Ang ilang CCTV footage sa episode na 'to ay ginawa
base sa research at mga nakakita.
20 MINUTES PAGKATAPOS NG BOMBING
CHAPTER II THE AMERICAN DREAM
ABRIL 18, 2013
HOUR 74 HUWEBES
HOUR 75 HUWEBES
Magandang hapon. Ako si Richard DesLauriers,
at ako ay Special Agent na namumuno sa FBI Boston division.
Humihingi kami ng tulong sa publiko para kilalanin ang dalawang suspek.
Hindi ko alam noon, pero sa press conference sa Sheraton
sa gabi ng Huwebes, Abril 18, 2013,
nagsimula ang pinaka-matagal na 48 oras ng karera ko.
Sino man ay maaaring kilala ang mga 'to bilang kaibigan,
kapitbahay, katrabaho, o miyembro ng pamilya ng mga suspek.
Sobrang intense.
Kasi, sinasabi namin sa mga tao.
Sinasabi namin kung sino ang kinilala namin.
Nagpakita pa kami ng mga litrato.
'Di namin alam kung ano'ng mangyayari.
Delikado ito. Pipilitin ba namin sila?
Pipilitin ba natin sila?
Dahil wala kaming kakayahan na takutin sila.
Heto sila. Kinilala sila ng FBI bilang Suspek 1 at Suspek 2.
Nagsagawa ng tip line ang FBI at website para sa imbestigasyon na 'to.
Nagkaroon agad ng 40 milyon na hit ang website.
Sinasabing armado ang mga suspek at mapanganib.
Ang rebalasyon ng dalawan suspek ay dulot ng alarma sa imbestigasyon.
Tingin mo makikila sila mula sa mga kumakalat na litrato?
Oo naman.
Tingin ko mahuhuli nila ang mga ito.
Ginagawa nila ang trabaho nila. Kailangan nila ng panahon.
Oo naman. Mahuhuli sila ni Richard DesLauriers.
Natuwa ako nang ipakalat nila ang mga litrato
at naniniwala ako na makikita ito ng mga tao
at sasabihing, 'yan nga, nandito siya.
Pagkatapos niyon, wala kaming natanggap na tawag.
Wala, kahit isa.
- 'Di ako makapaniwala. - Umuwi ako nang gabing iyon.
At sinabi ko sa asawa ko,
"Makatatanggap tayo ng tawag na nakita nila ang mga ito."
At nakatanggap ako 'di inaasahang tawag.
MIT police. Naka-record ang tawag. Si Officer Sakov 'to.
Hi. May naririnig kaming ingay sa labas ng bintana namin.
Hindi naman putok ng baril. Pero maingay talaga.
May isang pulis doon na nasa loob ng kotse niya,
pero 'di namin alam kung ano'ng nangyayari.
Sige, titingnan namin.
Diyos ko. Bilisan mo! Lahat ng unit, sumagot.
Officer down. Lahat ng unit... Lokasyon. Officer down.
Natapos ang press conference,
at nakasakay ako sa bus na dumadaan sa Mass Avenue Bridge papuntang MIT.
At habang papalapit sa kabilang bahagi ng CambridgeSide,
tumingin ako sa kanan, at nakita ko na puno ng asul na ilaw.
Sasakyan ng pulis, ng patrol, na papunta sa Memorial Drive.
Isa ako sa mga nauna sa lugar, at punong puno ng galit.
May isang pulis na umiiyak.
Kinakausap ko ang mga pulis para malaman ang nangyari.
- May maibabalita ba kayo, sir? - Wala. Wala pa sa ngayon.
May tumawag sa akin.
Napatay ang isang pulis sa Cambridge.
Ibang siyudad ang Cambridge na may ibang jurisdiction.
Pero ang kuwento sa amin ay palpak na pagnanakaw lang ito.
Minsan lang na may mabaril na pulis sa lugar na iyon ng Boston.
Kailan pa may napatay na pulis sa Cambridge?
Hindi ito nangyayari sa campus. Hindi nangyayari sa komunidad na iyon.
May mali dito.
Mayroong hindi tama dito.
Kitang-kita mo na nakipaglaban siya.
Sinubukan nilang kunin ang baril niya.
Malinaw na assassination ito.
May retention holster siya kaya imposibleng makalabas siya.
Sinabi sa akin ni Ed Davis, "Tingin mo ito ang Black Hat at White Hat?
Sabi ko, "Mas malinaw nga kung ganoon."
Nakita ko ang ibang mga magulang na nag-aalala at natatakot.
Bawat minutong lumilipas, maraming buhay ang nalalagay sa peligro.
Kung sila nga ito, ano pa kaya ang gagawin nila sa susunod?
Noong gabi ng Abril 18,
minamaneho ko ang bago kong kotse
sa Charles River papuntang Cambridge side.
Alam kong may problema sa Cambridge dahil maraming
asul na ilaw at kotse ng pulis.
Nasa dalawampu.
Seryoso siguro ang nangyayari doon.
Dumating ako sa Amerika mula China noong 2009
para kumuha ng master's degree.
Gusto kong matutunan ang kultura ng Amerika.
Para malaman ang tungkol sa American dream.
Sabi noong ni Pangulong Obama, "Kahit sinong Amerikano kung tapat ka,
kung nagsisikap ka, karapatan mong magkaroon ng magandang kinabukasan.
'Yan ang iniisip ko. Kung magsusumikap ka lang sa sarili mo,
kung totoo ka sa sarili mo, gagandan ang buhay mo.
Sobra akong humanga sa mga magagandang kotse.
Kaya bumili ako ng una kong kotse.
Mercedes iyon.
Habang nagmamaneho ako, tingin ko astig ako.
Ayaw kong may lumapit dito.
Ayaw kong may ibang magmaneho nito. Para ko na itong anak.
HOUR 80 HUWEBES
Gamit ko ang bago kong kotse.
Naalala ko na may nag-text sa akin.
Kaya huminto ako sa kalsada na tinatawag na Brighton Avenue.
Nakatingin lang ako sa phone ko nang isa o dalawang minuto.
At nakita kong may tumigil na kotse sa likod ko.
Nagtaka ako.
Naisip ko, baka gusto lang magtanong ng daan.
At biglang kumatok sila sa pinto ng kotse.
Kaya binaba ko ng kaunti ang bintana, siguro ganito lang.
Pero gusto niyang buksan ko pa ang bintana.
Sobrang bilis. Wala na akong nagawa.
Sabi ko sa sarili ko, "Ano'ng nangyayari?"
Tinutukan ako ng baril.
Nanginginig ako sa takot.
Sabi ko, "Susundin koa ng lahat ng sasabihin mo."
"Huwag mo lang akong patayin."
Sinabi niya sa akin na papatayin niya ako kung gusto niya.
"Magmaneho ka lang."
At sinundan lang kami ng kotse sa likod sa buong byahe.
Napagtanto ko na papunta kami sa Watertown.
Dumaan kami sa isang bahay sa Watertown.
At gusto ng kuya niya na lumipat ako ng upuan.
Bumaba sila sa kotse.
Naisip na dapat na akong tumakbo,
pero kinuha nila ang susi at kinandado ang pinto.
At may nilipat sila na mga gamit sa kotse ko galing sa sasakyan nila.
Ilang kahon, sa tingin ko.
Bumalik sila sa kotse, at tatlo na kami doon.
Iyong kuya ang nagmamaneho.
At iniwan na lang nila ang kotse.
'Di ko alam kung ano'ng relasyon nila.
Ang isa sa kanila ay bata pa at mukhang estudyante,
pero mukha silang mga Amerikano.
Tinanong ako ng kuya kung kilala ko ba siya.
Sabi, "Hindi kita kilala."
Sabi niya, "Ako ang nagpasabog sa Boston Marathon."
"At may pinatay kaming pulis sa Cambridge."
Lintik. Parang...
Paano nangyari iyon?
Bakit ako?
Isang pulis ng Massachussets Institute of Technology ay binaril.
Nagtamo siya ng maraming tama ng bala.
Dinala siya sa ospital, at namatay.
Sabi sa akin, anim na beses silang nagpaputok sa sasakyan.
Isa doon ay tumama sa utak ng pulis.
Pagdating ko sa command post,
nalaman ko na napatay si Officer Sean Collier,
isang nakakalungkot na balita.
Sa tuwing may napapatay na pulis, sobra itong nakapanghihina.
At para patayin si Sean,
habang nasa loob ng sasakyan at ginagawa ang trabaho niya?
'Di 'yun nararapat sa kaniya.
Sabay kong naramdaman ang galit at kagustuhan na mahuli ang mga tao na 'to.
Tinalo tayo ng mga 'to. Nakalusot sila sa depensa natin.
Pagkatapos lumabas ang mga litrato,
malinaw na kumalat na ito. Na kilala na sila ng mga tao.
At para sa kanila, 'Walang mawawala sa amin."
Naisip mo ba na kung 'di inilabas ang mga litrato nila,
baka buhay pa si Sean Collier ngayon?
Sa totoo lang, kailangan nila ng isa pang baril.
'Yon ang plano nila, maging Huwebes man, Biyernes o Sabado.
Akala ko noon at sa tingin ko ngayon,
walang masamang naidulot ang magpapakalat ng litrato nila.
Sa nangyari, alam kong kasunod lang ito noong Lunes,
pero malaking tanong ito.
Tama ba ang ginawa natin?
May responsibilidad kami,
para maprotektahan ng mga tao ang sarili nila.
Isa itong aberya.
Pinapakita lang ng insidenteng ito na kahit ano pang paghahanda mo,
kahit pa subukan mo, 'di mo maiiwasang mangyari ang lahat.
At iyong ang nangyari.
HOUR 80 HUWEBES
Sa loob ng kotse,
nagsasalita sila ng ibang lengguwahe na 'di ko naiintindihan.
Tumigil kami sa isang bangko.
Lumabas iyong mas bata.
Ginamit nila ang card ko para kumuha ng pera.
Noong nasa kotse kami, tinanong ko siya,
"Papatayin mo ba ako ngayon?"
Doon niya sinabi na, "Hindi ka namin papatayin."
"Ibaba ka namin
sa isang lugar kung saan walang makakakita sa'yo."
Dapat ba akong maniwala sa mga mamamatay tayo na iyon?
Bakit nila ako pakakawalan?
Wala silang pakialam sa buhay ng ibang tao.
Siguro papatayin nila ako sa tabing kalsada.
Ang pamilya ko, mga magulang ko, mga kaibigan,
wala na akong pagkakataon na magpaalam sa kanila.
Tinanong nila ako, "Puwede ba ang kotse mo sa labas ng state? Gaya ng New York?"
Sabi ko, "Oo naman."
Naisip ko, baka pumunta sila sa New York at doon naman magpasabog ng bomba.
Alam ko na kung nasa kalsada kami sa New York lang sila titigil.
Sabi ko, paubos na ang gasolina ko,
kaya punuin muna natin ng gas ang kotse.
Naghahanap sila ng gas station na bukas pa,
pero lahat ay sarado na.
Sampung minuto lang, tumigil kami sa isang gas station sa Cambrige.
HOUR 80 HUWEBES
HOUR 81 BIYERNES
Lumabas iyong mas bata.
Nilagay ng kuya niya ang baril sa gilid ng pinto ng kotse.
Kung gusto kong tumakbo, makatakas sa kanila,
'yon na siguro ang huling pagkakataon ko.
Iyon ang pinaka-importanteng desisyon ng buhay ko.
At sinabi ko sa sarili ko, "Bahala na. Gagawin ko na."
Tapos...
At buti na lang, natanggal ko ang seatbelt ko,
nabuksan ko ang pinto at hinila ito.
Naramdam ko na sinusubukan niya akong hawakan gamit ang kanang kamay niya.
Muntik na talaga.
Ganito siyang kalapit.
Tumakbo ako sa kabilang kanto
sa isang gas station na bukas pa.
911, naka-record ito. Anong emergency mo?
Oo, nasa Mobile gas station ako. 816 Memorial Drive.
May isang customer dito sa loob,
at sinabi niya na may gusto daw bumaril sa kaniya,
at dito lang daw siya, at ayaw niyang lumabas.
Puwede ko ba siyang makausap?
Sila ang mga suspek sa pagsabog sa marathon.
Tulungan ninyo ako. May baril sila.
Nasaan sila?
Nasa Shell gas station sila, sa Memorial Drive.
- Nasa tapat sila ng gas station? - Oo.
Tumakbo lang ako. Puwede ba kayong pumunta rito?
Sir, papunta na sila diyan. Huminahon ka lang at manatili diyan.
- 'Di ko ibababa ang telepono. - Sige.
Oo, pakiramdam ko nanginginig ang boses ko.
Hindi ako makapagsalita.
Iyon na ang pinaka-matagal na dalawang oras ng buhay ko.
Natatakot pa rin ako sa tuwing naiisip ko 'yon.
'Yon na yata ang pinaka-mahirap na desisyon na nagawa ko sa buhay ko.
Habang nagpapatuloy ang buhay,
sa tuwing susubukan ko na 'wag...
isipin iyon.
Nagpapasalamat talaga ako na buhay pa ako ngayon.
HOUR 81 BIYERNES
Puno ng mga pulis ang MIT, naghahanap sa mga kahina-hinala.
Biglang nakatanggap kami ng tawag mula sa gas station sa Memorial Drive.
May isang lalaki doon,
dinukot daw siya, at sila ang mga bomber.
Sinabi ko na ang kotse ko
ay may tracking system.
Sinabi niya sa isang pulis, "Ang GPS number ay 1234567."
Sabi ng pulis, "Paano mo nasabi?"
Masaya ka sa una mong kotse. Natatandaan mo ang lahat.
At tanda niya sa utak niya ang GPS transmitter number.
Gusto ko talagang mahuli na nila agad ang mga tao na 'yon.
Itinawag ng pulis iyon,
at nakita nila ang kotse halos malapit lang sa Watertown.
Watertown Control sa lahat ng sasakyan.
May hinahanap kami na one, three, seven, Nobiyembre, zulu, one.
2013 Mercedes iyon. Kulay itim.
Kinuha ang sasakyan sa 816 Memorial Drive
sa Cambridge, ninakaw ito.
May dalawang Middle Eastern na lalaki. Isa ay nasa 5' 7".
Ang isa naman ay medyo maputi.
Nagserbisyo ako ng 30 taon bilang pulis sa bayang ng Watertown.
Ito ay ang nakaka-antig na bayan ng Boston,
maliit na bayan lang kami na may four square miles,
pero puno ito
ng higit 40,000 na tao na naninirahan sa bayan.
Magkaka-dikit lang kami. Maraming pamilya, may mga bata.
Sobrang ligtas na lugar iyon.
'Di ko masabi na muntik na akong
bumunot ng baril hanggang sa gabi na iyon.
Putok ng baril!
Totoo ang PTSD. Kakainin ka nito at papatayin.
Parang bagong buhay.
Noong 2013, sarhento ako
at 20 taon na ako sa ganoong posisyon.
Dumating ako sa police station, at binuksan ko ang radyo ko.
Nabalitaan ko ang tungkol kay Sean Collier, ang MIT pulis na pinatay.
Naisip, "Diyos ko, grabe naman ito."
Kaya pumunta ako sa kotse ko. Nagsindi ako ng sigarilyo,
at nakikinig ako sa police radio.
May tawag mula sa Cambridge P.D.
Kinuha nila ang phone number sa kotse
sa hinalang carjacking.
Nasa lugar ito ng Dexter Ave. Isang 2013 Mercedes.
Isang pulis ng Cambridge ang tumawag sa officer namin
at sinabing, "Uy, may ninakaw na kotse Cambridge."
"Sinusubaybayan namin, at nasa Watertown ito ngayon sa 93 Dexter Ave."
Sige, ano nga ulit ang plate number
at itsura ng sasakyan?
Itim na 2013 Mercedes.
Si Officer Joe Reynolds ang nandoon, at sabi niya, "Titingnan ko."
Umaandar na ang kotse.
Carjacking iyon. Ganoon ang sinabi. At baka raw armado sila.
Naisip ko, pagdating nila doon, dalawang bagay ang puwedeng mangyari.
Susundan namin sila gamit ang kotse o maghahabulan kami.
Ang alam lang namin iyon ang ninakaw na sasakyan.
Naisip ko, mga bata lang sila. Mapapahinto namin sila.
Susuko sila, o lalabas ng kotse at tatakas.
Kung lalabas sila ng kotse at makikipaghabulan sila,
puwede akong tumulong. Kaya nagmaneho na ako.
Umalis ako sa police station at sinundan sila.
Okay, roger. Nandito pa rin sa Laurel. Kumaliwa lang sa Laurel.
Dumating doon si Joe Reynolds, at nagkasalubong sila.
At dahan-dahan silang huminto.
Nagkita sila.
Nalaman namin na dalawa ang sasakyan ng mga suspek.
Kotse nila ang nasa unahan at may itim na SUV sa likod nito.
Nasa harap ko na sila. Papatigilin ko ba?
At sabi ko sa radyo, "Joey, 'wag mo silang pahintuin."
"Hintayin mo ako." Sabi niya, "Roger, Sarge."
Nasa likod ako ng sasakyan. Ilawan mo.
Sinusundan sila ni Officer Reynolds.
Hindi sila gaanong mabilis, at doon na tumigil ang itim na SUV.
At nang lumiko ako sa Laurel Street, doon na nagkagulo.
BIYERNES
Nagpapaputok ng baril ang suspek sa gitna ng kalsada.
Itinigil ko ang kotse ko. At boom, puno ng salamin ang mukha ko.
Putok ng baril. Lahat ng unit, sumagot kayo.
Nagpapaputok ng baril ang nasa sasakyan sa Cambridge.
Huling nakita sa Dexter Ave.
Nagpaputok ng baril sa Watertown.
Sabi niya, "Binabaril nila ako." Naisip ko, "Kailangan kong tumulong."
Mula sa 30 milyang takbo ko, naging 80 milya ito.
Mga putok ng baril!
Sabi ko, "Dapat akong kumilos."
Sabi ko, "Sasakay ako sa sasakyan."
"Patatakbuhin ko ito at patatamain ko sa kanila."
Sa ganitong paraan,
makikita ko kung ilan ang bumabaril sa amin. Kung ilan kami,
para masabi ko sa mga ibang pulis.
Sabi ni Reynolds, "Sarge, sino ang nagmamaneho ng 468?"
Papunta na sa kanila ang kotse ko. Hindi nila alam na walang tao.
Papunta lang ito sa kalsada.
Doon ko sila nakita na nasa likod ng Mercedes,
nakita ko sila na may binabato.
At nakita ko itong inihagis, at sabi ko,
"Nagbabato ng patpat ang bata na 'to."
At nang bumagsak ito, biglang... At ako ay...
Malakas na pagsabog!
Ano? Ibang klase ang linggo na ito.
Una, ang marathon bombing. Pinatay ang isang MIT pulis.
Ano pa'ng kamalasan ang darating ngayong linggo?
Sa mga oras na 'yon, habang nakatayo ako sa MIT,
bigla na lang nagkaroon ng kaguluhan.
At nakikita ang mga pulis sa radyo ng sasakyan nila.
Naririnig namin sa radyo, "Putok ng baril."
Mga putok!
Pumunta kayo rito. Kailangan namin ng tulong.
- Watertown, papunta na ang 8 sa inyo. - May kasama ring K9.
Cambridge to Watertown, may tatlong unit din kaming pupunta.
Bigla ko na lang naisip, "Magkaugnay ito. Sila na nga ito."
Naalala ko na binuksan ko agad ang ilaw at sirena at nagmadali sa Watertown.
Papunta ako sa Watertown,
at napaka-raming pulis at mga sasakyan nila ang papunta doon.
At sumunod lang ako sa kanila.
'Di ko alam ang nangyayari, pero nagmadali na rin ako.
Kung ano man iyon,
mukhang konektado ito sa mas malaking problema.
Dahil iniwan nila ang lugar kung saan pinatay ang pulis.
Nakita na namin siya. Naghahagis siya ng bomba sa amin.
Noong gabi, tumawag ang Chief of Department.
Sabi niya, "Comissioner, naghahagis sila ng bomba at binabaril kami."
At sabi ko, "Sino?"
Sabi niya, "Nakita na namin sila."
Sinagot ko ang phone, isa sa mga assistant ko,
at sinabi niya sa akin na tumakatas ang mga suspek namin,
at naghahagis sila ng bomba sa mga pulis ng Watertown.
At nang marinig ko iyon, sabi ko, "Pucha."
Ano ang lugar na 'yan?
Dexter at Laurel.
'Pag narinig mo ang mga sasakyan ng pulis, 'yon ang pinaka-masarap na pakiramdam.
Alam mong mas marami na ang armas. Mas marami na kaming panlaban.
Nagbabarilan sila sa harap ng bahay ko.
Umalis ka rito.
Tigil! Mag-ingat kayo. Sa kabila na kayo dumaan.
Doon na lang kayo.
Seryoso, pare.
Mga bomba na sumasabog. Mga pulis na bumabaril.
Talagang parang giyera.
May mga residente na lumabasa, at doon ako nakatakot.
Ako si Ryan. Ano'ng emergency mo?
Hi, nasa Watertown ako. Naririnig ko ang mga putok ng baril, at ang sabi...
Alam namin ang sitwasyon. Salamat.
911, recorded ang linyang ito. Anong emergency mo?
- May nagpapaputok yata ng baril... - 911, ano'ng emergency mo?
Hi. May narinig akong malakas na putok.
Ma'am, alam po namin. Salamat.
Isa sa mga residente, lumabas siya nang tatlong beses,
at sabi niya, "Kailangan ninyo ng tulong?"
At paulit-ulit kong sinabi sa kaniya, "Pumasok ka sa bahay!"
"Kung wala kang 40 cal ammo, pumasok ka na lang."
Tumigil ako at pumunta sa sulok mula sa Laurel Street.
Sinuot ko ang bulletproof vest ko.
At habang naglalakad ako sa kanto,
nakita ko sina Officer Reynolds at Sergeant MacLellan.
Nasa likod siya ng punon, bumabaril, at nagbibigay siya ng command.
Sumuko na kayo!
"Sumuko na kayo."
Pinapasuko nila ang mga 'to, at patuloy lang silang namaril.
Ang naisip namin nang oras na 'yon ay dalawang baril, muzzle flash.
At sa huli, nalaman namin na may isang handgun sila,
at ang pangalawang muzzle flash na nakita namin,
isa kanila ang nagsisindi ng pipe bomb.
'Yon ang pangalawang muzzle flash.
Ang huling bombang inihagis,
nakita ko siyang lumabas ng kotse, may hawak siya sa dalawa niyang kamay,
at nakita ko siya na...
Diyos ko!
Napakalakas na pagsabog, pero ang naaalala ko lang
ay may naghagis sa mukha ko ng isang white screen.
Maitim na usok, at para bang may mga bumabagsak sa'yo.
Matatalas na metal iyon.
Pressure cooker iyon.
Natanggal ang isa sa mga clip at hindi ito
umabot sa presyon gaya ng dapat.
Kaya kung pinuwesto niya ito imbes na hinagas,
siguro ay...
Nasaktan kaming lahat doon. Nasa gitna kami ng pagsabog.
Standoff iyon.
Kaya naisip ko na lumusot sa mga bakuran
at lapitan sila. Padapain sila.
Umakyat ako sa daanan, sa bakod,
sa bahay na iyon, isa pang bakod. Tumalon ako sa bakuran.
Doon ko sila nakita. Doon sila nagtatago.
Firearms instructor ako ng departamento.
Kaya asintando ako.
Tinutukan ko sila. Nagpaputok ako.
Alam kong may tinamaan ako. Walang reaksyon, kaya nagpaputok ako ulit.
Tinamaan ko siya, pero wala siyang reaksyon.
Siyam na beses ko siyang binaril. At hindi lang sa hita niya.
Binaril ko siya sa paa. Pero 'di pa rin bumagsak.
Doon niya nalaman na nandoon ako, at tumakbo siya.
Magkaharap kaming dalawa, kaunti lang ang layo niya, nagbabarilan kami.
Buti na lang, pinalibutan nila ako. Para bang Pulp Fiction iyon.
Mamatay ka, hayo ka!
Bigla na lang nasira ang baril niya.
'Di ko alam kung naubusan na ba siya ng bala.
Halos 'di siya makapaniwala na 'di na siya makabaril.
At tumigil siya, tumingin sa baril niya, tumingin siya sa akin.
Nagkatinginan kami, at hinagis niya ang baril niya, tumama sa balikat ko.
Bumagsak ito.
At lumingon siya sa amin, binabaril namin siyang lahat,
at umatras siya sa amin.
Wala na akong bala, pero 'di niya alam 'yon.
Tumayo ako at sinabi ko, "Papatayin kita. Dumapa ka."
At siya ay... Walang pakialam.
Nakatingin lang siya at papalapit sa akin.
Kaya tumakbo ako sa kaniya at sinunggaban ko siya.
Bumagsak na siya.
At talagang lumalaban siya sa amin. Siguro ay dala ng mga pangyayari.
Wala nang bala ang baril ko, pero hawak ko pa rin ito.
Kaya sabi ko, "Itutumba ko siya."
Sinubukan kong patumbahin ang batang 'yon.
Pinosasan siya ni Sargeant Pugliese at pinipigilan ko lang siya.
Gusto ko talaga siyang patumbahin. Para 'di kami mahirapan.
Para maiwasan din na mamatay kami.
Nakatingin si Officer Reynolds sa kalsada at sabi niya,
"May sumakay sa SUV. Lumiko sila."
Papalapit sa amin!
Tumingin ako, at nasa mukha ko na ang headlight.
"Sarge, tabi." At tinutulak ko.
Hinayaan ko lang. At naramdaman ko ang hangin ng sasakyan sa mukha ko.
Nakita ko ang mga gulong sa harap papunta sa suspek.
Tumalon siya sa pagitan ng undercarriage at ng simento,
at kinaladkad siya ng 20, 25 talampakan.
Parang whack-a-mole.
Malamang na 40 milya bawat oras ang takbo,
at napakarahas nito.
Kakaalis lang ng suspek sakay ng SUV. Nasagasaan niya ang kasama niya.
Tinamaan ng kotse ang katawan niya mula sa ilalim nito.
Bumangga ang kotse sa sasakyan ng pulis na nakatigil doon.
At narinig namin ang ingay ng kotse na gustong kumalas sa pagkakabangga.
At nakaalis siya, nagpatakbo ng mabilis.
Nagkaroon ng putukan ng baril sa mga kararating lang na pulis.
At nagmadali siya sa intersection, at nakatakas siya.
Tabi.
Dumatin ako sa pinangyarihan. Madalim.
Sobrang gulo. Nagsisigawan ang mga pulis.
Nang dumating ako, napakaraming pulis kahit saan.
Naririnig mo na may barilan. Bomba na inihagis sa mga pulis.
Grabe talaga.
Bigla na lang may makikita kaming pulis na tumatakbo sa kalsada.
At pupuntahan namin sila.
Kailangan pala naming sundan kung saan nagpunta ang Mercedes SUV.
At nakasalubong namin ang SUV sa kalsada.
Bukas ang pinto. Walang tao.
Sabi ko sa sarili ko, "Hindi ko magagawa 'to."
"Kailangan kong ayusin 'to. Dapat akong mag-isip ng plano."
Oo, nakakadismaya na nakatakas siya, pero naisip ko na mahuhuli siya
kaagad pagkatapos nito.
Sa dami ng pulis sa lugar, at nakatakas pa rin ang suspek,
sobra itong nakakahiya para sa mga pulis.
Kailangan namin ng ambulansya sa Laurel at Dexter para sa suspek.
Binaril at nasagasaan.
At masama ang kalagayan ng bata.
Nasugatan siya sa braso hanggang sa hita, malala talaga.
Buhay pa siya.
Sinira nila ang damit niya
at sinakay sa ambulansya.
Ginamot nila siya, at umalis na sila.
Dinala siya sa Boston hospital, isang malaking trauma center.
HOUR 81 BIYERNES
Lumabas ako ng kotse, at may federal agent doon,
sabi niya, "May hindi pumutok na bomba sa sahig."
Isa sa mga fuse pipe bombs ay nasa sahig lang.
Puro tama ng bala sa kapaligiran. Sa mga stop sign,
sa gilid ng mga bahay. Mga baril sa kalsada.
Ang talagang kinagulat ko ay ang pressure cooker sa kotse.
Talagang MO ng mga Marathon bombers.
Sabi ko, "Diyos ko. Sila nga ito."
Lumapit sa akin ang isa sa mga SWAT. "Sarge, alam mo kung sino ang mga 'to?"
Akala ko tinatanong niya ang pangalan...
Sabi ko, "Hindi taga Watertown ang mga 'to."
May mga tao doon.
Tanong nila, "Alam ninyo kung sino ang mga 'to?"
"Mga carjacker." "Hindi, sila ang mga Boston Marathon bombers."
Umalis ka rito.
"Sila ang mga Boston bombers."
"Mga Marathon bombers." At sinabi niya, "Hindi, ninakaw na kotse lang."
Ang mga pulis na nakipagbarilan ay walang alam sa taong nahuli nila.
Lintik. At naisip ko, "Bomba,
lahat ng bala. Naisip ko na dapat iyon kanina pa."
Pero hindi ako detective. Isa lang akong patrolman.
Hindi ako pulis. Naiintindihan ko na maraming peligro
sa iba't ibang sitwasyon,
pero para bumaril at bumaril ng 210 na beses mula sa pulis.
Nilalagay mo sa pahamak ang mga inosenteng buhay.
Nakapanayam ko ang ng lalaking muntik nang mapatay ang anak.
Natutulog ang bata sa kuwarto
kung saan tumama ang bala na may kaunting layo lang sa ulo ng bata.
Masuwerte lang ang mga tao sa bahay nila na 'di sila nasugatan o napatay.
Ang hinahanap natin ngayon ay ang suspek na may pagkakakilanlan
bilang Suspek 2, isang puting indibidwal
na sangkot sa pangbobomba noong Lunes sa Boston Marathon.
Nabaril ba ang Suspek 1?
- Tama. - Buhay pa ba siya?
- Ang Suspek 1 ba... - 'Di pa natin alam ang pangalan.
Buhay ba siya?
Patuloy pa rin ang imbestigasyon namin.
'Di pa namin masasabi ang pagkakakilanlan sa mga suspek.
Kumukuha na kami ng impormasyon sa mga taong nakatira rito.
Dapat silang manatili sa bahay at 'wag buksan ang pinto
kung hindi ito mga pulis.
May hawak kaming isang suspek.
Sinabi sa akin na nahuli siya sa pinangyarihan.
Namatay siya sa ospital.
Kaya kailangan naming makilala ang suspek para malaman kung sino sila.
Pumunta kami sa ospital, at kinuha ang fingerprints niya.
Alam namin na isa siya sa mga bombers.
Iniisip namin, sana ay makita namin siya sa database.
Kung malaman namin kung sino siya,
ang impormasyong iyon ay magtuturo sa amin sa isa pang suspek.
Tiningnan namin ang fingerprints niya sa maraming federal database
para makilala ang indibidwal na ito.
At may nakita kami.
Tamerlan Tsarnaev ang pangalan niya.
Tamerlan Tsarnaev.
Kaagada naming pinroseso ang lumabas sa database
para unawain ang pagkatao niya.
Nagkaroon ng napakalaking daloy ng impormasyon.
Nalaman namin na Chechen national siya,
ilang taon na siyang naninirahan dito sa Cambridge.
Malaking hakbang iyon sa imbestigayon namin.
HOUR 82 BIYERNES
Nasa command post ako.
Bumukas ang pinto, at pumasok si Rick DesLauriers.
Galit siya. Halatang pagod na pagod siya.
Sabi niya, "Kilala namin 'to. Inimbestigahan na namin siya noon."
Nagulat ako, at sabi ko, "Paano mo siya nakilala noon?"
Sabi niya, "Nakatanggap kami ng report mula sa FSB,
ang Russian intelligence service, na ang taong ito ay terorista."
May naunang Guardian lead.
Guardian assessment ang pinakamababang lebel ng imbestigasyon
na ginagawa ng FBI sa national security subject.
'Yon ay kapag nakakuha ka ng 'di tiyak na impormasyon na dumadating sa'yo.
Tinanong daw nila siya, tiningnan ang impormasyon na nakuha nila,
at isinara ang kaso.
Sabi ko, "Hawak pa ba ninyo ang impormasyong ito?
Bakit 'di ninyo sinabi na nandito pala ang mga ito?"
Wala sa Guardian assessment ang makapagpapaniwala sa amin
na magpapasabog ng bomba si Tamerlan Tsarnaev sa 2013 Boston Marathon.
Nadismaya ako at nagulat.
Lagi sinusubukan ng mga pulis na hanapin
ang mga taong gumawa ng krimen o pinaghihinalaan na gagawa ng krimen.
'Di 'yon ang gusto kong gawin. Gusto kong maintindihan ang kuwento.
Hindi ka pinanganak na demonyo para magpasabog sa marathon
at pumatay ng walong-taong-gulang.
Dapat nating malaman paano ito nangyari.
Paano siya nakarating dito?
Kaya nandito ako. 'Yon ang gagawin ko.
Oras-oras,
ang tunog ng mga baril ng mga Russian ay nasa border area.
Nakatutok sila sa mga militanteng Chechen.
CHECHNYA
Noong 1990s, ang tingin ng lahat sa mga Chechen ay kawawa,
at handa ang United States na bigyan sila ng refugee status
sa mga gustong tumakas sa pang-uugis.
Anzor Tsarnaev, tatay ni Tamerlan, ay may American dream dahil sa Hollywood
at nagpagisip-isip na 'yon ang gusto niya.
Pumunta siya sa Amerika kasama ang asawa at apat na anak niya.
Lumipat sila sa maliit na aparment sa lugar ng Boston.
Sa puntong ito, teenager si Tamerlan.
Natutunan niya ang boxing sa Kyrgyzstan, at sobra siyang talentado.
Nakita iyon ng tatay niya, at gusto niya siyang maging kampeon.
Panoorin ninyo ang magaling na ito na magiging kampeon.
JOHN ALLAN BOXING TRAINER NI TAMERLAN
Una kong nakilala si Tamerlan noong 2008.
Tatay niya ang nagsanay sa kaniya. Sobrang intense na tao.
Sinanya niya siya na maging magaling. Kaya si Tamerlan, determinado siya.
Hanga ako sa determinasyon niya.
At magaling talaga siya sa ring.
Mga ginoo at binibini, Tamerlan Tsarnaev!
Para siyang malaking tao na nakikipaglabang sa mga bata.
Isang taon bago ang Olympics, sobrang ganda ng pinakikita niya.
Naipanalo niya lahat ng laban niya.
Ang nanalo! Si Tamerlan Tsarnaev!
Ipagyayabang ni Anzor Tsarnaev sa kanyang mga kaibigan,
"Ang anak ko ay papasok sa US Olympic boxing team."
Hindi lang ako naniwala na makakasali siya sa Olympics,
pero malaki ang tiyansa niya na makakuha ng medalya.
- Excited ka na? - Oo. Bakit hindi? Alam mo 'yon?
Pero nalaman namin
na hindi siya makakasali sa Olympic tryouts.
Buong araw na iyang kanang kamay mo.
Left hook pagbaba ng kanang kamay niya.
Ang pagbabago ng rule ang dahilan.
Para makasali sa Olympic team, dapat ay US citizen ka.
At si Tamerlan, hindi siya citizen.
Kung paano niya sinabi ang sitwasyon niya sa Olympics
ay na nagbago sa, "Muslim ako. Ayaw nilang dalhin ko ang bandila ng US,
kaya imposible na iyon."
Sabi ko, "Sa propesyonal ka na lang. Mas marami pa doon at..."
"Hindi na. Muslim ako, at wala na akong magagawa doon."
Sa puntong iyon, makikita mo na ang pagkadismaya niya.
Mas lalo lumalim ang relasyon niya sa kaniyang relihiyon.
Isang beses, may speaker kami, at ang pinaguusapan ay si Martin Luther King.
Kung ano'ng pinanindigan niya. Anong klaseng tao siya.
Tumayo si Tamerlan at sumigaw.
"Bakit natin ipagdiriwang si Martin Luther King? Hindi siya Muslim."
'Ang Propeta lang natin dapat ang kinikilala natin."
Para kanino man, habang sa sermon na iyon, para ipakita ang pagkadimaya mo,
nakakahiya iyon para sa lahat.
At 'di palaging nangyayari.
Retorika si Tamerlan tungkol sa Zionist conpiracies na nagiging animated.
Tingin ko ginamit ni Tamerlan ang Islam
para bigyang-katwiran ang pagkadismaya sa nangyayari sa buhay niya.
Ang ideya na, "Hindi tayo nabigo."
"Ang lipunan na ito laban sa mga Muslim, laban sa atin."
Sinasabi niya na ang mga Muslim ay tinatapakan lang ng mga taga-West,
kinukuha ang langis nila.
Ang Israel at mayayamang Jews ang nasa likod nito.
Isang pandaigdigang pagsasabwatan.
Nagsimula na siyang makihalubilo sa relihiyon niya.
May suot siyang skull cap at malagong balbas.
2 TAON BAGO ANG BOSTON BOMBING SEPTIYEMBRE 11, 2011
Sa oras na 2:30 p.m. ngayon,
pumunta ang Waltham pulis dito sa 12 Harding Avenue.
May tatlong bangkay. Sobrang nakasusuklam ang paligid.
Ito ay tuloy-tuloy na imbestigasyon.
Dalawa sa mga biktima ay tumira malapit sa Cambridge, Mass.
Ang ikatlong biktima ay si Brendan Mess, 25 taong gulang
Siya ay lokal na mixed martial arts fighter.
Matalik na kaibigan ni Tamerlan si Brendan Mess noon.
Sabay silang pumupunta sa gym. Alam kong lumalabas din sila.
Kinabukasan, dumating si Tamerlan sa gym.
Sabi ko sa kaniya, "Nakakalungkot ang nangyari kay Brendan.
Hindi ako mapalagay sa sagot niya.
Sabi niya, "Gumagawa ka ng masama, nagbebenta ng droga,
ganoon talaga ang mangyayari sa'yo."
Tapos biglang nawala si Tamerlan,
at pagbalik niya, iba na siya.
BOSTON
Pumunta si Tamerlan sa Dagestan noong summer ng 2012.
DAGESTAN
Nakakuha ng memo ang FBI mula sa FSB, ang Russian Security Service.
Na-record ang phone call ni Tamerlan at sinasabi ang salitang Jihad.
At 'yon ang nagtulak sa Guardian screening niya.
Pero sinasabi ng FBI na wala naman siyang pagbabanta.
Pinalaya siya.
HOUR 82 BIYERNES
Nang makilala namin si Tamerlan,
'di namin alam kung may bomba pa ang mga kasamahan niya.
Tiningnan namin ang background niya, kaibiga at pamilya niya.
Nalaman agad namin na ang kapatid niya ay si Dzhokhar Tsarnaev.
Nakuha namin ang driver's license niya.
Itinugma namin iyon sa mga larawan mula sa pambobomba.
Sa puntong iyon, alam naming siya ang pangalawang bomber.
Ang Black Hat ay si Tamerlan Tsarnaev. At si Dzhokhar ay ang White Hat.
Kapatid niya iyon.
Kailangan naming mahanap si Dzhokhar sa lalong madaling panahon.
At sinimulan na namin ang paghahanap sa pangalawang suspek.
In-activate namin ang grid search sa Watertown.
Tactical mode sila,
20 block out sa bawat direksyon mula sa Mercedes na iyon,
ang kotseng itinapon nila matapos ang carjacking.
Naghahanap kami ng bahay-bahayan, mula sa gitna.
Nasa bahayan ba siya? Nakalabas ba siya? Nakauwi na ba siya? Nasaan siya?
Marami na akong karanasan sa ganito.
Minsan nakakalusot sila, at may panahon din na nahuhuli sila.
At umaasa akong ito na ang huli.
Pero dalawa o tatlong oras na, wala pa kaming nakikita.
Bawat minutong lumilipas may posibilidad na makatakas siya.
Nakakatakot na oras iyon ng imbestigasyon.
'Di namin alam kung gaanong kalaking grupo ito.
Inaasahan na namin ang mas malaki pang pangyayari
na maaaring umatake.
Pinakamalaking manhunt iyon, 'di pa nagagawa sa kasaysayan ng US.
Manatili ang lahat sa bahay.
Nasa lockdown ang bayan. Hindi pa ito nangyari dati.
Ilang daang pulis ang nagkalat sa kalsada para sa isang lalaki
na pinaghihinalaang terorista na pumunta rito para pumatay ng tao.
Tagapagsalin ng Subtitle: Vyenna Mae Suerto