NIEKTÓRE NAGRANIA WIDEO ZOSTAŁY ODTWORZONE NA PODSTAWIE BADAŃ I RELACJI ŚWIADKÓW.
20 MINUT PO ZAMACHACH BOMBOWYCH
AMERYKAŃSKA OBŁAWA:
SPRAWA ZAMACHOWCÓW Z MARATONU BOSTOŃSKIEGO
ROZDZIAŁ 2: AMERYKAŃSKI SEN
18 KWIETNIA 2013
HOTEL SHERATON GODZINA 74. - CZWARTEK
GODZINA 75.
Dzień dobry. Richard DesLauriers,
agent specjalny dowodzący wydziałem FBI w Bostonie.
Dziś prosimy o pomoc w zidentyfikowaniu podejrzanych.
GŁÓWNODOWODZĄCY AGENT SPECJALNY FBI
Wtedy tego nie wiedziałem, ale tamta czwartkowa konferencja
z dnia 18 kwietnia 2013 roku
rozpoczęła najtrudniejsze 48 godzin w mojej karierze.
Ktoś zna tych ludzi jako przyjaciół,
sąsiadów, współpracowników lub członków rodzin podejrzanych.
To było poważne.
Teraz mówimy to ludziom.
Mówimy im, kto został zidentyfikowany.
Pokazujemy im zdjęcia.
Nie wiemy, co się wydarzy.
To było ryzykowne. Wymuszamy coś?
Zmuszamy do działania?
Teraz nie mamy jak ich podejść.
Oto oni. FBI nazywa ich „Podejrzany 1” i „Podejrzany 2”.
FBI uruchomiło dla tej sprawy specjalny numer i stronę internetową.
Na stronie momentalnie odnotowano 40 milionów wejść.
Podejrzani mogą być uzbrojeni i niebezpieczni.
Ujawnienie dwóch podejrzanych nadaje śledztwu nowy wymiar pilności.
Uważacie, że rozpoznają ich po tych opublikowanych zdjęciach?
Oczywiście.
Na pewno ich złapią.
Robią, co mogą. Ale to potrwa.
Wiesz co? Richard DesLauriers ich załatwi.
Ulżyło mi, że zdjęcia zostaną upublicznione,
i mocno wierzyłem, że społeczność je zobaczy
i powie, że to jest ten i ten, i przebywa tu i tu.
Zaraz po tym nikt do nas nie zadzwonił.
Zupełnie nikt.
- Nie do wiary. - Poszedłem do domu.
Powiedziałem żonie:
„W nocy dostaniemy telefon, że ktoś zidentyfikował tych gości”.
Ale dostałem taki, którego się nie spodziewałem.
MIT - INSTYTUT TECHNIKI W MASSACHUSETTS
Policja. Rozmowy nagrane. Funkcjonariusz Sakov.
Dobry wieczór. Za oknem słychać jakieś hałasy.
Nie brzmią jak strzały. Ale to są urywane, szybkie dźwięki.
Zdaje się, że w pobliżu jest policjant w samochodzie,
ale nie wiemy, co się dzieje.
Dobrze. Sprawdzimy to.
Boże. Szybko! Do wszystkich jednostek.
Ranny funkcjonariusz. Wszystkie jednostki... Lokalizacja. Ranny funkcjonariusz.
GODZINA 79. CZWARTEK
GODZINA 80.
Po konferencji
wracam autobusem, przejeżdżam przez most Mass Avenue w kierunku MIT.
I gdy idę na drugą stronę centrum CambridgeSide, patrzę w prawo
i wszędzie widzę niebieskie światła.
Wozy policyjne i patrolowe pędzą ulicą Memorial.
Jestem jednym z pierwszych na miejscu. Wyczuwa się tam złe emocje.
Jeden z policjantów płakał.
Rozmawiałem z policją, próbując ustalić, co zaszło.
- Powie nam pan coś? - Nie. Teraz nic.
Ktoś zadzwonił.
W Cambridge zabito policjanta.
Cambridge to inne miasto pod inną jurysdykcją.
Ale usłyszeliśmy, że to był nieudany napad.
Zastrzelenie policjanta z kampusu w okolicy Bostonu to rzadkość.
Kiedy ostatnio zginął tam gliniarz?
W tym kampusie ani w tej społeczności to się nie zdarza.
Coś tu nie gra.
Coś jest bardzo nie tak.
Widać, że toczyła się walka.
Chcieli zdobyć jego broń.
To było oczywiste zabójstwo.
Kabura uniemożliwiła jej wyciągnięcie.
Ed Davis mówi: „Myślisz, że to Czarna i Biała Czapka?”.
Ja na to: „To miałoby sens”.
Widziałem ludzi z wyrazem troski i strachu na twarzach.
Z każdą minutą ryzykujemy kolejne życia.
Jeśli to oni, to jakie inne piekło nam zgotują?
Wieczorem 18 kwietnia
jechałem moim nowym autem
wzdłuż rzeki Charles po stronie Cambridge.
Wiem, że coś się dzieje, bo było tam dużo radiowozów na sygnale.
Może dwadzieścia.
Musiało dojść do czegoś poważnego.
PRZEDSIĘBIORCA
Przyjechałem do Ameryki z Chin w 2009 roku,
by zdobyć tu tytuł magistra.
Chciałem poznać amerykańską kulturę.
Dowiedzieć się o amerykańskim śnie.
Prezydent Obama powiedział kiedyś, że każdy uczciwy Amerykanin,
jeśli będzie ciężko pracował, zasługuje na świetlaną przyszłość.
Też tak uważam. Jeśli ciężko popracujesz nad sobą
i będziesz ze sobą szczery, będziesz miał lepsze życie.
Fascynowały mnie ładne samochody.
Kupiłem swoje pierwsze auto.
To był mercedes.
Gdy go prowadziłem, czułem się kozacko.
Nie chcę, żeby ktoś się do niego zbliżał.
Nie chcę, by ktoś inny prowadził. To moje dziecko.
GODZINA 80. CZWARTEK
Jechałem moim nowym autem.
Przypomniałem sobie, że dostałem SMS.
Postanowiłem zatrzymać się na ulicy Brighton Avenue.
Przez minutę lub dwie skupiałem się na telefonie.
Zobaczyłem, że za mną zatrzymuje się samochód.
To było trochę dziwne.
Pomyślałem, że może ktoś chce zapytać o drogę.
Potem zapukał od strony pasażera.
Opuszczam trochę szybę, może tyle.
Chce, żebym opuścił ją bardziej.
Bardzo szybko. Nie miałem czasu na reakcję.
Pomyślałem: „Co się, kurna, dzieje?”.
Wycelował we mnie broń.
Cały się trząsłem.
„Zrobię wszystko, co mi każesz.
Ale mnie nie zabijaj”.
Powiedział, że może mnie zabić, kiedy zechce.
„Ruszaj”.
Samochód z tyłu jechał za nami przez całą drogę.
Zauważyłem, że jedziemy do Watertown.
Podjeżdżamy pod dom w Watertown.
A starszy z nich chce, żebym usiadł po stronie pasażera.
Obaj wysiadają z samochodu.
Pomyślałem, że może ucieknę,
ale wyjęli kluczyk i zamknęli drzwi.
Potem przenieśli coś z tego drugiego auta do mojego.
Chyba kilka pudeł.
Wrócili do auta i było nas trzech.
Prowadził ten starszy.
Zostawili swoje auto.
Nie znałem ich relacji.
Jeden z nich był dużo młodszy, wyglądał na studenta.
Ale obaj wyglądali na Amerykanów.
Starszy spytał, czy wiem, kim on jest?
Odparłem, że nie.
„Wysadziłem bomby podczas maratonu.
I właśnie zabiliśmy policjanta w Cambridge”.
O cholera.
Jak to możliwe?
Dlaczego ja?
Postrzelono policjanta z MIT.
Strzelano do niego wiele razy. Zabrano go do szpitala, gdzie zmarł.
Powiedziano mi, że strzelili sześć razy.
Jeden pocisk przebił mózg tego policjanta.
Gdy tam dotarłem,
dowiedziałem się o zabójstwie Seana Colliera,
co było tragiczną wiadomością.
Gdy ktoś z policji ginie, jest to druzgocące.
By zabić biednego Seana,
gdy siedział w aucie i wykonywał niewdzięczną robotę?
Nie zasłużył na to.
Poczułem połączenie gniewu i pośpiechu, by ich dopaść.
Ci goście nas pokonali. Sforsowali nasze linie obrony.
Po upublicznieniu tych zdjęć
stało się jasne, że oni zostali wypłoszeni. Że byli znani.
I działali, jakby nie mieli nic do stracenia.
Myśli pan, że gdyby nie te zdjęcia,
Sean Collier wciąż by żył?
Szczerze mówiąc, potrzebowali kolejnej broni.
I tak by to zrobili. W czwartek, piątek czy sobotę.
Myślałem wtedy i myślę dziś,
że nie było żadnych przeciwwskazań do opublikowania tych zdjęć.
Biorąc pod uwagę to, co się stało, wiem, że to musztarda po obiedzie,
ale to słuszne pytanie. Czy to było dobre podejście?
Mieliśmy zadbać o to,
żeby społeczeństwo mogło się bronić.
To anormalne.
To zdarzenie dowodzi, że bez względu na to, co robisz,
nieważne, jak bardzo chcesz temu zapobiec, nie powstrzymasz wszystkiego.
Myślę, że tak właśnie było.
GODZINA 80. CZWARTEK
W samochodzie
używają innego języka, którego nie rozumiem.
Stajemy przy banku.
Młodszy wysiada z auta.
Używają mojej karty, by zdobyć gotówkę.
Pamiętam, że gdy siedzieliśmy w aucie, zapytałem,
czy mnie zabiją.
Wtedy powiedział: „Nie zabijemy cię. Zawieziemy tylko gdzieś daleko,
gdzie nikt cię nie znajdzie”.
Mam wierzyć tym dwóm mordercom?
Dlaczego mieliby mnie puścić?
Nie dbają o życie innych.
Pewnie zabiją mnie na poboczu autostrady.
Moja rodzina, rodzice, przyjaciele...
nie miałem okazji się z nimi pożegnać.
Zapytali, czy mogę wyjeżdżać poza stan? Do Nowego Jorku?
Odparłem, że tak.
Wtedy zrozumiałem, że pewnie jadą przeprowadzić kolejny zamach.
Wiem, że skoro jedziemy autostradą, to do samego Nowego Jorku.
Powiedziałem, że zostało mi tylko ćwierć baku,
więc trzeba będzie zatankować.
Jechali, szukając czynnej stacji benzynowej,
ale wszystkie były zamknięte.
Dziesięć minut później byliśmy na stacji w Cambridge.
GODZINA 80. CZWARTEK
GODZINA 81. PIĄTEK
Młodszy wysiada z auta.
Starszy odłożył broń do kieszonki w drzwiach.
Jeśli chcę od tego uciec,
jest to pewnie moja ostatnia szansa.
To najważniejsza decyzja w moim życiu.
Wtedy mówię sobie: „Pieprzyć to. Zrobię to”.
Potem...
Na szczęście udało mi się odpiąć pas,
otworzyć auto i pociągnąć za klamkę.
Czułem, że chciał mnie złapać prawą ręką.
Czułem, że był bardzo... blisko.
Tak blisko.
Przebiegłem przez ulicę
do innej otwartej stacji benzynowej.
Numer alarmowy. Co się stało?
Dzwonię ze stacji benzynowej. Memorial Drive 816.
Do środka wszedł pewien klient.
Powiedział, że ktoś chciał go zastrzelić.
Jest tu w środku i nie chce wyjść.
Mogę z nim porozmawiać?
To podejrzani o wybuch podczas maratonu.
Pomóż mi, proszę. Mają broń.
Gdzie oni są?
Są na stacji benzynowej Shell przy Memorial Drive.
- Są przed stacją benzynową? - Tak.
Uciekłem. Udało mi się uciec. Możecie przyjechać?
Już odjechali. Proszę oddychać i zostać na miejscu.
- Zostanę z panem na linii. - Dobrze.
Słyszę, że drży mi głos.
Nie mogę mówić.
To były najdłuższe dwie godziny w moim życiu.
Wciąż czuję się okropnie, gdy o tym myślę.
To była najtrudniejsza decyzja, jaką kiedykolwiek podjąłem.
W miarę upływu czasu
po prostu staram się...
nie skupiać na tym.
Doceniam to, że wciąż żyję.
GODZINA 81. PIĄTEK
Zalaliśmy obszar MIT funkcjonariuszami, szukając czegoś podejrzanego.
Nagle dzwoni do nas ktoś ze stacji benzynowej przy Memorial Drive.
Był tam facet,
który twierdził, że porwali go zamachowcy.
Powiedziałem im, że mój samochód
ma system namierzania.
Powiedział do policjanta: „Numer GPS-u to 1234567”.
Ten na to: „Skąd to wiesz?”.
Tak się cieszyłem z tego auta. Pamiętałem wszystko.
Dosłownie z pamięci podał numer nadajnika GPS.
Chciałem, by jak najszybciej ich złapali.
Funkcjonariusz zgłosił to
i niemal od razu namierzyli samochód w Watertown.
Centrala Watertown do wszystkich.
Cambridge szuka jeden, trzy, siedem, N, Z, jeden.
To czarny mercedes z 2013 roku.
Auto zabrano z Memorial Drive 816
w Cambridge podczas kradzieży auta.
Zabrany przez dwóch mężczyzn z Bliskiego Wschodu. Jeden miał 179 cm.
Drugi miał jasną skórę.
Przepracowałem 30 lat jako policjant w Watertown.
WYDZIAŁ POLICJI W WATERTOWN
To miasto przylegające do Bostonu,
zajmujące powierzchnię dziesięciu kilometrów kwadratowych,
ale jest gęsto zabudowane.
Mieszka tam ponad 40 000 ludzi.
Ludzie tam są zżyci ze sobą. Wiele rodzin i dzieci.
To bardzo bezpieczne miejsce.
Nigdy nie zdarzyło mi się
nawet sięgać po broń, aż do tamtej nocy.
Padł strzał!
Zespół stresu pourazowego to duży problem. Pożre cię i zabije.
To zupełnie inne życie.
W 2013 roku byłem sierżantem
z 20-letnim stażem pracy.
Przyszedłem na komisariat i miałem włączone radio.
Usłyszałem o zabójstwie Seana Colliera, oficera policji z MIT.
Pomyślałem, że to straszne.
Poszedłem do samochodu. Zapaliłem cygaretkę
i słuchałem policyjnego radia.
Mamy wezwanie z Cambridge.
Właśnie sprawdzili numer telefonu w pojeździe
w sprawie kradzieży auta.
Jest w okolicy Dexter Avenue. Mercedes z 2013 roku.
Policjant z Cambridge bezpośrednio zadzwonił do naszego dowódcy
i powiedział: „Słuchaj, mamy skradzione auto w Cambridge.
Namierzamy go, stoi obecnie w Watertown przy Dexter Avenue 93”.
Proszę podać numer rejestracyjny
i opis pojazdu.
Czarny mercedes z 2013 roku.
To był teren patrolowy Joego Reynoldsa. Powiedział: „Sprawdzę to”.
Pojazd jest w ruchu.
To kradzież samochodu. Na to wyglądało. Ponoć byli uzbrojeni.
Myślę sobie, że jeśli tam dotrą, wydarzą się dwie rzeczy.
To będzie pościg samochodowy albo pieszy.
Wiemy tylko, że skradziono pojazd z użyciem broni.
Myślę sobie, że to jakieś dzieciaki. Zatrzymamy to auto.
Poddadzą się albo wyskoczą i uciekną.
Jeśli wysiądą i będą gonić ich na piechotę, będę dodatkową parą oczu.
Wyjechałem z komisariatu i ruszyłem w tamtym kierunku.
Rozumiem. Wciąż na Laurel. Skręcił w lewo na Laurel.
Joe Reynolds dojechał tam i się wyminęli.
Zwalniają do trzech kilometrów na godzinę. Nawiązali kontakt wzrokowy.
Okazało się, że prowadzili dwa pojazdy.
Z przodu to był ich samochód, a za nim czarny SUV.
Jestem tuż obok. Mam ich zatrzymać?
Mówię: „Joey, nie zatrzymuj tego auta.
Czekaj na mnie”. „Dobrze, sierżancie”.
Jestem za tym autem. Włączam koguty.
Reynolds jechał za nimi.
Nie jechali szybko. Wtedy czarny SUV się zatrzymał.
A kiedy skręciłem w lewo w ulicę Laurel, panował chaos.
GODZINA 00.34 PIĄTEK
Podejrzany strzelał, stojąc na środku ulicy.
Zatrzymałem swoje auto. I bum, szkło prosto w twarz.
Strzelanina. Do wszystkich jednostek.
Do wszystkich. Padły strzały z pojazdu z Cambridge.
Okolice Dexter Avenue.
Strzały w Watertown.
Powiedział: „Strzelają do mnie”. Musiałem mu pomóc.
Przyspieszyłem z 50 do 130 kilometrów na godzinę.
Padły strzały!
Padły strzały.
Musiałem coś zrobić.
Powiedziałem, że wskoczę do auta,
wrzucę bieg i wyślę je na nich.
Tak przynajmniej
zobaczę, ile osób do nas strzela. Zobaczę, co tu mamy,
żeby przekazać to innym jednostkom.
Reynolds pyta: „Kto prowadzi 468?”.
Jechało w ich stronę. Nie wiedział, że jest puste.
Auto po prostu jechało po ulicy.
Wtedy zobaczyłem ich za mercedesem,
widziałem, jak jeden czymś rzuca.
Gdy widziałem, jak to leci w powietrzu, pomyślałem:
„Dzieciak rzuca w nas laskami”.
A kiedy spadła na ziemię, zaczęła robić... A ja...
Głośna eksplozja!
Co? Co za cholerny tydzień.
Najpierw zamach podczas maratonu. Policjant z MIT zostaje zamordowany.
Co jeszcze może pójść nie tak?
W tamtym momencie, gdy byłem w MIT,
doszło do sporego zamieszania.
Policja słucha swojego radia.
Słyszymy w radiu: „Padły strzały”.
Padły strzały!
Jednostki na miejsce. Potrzebujemy natychmiastowej pomocy!
- Watertown, już jedzie ósemka. - Ósemka w drodze z K9.
Cambridge do Watertown, trzy nasze jednostki w drodze.
Od razu pomyślałem: „To jest powiązane. To muszą być oni”.
Pamiętam, jak włączyłem światła i syreny i pędziłem do Watertown.
Jechałem do Watertown,
a w tamtym kierunku jechała kawalkada policyjnych wozów.
Dołączam do niej i jadę za tłumem.
Nie wiem, co się dzieje, ale pędzę z nimi.
Cokolwiek się działo, miało związek z czymś znacznie większym.
Bo opuszczają miejsce zabicia gliniarza.
Jest przygwożdżony. Rzuca w nas ładunkami wybuchowymi.
W nocy zadzwonił szef departamentu.
„Komisarzu, rzucają w nas bombami i strzelają do nas”.
„Kto rzuca?”
Powiedział: „Ścigamy tych gości”.
Zadzwonił telefon i odebrałem. To jeden z moich asystentów.
Powiedział mi, że nasi podejrzani uciekają
i rzucają więcej bomb w policjantów z Watertown.
Powiedziałem: „Jasna cholera”.
Proszę podać lokalizację.
Skrzyżowanie Dexter i Laurel.
Gdy słyszysz, jak nadjeżdżają patrolowce, to najlepsze uczucie świata,
bo wiesz, że nadjeżdża więcej amunicji i broni.
Jebana strzelanina pod moim domem.
Wynocha stąd.
Stójcie. Uwaga. Idźcie w drugą stronę.
W drugą stronę.
Robi się poważnie.
Wybuchają bomby. Wszędzie strzelający gliniarze.
To była absolutna strefa wojny.
Pojawiali się mieszkańcy i to mnie przeraziło.
Tu Ryan. Co się stało?
Jestem w Watertown. Słyszę coś, co brzmi jak strzały...
Wiemy o tej sytuacji. Dziękuję.
Numer alarmowy. Co się stało?
- Brzmi, jakby ktoś strzelał... - Numer alarmowy.
Cześć. Usłyszałam głośny huk.
Wiemy o tym. Dziękuję.
Przynajmniej jeden z mieszkańców wyszedł trzy razy,
otwierał drzwi i pytał: „Potrzebna pomoc?”.
A ja do niego: „Wracaj do domu!
Jeśli nie masz amunicji kaliber .40, wracaj do środka”.
Zatrzymałem się tuż za rogiem od ulicy Laurel.
Założyłem swoją kamizelkę.
Gdy idę za róg,
widzę oficera Reynoldsa i sierżanta MacLellana.
Stał za drzewem, odpowiadał ogniem i wydawał im rozkazy.
Poddajcie się!
„Poddajcie się”.
Próbował skłonić ich do poddania się, ale oni nadal strzelali.
Wtedy myśleliśmy, że były dwa pistolety, dwa rozbłyski.
Jednakże okazało się, że mieli tylko jedną broń,
a drugi rozbłysk, który widzieliśmy...
jeden z nich odpalał bomby.
To był nasz drugi rozbłysk.
Ostatnia rzucona bomba...
Widziałem, jak wysiadał z samochodu, trzymając coś z dwoma uchwytami.
Widziałem, jak robi...
Boże.
Poczułem uderzenie, ale pamiętam tylko,
że oślepił mnie ten jasny błysk.
Szary, czarny dym, a po chwili coś zaczęło spadać.
To były odłamki metalu.
To był szybkowar.
Jeden z zaczepów puścił,
przez co nie było odpowiedniego ciśnienia.
Gdyby go gdzieś postawił, zamiast rzucać,
bylibyśmy... Wszyscy by ucierpieli. Byliśmy w strefie wybuchu.
To był impas.
Postanowiłem przeciąć kilka podwórek
i podejść od ich strony.
Wbiegłem na podjazd, skoczyłem przez płot,
przez podwórko, przez kolejny płot. Poszedłem wzdłuż ogrodzenia.
Wtedy ich zobaczyłem. Ukrywali się tam.
Byłem instruktorem broni palnej.
Zwykle trafiam w cel.
Wycelowałem. Wystrzeliłem.
Wiem, że go trafiłem. Żadnej reakcji. Próbuję jeszcze raz.
Wiem, że go trafiłem. Brak reakcji.
Strzeliłem dziewięć razy. Nie tylko w korpus.
Trafiłem go w nogi. Nie chciał paść.
Wiedział, że tam jestem, i wybiegł.
Staliśmy twarzą do siebie w odległości dwóch metrów i strzelaliśmy do siebie.
Na szczęście kule latały wokół mnie. To było jak w Pulp Fiction.
Gińcie, skurwysyny!
Jego broń przestała działać.
Zacięła się albo skończyła mu się amunicja.
Prawie nie wierzył, że nie może dłużej strzelać.
Zatrzymał się, spojrzał na broń, potem na mnie.
Nawiązaliśmy kontakt wzrokowy, rzucił bronią, trafił mnie w ramię.
Broń upadła.
Odwraca się do nas, wszyscy do niego strzelają,
i zaczyna na nas szarżować.
Zamek pistoletu cofnięty. Nie mam nabojów, ale on o tym nie wie.
Wtedy mówię: „Zabiję cię. Na ziemię”.
A on ciągle... Martwe spojrzenie.
Patrzy na mnie i idzie prosto w moją stronę.
Schowałem broń i rzuciłem się za nim.
Dzieciak padł jak długi.
I gwałtownie się opierał. Działał pod wpływem adrenaliny.
Miałem pustą broń. Bez nabojów, ale miałem broń.
Powiedziałem: „Powalę go”.
Z całych sił próbowałem to zrobić.
Sierżant Pugliese założył mu kajdanki, ja tłukę go z całych sił.
Próbuję go znokautować, ułatwić to wszystko.
Upewnić się, że nie zginiemy.
Reynolds patrzy na ulicę i mówi:
„Ktoś wsiadł do SUV-a. Zawrócił”.
Jedzie w naszą stronę!
Spojrzałem i zobaczyłem przed sobą światła.
„Zejdź, sierżancie”. Odepchnąłem się.
Puściłem go i poczułem na twarzy powiew wiatru od mijającego mnie pojazdu.
Patrzyłem, jak auto zbliża się do podejrzanego.
Podskoczył kilka razy między podwoziem a chodnikiem
i był ciągnięty przez jakieś osiem metrów.
Kolejny zwrot akcji.
Auto jechało z prędkością 65 km/h,
to było tak brutalne.
Podejrzany odjechał SUV-em. Przejechał swojego wspólnika.
Auto wypluło spod siebie ciało.
Samochód zderzył się z zaparkowanym radiowozem.
Słychać było ryk silnika, próbował się uwolnić z kolizji.
Wyrwał się i popędził przez skrzyżowanie.
Doszło do ostrzału ze strony funkcjonariuszy, którzy przybyli.
Popędził przez skrzyżowanie i zniknął.
Z drogi.
Przyjeżdżam na miejsce. Jest ciemno.
Panuje chaos. Funkcjonariusze krzyczą.
Gdy przyjechałem, policjanci byli wszędzie.
Ponoć była strzelanina. W gliniarzy rzucano bombami.
To było surrealistyczne.
Nagle widzimy policjantów biegnących ulicą.
Dołączamy do nich.
Dowiadujemy się, że biegniemy za tamtym mercedesem.
Na ulicy natknęliśmy się na to auto.
Drzwi są otwarte. Nikogo tam nie ma.
Powiedziałem sobie: „Nie mogę tego robić.
Muszę to zorganizować. Wymyślić plan”.
To frustrujące, że uciekł, ale sądziłem, że zostanie schwytany w krótkim czasie.
Na miejscu było tylu policjantów, a podejrzany zdołał uciec.
To musiało być dla policji upokarzające.
Potrzebujemy karetki dla podejrzanego na róg Laurel i Dexter.
Postrzelony i przejechany.
Dzieciak był w złym stanie.
Był rozdarty od pachy do pasa, był całkowicie otwarty.
Wciąż żył.
Rozcięli mu ubranie
i wsadzili go do karetki.
Zaczęli go łatać i odjechali.
Zabrali go do dużego szpitala w Bostonie.
GODZINA 81. PIĄTEK
Wysiadłem z auta, a obecny tam agent federalny
powiedział: „Na ziemi leży niewybuch”.
Jedna z bomb z lontami leżała na ziemi.
Wszędzie dziury po kulach. W znakach stopu,
w ścianach domów. Wyrzucona broń na ulicy.
Zszokował mnie szybkowar wbity w samochód.
To był sposób działania zamachowców z maratonu.
„Boże. To oni”.
Podszedł do mnie gość z grupy SWAT i pyta, czy wiem, co tu mamy.
Myślałem, że pytał mnie, kto...
„To nie są dzieciaki z Watertown”.
Pojawiają się inni ludzie.
Pytają: „Wiecie, kogo tu macie?”.
„Złodziei aut”. „Nie, zamachowców z maratonu”.
Bez kitu.
„Macie zamachowców z bostońskiego maratonu”.
On na to: „Nie, to był skradziony samochód”.
Gliniarze biorący udział w strzelaninie nie wiedzieli, z kim walczyli.
Cholera jasna. Potem myślę: „Bomby,
amunicja. Powinienem był wcześniej na to wpaść”.
Ale nie jestem detektywem. Patroluję ulice.
Nie jestem gliną. Rozumiem, że w wielu sytuacjach
istnieje niebezpieczeństwo,
ale żeby strzelać i strzelać... Sama policja oddała 210 strzałów.
Narażasz niewinnych ludzi.
Rozmawiałem z mężczyzną, którego dziecko prawie zginęło.
Dziecko spało w pokoju,
w którym kula wbiła się kilka centymetrów od jego głowy.
To, że cywile w domach nie zostali ranni ani zabici, było dużym szczęściem.
Szukamy podejrzanego odpowiadającego rysopisowi
Podejrzanego 2, osobnika w białej czapce,
który brał udział w poniedziałkowym zamachu na Maraton Bostoński.
Podejrzany 1 został trafiony?
- Tak. - Żyje?
- Czy Podejrzany 1... - Na razie nie mamy nazwisk.
Czy on żyje?
Śledztwo wciąż się toczy.
Nie możemy wchodzić w szczegóły rysopisów podejrzanych albo ich nazwisk.
Chcemy przekazać informacje mieszkańcom.
Powinni zostać w domach i nie otwierać drzwi,
chyba że są tam policjanci.
Mieliśmy jednego podejrzanego.
Powiedziano mi, że zabrano go stamtąd.
W szpitalu stwierdzono zgon.
Musieliśmy go zidentyfikować i dowiedzieć się, kim oni byli.
Pojechaliśmy do szpitala i zebraliśmy jego odciski palców.
Wiemy, że to jeden z zamachowców.
Wszyscy liczyliśmy, że mamy go w bazie danych.
Jeśli dowiemy się, kim był,
może doprowadzi to nas do drugiego podejrzanego.
Przepuściliśmy jego odciski przez wiele baz danych,
by zidentyfikować tę osobę.
Mamy dopasowanie.
Nazywał się Tamerlan Carnajew.
Tamerlan Carnajew.
Natychmiast zaczęliśmy sprawdzać bazy danych,
by zrozumieć, kim była ta osoba.
Nastąpił ogromny przepływ informacji.
Dowiadujemy się, że był Czeczenem,
mieszkał tu, w Cambridge, od wielu lat.
To był przełom w śledztwie.
GODZINA 82. PIĄTEK
Byłem w dowództwie.
Przyszedł Rick DesLauriers.
Był zdenerwowany i wyraźnie przemęczony.
Powiedział: „Znamy go. Już go sprawdzaliśmy”.
Byłem w szoku i zapytałem, skąd go znają.
„Otrzymaliśmy raport z FSB,
rosyjskiego wywiadu, że to terrorysta”.
Był wcześniej trop z systemu Guardian.
Oceny tego systemu to najniższy poziom śledztwa
w sprawie bezpieczeństwa narodowego.
Wtedy mamy niepotwierdzone informacje z jednego źródła.
Powiedział, że wypytał ich, sprawdził dostarczone informacje
i zamknęliśmy sprawę.
„Mieliście dostęp do tych informacji?
Czemu nam o nich nie powiedzieliście?”
Nic w ocenie systemu Guardian nie wskazywało,
że Tamerlan Carnajew dokona zamachu na Maraton Bostoński.
Byłem sfrustrowany i zaskoczony.
Organy ścigania zawsze próbują znaleźć
osoby, które popełniły przestępstwo lub były o to podejrzane.
Nie próbuję tego zrobić. Próbuję zrozumieć tę historię.
Nie rodzisz się potworem, który wysadza maraton i zabija 8-latka.
Musimy wiedzieć, jak to się dzieje.
Co go do tego przywiodło?
Po to tu jestem. Z tego powodu.
DZIENNIKARZ GAZETY BOSTON GLOBE
Godzina za godziną,
grzmot rosyjskich dział przetacza się przez ten obszar.
Biją w czeczeńskich bojowników.
CZECZENIA
Pod koniec lat 90. Czeczenów uważano za naród prześladowany,
a Stany Zjednoczone chciały przyznać status uchodźcy tym,
którzy przed tym uciekali.
Anzor Carnajew, ojciec Tamerlana, zobaczył amerykański sen w filmach
i zdecydował, że tego właśnie chce.
Dociera do Ameryki z żoną i czwórką dzieci.
Wprowadzają się do ciasnego mieszkania w Bostonie.
Tamerlan jest już wtedy nastolatkiem.
Nauczył się boksować w Kirgistanie i miał do tego talent.
Jego ojciec to zobaczył i chciał, żeby został mistrzem.
Patrzcie na tego utalentowanego przyszłego mistrza.
TRENER BOKSERSKI TAMERLANA
Poznałem Tamerlana około 2008 roku.
Szkolił go jego ojciec. Bardzo zasadniczy facet.
Jeździł po nim, żeby był najlepszym. Dlatego Tamerlan był bezbłędny.
Byłem pod wrażeniem jego etyki pracy.
Był bardzo skuteczny na ringu.
Panie i panowie, Tamerlan Carnajew!
Był jak facet walczący z dziećmi.
Rok przed olimpiadą radził sobie fenomenalnie.
Wygrywał wszystkie mecze.
Zwycięża Tamerlan Carnajew!
Anzor Carnajew chwalił się przyjaciołom:
„Mój syn będzie w drużynie olimpijskiej”.
Nie tylko wierzyłem, że może dostać się na olimpiadę,
ale miał też duże szanse na zdobycie medalu.
- Podekscytowany? - Tak. Czemu nie? Wiesz?
Niestety okazało się,
że nie będzie mógł jechać na kwalifikacje olimpijskie.
Ciągle używa prawej znad głowy.
Lewy sierpowy, gdy opuszcza prawą.
To przez zmianę zasad.
Żeby trafić do drużyny, trzeba było być obywatelem USA.
A Tamerlan nim nie był.
Sytuację z olimpiadą przedstawił mi
w ten sposób: „Jestem muzułmaninem. Nie chcą, żebym reprezentował USA,
więc nigdzie nie jadę”.
„Możesz zostać zawodowcem. Możemy zrobić wiele rzeczy”...
„To jest ustawiane. Jestem muzułmaninem i nic z tego nie będzie”.
W tym momencie zaczynasz odczuwać jego rozczarowanie.
Zagłębił się w religię.
Raz mieliśmy gościa, który mówił o Martinie Lutherze Kingu.
O tym, czego bronił. Jaką osobą był.
Tamerlan wstał i krzyknął:
„Dlaczego mamy go sławić? Nie jest muzułmaninem.
Powinniśmy naśladować i czcić tylko Proroka”.
Podczas kazania takie gorliwe wyrażenie niezadowolenia
było dla każdego naprawdę denerwujące.
I bardzo nietypowe.
Retoryka Tamerlana na temat spisków syjonistycznych bardzo się ożywiła.
Myślę, że Tamerlan użył islamu jako narzędzia,
by usprawiedliwić niezadowolenie z tego, dokąd zmierzało jego życie.
„To nie my zawiedliśmy”.
„To społeczeństwo jest zbudowane przeciwko muzułmanom, przeciwko nam”.
Mówił, że kraje muzułmańskie były deptane przez Zachód,
a ich ropę zabierano.
Stał za tym Izrael i bogaci Żydzi.
To globalny spisek.
Zaczął jawnie utożsamiać się ze swoją religią.
Nosił jarmułkę i zapuścił brodę.
DWA LATA PRZED ZAMACHEM W BOSTONIE 11 WRZEŚNIA 2011
Dziś około godziny 14.30
policja z Waltham przyjechała pod adres Harding Avenue 12.
Zastała tam trzy martwe ciała. To drastyczne miejsce zbrodni.
To rozwojowe śledztwo w toku.
Dwie z trzech ofiar mieszkały w pobliżu Cambridge.
Trzecią ofiarą był 25-letni Brendan Mess.
Był zawodnikiem mieszanych sztuk walki.
Brendan Mess był wtedy przyjacielem Tamerlana.
Przychodzili razem na siłownię, chodzili na miasto.
Następnego dnia Tamerlan przyszedł do siłowni.
Powiedziałem mu, że przykro mi z powodu Brendana.
Jego reakcja bardzo mnie zaniepokoiła.
Powiedział: „Gdy robisz złe rzeczy, sprzedajesz narkotyki,
takie rzeczy ci się przytrafiają”.
Potem Tamerlan nagle zniknął,
a kiedy wrócił, był zupełnie inny.
Tamerlan leci latem 2012 roku do Dagestanu.
FBI dostało notatkę od FSB, Federalnej Służby Bezpieczeństwa.
Tamerlan użył w rozmowie telefonicznej słowa „Dżihad”.
To uruchomiło system Guardian.
Ale FBI uznało, że nie stanowi zagrożenia.
Puścili go.
GODZINA 82. PIĄTEK
Gdy zidentyfikowaliśmy Tamerlana,
nie wiedzieliśmy, czy któryś z jego wspólników ma inne bomby.
Przyjrzeliśmy się jego historii, przyjaciołom i rodzinie.
Szybko poznaliśmy jego brata, Dżochara Carnajewa.
Zdobyliśmy jego zdjęcie z prawa jazdy.
Dopasowaliśmy je do zdjęć z zamachu.
Dowiedzieliśmy się, że to drugi zamachowiec.
Czarna Czapka to Tamerlan Carnajew. A Dżochar to Biała Czapka.
To jego brat.
Musieliśmy jak najszybciej znaleźć Dżochara.
Rozpoczęliśmy poszukiwania drugiego podejrzanego.
Aktywowaliśmy sukcesywne przeszukanie Watertown.
Wchodzą w tryb taktyczny,
przeczesują 20 przecznic od tego mercedesa,
którego porzucili po kradzieży.
Przeszukiwaliśmy dom po domu, przecznicę po przecznicy, idąc od środka.
Jest w okolicy? Uciekł? Wrócił do domu? Gdzie on jest?
Robiłem to mnóstwo razy.
Czasem uciekają, a czasem po prostu się chowają.
Liczyłem na to drugie.
Ale minęły trzy godziny i nie znaleźliśmy nikogo.
Każda minuta dawała mu szansę na ucieczkę.
To był straszny moment.
Nie wiemy, z kim walczymy.
Spodziewaliśmy się możliwości aktywacji większej komórki, która zaatakuje.
To była wielka, krajowa obława
bez precedensu w historii Stanów.
Prosimy o pozostanie w domach.
Miasto zamknięto. To bezprecedensowe.
Kilkuset policjantów przeczesuje ulice, szukając mężczyzny,
którego uważają za terrorystę, który przybył tu, by zabijać ludzi.
Napisy: Grzegorz Marczyk