‪ผมเป็นตํารวจที่บอสตันมา 38 ปี
‪ผมได้เรียนรู้อะไรมามาก
‪แต่บทเรียนที่สําคัญที่สุดคือ...
‪ถ้าคนเราอยากทําร้ายคนอื่น ‪เขาจะหาทางทําให้จนได้
‪เราพยายามเต็มที่แล้ว ‪เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดโศกนาฏกรรมแบบนี้ แต่...
‪คนเรามีด้านที่ไม่เคยมีใครได้เห็น
‪(American Manhunt: ‪วินาศกรรมบอสตัน มาราธอน)
‪(บทที่หนึ่ง หมวกขาว หมวกดํา)
‪ผมวิ่งมาราธอนมาแล้ว 59 ครั้ง
‪และบอสตันเป็นมาราธอนที่ดีที่สุดในโลก
‪(บิลลี่ เอวานส์ ‪ผู้กํากับกรมตํารวจบอสตัน)
‪มันเหมือนพิธีเริ่มต้นฤดูใบไม้ผลิ ‪ตรงกับช่วงอีสเตอร์พอดี
‪เมืองกําลังมีชีวิตชีวา ดอกไม้เบ่งบาน
‪ทุกคนตั้งตารอวันรักชาติ
‪มันเป็นวันหยุดท้องถิ่นในบอสตัน
‪ทุกคนออกมาดูการวิ่งมาราธอน
‪วันนี้เป็นวันสําคัญของเมือง ‪วันนี้เป็นวันพิเศษ
‪รัฐแมสซาชูเซตส์เป็นหนึ่งใน ‪ไม่กี่ที่ที่ฉลองวันรักชาติ
‪(แคเรน แม็ควัตเตอร์ส ‪ผู้ชม)
‪มันน่าทึ่งมาก เพราะที่นี่มีประวัติศาสตร์มากมาย
‪ผมดีใจอย่างยิ่งที่ได้กลับมายังเมือง
‪ที่สําเนียงของผมถือว่าปกติ
‪ผู้อยู่อาศัยในบอสตันคือคนบอสตันดั้งเดิม ‪เป็นเมืองที่มีความภาคภูมิใจ
‪ผมว่าในโลกนี้ไม่มีใครดีกว่า ‪คนที่อาศัยอยู่บอสตันแล้ว
‪- ชนะแล้ว! ‪- ไปตาย!
‪พอเป็นเรื่องเชียร์กีฬาแล้ว ‪บางครั้งพวกเขาก็น่ารําคาญนิดนึง
‪บรูอินส์สู้ๆ!
‪แต่การแข่งมาราธอนเป็นเรื่องใหญ่ในบอสตัน
‪นี่เป็นการแข่งมาราธอนที่เก่าแก่ที่สุดในอเมริกา
‪และสําคัญที่สุด
‪เป็นวันที่สนุกสนานเฮฮา ‪ผู้คนออกมาฉลองกันยกใหญ่
‪พวกเขาหยุดเดินรถไฟ หยุดเดินรถเมล์ ‪ผู้คนออกมาเต็มท้องถนน
‪ปกติฉันจะไปงานมาราธอนทุกปี
‪และกลุ่มก๊วนของเราก็จะไปดูเควินแฟนฉันวิ่งด้วย
‪(เควิน แม็ควัตเตอร์ส ‪นักวิ่ง)
‪เอาจริงแล้วผมไม่นึกว่า ‪ชีวิตนี้จะวิ่งมาราธอนกับเขา
‪ผมเพิ่งมาวิ่งเอาก็ตอนอายุ 42 ได้
‪แต่มันเยี่ยมมาก เหมือนงานปาร์ตี้
‪ทุกคนมาเชียร์ทุกคน
‪วันนั้นเราเท่าเทียมกัน
‪(บอสตัน)
‪จุดเริ่มต้นอยู่ที่ฮอปกินตัน
‪แล้วไปจบลงที่เส้นชัยในเมือง พอไปถึง
‪ทุกคนเป็นมิตรและอวยพรเรา
‪ทุกคนนิสัยดีกันมากเลย
‪เมืองฮอปกินตันพร้อมแล้ว
‪คําขวัญของพวกเขาคือ "ทุกอย่างเริ่มต้นที่นี่" ‪ซึ่งก็สัมผัสได้จากบรรยากาศ
‪ถ้าได้แข่งที่บอสตันก็ถือว่าเก่งมาก
‪ใช่ว่าแค่ไปสมัครก็วิ่งได้ ‪แต่คุณสมบัติต้องถึงด้วย
‪ถ้าได้วิ่งในงานบอสตัน ‪แปลว่าถึงจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว
‪ใจกลางบอสตัน แม่น้ําชาร์ลส์
‪นี่เป็นส่วนหนึ่งของการเฉลิมฉลองวันรักชาติ
‪(15 เมษายน 2013)
‪วันนั้นผมได้วิ่งออกไปในระลอกแรกสุด
‪(บอสตันมาราธอน 2013)
‪และบอสตันมาราธอนได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว ‪สําหรับบางท่าน
‪ภาพเต็มของบอสตันมาราธอน ‪ตอนนี้เกิดขึ้นแล้ว แต่บางครั้ง...
‪มันก็เหมือนกับงานวิ่งมาราธอนทุกงาน ‪ทุกคนมีความสุข
‪ภาพวันนั้นสมบูรณ์แบบที่สุดแล้ว
‪แค่ฝึกฝนกับพ่อค่ะ พ่อมาวิ่งคู่กันสักพัก
‪- ทักทายสิคะพ่อ ‪- ว่าไง
‪ฉันกับเพื่อนชื่อคริสเติลไปร่วมงานช้า
‪เพราะเราปาร์ตี้หนักไปหน่อย ‪ในคืนก่อนหน้า ก็เลยตื่นสาย
‪แล้วดูสิครับ
‪บอสตันมาราธอนวิ่งผ่านเฟนเวย์พาร์ค
‪ซึ่งจะว่างเปล่าในอีกไม่ช้า ‪เมื่อทีมเร้ดซ็อกซ์และเรย์แข่งเสร็จแล้ว
‪และคนอีกนับพันจะลงถนน
‪ว่ากันว่ามีคนถึงครึ่งล้านที่มาดูบอสตันมาราธอน
‪ริมถนนนิวอิงแลนด์แห่งนี้
‪คริสเติลไม่เคยไปร่วมงานบอสตันมาราธอน
‪เพราะเธอมักจะไปดูเกมแข่งของเร้ดซ็อกซ์
‪ลูกไปทางซ้ายของสนาม ปีนกําแพงไปแล้ว
‪เปโดรเรียวิ่งรอบเบสเพื่อกลับเบสบ้าน
‪ลูกนี้จะมาช้าไป ทีมเร้ดซ็อกซ์ชนะ! ‪ชัยชนะในวันรักชาติ
‪วันนั้นฉันกับคริสเติลเดินบนถนนเล็ก
‪แล้วเราก็มาถึงจุดที่เพอร์เฟกต์ที่สุด ที่เส้นชัย
‪ถ้ามองลงถนนบอยล์สตัน จะเห็นผู้คนเต็มไปหมด
‪เห็นธงนานาประเทศ
‪ฉันถ่ายรูปธงที่เส้นชัยไว้
‪แล้วโพสต์เฟซบุ๊ก
‪เราส่งข้อความหาเพื่อนทุกคน ‪และพวกเขาเอาแต่พูดว่า "มาหาเราสิ"
‪แต่เราบอกว่าเราจะอยู่ตรงนี้
‪เพราะเราน่าจะถ่ายรูปสวยๆ ให้เควิน
‪ตอนที่เขากําลังเข้าเส้นชัยได้ ‪เราก็เลยปักหลักตรงนั้น
‪และผมจําได้เสมอว่าเลี้ยวซ้ายเข้าถนนบอยล์สตัน
‪และได้เห็นเส้นชัยอยู่ห่างออกไปห้าช่วงตึก
‪และถึงแม้จะเจ็บปวดไปทั้งร่าง ‪แต่ฝูงชนโห่ร้องเชียร์เราอยู่
‪ครอบครัวผมอยู่ด้วย กรมตํารวจก็ไปด้วย
‪ปลื้มจนขนลุก
‪ผมวิ่งถึงเส้นชัยภายในสามชั่วโมง 35 นาที ‪ซึ่งถ้าถามผมนะ
‪ผมดีใจมาก
‪ถึงตอนนั้นผมก็ขึ้นรถแล้วขับกลับบ้านที่เซาท์บอสตัน
‪(5 ชั่วโมงหลังเริ่มการแข่งขัน ‪14.49 น.)
‪วันนี้มันเริ่มจะคึกคักขึ้นเล็กน้อย
‪มีนักวิ่งเข้าเส้นชัยกันมากขึ้น
‪เราเริ่มให้กําลังใจนักวิ่ง ‪"เก่งมาก คุณทําสําเร็จแล้ว"
‪(จาเนลล์ จิเมเนซ ‪เจ้าหน้าที่กู้ชีพ)
‪ฉันชอบบรรยากาศงาน ฉันชอบเสียงเชียร์
‪เหมือนงานเลี้ยงใหญ่เลย
‪ตอนนั้นเรายืนรอเควินกัน
‪และเพื่อนๆ ที่ตามตําแหน่งเขา ‪ส่งข้อความมาบอกว่า
‪เควินเป็นตะคริวแถวเคมบริดจ์
‪คงต้องรออีกสักหน่อยกว่าเขาจะถึงเส้นชัย
‪และเราพูดว่า "เราได้ทําเลดี ‪น่าจะรอตรงนี้แหละ"
‪ตายแล้ว
‪โคตรเถื่อนเลย
‪แปดสามศูนย์ มีการระเบิดที่จุดเส้นชัย
‪ยูซีซี ได้ยินถูกต้องหรือเปล่า
‪ใช่ ยืนยันว่าถูกต้อง
‪ระเบิดสองลูกได้ระเบิด ‪ที่บอยล์สตันกับเอ็กเซเตอร์
‪(ชั่วโมงที่ 00 ‪วันจันทร์)
‪(ชั่วโมงที่ 01 ‪วันจันทร์)
‪- วาเนสซ่า ‪- บ้าอะไรเนี่ย
‪- ไม่ ‪- เชี่ยไรวะ!
‪ฉันจําได้ว่าฟื้นขึ้นมาบนทางเท้า
‪มันมีกลิ่นที่เหม็นฉุนมาก
‪หูฉันอื้ออึงมากจนได้ยินอะไรไม่ค่อยชัด
‪ถึงตอนนั้นทุกอย่างโกลาหล
‪ฉันมองไปรอบๆ ตัว
‪ผู้คนร้องโหยหวนด้วยความสยดสยอง
‪โอเคนะ
‪ขยับไปทางนั้นหน่อย
‪มีผู้หญิงคนหนึ่ง ฉันไปดูขาของเธอ แล้วฉันแบบ
‪"มันเละมากเลย"
‪แต่ฉันต้องหาทางห้ามเลือดให้ได้
‪ทั้งตัวมีแค่เข็มขัด
‪เลยถอดเข็มขัดตัวเอง ‪แล้วจําได้ว่าเอาไปรัดขาเธอ
‪เพื่อพยายามห้ามเลือด
‪เจ้าหน้าที่คุยกันทางวิทยุ
‪ว่าอาจมีระเบิดลูกที่สาม
‪เราขวางถนนไว้เผื่อมีวัตถุระเบิดชิ้นอื่นอีก
‪ฉันโทรหาแฟนที่คบอยู่ตอนนั้น บอกรักเขา
‪ขออภัยค่ะ
‪แล้วฉันก็ฝากเขาไปบอกรักแม่ให้ด้วย
‪แล้วก็...
‪จู่ๆ สายก็ถูกตัดไป
‪มองไปทางไหนก็เห็นแต่เลือด
‪เท้าฉันมันหันไปด้านข้าง เพราะเท้าหัก
‪แต่ฉันอยู่ข้างคริสเติลแล้วจับมือเธออยู่
‪แต่เธอดูเหมือนตุ๊กตาผ้าเลย
‪ณ ตอนนั้นเองที่ฉันตระหนักว่าเกิดอะไรขึ้น
‪มันแย่มาก
‪โอเค อย่าไปห่วงเรื่องระเบิดนะครับ
‪มันดังมาก
‪ฉันจําได้ว่ามีคนทีมใหญ่วิ่งมาช่วยฉัน
‪พวกเขาถามชื่อฉัน แต่ฉันตอบไม่ได้
‪ตอนที่พวกเขาพาฉันขึ้นรถพยาบาล
‪มีผู้หญิงคนหนึ่งวิ่งมาหาฉัน ‪แล้วบอกว่า "คุณคะ นี่มือถือคุณ"
‪ฉันรับมือถือมาใส่ไว้ในกระเป๋า
‪แต่มันไม่ใช่ของฉัน
‪เป็นมือถือของคริสเติล
‪หลังจากนั้นก็จําอะไรไม่ได้อีกเลย
‪(25 นาทีหลังการระเบิด)
‪(ข่าวด่วน)
‪เราขอรายงานข่าวด่วน ‪ที่กําลังเกิดขึ้นตอนนี้ที่บอสตัน
‪เราเข้าใจว่าได้มีการระเบิด ‪อย่างน้อยสองจุดใกล้กับเส้นชัย
‪ที่การแข่งขันบอสตันมาราธอน
‪ตอนนี้เรากําลังถ่ายทอดสด ‪ภาพที่ถ่ายจากเฮลิคอปเตอร์
‪ดูเหมือนว่าจะเกิดเรื่องน่าสลดมาก ‪ในบ่ายวันนี้ที่บอสตัน รัฐแมสซาชูเซตส์
‪เราไม่ทราบว่าอะไรระเบิด ‪เราไม่ทราบว่าเกิดอุบัติเหตุหรือไม่
‪เราไม่ทราบว่าใครมาวางระเบิดไว้ไหม
‪ตอนที่ฉันมองไปรอบๆ ตัว ‪ทุกอย่างวุ่นวายโกลาหล
‪มีคนพูดว่า
‪ที่นั่นมีคนที่ได้...
‪เสียชีวิตแล้ว
‪ณ จุดนี้ เราพยายามพา ‪คนที่เจ็บหนักที่สุดไปโรงพยาบาลก่อน
‪มีคนมาขวางผมไว้ใกล้กับเส้นชัย
‪เจ้าหน้าที่ตํารวจมาประกาศว่า ‪การแข่งขันถูกยกเลิกแล้ว
‪การแข่งขันจบลงแล้ว ‪มันจบแล้ว การวิ่งมาราธอนจบแล้ว
‪พวกเขาบอกว่ามีการระเบิดหรืออะไรนี่แหละ
‪นั่นคือสิ่งที่ผม... แต่ไม่มีใครรู้อะไรกันเลย
‪วิ่ง!
‪ทุกคนกุลีกุจอรีบหนีออกจากเมือง
‪ผมโทรหาแคเรนหลายครั้ง แต่สัญญาณไม่มีเลย
‪ผมรู้เลยว่าเกิดปัญหาแล้วแน่ๆ ปัญหาใหญ่
‪ไปเร็ว ทุกคนไปทางนี้ ‪ทุกคน วันนี้กลับบ้านไปซะ ให้ไว
‪แล้วจะให้เราไปไหน
‪หลังงานมาราธอน ผมกลับไปที่เซาท์บอสตัน
‪จ่าตํารวจผมคนหนึ่งวิ่งเข้ามาแจ้งว่า
‪"พวกเขาแจ้งว่ามีระเบิดสองลูกที่เส้นชัย"
‪ผมก็อึ้ง "อะไร เป็นไปไม่ได้ ‪ผมก็เพิ่งจะกลับมาจากตรงนั้นเนี่ย"
‪ผมรีบขึ้นรถแล้วเปิดไซเรนทันที
‪แล้วผมขับไปที่สะพานซอยสี่
‪ผมเห็นคนร้องห่มร้องไห้
‪ดูแล้วรู้เลยว่างานนี้โหดแน่ๆ
‪พอไปถึงที่เกิดเหตุ
‪ผมได้พบกับผบ.ตร.เดวิส ‪ที่เพิ่งกลับมายังที่เกิดเหตุเช่นกัน
‪(เอ็ด เดวิส)
‪ผมก้าวลงจากรถ
‪และทันทีที่เท้าถึงพื้น ‪ก็รู้สึกได้เลยว่าใต้ฝ่าเท้ามีสะเก็ดระเบิด
‪แล้วผมก็ได้เห็นภาพความเสียหายบนถนน
‪ปริมาณเลือดและชิ้นส่วนอวัยวะบนพื้น
‪มันเยอะอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
‪ไป ไปเร็วเข้า ไปให้สุดทาง
‪การได้มาเห็นภาพการทําลายล้าง
‪และร่างคนหนุ่มสาวนอนเกลื่อนถนน
‪ผมไม่มีวันลบภาพนั้นออกไป ‪จากความคิดได้ ติดตามาจนถึงทุกวันนี้
‪ณ ตอนนั้นผมตระหนักว่า
‪นี่น่าจะเป็นฝีมือผู้ก่อการร้าย ‪และพูดตามตรงนะครับ มันเกินรับไหว
‪ไม่มีใครรู้ว่าต้องคิดอะไร
‪ความคิดมากมายแล่นเข้ามาในหัว
‪มันต้องเริ่มยังไงเถอะ
‪(ฟิลลิป มาร์ติน ‪นักข่าวสืบสวน บอสตัน)
‪ผมเป็นนักข่าวมากว่าสามทศวรรษ
‪เมื่อเจอสถานการณ์แบบนี้ ‪สถานการณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนที่บอสตัน
‪ในฐานะนักข่าวเชิงสืบสวน ‪เราก็อยากหาคําตอบให้กับผู้อ่าน
‪ผมรีบไปยังที่เกิดเหตุ ‪ตอนที่พวกเขากําลังกั้นเทปเหลืองกันอยู่
‪และมีการสันนิษฐานว่านี่อาจเป็นเรื่องที่ใหญ่กว่า
‪สิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้น
‪นี่เป็นสถานการณ์ที่ทําให้ทุกคนหวาดผวา
‪ตอนนี้เรายังไม่ทราบสาเหตุของการระเบิด
‪ตอนนี้ทุกคนพยายาม ‪ทําความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น
‪เรานั่งอยู่ในร้านอาหาร ‪แล้วมีเสียงระเบิดดังสองครั้ง
‪ครั้งแรกเสียงเบากว่าหน่อย ‪ครั้งที่สองดังมาก มันแย่มากครับ
‪ลูกแรกเสียงเหมือนปืนใหญ่เลย
‪แต่มันแรงมากจนหมวกผมแทบกระเด็น
‪ไม่แน่ใจนะว่าพวกเขาแจ้งว่าไง ‪นี่เป็นอุบัติเหตุหรือเปล่า
‪ไม่มีใครรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪และทางตํารวจเองก็สับสนกันมาก
‪- เขาไม่... ‪- วิ่งด้วยไหม
‪ค่ะ เขาไม่รู้ภาษาอังกฤษเลย ‪เราหาเขาไม่เจอ
‪ตํารวจเดินเข้ามาบอกฉันว่า
‪"ออกไปจากที่นี่ซะ ‪เราไม่รู้ว่าอาจเกิดอะไรขึ้นอีก"
‪เราเริ่มได้รับรายงานแจ้ง ‪เรื่องระเบิดไปทั่วทั้งเมือง
‪แล้วก็เกิดเหตุไฟไหม้ ‪ที่น่าสงสัยที่ห้องสมุดเจเอฟเค
‪เหตุไฟไหม้นี้เกิดขึ้น ‪หลังจากเหตุระเบิดทั้งสองลูกนั้นไม่นาน
‪ทั้งสองเหตุการณ์อาจเกี่ยวข้องกันหรือไม่
‪เราเจอระเบิดไปแล้วสองลูก
‪ทุกคนคิดว่าปกติผู้ร้ายชอบวางสามลูก
‪สิ่งที่เรากลัวที่สุดคือจะมีการก่อเหตุระลอกสอง
‪เรากําลังรับมือกับเรื่องที่ไม่เคยเจอมาก่อน ‪และผมรู้ว่ายิ่งมีคนมาช่วยเยอะยิ่งดี
‪ผมจึงติดต่อริค เดอลอรีเอร์ทันที
‪(ริค เดอลอรีเอร์)
‪(เจ้าหน้าที่พิเศษผู้ดูแลคดี ‪เอฟบีไอ)
‪เพื่อนร่วมงานบางคนบอกว่า
‪ผมคือคนที่ชอบประเมินทุกอย่าง
‪ผมประเมินทุกอย่างละเอียดมาก
‪และทําความเข้าใจว่า
‪ต้องทํายังไงเรื่องนี้ถึงจะจบลงโดยดีที่สุด
‪(ชั่วโมงที่ 01 ‪วันจันทร์)
‪(ชั่วโมงที่ 02 ‪วันจันทร์)
‪ตอนผมไปถึงบอสตัน
‪สิ่งสําคัญอันดับแรก ‪คือต้องแน่ใจว่าในพื้นที่ไม่มีระเบิดล็อตที่สอง
‪แต่เราทําไม่ได้จนกว่าเราจะกั้นที่เกิดเหตุได้แล้ว
‪เราต้องกั้นพื้นที่ถนนบอยล์สตัน 500 เมตร
‪บวกกับอีกหนึ่งช่วงตึก ‪ทั้งทางเหนือและใต้ของถนนนั้น
‪มันเป็นภาพที่น่าใจหายมาก ‪มีเศษซากความตายเต็มไปหมด
‪ริมทางเดินยังมีเลือดของเหยื่ออยู่เลย
‪พอมองดูที่เกิดเหตุแล้ว ‪ผมถึงได้รู้ว่ามันมีถุงอยู่เต็มไปหมด
‪ถุงใบไหนก็อาจเป็นระเบิดได้
‪หน้าที่ของเราในตอนนั้น ‪คือต้องส่งเจ้าหน้าที่กู้ระเบิดเข้าไป
‪เพื่อค้นหาระเบิดลูกอื่นๆ
‪เราให้หมาดมหาระเบิด
‪ตามกระเป๋าเป้ ตามหน้าร้านต่างๆ
‪เรายังค้นที่เกิดเหตุกันอยู่
‪หน่วยเก็บกู้ระเบิดเริ่มเคลียร์พื้นที่เกิดเหตุ
‪เพื่อให้นักวิเคราะห์ทีมอื่นๆ ‪เข้าไปทํางานได้อย่างปลอดภัย
‪เมื่อสรุปได้แล้วว่า
‪ไม่มีอุปกรณ์สร้างความไม่สงบชิ้นอื่น ‪ณ จุดเกิดเหตุแล้ว
‪เราจึงโทรหาคาร์เมน ออร์ตีซ อัยการสหรัฐฯ
‪(คาร์เมน ออร์ตีซ ‪อัยการสหรัฐฯ รัฐแมสซาชูเซตส์)
‪สุดท้ายแล้วเธอจะเป็นคน ‪ที่มีหน้าที่ดําเนินคดีผู้ร้ายวางระเบิด
‪(ชั่วโมงที่ 02 ‪วันจันทร์)
‪(ชั่วโมงที่ 03)
‪ตอนที่ฉันได้ไปเห็นภาพความเสียหาย
‪ฉันยืนตัวแข็งทื่อ หนาวไปถึงขั้ว
‪ดูเหมือนจะเป็นการก่อการร้ายอย่างแน่นอน
‪เรามองเห็นเศษเหล็กจากระเบิด ‪เม็ดกระสุนพลาสติก เลือด
‪เรารู้เลยว่านี่ต้องเป็นระเบิดอะไรสักอย่างแน่ๆ
‪เราส่งกองกําลังตํารวจรัฐ ‪ไปที่สนามบินโลแกนเพื่อไปดักรอ
‪คนที่อาจถ่ายรูปเหตุการณ์เอาไว้ได้
‪นั่นคือตอนที่เราตั้งสถานีแบล็กฟัลคอน
‪เป็นสถานที่ตรวจสอบหลักฐาน
‪(สถานีแบล็กฟัลคอน)
‪สถานที่นี้สําคัญมาก ‪เพราะเป็นสถานที่ปลอดภัยและสะดวก
‪ซึ่งเราใช้เก็บรวบรวมหลักฐานไปตรวจสอบ
‪ก่อนบินไปส่งที่ควอนติโก รัฐเวอร์จิเนีย
‪มีหลักฐานหลายชิ้นมาก
‪คดีนี้ใหญ่กว่าที่ผมเคยเห็นมา
‪นี่เป็นคดีที่ใหญ่ที่สุดที่เคยเกิดขึ้นในเมืองนี้
‪และเราไม่รู้เลยว่าใครเป็นตัวการ
‪เราจึงส่งสายสืบไปสอบปากคําผู้บาดเจ็บ
‪ผมมีสะเก็ดระเบิดฝังอยู่ด้านหลังขา ‪และที่มือ ก็เห็นอยู่นะ
‪แล้วผมก็มีแผลไหม้ แต่ผมโชคดีครับ
‪ผู้ป่วยบางรายได้รับการตัดขา ณ ที่เกิดเหตุแล้ว
‪เพราะขาของพวกเขาถูกระเบิดเละ
‪จากนั้นเราได้รับรายงานว่าพบบุคคลน่าสงสัย
‪ที่ถูกนําตัวกลับไปส่งที่ห้องฉุกเฉิน
‪เขาเป็นผู้ชายชาวซาอุฯ โผล่มาจากไหนไม่รู้
‪เขามีบาดแผลเต็มตัว เสื้อผ้าขาดรุ่งริ่ง
‪แล้วเมื่อตํารวจเดินไปทางเขา
‪เขาเห็นตํารวจเดินไปหา เขาถือมือถืออยู่
‪เขาขว้างมือถือลงพื้นจนแตกเป็นเสี่ยงๆ
‪มือถือใช้สั่งระเบิดได้
‪มีบุคคลที่ถูกควบคุมตัวอยู่
‪เขาเป็นชาวซาอุฯ อยู่ใกล้จุดเกิดเหตุระเบิด
‪ผมถามตัวเอง "นี่เป็นหนึ่งในคนร้ายไหมนะ"
‪(ชั่วโมงที่ 04 ‪วันจันทร์)
‪(ชั่วโมงที่ 05)
‪ข่าวแรกๆ ที่เราได้รับแจ้งคือ
‪ชาวซาอุฯ ตกเป็นผู้ต้องสงสัย
‪มีข้อสันนิษฐานว่า ‪เหตุการณ์นี้อาจเกี่ยวข้องกับอัลกออิดะฮ์
‪เป็นเวลากว่าสิบปี
‪ที่ประเทศนี้หวาดหวั่น ‪เฝ้าระวังการก่อเหตุครั้งต่อไป
‪และวันนี้มันเกิดขึ้นแล้ว
‪เขาได้รับบาดเจ็บและตํารวจไปสอบปากคํา
‪ชาวซาอุฯ คนนี้ที่เข้าโรงพยาบาล
‪เราคุยกับเขา
‪แล้วเราสั่งให้หน่วยสวาท ‪และสายสืบไปที่บ้านของเขา
‪เราพบวัตถุน่าสงสัยที่บ้านเขา
‪เอกสารทางการ หนังสือเดินทาง ‪ของประเภทนั้นแหละ ซึ่งอาจเป็นปัญหา
‪เนื่องจากสถานการณ์นี้รุนแรงมาก ‪เราก็ต้องใช้วิธีการที่ถูกกฎหมาย
‪เพื่อที่ถ้าหลักฐานนั้นชี้ทาง
‪ไปหาตัวคนที่เชื่อว่าเป็นคนร้ายได้จริง
‪เราจะต้องสามารถใช้หลักฐานนั้นในชั้นศาลได้
‪เจ้าหน้าที่ตํารวจตรวจค้น ‪อะพาร์ตเมนต์นักศึกษาต่างชาติ
‪ที่ได้รับบาดเจ็บจากการระเบิด ‪และมีผู้พบเห็นเขาวิ่งหนี
‪แต่ไม่พบหลักฐานใดๆ ‪และเขาไม่ถือเป็นผู้ต้องสงสัย
‪ปรากฏว่าเขาเป็นแค่เหยื่อ ‪ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องใดๆ
‪เขาแค่บังเอิญเป็นแค่ชาวซาอุฯ ที่อยู่ใกล้เส้นชัย
‪ที่เกิดมาในยุคที่คนเกลียดกลัวศาสนาอิสลาม
‪และไม่ต้องสงสัยเลยว่าทุกคนมีอคติอยู่แล้ว
‪ว่าใครอาจเป็นคนร้าย
‪วันแรกผ่านไป เรายังไม่มีผู้ต้องสงสัย
‪มีเบาะแสเล็กน้อย แต่จับต้องไม่ได้ ‪และเราจะจัดงานแถลงข่าว
‪เพื่อบอกประชาชนชาวอเมริกัน ‪ว่าเรารู้อะไรเรื่องการวางระเบิดบ้าง
‪ผมบอกผู้ว่าการรัฐว่านี่อาจเป็นการก่อการร้าย
‪ดังนั้นทางเอฟบีไอยินดีนําการสืบสวน
‪พูดตามตรงนะ ผมตอบว่า ‪"ได้ เอาไปเลย"
‪แต่ผู้ว่าการรัฐขอให้ผมเป็นคนแถลงข่าว
‪ผมก็แบบ "ผมเนี่ยนะ"
‪ซึ่งผมก็น่าจะรู้ตัวอยู่แล้ว
‪พวกนักการเมืองไม่ชอบเป็นคนแจ้งข่าวร้าย ‪ผมมีหน้าที่แจ้งข่าวร้าย
‪ผมขอส่งต่อให้เอ็ด เดวิส ‪ผู้บัญชาการตํารวจของเมืองบอสตัน
‪ขอบคุณครับท่านผู้ว่าฯ
‪เวลา 14.50 น. ได้มีการระเบิดติดต่อกัน
‪ใกล้เส้นชัย บนเส้นทางการวิ่งบอสตันมาราธอน
‪ทุกคนควรอยู่ในความสงบ แต่ก็ควรเข้าใจว่า
‪เหตุการณ์นี้ยังไม่จบ และทุกคนควรเข้าใจว่า
‪เราต้องการข้อมูลให้มากที่สุดเท่าที่จะหาได้
‪ผมบอกประชาชนว่า "ถ้ามีรูปรีบส่งให้เราทันที"
‪ถ้ามีใครเห็นอะไรก็ตามในเหตุการณ์นี้
‪กรุณาโทรแจ้งเบาะแสที่ 1-800-494-เบาะแส
‪หลายครั้งในคดีแบบนี้ ‪จะมีคนเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นแล้วเอะใจว่า
‪"ตายแล้ว เขาบอกว่า
‪เขาจะลงมือทําแบบนี้ ฉันต้องแจ้งตํารวจแล้ว"
‪งั้นเหตุการณ์ครั้งนี้เป็นการก่อการร้ายไหมคะ
‪ผู้ว่าฯ แพทริคบอกว่านี่เป็นการก่อเหตุ ‪แต่ท่านผบ.ตร.จะบอกว่าเป็นการก่อการร้ายไหม
‪ตอนนี้เรายังให้คํานิยามที่ชัดเจนไม่ได้
‪แต่เชิญสรุปกันเอาเองจากสิ่งที่เกิดขึ้น
‪ในฐานะพลเมืองและนักข่าว ‪เหตุการณ์นี้ดูเหมือนการก่อการร้าย
‪ประชาชนบางคนตําหนิเอฟบีไอ ‪ที่ไม่ยอมเรียกเหตุการณ์นี้ว่าการก่อการร้ายทันที
‪แต่เรายังทําไม่ได้จนกว่าจะมีหลักฐาน
‪(ชั่วโมงที่ 05 ‪วันจันทร์)
‪(ชั่วโมงที่ 06 ‪วันจันทร์)
‪คืนนั้น ผมออกไปตามหาแคเรน
‪ผมไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แล้วลูกผมบอกว่า
‪"เราโพสต์รูปกับธงบนเฟซบุ๊กได้ไหม"
‪(ขอให้เธอปลอดภัยนะ)
‪(หวังว่าคุณจะปลอดภัยและติดต่อมาเร็วๆ นี้)
‪แล้วโจ แฟนของคริสเติล โทรมาหาผม
‪โจมารับผม
‪เขาให้ผมดูรูปแคเรนกับคริสเติลนอนกับพื้น
‪มีคนโพสต์รูปนั้นไปแล้ว
‪ผมเห็นหน้าของพวกเขา ‪ดูเหมือนใบหน้าที่ไม่มีชีวิตอยู่แล้ว
‪เรารีบมุ่งหน้าไปที่โรงพยาบาลแมสซาชูเซตส์
‪พอไปถึงที่โรงพยาบาล ‪พวกเขาแจ้งผมว่าคริสเติลอยู่ที่นั่น
‪กําลังผ่าตัดขาเพราะสภาพแย่มาก
‪จะรักษาขาให้ไม่ต้องตัดทิ้ง
‪แต่พวกเขาบอกว่าแคเรนไม่อยู่ที่นั่น
‪แล้วพวกเขาก็ให้คําตอบผมไม่ได้ ‪พวกเขาไม่รู้อะไรกันเลย
‪พวกเขาบอกว่า
‪"เราไม่รู้จะบอกอะไรคุณ"
‪และพวกเขาก็กลับไปทํางานต่อ
‪มันไม่สมเหตุสมผลเลย
‪และพวกเขาบอกว่า
‪"พวกคุณต้องไปหาดูทุกโรงพยาบาลเอาเอง"
‪เราเลยเริ่มเดิน
‪บนท้องถนนไม่มีใครสักคน ‪ผมไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อนเลย
‪เมืองบอสตันไม่มีใครออกมากันสักคน
‪เราตามหาทั่วทุกที่ โทรหาทุกโรงพยาบาล
‪ไม่มีใครบอกอะไรเราได้เลย
‪หาแค่ไหนก็ไม่เจอแคเรน
‪ในใจผมตอนนั้นคิดว่า ‪แคเรนตายแล้วแน่ๆ ไม่ต้องสงสัยเลย
‪แล้วจู่ๆ โทรศัพท์ผมก็ดังขึ้นมา
‪พวกเขาบอกว่าแคเรนอยู่ในห้องผ่าตัด
‪ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ‪ผมต้องไปเห็นด้วยตาตัวเอง
‪ผมกลับไปที่โรงพยาบาล
‪แล้วเห็นแคเรน
‪ตอนที่ฉันฟื้นขึ้นมา หน้าแรกที่เห็นคือเควิน
‪ผมดีใจมาก ผมทั้งกุมมือทั้งบีบมือเธอ
‪เธอไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪แต่ผมบอกว่า "ทุกอย่างจะดีเอง"
‪"ไม่ต้องกลัวนะ ผมรักคุณ"
‪"ผมรักคุณ ทุกอย่างจะดีเอง"
‪มันคือปาฏิหาริย์
‪(ชั่วโมงที่ 10 ‪วันจันทร์)
‪(ชั่วโมงที่ 11 ‪วันอังคาร)
‪ในคืนแรก
‪เรารู้ว่าเบาะแสที่ดีที่สุดของเรา ‪คือวิดีโอที่ถ่ายไว้ในที่เกิดเหตุ
‪นี่เป็นการแข่งกีฬาครั้งสําคัญ ‪สื่อระดับชาติมากมายไปทําข่าว
‪ผู้คนธรรมดาทั่วทั้งงาน ‪ก็มีมือถือและกล้องถ่ายวิดีโอ
‪ซึ่งเป็นคิวของเควิน สวินดอน
‪(เควิน สวินดอน)
‪(หน่วยไซเบอร์ ‪เอฟบีไอ)
‪เควิน สวินดอนเป็นหัวหน้าหน่วยไซเบอร์
‪สํานักงานเอฟบีไอบอสตัน
‪หน้าที่ของผมคือนิติคอมพิวเตอร์และนิติดิจิทัล
‪เรารู้ทันทีว่าสื่อดิจิทัลจะเป็น
‪ปัจจัยสําคัญในการสืบสวนครั้งนี้
‪โทรศัพท์อาจไม่ดัง แต่มีอีเมลหลั่งไหลเข้ามา
‪ถึงจุดที่กล่องอีเมลเราเสี่ยงเต็ม
‪อีเมลเป็นหมื่นๆ ฉบับ
‪สิ่งที่ผมไม่ได้คํานึงถึง ‪คือปริมาณของหลักฐานดิจิทัล
‪ที่จะถูกส่งเข้ามา
‪พวกเขาได้รูปถ่าย ‪และคลิปวิดีโอจากไอโฟนเป็นพันๆ ไฟล์
‪ดูเหมือนจะทําเวลา ‪ได้ประมาณสามชั่วโมง 38 นาที
‪เราเก็บมือถือมาจากถนนบอยล์สตัน ‪ได้กว่า 125 เครื่อง
‪โอเค วิ่งได้หนึ่งไมล์แล้ว ‪ในบอสตันมาราธอน
‪ตายแล้ว
‪อะไรวะเนี่ย
‪ตอนนั้นเรายังไม่พบเบาะแส
‪เราจึงหาเบาะแสจากพวกคลิปวิดีโอ
‪เรามีภาพจากร้านโฟรัม เรามีภาพจากวอลกรีนส์
‪เรามีภาพจากธนาคาร ‪ไม่ว่าจะเป็นกิจการอะไรบนเส้นทางนั้น
‪เราก็ไปเก็บรวบรวมวิดีโอทั้งหมดที่หาได้
‪เรามีคลิปวิดีโอเป็นแสน ‪แต่งานที่ท้าทายในการประมวลผล
‪หลักฐานทางวิดีโอที่เยอะขนาดนั้น
‪ก็คือมันมีข้อจํากัดทางเวลาอยู่ด้วย
‪ถ้าเรามีคลิปวิดีโอที่ต้องตรวจสอบยาวแปดชั่วโมง
‪มันก็จะใช้เวลาดูแปดชั่วโมง
‪เรามีทีมงานจํานวนมากที่ทําหน้าที่ตรวจสอบวิดีโอ
‪ปัญหาคือเรามีวิดีโอรวมกันยาวหลายพันชั่วโมง
‪นอกจากนี้ ความท้าทายคือ
‪เราไม่รู้ว่าต้องมองหาอะไรหรือใคร
‪ทุกนาทีที่ผ่านไป
‪มีความเป็นไปได้ที่ตัวการเรื่องนี้อาจรอดตัวไปได้
‪ผมต้องรับมือกับการสืบสวนที่เข้มข้นที่สุด
‪ที่กรมตํารวจบอสตันเคยทํามาเลย
‪ตอนที่เกิดการระเบิด
‪ผมกับครอบครัวไปพักร้อนกันที่รัฐแอริโซนา
‪ผมเพิ่งแจ้งทางเอฟบีไอว่าผมจะเกษียณ
‪(จอห์น โฟลีย์)
‪(ผู้ช่วยเจ้าหน้าที่พิเศษผู้รับผิดชอบคดี ‪เอฟบีไอ)
‪แต่พอเราไปถึงเซโดนา ‪มือถือผมดังไม่หยุดเลย
‪และนั่นคือตอนที่ผมเห็นภาพเหตุการณ์ระเบิด
‪มันเลวร้ายมาก
‪ผมทําคดีอาชญากรรมรุนแรง ยาเสพติด แก๊ง
‪หลายคนอาจพูดว่าผมดึงดูดพวกเรื่องบัดซบ
‪และตอนที่ผมเห็นภาพเหตุการณ์ระเบิด...
‪ภรรยาผมพูดว่า ‪"ไปจับไอ้เหี้ยที่ก่อเรื่องมาลงโทษ"
‪(ชั่วโมงที่ 16 ‪วันอังคาร)
‪(ชั่วโมงที่ 17 ‪วันอังคาร)
‪เราเข้าใกล้ที่สุดได้แค่นี้
‪ณ จุดวางระเบิดบอสตันมาราธอนเมื่อวาน
‪เจ้าหน้าที่เฝ้าพื้นที่นี้อย่างหนาแน่นตามคาดหมาย
‪เรายังไม่ทราบว่าใครเป็นคนก่อเหตุเมื่อวาน
‪อีกทั้งยังไม่รู้แรงจูงใจ
‪ยังไม่มีการจับกุมใคร ‪ณ ตอนนี้ยังไม่มีการแจ้งว่าใครเป็นผู้ต้องสงสัย
‪(เสียชีวิตสาม บาดเจ็บ 176)
‪ทางการพบระเบิดแค่สองลูก ‪และทั้งสองลูกได้ระเบิดไปแล้ว
‪ทางตํารวจไม่พบลูกอื่นที่ยังไม่ได้ระเบิด
‪เช้าวันอังคาร ทีมค้นหาหลักฐาน
‪เริ่มเข้าไปตรวจสอบที่เกิดเหตุ
‪เราพบหลักฐานบนดาดฟ้าอาคาร ‪ริมหน้าต่าง บนรถยนต์
‪ที่เกิดเหตุนี้ใหญ่มาก ‪และของทุกชิ้นถูกเหยียบย่ํา ไม่ก็ถูกเตะ
‪เราพบลูกกระสุนพลาสติก สะเก็ดระเบิด
‪สะเก็ดระเบิดที่ทางตํารวจพบ ‪ไม่ใช่แค่เศษเหล็กทั่วไปตามพื้น
‪แต่ว่าเป็นตะปู และวัตถุที่คล้ายกระสุนพลาสติก
‪ทางตํารวจกําลังตรวจสอบว่า ‪ระเบิดลูกนี้ประกอบอย่างไร
‪วัสดุที่ใช้คืออะไร ‪ฟิวส์คืออะไร ใช้อะไรเป็นตัวจุดระเบิด
‪มีกระเป๋าเป้ที่ขาดวิ่น ‪ไม่เหมือนเป้ที่แค่โดนสะเก็ดระเบิด
‪เราเชื่อว่านี่เป็นกระเป๋าที่ใช้ใส่ระเบิด
‪ผู้เชี่ยวชาญด้านระเบิดบอกทันทีว่า ‪"นี่คือระเบิดที่ควบคุมจากระยะไกล"
‪ขณะที่เรารวบรวมหลักฐาน
‪เราก็เริ่มต่อจิ๊กซอว์ระเบิดได้
‪ระเบิดลูกแรกระเบิดใกล้เส้นชัย
‪ลูกที่สองระเบิดหลังจากนั้นประมาณ 12 วินาที
‪หน้าร้านอาหารชื่อเดอะโฟรัม
‪ทฤษฎีของเราคือ
‪ระเบิดถูกขนย้ายใส่กระเป๋าเป้ไปที่จุดระเบิด
‪และมันน่าจะเป็นระเบิดหม้ออัดแรงดัน ‪ที่ใส่เศษเหล็กไว้ข้างใน
‪ระเบิดหม้ออัดแรงดัน ‪เป็นอาวุธยอดนิยมของผู้ก่อการร้าย
‪เพราะสามารถซื้อชิ้นส่วนได้จากหลายๆ ร้าน
‪ฝาหม้ออัดแรงดัน ‪ที่ใช้ในการระเบิดเมื่อวันจันทร์
‪ถูกพบบนดาดฟ้าที่อยู่ไม่ไกล
‪คุณมองว่า
‪มันดูเหมือนจะเป็นการก่อการร้าย ‪ภายในประเทศไหมคะ
‪นี่คือการสืบสวนการก่อการร้าย ‪มันเป็นคดีก่อการร้าย
‪และไม่ว่านักการเมืองจะกังวลว่า
‪"มันฟังดูแย่ เราไม่อยากใช้คํานั้น" หรือไม่
‪ก็ไม่เป็นไร แต่อย่าเข้าใจผิดครับ ‪นี่คือการสืบสวนคดีก่อการร้าย
‪เอฟบีไอถึงเป็นแม่งาน
‪การก่อการร้ายคือการโจมตี ‪ที่ขับเคลื่อนด้วยอุดมการณ์
‪ในการวางระเบิดบอสตันมาราธอน ‪เราไม่รู้ว่าอุดมการณ์นั้นคืออะไร
‪แต่ตอนนั้น ไม่ว่าคนร้ายจะเป็นใคร
‪เราได้เจอกระเป๋าเป้ ‪และระเบิดหม้ออัดแรงดันแล้ว
‪เราเจอเศษเหล็กที่มาจากข้างในหม้ออัดแรงดัน
‪เห็นได้ชัดว่ามันถูกสร้างขึ้นมา ‪เพื่อฆ่าคนหรือทําให้คนพิการ
‪ดังนั้นเราจึงกล้าบอกชาวอเมริกันได้เต็มปาก
‪ว่าเราคิดว่านี่อาจเป็นการก่อการร้าย
‪(ชั่วโมงที่ 20 ‪วันอังคาร)
‪(ชั่วโมงที่ 21 ‪วันอังคาร)
‪อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน
‪ผมเพิ่งได้รับรายงานจากทีมความมั่นคงแห่งชาติ
‪รวมถึงคุณมูลเลอร์ ผู้อํานวยการเอฟบีไอ ‪เรื่องการก่อเหตุที่บอสตัน
‪และจากข้อมูลที่เราได้รับทราบ ‪เกี่ยวกับเหตุการณ์แล้วในตอนนี้
‪ทางเอฟบีไอจะสืบสวนคดีนี้ ‪ในฐานะคดีก่อการร้าย
‪เมื่อใดก็ตามที่มีการใช้ระเบิด ‪ในการมุ่งทําร้ายพลเรือนบริสุทธิ์
‪ถือเป็นการก่อการร้าย
‪ตอนนี้เรายังไม่ทราบว่า ‪ใครเป็นคนทํา และทําเพื่ออะไร
‪และเราไม่ควรด่วนสรุปอะไร ‪ถ้ายังไม่รู้ข้อเท็จจริงทั้งหมด
‪แต่อย่าเข้าใจผิด เราจะสืบหาคําอธิบายให้ได้
‪และเราจะหาตัวการให้พบ ‪รวมทั้งแรงจูงใจของคนร้าย
‪(อิสมาอิล เฟนนี่)
‪(สังคมอิสลามแห่งบอสตัน ‪อิหม่าม)
‪ผมคิดว่าเหตุการณ์ 11 กันยายน ‪เป็นจุดเปลี่ยนสําหรับเราทุกคน
‪แต่สําหรับชาวมุสลิมโดยเฉพาะ
‪เราตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น
‪แต่มีการเปลี่ยนแปลงแน่นอน
‪จู่ๆ ก็เกิดบรรยากาศ ‪ประหนึ่งว่าเราเป็นผู้กระทําผิด
‪เป็นช่วงที่ยากลําบากมากสําหรับเรา
‪(อย่าลืม 11 กันยายน ‪ไม่เอามัสยิดญิฮาด)
‪แก่นแท้ของศาสนาอิสลาม ‪คือการสอนให้คนเป็นคนดี
‪เราอยู่ที่นี่ในฐานะชาวอเมริกัน ‪เราเป็นส่วนหนึ่งของสังคมนี้
‪แต่เวลาที่คนเราไม่รู้จักอะไร
‪ปฏิกิริยาแรกที่มีคือความกลัว
‪(อิสลามเป็นของปีศาจ)
‪และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นกับชาวมุสลิม
‪(จงอย่าลืม)
‪กลับบ้านไปซะ!
‪ออกไป!
‪กลับประเทศไป๊!
‪(ยูสเซฟ เอดดาฟาลี ‪นักศึกษา)
‪ในยุคหลังเหตุการณ์ 11 กันยายน
‪เราโดนบูลลี่หนักมาก
‪โดนอย่างต่อเนื่อง ทุกวันไม่มีเว้น
‪ผมต้องคอยปิดบังบางมุมของตัวเองอยู่ตลอด
‪ทุกครั้งที่ผม...
‪ต้องใช้ชีวิต
‪ผมย้ายมาอยู่บอสตันตอนเจ็ดขวบ
‪สองสัปดาห์ก่อนเหตุการณ์ 11 กันยายน
‪พวกเด็กๆ ชอบถือระเบิดปลอมมาหาผม
‪แล้ววิ่งหนีไประหว่างทําเสียงนาฬิกา
‪ผมรู้สึกอับอายมากที่เป็นมุสลิม
‪ตอนเกิดเหตุวางระเบิด ‪ผมเรียนอยู่มหาวิทยาลัย
‪ตอนนั้นผมคิดว่า "ขอร้องละ ‪อย่าให้ศาสนาอิสลามมีส่วนเกี่ยวข้องเลย"
‪เราอดรู้สึกใจตกไม่ได้
‪เมื่อคิดว่าผู้ก่อเหตุคนนี้
‪อาจเป็นมุสลิมก็ได้
‪กระแสเกลียดกลัวอิสลาม ‪เพิ่งจะเริ่มซาลงแล้วเชียว
‪ผมรู้ในทันทีว่าพวกเขาต้องโทษอิสลามแน่นอน
‪(ชั่วโมงที่ 22 ‪วันอังคาร)
‪(ชั่วโมงที่ 23 ‪วันอังคาร)
‪เมื่อเราฟันธงได้แล้วว่าเป็นการก่อการร้าย
‪ทางรัฐบาลกลางก็ทุ่มทรัพยากร ‪ตามหาตัวการวางระเบิด
‪เรารู้ว่าเหตุระเบิดเกิดขึ้นที่ไหน
‪เรารู้ว่าริมถนนบอยล์สตันมีหลายกิจการ
‪ที่มีกล้องวงจรปิดหน้าร้าน
‪เราจึงรู้ว่าถ้าเราดูคลิปพวกนั้น
‪เราน่าจะพบภาพคนวางระเบิด
‪หลักฐานสําคัญชิ้นแรก ‪คือคลิปวิดีโอจากร้านเดอะโฟรัม
‪พวกเขามีกล้องกลางแจ้งติดอยู่เหนือประตู
‪ซึ่งอยู่ในตําแหน่งที่หันออกไป ‪ทางจุดที่เกิดการระเบิดครั้งที่สองขึ้น
‪และเราเริ่มตรวจดูคลิปในทันที
‪เพราะเรารู้ว่าอาจพบหลักฐานสําคัญ
‪เราให้นักวิเคราะห์ดูวิดีโอนี้ซ้ําแล้วซ้ําอีก
‪กรอเทป เปิดดูอีกรอบ กรอเทปอีกรอบ
‪ปรับภาพให้คมขึ้น
‪ตลอดทั้งคืน ดูทุกเฟรม
‪คลิปวิดีโอนั้นไม่มีอะไรพิเศษเลย
‪แต่เราได้รับสายโทรศัพท์ ‪จากประชาชนคนหนึ่งที่แจ้งว่า
‪"ผมยืนอยู่ฝั่งตรงข้าม ‪และผมมีภาพนิ่งสองสามภาพที่คุณอาจต้องการ"
‪"ภาพพวกนี้ถ่ายไว้ก่อนระเบิดแป๊บเดียว"
‪เราให้ทีมเก็บหลักฐานเอารูปพวกนั้นมา
‪และภาพนิ่งใบนั่นจับภาพกระเป๋าที่วางอยู่กับพื้น
‪เราเทียบเวลาของภาพนั้น ‪เข้ากับวิดีโอจากร้านเดอะโฟรัม
‪และมันเผยให้เห็นคนที่สูงกว่าคนอื่นนิดนึง
‪สวมหมวกสีขาว
‪ผมโทรไปบอกริคทันที
‪"ริค รีบขึ้นมาดูนี่ที่ห้องปฏิบัติการเร็ว"
‪เควิน สวินดอนโทรมาบอกผมว่า ‪"หัวหน้า ผมมีวิดีโอให้ดู"
‪มันจะเห็นคนสวมหมวกขาว ‪เดินเข้าไปทางจุดที่เกิดการระเบิด
‪แล้วเขาหยุดริมต้นไม้หน้าร้านเดอะโฟรัม
‪แล้วยืนมองไปรอบๆ เหมือนกับทุกคน
‪จะเห็นเขาวางกระเป๋าที่พื้น แล้วยืนอยู่สักพัก
‪ดูเหมือนเขากําลังถ่ายรูปคนวิ่ง หรือส่งข้อความ
‪จากนั้นเราก็เห็นปฏิกิริยาที่เกิดจากระเบิดลูกแรก
‪ทุกคนในกล้องมองไปทางซ้าย ‪แล้วชายคนนั้นก็รีบเดินไปทางขวา
‪พระเจ้าช่วย มีอะไรระเบิดน่ะ ‪ตายแล้ว เกิดอะไรขึ้นเนี่ย
‪แล้วทันทีที่เขาเดินออกไปพ้นมุมกล้อง
‪ลูกที่สองก็ระเบิดหน้าร้านเดอะโฟรัมทันที
‪ในตอนนั้นเรารู้แล้วว่า ‪เรามีคลิปวิดีโอมือวางระเบิดหนึ่งคนแล้ว
‪เราเรียกเขาว่าหมวกขาว
‪(ชั่วโมงที่ 38 ‪วันพุธ)
‪(ชั่วโมงที่ 39 ‪วันพุธ)
‪วันพุธแทบจะเหมือนวันไฟดับเลย ‪เพราะเราไม่ได้รับข่าวสารอะไรทั้งนั้น
‪แล้วจู่ๆ พวกเขาก็ยกเลิก ‪การแถลงข่าวที่นัดเอาไว้กะทันหัน
‪เราจะมีการแถลงข่าวแน่นอน
‪แต่ตอนนี้ขอเวลาเตรียมตัวเพิ่ม ขอบคุณครับ
‪- จะแถลงกี่โมง ‪- ผมไม่ทราบว่ากี่โมง
‪เราตัดสินใจว่าจะไม่แถลงข่าว
‪เพราะในตอนนั้นเราเพิ่งพบหลักฐานวิดีโอ
‪และเราต้องโฟกัสเรื่องนั้นก่อน
‪แต่ผมคิดว่านั่นทําให้สื่อคาดเดาไปกันเอง
‪ว่าอาจเกิดอะไรขึ้น
‪ตํารวจพยายามปกปิดข้อมูลไม่ให้ใครรู้
‪แต่ช่องว่างนั้นถูกเติมเต็มในสื่อโซเชียล
‪ผู้คนพากันวิเคราะห์รูป ‪"รู้อะไรเกี่ยวกับคนนี้บ้าง"
‪ปัญหาของการถามคําถามนั้นก็คือ ‪มันเป็นการกล่าวหา
‪หลายคนถูกชี้โทษ
‪และตํารวจบอสตันได้รับเบาะแสปลอมเยอะ
‪มีคนโพสต์รูปเป็นเงาของคน
‪ที่เดินอยู่บนดาดฟ้า
‪ภาพแตกอย่างพวกรูปสัตว์ประหลาดบิ๊กฟุต
‪แล้วเราก็ได้รับภาพกระเป๋าบนทางวิ่ง
‪ตรงจุดระเบิด
‪ทางสํานักงานก็วิเคราะห์รูป ‪และสรุปได้ว่า "ไม่ใช่ รูปนี้โฟโต้ชอป"
‪มันดึงเอาทรัพยากรการสืบสวนไป ‪เสียเวลาจับคนร้ายหมด
‪แต่เรื่องพวกนี้มันไปปรากฏในโลกออนไลน์
‪คนที่นั่งอยู่ในห้องนั่งเล่นที่บ้าน ‪ต่างสวมวิญญาณนักสืบบนโซเชียล
‪และมันก็เปิดโอกาสให้พวกเหยียด
‪ได้เกลือกกลิ้งในอคติของตัวเอง ‪และเผยแพร่ความคิดนั้นออกไป
‪มีหลายคนที่พูดว่านี่เป็นฝีมือ ‪ผู้ก่อการร้ายอิสลามอย่างแน่นอน
‪(นี่มันความผิดพวกอาหรับชัวร์)
‪(ฉันโทษพวกอาหรับ)
‪ซึ่งก็ยิ่งแล้วไปใหญ่ ‪พอพวกไอดอลฝั่งขวาเอามาพูดต่อ
‪ผู้ก่อการร้ายส่วนใหญ่ ‪อย่างน้อยก็ในช่วงนี้ เป็นชาวมุสลิม
‪พวกเขาสุมไฟกระแสเกลียดกลัวอิสลาม ‪ทั่วทั้งประเทศให้ลุกโชนขึ้นมาใหม่
‪พวกสื่อก็ยิ่งไม่ช่วยให้ดีขึ้นเลย
‪แหล่งข่าวของเราในเรื่องนี้ ‪สนับสนุนให้เราสืบให้ละเอียด
‪ว่าชาวซาอุฯ คนนี้เป็นใคร
‪ถึงเขาจะไม่ใช่ผู้ต้องสงสัยแล้ว สื่อก็ยังไล่บี้
‪ชาวซาอุดีอาระเบียคนนั้น รูมเมตเขายังโดน
‪รู้เรื่องการวางระเบิดบ้างหรือเปล่า
‪คุณกับเพื่อนมีส่วนเกี่ยวข้องไหม ‪เพราะตํารวจบุกค้นอะพาร์ตเมนต์คุณ
‪แล้วก็มีคนพูดว่ามีการควบคุมตัว ‪ใครบางคนไปที่สํานักงานศาลรัฐบาลกลาง
‪สื่อหลายสถาบันได้รายงานว่า ‪มีการจับกุมตัวคนร้ายแล้ว
‪ตอนนี้ก็เลยมีคนมารอหน้าสํานักงานศาลเป็นร้อย
‪นักข่าวมากันเต็ม วุ่นวายซะไม่มี
‪ผมจําได้ว่าผมถามว่า "เราจับเขาแล้วเหรอ"
‪พวกเขาตอบว่า "ไม่นะ ไม่เห็นรู้"
‪มีการเผยแพร่ข่าวปลอมเยอะ ‪เพราะอยากจะรายงานข่าวด่วนกันให้ได้
‪มารู้ตัวอีกที
‪ก็อาจมีระเบิดหรืออะไรสักอย่างในบริเวณนี้
‪พอหายวุ่นวายแล้ว พวกเขาก็ให้เราเข้าไปได้
‪และพนักงานได้รับอนุญาต ‪ให้กลับเข้าไปหยิบข้าวของ
‪จากนั้นศาลก็ปิดทําการสําหรับวันนี้
‪ทางตํารวจย้ําว่าตอนนี้ไม่มีการคุมตัวผู้ต้องสงสัย
‪มันมีการปั่นข่าวปลอมให้เข้าใจผิดกันเยอะมาก
‪เราต้องโฟกัสว่าอะไรเป็นเรื่องจริง ‪และอะไรเป็นเรื่องแต่ง
‪(ชั่วโมงที่ 52 ‪วันพุธ)
‪(ชั่วโมงที่ 53 ‪วันพุธ)
‪ณ จุดนั้น เรารู้ว่าเราระบุตัวผู้ร้าย ‪ด้วยภาพได้หนึ่งคนแล้ว
‪สิ่งสําคัญอันดับต่อไปคือการรวบรวมหลักฐานวิดีโอ
‪จากถนนบอยล์สตันมาเพิ่ม
‪เราอยากรู้ว่ามีเบาะแสอื่น
‪ที่จะช่วยให้เราระบุตัวคนคนนี้ได้อีกไหม
‪หลักฐานสําคัญชิ้นต่อไปที่เราได้รับมา
‪คือวิดีโอจากกิจการหนึ่ง
‪ที่อยู่ตรงหัวมุมถนนบอยล์สตัน ชื่อวิสกีส์
‪จากวิดีโอนี้ เราได้เทียบเวลา
‪เพื่อระบุตัวชายหมวกขาวเดินเลี้ยวตรงหัวมุม
‪แต่ปรากฏว่าในวิดีโอไม่ได้มีแค่นั้น
‪เขามากับสุภาพบุรุษอีกคน ‪ที่ใส่หมวกสีดําและสะพายกระเป๋าเป้
‪พวกเขามาด้วยกัน
‪อันนั้นก็แตกออกไปเป็นการสืบสวนใหม่ ‪เรามีภาพที่พวกเขาอยู่ตรงนี้
‪เราจะย้อนรอยของพวกเขากลับไป ‪โดยใช้คลิปวิดีโอได้ยังไง
‪เราได้ปะติดปะต่อไทม์ไลน์ ‪ระหว่างทั้งสองโลเคชั่นนั้น
‪โดยใช้กล้องบันทึกวิดีโอดิจิทัลหลายตัว
‪จากนั้นก็ตามรอยพวกเขาไป
‪เลี้ยวขึ้นถนนใหญ่ที่ร้านวิสกีส์ ‪แล้วเดินไปทางร้านโฟรัม
‪เห็นได้ชัดว่าสองคนนี้ซ่อนตัวอยู่ในที่แจ้ง
‪สองคนนี้ไม่สวมฮู้ดคลุมหัว ‪พวกเขาไม่ปิดหน้าปิดตา
‪เราระบุตัวพวกเขาจากภาพพวกนี้ได้
‪สองคนนี้เป็นชายหนุ่มผิวขาวสองคน
‪พวกเขาใส่หมวก สวมแว่นกันแดด
‪ปัญหาคือเราไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร
‪ในตอนนั้นโปรแกรมจดจําใบหน้ามันใช้ได้นะ
‪ถ้ามีภาพหน้าตรงชัดๆ ขนาดสามคูณสามนิ้ว
‪แต่ภาพเรามันยังชัดไม่พอ ภาพมันแตก
‪บางภาพก็ถ่ายจากระยะไกล
‪เราไม่รู้ว่าพวกเขาเป็นใคร
‪ไม่รู้ว่ามีแรงจูงใจอะไรถึงมาวางระเบิด
‪แต่เราเห็นพวกเขาแล้ว
‪ผมได้รับสายจากริค เดอลอรีเอร์
‪ผมรีบบึ่งไปที่นั่นทันที
‪คาร์เมน ออร์ตีซอยู่ด้วย ‪พวกเขาเปิดวิดีโอให้ผมดู
‪และผมได้เห็นสองคนนั้นเป็นครั้งแรก
‪พวกเขาเปิดคลิปให้ดูซ้ําๆ
‪ตอนที่ฉันได้ดูวิดีโอ ฉันพูดว่า "ได้ตัวแล้ว"
‪นี่แหละคนร้าย
‪ผมอึ้งมากตรงที่พวกเขาดูไม่มีพิษภัยเลย
‪สะพายเป้ข้างเดียว เดินบนถนน
‪เหมือนเด็กมหาลัยทั่วไป
‪แต่เราไม่รู้
‪ว่าพวกเขาเป็นใคร
‪อยู่ที่ไหน
‪แล้วร่วมมือกับคนอื่นอีกไหม
‪ตอนนั้นเราต้องตัดสินใจว่า
‪จะทํายังไงกับหลักฐานทางวิดีโอนี่ดี
‪เราควรเผยแพร่ให้ประชาชน ‪ชาวอเมริกันเห็นไหม หรือเก็บไว้ก่อน
‪แล้วทํางานเบื้องหลังต่อไป ‪เพื่อสืบว่าพวกเขาเป็นใคร
‪ผมคิดว่าเราจําเป็นต้องเผยแพร่ ‪รูปเหล่านี้ให้ประชาชนเห็น
‪แต่ใช่ว่าทุกคนจะเห็นด้วยกับความคิดนี้
‪เราเห็นไม่ตรงกัน
‪ว่าควรเผยแพร่รูปเหล่านี้ออกไป ‪แล้วขอความช่วยเหลือจากประชาชนเมื่อไร
‪ตามความคิดผม เราไม่ควรปกปิดข้อมูลนี้
‪เราควรเผยแพร่มันออกไป ‪และผมมั่นใจว่าถ้าทําแบบนั้นแล้ว
‪เราจะจับตัวคนร้ายได้ภายในไม่กี่ชั่วโมง
‪พอพูดออกไป ทุกคนเงียบกริบ
‪ในหน่วยเอฟบีไอ เราอยากควบคุมสถานการณ์
‪ถ้าคุมได้ มันจะปลอดภัยกว่า
‪ถ้าเผยแพร่รูปคนร้ายวางระเบิด ‪พวกเขาก็จะรู้ว่า
‪เรารู้ว่าพวกเขาเป็นใคร ‪และอาจทําให้พวกเขาหนีได้
‪มันก็เป็นไปได้ที่ถ้ามีใครเห็น
‪รูปตัวเองถูกเผยแพร่ เขาก็อาจหนี
‪แต่ใครสนล่ะ
‪ประชาชนรู้ว่าใครก่อเหตุนี้ ‪และพวกเขาจะให้ความร่วมมือ
‪เรามีรูปคนสองคน
‪มีแค่สองคนนี้หรือเปล่า หรือว่าทีมใหญ่กว่า
‪พวกนั้นอาจไม่ใช่มือวางระเบิด
‪แต่เราต้องสืบว่า
‪มีใครสมรู้ร่วมคิด ‪ร่วมมือกับคนวางระเบิดหรือเปล่า
‪เราไม่รู้ว่ามันเป็นยังไง ‪ดังนั้นถ้าปล่อยภาพออกไป
‪เราก็คุมอะไรไม่ได้เลย
‪มันเสี่ยงมากและอาจเกิดความเสียหายรุนแรง
‪ทุกการตัดสินใจของเราในการสืบสวน
‪โดยเฉพาะในแง่ของ ‪การเผยแพร่หลักฐานสู่สาธารณชนอเมริกัน
‪ต้องได้รับการอนุมัติจากคาร์เมน
‪และกระทรวงยุติธรรมในวอชิงตัน ดีซี
‪คาร์เมนบอกว่า "ฉันคุยกับกระทรวงยุติธรรมแล้ว
‪ห้ามเราเผยแพร่รูปภาพ"
‪ผมไม่พอใจพอสมควร
‪ฉันว่าเราน่าจะรอก่อน
‪ถ้าเรามีเบาะแสเด็ดๆ ที่ทําให้ตามกลิ่นพวกนี้ได้
‪เราก็ควรจะใช้วิธีนั้น ‪เพื่อแอบจับพวกเขาก่อนไหวตัวทัน
‪ผมก็เลยพูดไปว่า ‪"งั้นรู้ไว้นะว่าถ้ามีใครเจ็บตัวอีก
‪ผมจะแฉข้อมูลนั้นทันที"
‪ทุกคนเงียบ
‪จบการประชุม และผมเดินออกมาคนเดียว
‪(ชั่วโมงที่ 52 ‪วันพุธ)
‪(ชั่วโมงที่ 53 ‪วันพุธ)
‪แคเรนหลับๆ ตื่นๆ
‪แต่เธอถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับคริสเติล
‪ครั้งแรกที่ฉันพูดได้ว่า "เธอตายหรือเปล่า ‪ฉันรู้ว่าเธอตาย บอกฉันมาสิ"
‪พวกเขาถึงยอมบอกว่าเธอเสียชีวิต
‪วันนี้ได้มีการระบุตัวผู้เสียชีวิตอีกราย
‪คริสเติล แคมป์เบลล์วัย 29 ปี ‪จากเมดฟอร์ด รัฐแมสซาชูเซตส์
‪เราไปรู้ว่าเกิดการเข้าใจผิด ‪เพราะมือถือของคริสเติล
‪ถูกนําไปใส่ในกระเป๋าแคเรน
‪มือถือที่อยู่ในกระเป๋าฉันเป็นของคริสเติล
‪ครอบครัวเธอโทรหา
‪พวกเขาถามหาคริสเติล ‪เจ้าหน้าที่ก็ตอบว่า "คริสเติลอยู่นี่"
‪แต่ที่จริงแล้วคนในห้องผ่าตัด ‪คือแคเรน ไม่ใช่คริสเติล
‪แฟนที่คริสเติลคบอยู่ตอนนั้น
‪เป็นคนที่เข้ามาในห้องผ่าตัด ‪แล้วระบุว่าฉันเป็นใคร
‪ผมนึกไม่ออกเลยว่า ‪ครอบครัวคริสเติลรู้สึกยังไง
‪ที่ไปนั่งรอตลอดทั้งคืน ‪คิดว่าคริสเติลไม่เป็นอะไร แต่แล้วจู่ๆ
‪พอหันกลับมาอีกที มันเหลือเชื่อจริงๆ
‪เราใจสลายกับการเสียชีวิตของคริสเติลลูกเรา
‪ลูกเป็นคนดีมาก
‪ทุกคนที่รู้จักเธอต่างรักเธอ
‪มันเป็นอะไรที่ทําใจยากมาก ‪ยากมากจริงๆ ถึงวันนี้ก็ไม่ได้ง่ายขึ้นเลย
‪ฉันยังไม่เข้าใจอยู่ดี
‪(คริสเติล แคมป์เบลล์)
‪มันทําให้ผมใจสลายเมื่อคิดถึง ‪เหยื่อผู้น่าสงสารที่เสียชีวิต
‪(มาร์ติน ริชาร์ด)
‪เรื่องนี้กลายเป็นแค้นส่วนตัวไปแล้ว ‪ผมอยากล่าตัวคนผิดมาให้ได้
‪แต่เช้าวันพฤหัสบดี
‪ท่านประธานาธิบดีโอบามากับภรรยาจะมาเยือน
‪(ชั่วโมงที่ 65 ‪วันพฤหัสบดี)
‪สํานักงานเราวิ่งวุ่นหาตัวคนร้ายกัน
‪แต่ผมก็ต้องมารับงานต้อนรับประธานาธิบดีอีก
‪ครั้งใดก็ตามที่ประธานาธิบดี ‪มาเยือนเมืองเรา ต่อให้เป็นวันที่ดีก็เหนื่อยมาก
‪เรามีตํารวจ 11 เขต ‪มีเจ้าหน้าที่ในเครื่องแบบประมาณ 1,800 คน
‪และผมต้องบริหาร ‪ให้พวกเขาอยู่ในที่ที่เป็นประโยชน์ที่สุด
‪ความสิ้นเปลืองทรัพยากร ‪เป็นปัญหาหนึ่งที่เรากังวลกันมาก
‪ครั้งนั้นเป็นการเตรียมการ ‪ต้อนรับประธานาธิบดีที่เข้มข้นที่สุด
‪เพราะมีภัยคุกคามต่อท่านประธานาธิบดีมากขึ้น
‪พวกเขาบอกว่าประธานาธิบดีโอบามาจะมาหาฉัน
‪จําได้ว่าฉันคิดว่า
‪"ฉันเพิ่งเสียเพื่อนไป ยังไม่พร้อมจะเล่าสู่กันฟัง"
‪"ฉันอยากอยู่เงียบๆ รักษาตัวไปคนเดียว"
‪เขาเดินเข้ามา เขาเป็นคนที่เด่นมาก
‪เขาพูดว่า "เราจะจับไอ้พวกสารเลวให้ได้"
‪พวกเขาคิดจะข่มขวัญเรา
‪ข่มขู่เรา
‪อยากทําให้ค่านิยมความเป็นอเมริกันสั่นคลอน
‪ตอนนี้มันก็น่าจะรู้แล้วนะว่าเลือกผิดเมืองแล้ว
‪บอสตันไม่กลัวหรอก
‪บอสตันไม่กลัว
‪และเวลานี้ในปีหน้า โลกจะกลับมา
‪สู่เมืองที่ยิ่งใหญ่ของอเมริกาแห่งนี้ ‪เพื่อวิ่งสุดชีวิตยิ่งกว่าเก่า
‪และส่งเสียงเชียร์ดังกึกก้อง ‪ให้กับบอสตันมาราธอนครั้งที่ 118
‪พนันได้เลย
‪ผมคิดว่าสุนทรพจน์ของเขาทรงพลังมาก ‪มันเพิ่มพลังให้กับทั้งสัปดาห์นั้น
‪ที่พวกเราทุกคนมารวมตัวกัน ‪เพื่อช่วยกันสืบสาวเหตุการณ์
‪ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่คนจะกลัวอะไรง่ายๆ
‪และผมคิดว่ามันเป็นตัวอย่างที่ดี ‪ของสิ่งที่เราควรทํา
‪เมื่อเจอสถานการณ์กดดัน
‪มันแค่เบี่ยงเบนความสนใจคน
‪แต่ผมคิดว่ามันเป็นประโยชน์ต่อชาวเมืองมาก
‪ในวันที่สี่ เกิดการรั่วไหลของข้อมูล
‪สื่อสํานักหนึ่งได้ภาพไป
‪สถานีสื่อบอสตันแห่งหนึ่งจะปล่อยรูป
‪สู่ประชาชนชาวอเมริกัน ‪ซึ่งมันทําให้ผมโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
‪คือว่าฉัน...
‪มันใหญ่เกินกว่าจะคุมได้
‪เราต้องตัดสินใจทําสิ่งที่ดีที่สุดที่ทําได้
‪ระหว่างที่สถานการณ์เปลี่ยนแปลง
‪ผ่านไปสี่วันแล้ว
‪ไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪และตอนนี้เราไม่มีเบาะแสที่ใช้ได้เลย
‪แค่รูปถ่าย
‪เราจึงตัดสินใจว่าทางเลือกที่ดีที่สุด
‪คือชิงเผยแพร่หลักฐานทางวิดีโอ ‪สู่ประชาชนชาวอเมริกันก่อนสื่อ
‪พูดตรงๆ นะ ผมโล่งอกที่จะทําแบบนั้น
‪มีใครคิดไหมครับว่า
‪"เอ็ดเป็นคนเดียวที่อยากเผยแพร่รูป"
‪ผมไม่มีวันทําแบบนั้น ‪ในการสืบสวนคดีใหญ่แบบนี้หรอก
‪ผมไม่รู้จริงๆ ว่ารั่วออกไปได้ยังไง
‪เย็นวันนั้น เราได้ข่าวว่า ‪มีการเตรียมการแถลงข่าวพิเศษ
‪แหล่งข่าวของผมบอกว่า ‪มีความก้าวหน้าครั้งสําคัญในคดีนี้
‪ถ้ามองด้านหลังดิฉันนะคะ ‪จะเห็นว่าพวกเขาเอาขาตั้งมาวาง
‪ดิฉันจะหลีกทางนะคะ ‪เพราะทางเจ้าหน้าที่กําลังเตรียมแถลงข่าวแล้ว
‪งานแถลงข่าวนี้มีสื่อไปกันตรึม
‪ตั้งแต่ทําอาชีพนี้มา ‪ผมไม่เคยเห็นห้องแถลงข่าวแน่นแบบนั้นเลย
‪ก่อนที่ผมจะเดินขึ้นเวทีไปแถลงข่าว
‪ผมไม่เคยรู้สึกกดดันขนาดนั้นมาก่อนเลยในชีวิต
‪เหมือนแบกโลกทั้งใบไว้บนบ่า
‪ตอนผมเป็นเด็ก แล้วก็ตอนที่เรียนกฎหมายอยู่ด้วย
‪ผมกลัวการพูดต่อหน้าคนจํานวนมาก
‪เล่นเกมเสี่ยงชีวิต ‪กับปืนที่มีกระสุนห้านัดยังจะดีกว่า
‪ให้ขึ้นไปกล่าวสุนทรพจน์บนเวที
‪แต่ผมรู้ว่าเป็นหน้าที่ผมที่ต้องแถลงวันนั้น
‪ผมเป็นคนเดียวที่จะขึ้นไปแถลง
‪และผมต้องทําให้ได้เพื่อเหยื่อทุกคน
‪สวัสดีครับ ผมริชาร์ด เดอลอรีเอร์
‪และผมเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ ‪ที่ดูแลสํานักงานบอสตันของเอฟบีไอ
‪คําแถลงข่าวครั้งนั้นเตรียมการอยู่นาน
‪ทางกระทรวงยุติธรรมต้องอ่านดูก่อน
‪เพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีคําไหน ‪ที่อาจเป็นผลเสียต่อการดําเนินคดีอาญา
‪หลังจากได้มีการวิเคราะห์รูปภาพ ‪วิดีโอ และหลักฐานอื่นโดยละเอียด
‪เราตัดสินใจเผยแพร่ภาพผู้ต้องสงสัยสองคน
‪เราเรียกพวกเขาว่า ‪ผู้ต้องสงสัยรายที่หนึ่งและรายที่สอง
‪ดูเหมือนพวกเขาจะรู้จักกัน
‪หากเห็นบุคคลในภาพ กรุณาแจ้งตํารวจ
‪หากรู้อะไรเกี่ยวกับการวางระเบิด ‪หรือบุคคลในภาพ
‪กรุณาโทรแจ้งเบอร์ที่อยู่ในภาพ
‪ด้วยความช่วยเหลือจากสื่อ ‪ภาพเหล่านี้จะถูกส่งตรง
‪ถึงมือของประชาชนนับล้านทั่วโลก
‪เราเชื่อว่าพวกเขามีอาวุธและอันตรายมาก
‪อย่าเข้าหาพวกเขา
‪และอย่าพยายามจับกุม ‪หากไม่ใช่ผู้รักษากฎหมาย
‪ขอบคุณมากครับ
‪หมวกดํา หมวกขาว
‪สองคนนี้คือคนที่เราตามหา ใช่อย่างแน่นอน
‪ทุกคนหยิบมือถือขึ้นมาทันที ‪ยกขึ้นมาถ่ายรูป
‪แล้วเผยแพร่ข้อมูลที่ได้รับมาสู่ประชาชนทันที
‪ทางเอฟบีไอได้ปล่อยภาพผู้ต้องสงสัยสองคน
‪ในคดีวางระเบิดบอสตันมาราธอน
‪นี่คือช่วงเวลาที่คนทั่วโลกเฝ้ารอคอย
‪ตอนนี้เราได้เห็นภาพกันแล้ว ‪ทางการขอความช่วยเหลือจากประชาชน
‪เห็นได้ชัดว่ามีจุดประสงค์ ‪เพื่อบีบผู้ต้องสงสัยออกมาจากที่ซ่อน
‪และเห็นได้ชัดด้วยว่าทางตํารวจกดดันกันมาก
‪เรามั่นใจว่า ‪ประชาชนจะระบุตัวมือระเบิดพวกนี้ได้
‪แล้วแจ้งให้พวกเราทราบ
‪พวกเขาคือผู้ร้าย ‪ที่อเมริกาต้องการตัวที่สุดคืนนี้ ดูครับ
‪วันนี้เอฟบีไอเผยโฉมหน้า ‪ผู้ต้องสงสัยหนึ่งและผู้ต้องสงสัยสอง
‪ผู้ต้องสงสัยสองคน ‪และเรียกร้องให้ประชาชนช่วยระบุตัวคนร้าย
‪ที่ทางการแจ้งว่ามีอาวุธและอันตราย
‪เจ้าหน้าที่สืบสวนอยากรู้ชื่อของบุคคลในภาพ
‪เพื่อนคนหนึ่งโทรมาหาผมตอนตีสาม
‪เขาส่งรูปหมวกขาวหมวกดํามาให้ผม
‪เขาบอกว่า ‪"เฮ้ย ไอ้นี่หน้าเหมือนโซคาร์เลยนะ"
‪ผมก็แบบ
‪"ก่อนอื่นเลยนะ รู้ไหมว่า ‪มันร้ายแรงแค่ไหนที่นายไปกล่าวหาเขา"
‪"รู้ไหมว่านี่กําลังพูดอะไรอยู่"
‪"นี่ไม่ใช่โซคาร์"
‪เราเป็นไลฟ์การ์ดด้วยกัน
‪เขาเป็นกัปตันทีมมวยปล้ํา
‪เด็กป๊อปสุดชิล
‪มันเหลือเชื่อมาก ‪จนผมโน้มน้าวเพื่อนว่าไม่ใช่เขาหรอก
‪แล้วบทสนทนาก็จบประมาณ ‪"เออ นายพูดถูก ไม่มีทางหรอกเนอะ"
‪ตอนนี้ผมต้องแบกตราบาปที่ได้รู้ว่า
‪เพื่อนคนที่ผมห่วงใยและไว้ใจ
‪ทําเรื่องนั้นลงไป
‪และผมรับไม่ได้จริงๆ
‪พอมองย้อนกลับไป ‪รู้สึกยังไงกับการเผยแพร่รูปครับ
‪รู้แบบนี้แล้วจะเก็บข้อมูลต่อไป ‪หรือว่าคิดถูกแล้วครับ
‪คือว่าฉัน...
‪สิ่งที่เกิดขึ้นมันเป็นสิ่งที่ ‪เราไม่ต้องการให้เกิดขึ้นเลย
‪คุณพระช่วย ทุกหน่วยตอบรับด้วย ‪มีเจ้าหน้าที่ถูกยิง ทุกหน่วย
‪มีระเบิดเสียงดัง!
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล