?
Do żadnej z was.
Ja…
Czekaj, Hong-ran.
Siostro Do!
Cieszymy się na ten artykuł.
- Dziękuję. - Co jest?
Co między wami zaszło?
Dzień dobry.
Od rana telefon się urywa.
Ciągle ktoś dzwoni.
A w jakiej sprawie?
Wszyscy pytają, czy to prawda, że doktor Yeo
dostał odszkodowanie i zoperuje pacjentkę z mikrocją.
Mają napisać przychylny artykuł.
To nie w porządku.
Doktor Yeo robi coś ważnego z dobrej woli,
a pan chce to wykorzystać?
Nie wykorzystuję jego.
Dostajemy telefony od dziennikarzy.
Jego dobry uczynek mógłby posłużyć za przykład dla innych.
Ludzie powinni o tym usłyszeć.
To posłuży jedynie mediom i szpitalowi.
Doktor Yeo i ja się wycofamy, jeśli chodzi tu tylko o PR.
Zespół od PR-u właśnie z nim rozmawia. Poczekajmy, co on powie.
Słucham?
Doktor Yeo tu jest?
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Jeong-woo.
Co tu robisz?
A jak sądzisz? Przyszłam do ciebie. Rozmawiałeś z ludźmi od PR-u?
- Więc już wiesz. - I co ty na to?
Powiedziałem, że to przemyślę.
Po co?
Martwisz się, że mi zaszkodzisz, jeśli odmówisz?
Widzisz, właściwie to absurd.
Przede wszystkim
nie wyobrażam sobie wyjawić nazwiska pacjentki.
Nie martw się. Coś wymyślę.
Ale…
Czemu wciąż muszą robić ci problemy?
Nie mogliby zostawić cię w spokoju?
Jest jak jest, ale możesz mnie pocieszyć.
- Co sobie życzysz? - Wspólny posiłek.
Kiedy zjemy razem kolację?
Nie mam już dziś operacji.
Tylko się przebiorę.
Nie odbierasz?
To znajomy dziennikarz.
Chce wywiadu?
Jeny. Przepraszam, możemy prosić butelkę soju?
- Już. - Wolno ci pić?
Oczywiście, że tak.
Jestem zła i muszę się znieczulić.
Ale…
Proszę, soju.
Ha-neul, co robisz?
Piję z Jeong-woo.
- Przyłączę się. - Ty?
Mowy nie ma. To czas dla nas.
Ale jesteś wredna.
Mam dzisiaj doła.
Dlaczego? Coś się stało?
Niech wpada, jeśli chce.
Hej!
Sorki, że przeszkadzam.
Daj spokój.
Nie ścierpię tego dnia bez drinka.
Albo i kilku.
W windzie czułem, że coś nie gra. Co się dzieje?
Nie chodzi tylko o tamto, ale humoru mi to nie poprawiło.
- A co się stało? - No bo…
Mogę mówić przy nim szczerze o Binie?
O niego chodzi?
No to mów.
Kto wie? Może Jeong-woo będzie mógł pomóc.
Bez obaw. Mów śmiało.
Wiesz, że między mną a nim zaiskrzyło.
Ale ledwo to przyznał,
a zaraz już obściskiwał się z Do.
- Co? - Serio?
Ale nie że specjalnie.
Potknęła się i na niego wpadła.
Ale przykro było na to patrzeć.
Na kolacji też mi wyglądało, że coś ich łączy.
Nie wydaje mi się.
- Właśnie. - Napij się.
Zdrówko.
Przez te sercowe zawirowania mam już mętlik w głowie.
„Czy to wypada?”
„Mama i takie miłostki?”
Sama nie wiem, co myśleć.
Rozumiem, serio.
No, do dna.
Ajaj.
Ha-neul.
Nie za często polewasz? Może zwolnijcie tempo.
Nie bój żaby.
Za gorzkie. Wypijemy tylko butelkę.
Tylko jedną?
Ale na głowę czy na spółę?
Pewnie, że na głowę.
Już się bałam.
W takim razie…
Kieliszki w dłoń.
Naprawdę przedobrzycie.
Zdrówko!
Martwiłem się.
I słusznie.
Pobudka, panienki.
Bo wam kluski rozmiękną.
Ha-neul, chciałaś ramyeon.
Oj, nie jest aż tak źle.
Zobacz, jak Hong-ran ładnie wcina.
Jedz, bo dojedzie cię kac. Czy ty w ogóle oddychasz?
Pyszka, Ha-neul.
Jestem Jeong-woo.
Od kiedy?
No już trochę będzie.
Piło się, co?
Ty na pewno piłaś.
O, nie śpisz?
- Jedz. - A ty to kto?
Twój chłopak.
- Od kiedy? - Będzie już parę miesięcy.
I gadaj tu z pijanym.
Jedz, Ha-neul.
Moja droga, najpierw odkręć.
Ups.
Otworzę ci.
Dzięki.
- Powoli. - Jeong-woo!
Dae-yeong, w końcu!
- Szybko. - Dae-yeong?
Ściągnąłeś go tu?
Sama zadzwoniłaś.
Co się dzieje?
Rany, wszystko gra?
Czemu kitrasz wodę?
Ej, woda…
- Ja… - Ha-neul.
No już.
Szlag, upuściłam.
- Wstawaj. - Tylko bez awantur.
- Dobra. - Dobra, dobra.
Powolutku wstajemy.
Jeny, ile one wypiły?
Nie za dużo, ale tempo było zabójcze.
Co ty gadasz?
Czemu ich nie powstrzymałeś?
Piły przez ciebie.
I to niby ja jestem beznadziejny? Chyba ty!
- Jak to? - Powiedziała nam, co nawywijałeś.
A ja ci mówię, że to był wypadek.
Nie dokładaj mi, łajzo.
Łajzo?
Nie mów tak do niego.
- Daj mu spokój, ale już. - Otóż to!
Nie krzycz na Dae-yeonga.
I tak jest już biedny.
Właśnie!
Jeong-woo bardziej.
Największy bidulek na tej ulicy.
A Dae-yeong to największy bidulek w Seulu.
Nieprawda.
W całej Azji nie ma większego biedaczka niż Jeong-woo.
Robimy za wierzchowce czy co?
Złapię taxi, bo dopiero będzie bieda.
Dobra, leć.
Powodzenia.
Biedny Jeong-woo.
Największy bidulek na całym świecie.
Jeong-woo…
Teraz to dopiero jestem biedny.
Jeong-woo…
Już niedaleko.
Taxi!
No i jesteśmy.
Rety, czemu jest taka pijana?
Dawno nie piła, dlatego tak ją ścięło.
Wykorkuję przez nią.
Do kogo dzwoni?
CÓRKA, PROFESOR NAM
Mamo…
Mam dyżur, nie wrócę na noc.
Pa.
Jeong-woo, nakłamałam mamusi.
Dziś śpię u ciebie.
Proszę tak nie patrzeć.
Dokąd pani idzie?
Dobranoc.
- Możemy przysiąść? - Pewnie.
Hej.
W porządku?
Kupić ci coś na kaca?
Nie, wtedy całe picie poszłoby na marne.
Słuchaj.
Naprawdę to nie tobie kazałem spadać w windzie.
I nie chciałem się obściskiwać z siostrą Do.
Tyle to sama wiem.
Więc czemu nie odpisujesz mi na SMS-y?
Bo widzisz…
Tak sobie myślę,
że randkowanie jest jak picie.
Gdy pijesz, niczym się nie martwisz.
Jest ci cudownie błogo.
Wszystko cię bawi.
Bujasz w obłokach.
Ale jeśli ciągle będziesz tak pić,
to wreszcie skończysz marnie.
Po rozwodzie
obiecałam sobie,
że więcej się nie zakocham.
Muszę przecież poświęcić się synkowi.
A miłość i tak
zawsze w końcu łamie serce.
Ale z tobą było mi dobrze.
Pomagałeś mi i się troszczyłeś,
więc serce znów zabiło mi mocniej.
Ale boję się pójść za jego głosem.
Nie chcę się obudzić jak na kacu.
Dlatego się boję.
Dajcie spokój Jeong-woo.
Niech was szlag.
Po moim trupie!
Czemu nie jestem u siebie?
Wyszłaś na zewnątrz w środku nocy, bo mówiłaś, że ci duszno.
Serio?
- Jeong-woo. - Tak?
Nie oddam ci Ha-neul.
Takiej pijaczki? W życiu.
Co zrobiłam?
Pierwszy raz w życiu narobiłaś mi wstydu.
Nie no, to chyba niemożliwe.
Tylko mnie się wstydzisz.
Daj spokój.
Każdy ma czasem prawo zalać się w sztok.
Zalać się?
Chyba nie było aż tak źle.
Jedz.
Moja droga, najpierw odkręć.
Jeong-woo, nakłamałam mamusi.
Dziś śpię u ciebie.
Że też można być aż tak słodkim.
Niewiarygodne.
Nieźle. Przystojniak.
Słodziaszna.
Co tu robisz?
No… Ha-neul zadzwoniła.
Ha-neul?
Wczoraj w nocy, po pijaku.
Zadzwoniła do knajpy Min-ho i wzięła mój numer.
Kazała mi cię przeprosić.
- Bo inaczej mnie zabije. - Co?
Może to i lepiej.
I tak chciałem zadzwonić.
Ale pewnie byś się wkurzył. No i było mi wstyd.
Byłem w kropce.
Ale cieszę się, że mam okazję przeprosić.
Wybacz mi.
Nie sądziłem, że taki marny ze mnie kumpel.
Bezrobocie zajrzało mi w oczy i odebrało rozum.
Żałuję, że cię zawiodłem.
Dręczę się tym.
Jak nie ty.
Mogę paść na kolana!
W sumie co mi tam. Kolana i tak nie są mi potrzebne.
Nie wygłupiaj się.
Niech będzie.
Dam się przeprosić.
Ja…
MILMYEON NA ZIMNO MILMYEON NA OSTRO
Idź już.
Idę. To do zobaczenia.
- Yeo Jeong-woo. - Dzień dobry, doktorze.
Dzwonię ze szpitala Daehan.
Chodzi o naszą wczorajszą rozmowę.
Poprosiłam, żeby udzielił pan wywiadu
i zrobił zdjęcie pacjentce po operacji.
Ale wycofuję tę prośbę.
Rozumiem.
Ale dlaczego tak nagle?
Profesor Nam Ha-neul zagroziła wczoraj,
że wycofacie się z operacji, jeśli będziemy naciskać.
Dlatego najmocniej przepraszam.
W porządku.
To do widzenia.
A więc o tym mówiła?
Trzymasz się?
Po co tyle piłaś?
Bo strasznie mi ciebie żal.
Odkąd jesteśmy razem, częściej widzę, jak cierpisz,
niż jak się śmiejesz.
Wiesz,
czasem wyobrażam sobie, jak siedzisz sam na ławie oskarżonych.
Zawsze wtedy płaczę.
Tak wiele straciłeś.
Znienawidzono cię, choć byłeś niewinny.
Odebrano ci przyjaciół.
Zrujnowano życie.
A teraz się ekscytują, że dostałeś zwrot odszkodowań?
A przecież
postanowiłeś wykorzystać te pieniądze, żeby pomóc innym.
Byłam dumna i załamana jednocześnie.
Machnąłeś ręką na własne potrzeby.
Aż serce bolało.
Naprawdę?
Jeśli ktoś znów śmie cię dręczyć, dopilnuję, żeby za to zapłacił.
Dopilnuję, żeby wszyscy cię przeprosili.
Już do nich zadzwoniłam.
Więc o to chodziło?
- Ty nadal tutaj? - Tak.
To ja pójdę pierwsza.
Czekaj, chodźmy razem.
Dałaś mi burę, jak ostatnio się upiłem.
Ale czasem po prostu samo tak wychodzi, co?
Tak.
Naprawdę tak się zalałam?
Nie było tak źle.
To jak było? Zrobiłam coś okropnego?
Nie zrobiłaś.
A!
Nie zrobiłaś nic okropnego.
Ale w jednym się myliłaś.
Jednak coś zrobiłam?
Powiedziałaś, że odkąd jesteśmy razem, często widzisz, jak cierpię.
No powiedz.
Ale ja więcej się uśmiecham.
Nauczyłaś mnie, jak uśmierzać ból.
Pomogłaś zapomnieć o smutku.
Płakałaś…
nad moją krzywdą.
Pokazałaś mi…
jak wiele daje ludzkie ciepło.
Dlatego chciałem pomóc
komuś, kto też cierpiał.
Pomóc, jak umiem najlepiej.
Dobrze pan spał?
Tak, jestem zwarty i gotowy. A pan?
Dzięki panu spałem spokojnie.
- Podobno odmówił pan wywiadu. - Tak.
Szkoda plamić szczytny cel.
Brawo.
Skupmy się na operacji.
Dziękuję, że przyjął pan moją propozycję.
Uczestniczyć w takim projekcie to zaszczyt.
Dobrze spałaś? Jak się masz?
Spała dobrze, bo ma miękkie łóżko.
Liczy, że operacja się uda, i chce podziękować.
Zrobimy, co w naszej mocy. Bez obaw.
Dziękuję.
Chciałby pan poprowadzić operację?
Słucham?
Nie, w żadnym razie.
- To pańska rola. - Dlaczego nie?
Prowadził pan wiele podobnych za granicą.
Kto wie?
Może czegoś mnie pan nauczy?
To pan jest bardziej związany z pacjentką.
Na pewno dobrze się pan przygotował.
Niech pan nas poprowadzi.
Dobrze. Postaram się sprostać.
Dobrze.
Dobrze. Obracamy.
I druga strona.
Podaję znieczulenie.
Możesz oddychać swobodnie.
Propofol, 35 miligramów.
Podaję 35 miligramów propofolu.
Gaz znieczulający, proszę.
Dzień dobry.
Mogę zaczynać?
Tak, wszystko gotowe.
Pan będzie odpowiadał za miejsce dawcze,
a ja zajmę się uchem.
Skalpel.
- Zaczynajmy. - Tak.
Proszę szerzej.
Czemu tak trudno to oddzielić?
Czy nie wiem czegoś o pacjentce?
Nie, miała tylko mikrocję.
Żadnych innych schorzeń.
Szlag!
O Boże.
Doszło do przebicia opłucnej.
Niska objętość oddechowa.
- Pozwoli pan? - Proszę.
Przebita opłucna.
Podejrzewam uraz płuca. Operujemy.
Doktor Nam, podejrzewamy uraz płuca.
Proszę monitorować natlenienie.
Postaram się działać szybko.
Tak, doktorze.
W razie czego zastosuję okresową wentylację jednego płuca.
Przygotujmy bloker do bronchoskopii.
- Proszę o pośpiech. - Tak.
- Powiadomcie kardiochirurgów. - Tak.
Proszę przytrzymać, spojrzę.
Wyczuwam bliznę na płucach i opłucnej.
Dlatego tkanka się rozerwała.
Tak pan sądzi?
Faktycznie coś przeszkadzało.
Skąd blizna, skoro nie było innych schorzeń?
Zrobiłem dokładne badanie i nic nie znalazłem.
Prześwietlenie nic nie wykazało.
Niskie natlenienie. 94% i będzie spadać.
To przez uraz płuca. Potrzebujemy kardiochirurga.
Kleszcze i nożyczki.
Niech spojrzę.
Blizna na opłucnej i płucach.
Chorowała na gruźlicę?
Nic mi o tym nie wiadomo.
KASZEL OD TRZECH LAT
HISTORIA MEDYCZNA
KASZEL OD TRZECH LAT
Mama wspominała, że dziewczynka często kaszlała.
Jeśli to blizna po gruźlicy,
wykonane badania by jej nie wykryły.
Pęcherzyki zbytnio nie ucierpiały.
Zszyjemy, założymy dren i zobaczymy, co dalej.
- Zaczynamy. - Dobrze.
- Przytrzymam. - Tak.
Gotowe.
Doktor Nam, szukamy wycieków. Próba Valsalvy, powoli.
Dobrze, zaczynam.
Brak wycieków.
Sprawdzę wycieki w wentylacji.
Objętość oddechowa stabilna.
Dziękuję, dokończę.
W porządku. Powodzenia.
- Przytrzymać. - Tak.
Kleszcze i raspator.
Operacja nie zagroziła życiu dziewczynki.
Nie była też szczególnie skomplikowana.
A jednak okazała się punktem zwrotnym w naszym życiu.
Dren, proszę.
Kleszcze.
Jeong-woo na dobre pozbył się swoich lęków.
A Ha-neul na nowo odnalazła swoje miejsce.
Z perspektywy czasu
widzę, że upadek na dno
pozwolił nam rozwinąć skrzydła.
Gdy nasz dawny świat się zawalił,
z ruin wyłonił się nowy.
Druga operacja za pół roku.
W razie czego jesteśmy w kontakcie.
Dobrze się spisałaś.
Dziękuję. Już nie będą się ze mnie śmiać.
Bardzo dziękuję.
Cieszę się, że pomogłem.
Powodzenia w szkole.
Mam coś dla ciebie.
Tadam!
- Ślicznie! - Pięknie!
Pora jechać na lotnisko. Dziękujemy za wszystko.
Dziękujemy.
Proszę.
Dziękuję.
Do widzenia.
Spisałaś się.
Ty też. Uczcimy to dobrą kolacją?
Właściwie to planowałem gdzieś pójść.
SZASZŁYKI Z KURCZAKA
Może szaszłyczka?
Może… Nie, chodźmy.
- Dzień dobry. - Dobry.
Hej, Jeong-woo!
Co cię sprowadza?
Przyszedłeś do nas?
Tak. Sprawdzić, jak fatalnie gotujecie.
Dzięki, Jeong-woo.
Jednak przyjąłeś przeprosiny.
A już myślałem, że nigdy więcej cię nie zobaczę.
Co z tobą?
Nie przywitasz się ani nie przeprosisz?
Zrobiłeś mi świństwo, a teraz jesz szaszłyki?
Nie jem, tylko grilluję.
Jeong-woo.
Przepraszam.
Strasznie…
mi przykro.
Myślałem, że nie będziesz chciał nas widzieć.
No i nie chciałem.
Ale hej.
Co by mi zostało,
gdybym się od was odciął?
Jeong-woo, naprawdę przepraszam.
Oddamy ci kasę z twoich reklam.
Zarobimy na szaszłykach.
Powiem ci, jak było.
Moja dziewczyna zaszła w ciążę,
a mama miała nawrót raka tarczycy.
Rozpaczliwie potrzebowałem wsparcia.
Pewnie dlatego tak mi odbiło.
Jak mama się teraz czuje?
Dobrze. Miała operację.
A ja spodziewam się syna.
Co za ulga.
A co u ciebie? Co to za historia z tobą i Ha-neul?
- Jak to? - Przyszliście razem
na spotkanie klasowe w knajpie Min-ho.
A teraz nagle zadzwoniła i zażądała, żebym cię przeprosił.
Jesteście parą?
No…
Jeny.
Znowu chcesz go wkurzyć?
Nie gadaj bzdur.
Jeong-woo z tą lodowatą Ha-neul?
Hej.
Mogę prosić kieliszek?
Hej, Chan-yeong.
Cześć, Ha-neul.
Co tu robisz?
Zaprosiłem ją.
Jesteśmy parą.
- Co? - Serio?
Chyba żarty sobie robicie.
Chwila. Jak to się stało?
W szkole byliście najgorszymi wrogami.
- Jak to? - Tak wyszło.
Tak wyszło?
Ślicznotka.
Wy dwaj.
Nie przyszłam tu, bo się stęskniłam.
Wiem, jak potraktowaliście Jeong-woo.
Chciałam tylko, żebyście przeprosili.
Wcale mi się nie podoba, że z wami pije.
Ale liczę, że do końca życia będziecie żałować, co mu zrobiliście.
Jasne to jest?
- Jasne. - Tak.
I coś ty powiedział?
„Jeong-woo z tą lodowatą Ha-neul”?
Chcesz oberwać?
Właśnie, po co tak gada,
skoro w liceum sam za nią łaził?
- Rety. - Jak to?
- Kto za kim łaził? - Chan-yeong.
E tam.
To tylko żarty.
Takie tam niewinne wspominki.
Nic więcej.
„Niewinne”? „Wspominki”?
Czemu? Co schrzaniłem?
Trzy dni się z tym męczę i nadal nic.
Jak to rozwiązać?
Oszaleję zaraz. Nic mi nie wychodzi.
Dość, nie pójdę na studia i tyle.
Patrz.
Tu masz funkcję.
Znajdź iloraz różnicowy i go tu podstaw.
Strasznie hałasujesz.
Hej, Ha-neul.
Kupić ci kotleta w kształcie Pikachu?
Z musztardą i ketchupem?
I napój do tego?
Powiem ci coś szczerze.
Jesteś najładniejsza w szkole.
Z początku miałem cię wręcz za boginię.
Jesteś tu najśliczniejsza i najmądrzejsza.
Nie, wystarczy najśliczniejsza.
Po prostu śliczna.
A ty jesteś największym tępakiem, jakiego przyszło mi uczyć.
Kotlet w kształcie Pikachu?
Co ci zrobił Pikachu, co?
Ja się wytłumaczę.
Ha-neul, zajmę się tym pokemonem. Ty się ucz.
- Do widzenia. - Dziękuję.
Proszę pana!
- Chodź tu. - Widzimy się później, Ha-neul!
Źle zrozumiałeś.
To nie było tak.
Męczyłem się z jednym równaniem.
Zrobiło mi się miło, kiedy przyszła pomóc.
Zrobiłam to dla siebie, nie dla ciebie.
Mamrotałeś pod nosem i mnie rozpraszałeś. Dlatego ci pomogłam.
Właśnie, ona by za nikogo nie rozwiązywała równań.
Ale z ciebie fałszywiec. A tak to na nią gadałeś.
Zrobiłem ci świństwo, przyznaję, ale nie przekręcajmy faktów.
To ty na nią gadałeś. My tylko ci wtórowaliśmy.
Kompletnie ci odbiło.
Niby kiedy gadałem?
Każdego dnia.
Wkurzało cię, że ma bzika na punkcie nauki.
- Właśnie. - Nie chciałeś jej znać.
- Życzyłeś jej, żeby coś sobie zrobiła. - No.
Co jeszcze?
A po tym równaniu?
Aż wstyd mówić.
Wstrętna ta Ha-neul, co nie?
- Tak. - I to jak.
Biję ją z matmy na głowę, nie?
- No. - Nie tylko z matmy.
Tak jest!
Z matmy jesteś mistrzem.
To nieprawda.
W życiu.
Hej.
Jezu.
Ale były z nas dzieciaki, co?
Straszne dzieciaki.
Zapomnij, że mi się podobałaś.
- Proszę. - Tak.
Wszystkim chłopakom się podobała.
Uk-ryeolowi z kółka dziennikarskiego i Seok-pilowi z drużyny bejsbolu.
- Miała tylu wielbicieli? - No raczej.
Źle zrobiłam?
Jak to?
No wiesz…
Zadzwoniłam do Mu-geuna tylko po to, żeby cię przeprosił.
Źle, że się wtrąciłam?
Dobrze zrobiłaś.
Za każdym razem, gdy wychodził o mnie nowy artykuł,
czytałem komentarze,
choć to przecież głupie.
Ale jeden użytkownik zawsze mnie bronił.
To był on.
Serio?
Wtedy pomyślałem,
że pora zacząć wybaczać.
Pora znów myśleć pozytywnie.
Wtedy do niego zadzwoniłaś.
Rozumiem.
Ale…
to, co dziś usłyszałem, nie nastraja mnie pozytywnie.
Nie wiedziałem, że byłaś taka popularna.
Może i byłam. Chłopcy czasem pytali, czy zostanę ich dziewczyną.
Mniej więcej…
raz na semestr.
Serio byłaś popularna.
Nauka i obowiązki nie pozwalały ci randkować?
Nie pozwalały?
Ba-da mówił, że nie miałaś chłopaka.
To nieprawda. Mówiłam ci już.
To było na serio?
- No tak. - Z kim byłaś?
Z takim chłopakiem, który łaził za mną trzy lata.
- Kiedy? - Na początku studiów.
Na uniwersytecie poczułam się jak dorosła.
Uznałam, że spróbuję tych randek, ale…
- Ale? - Pięć godzin i zerwaliśmy.
Nauka była fajniejsza.
Jeny.
Czemu akurat on,
skoro co chwila dostawałaś propozycje?
Pewnego wieczoru było chłodno.
Dał mi swoją kurtkę.
- I tyle? - Tak.
- Tylko to? - Tak.
- Ha-neul. - Co?
Mnie stać na więcej.
- Lepiej zdejmuję ciuchy! - Co ty gadasz?
Serio mówię.
- Mam to zdjąć? - Nie.
- Zdjąć? Ha-neul! - Załóż.
Niezwykłe te związki.
Raz jesteś jak dziecko.
Innym razem wszystko cię rozczula.
Choć przecież wcale tego nie chcesz.
Nie chcesz znów dać się zranić.
Ale ja cię nie zranię.
MASZ NOWĄ WIADOMOŚĆ
CÓRKA
Tato, niedługo będę. Zamów mi malatang.
HONG-RAN
Pragnę tylko cię uszczęśliwiać.
Może to za ckliwe?
Tato, zamów jednak tteokbokki.
„Hong-ran,
ja jestem inny
niż twój były mąż”.
Ostre z serem na wierzchu.
Nie zrezygnuję z ciebie tak łatwo.
- Rety. - I makaron sojowy.
Bardzo mi się podobasz.
Nie odtrącaj mnie.
CÓRKA
O nie.
Usuń.
Kurde no!
Co ja mam… Jak…
Eun-jeong, posłuchaj…
Wszystko wyjaśnię.
Zamówmy tteokbokki.
Ostre plus ser i marchewka?
- Nie, grzyby i… - Tato.
Tak?
Ktoś ci się podoba?
Tak.
Czy to ta Hong-ran kupiła mi makaroniki?
Skąd wiesz?
Ty nie kupujesz takich modnych rzeczy.
To ona pomogła ci wybrać dla mnie bieliznę
i poradziła podnieść kieszonkowe?
Tak.
Tato.
Takie wyznania najlepsze są na żywo.
Jak to?
Włóż najlepsze ciuchy, wyperfumuj się i idź do niej.
Tylko nie z pustymi rękami.
To co mam kupić?
Może kwiaty.
Ale nie duży bukiet, tylko mały.
Taki na luzie.
A, na luzie?
Szybko, zanim się rozmyślisz.
Dobra.
To idę się ubrać.
Hong-ran, spotkamy się na chwilę?
O tej porze? Po co?
Chcę ci coś powiedzieć.
O co chodzi?
Powiem ci na żywo.
Hong-ran.
Rety, przepraszam.
Miałeś mi powiedzieć na żywo, ale…
właściwie co takiego?
Cóż…
Pijmy i nie martwmy się kacem.
- Żyjmy tu i teraz. - Słucham?
Masz mocną głowę. Czego się boisz?
Kupię ci napój na kaca.
Podobasz mi się.
Twoja słodka buzia, to, jak dbasz o syna
i jak mówisz bez skrupułów.
Z każdym dniem bardziej się zakochuję.
I tak już zostanie.
Dawaj to wreszcie.
Dziękuję.
- Proszę. - Dzięki.
Przyznam wprost.
Nie podoba mi się, że tylu chłopaków do ciebie startowało.
A to czemu?
Ty miałeś milion subskrybentów i mnóstwo ludzi do ciebie pisało.
Tylko dlatego, że byłem plastykiem, który daje dobre rady
i jest miły dla pacjentów.
A ty skradałaś serca facetów samą swoją urodą.
Nie…
Tak być nie może. Musisz zakrywać twarz.
Błagam cię.
Powiedz, planujesz przeprowadzkę?
- Przeprowadzkę? - Tak.
Tu jest ciasno i niewygodnie, a teraz stać cię na inne lokum.
Ale… ja nie chcę się wyprowadzać.
Masz ostatnio dużo pracy.
Będę widywał cię częściej, jeśli zostanę.
Tak myślisz?
No i… twoja mama, wujek i Ba-da…
stali się mi bliscy.
Bliżsi niż moja rodzina.
Chcę dalej z nimi mieszkać.
To może…
chcesz do nas dołączyć?
Słucham?
Do mojej rodziny.
O nie!
O rety!
- Masz plastry? - W szufladzie.
Czy to…
Nie!
Co to jest?
To dla ciebie.
To wszystko dla mnie?
Czemu kupiłeś aż tyle?
Nie wiedziałem, co byś wolała, więc ciągle coś dokupowałem.
Ale nie miałem pomysłu, jak ci to dać.
Dlatego czekało tu aż do dziś.
Jesteś niesamowity.
Najpierw to opatrzmy.
Jak pierścionek.
Faktycznie.
Ode mnie pierścionek z plastra,
a od ciebie tyle prezentów.
Wolę prezent od ciebie.
Byłaś jak plasterek
na wszystkie moje rany.
Wzruszające oświadczyny.
Oświadczyny?
Bo mam dołączyć do rodziny.
Miałam na myśli, że chcę być z tobą tak blisko jak rodzina.
Hej!
No wiesz?
A już mocniej zabiło mi serce.
Nie wierzę, że tak mnie oszukałaś.
- Ja… - Czyli to tak?
Rozumiem. Dobra. Jasne.
Czekaj.
Chciałam powiedzieć, że…
Co robisz?
Ślicznie.
Co to ma być? To zbyt wiele.
Bo tak wiele mam uczuć do ciebie. Też się tak mienią w moim serduszku.
Jesteś niemożliwy.
Zostań moją rodziną.
Ukochaną, przyjaciółką,
nawet żoną.
Bądź dla mnie
tym wszystkim.
KONG WOL-SEON
Powiedz, że masz nocny dyżur.
Co?
DOKTOR KRYZYS
Odrzuciła mnie?
- No dalej. - Kawalerze ty.
Dostałam ofertę półrocznego wyjazdu za granicę.
Nie chcę cię zostawiać.
Mówiłem, że nie chcę stać ci na drodze do kariery.
Jeong-woo.
To chyba żart. Mam czekać pół roku?
Proszę, nie jedź.
Jestem dumny, że mam taką nowoczesną kobietę.
Nie zostawiaj mnie!
GRATULACJE
Dziś szczęście…
- Pozostańmy blisko. - Dobrze.
…a jutro smutek.
Chodźmy.
Ale to nic.
Przyjmuję propozycję.
Skoro jest smutek, musi nadejść i szczęście.
Tyle mi wystarczy.
Napisy: Lidia Bogucka