‪(ภาพจากกล้องวงจรปิดบางส่วน ‪ในรายการถูกจําลองขึ้นมาใหม่)
‪(จากการค้นคว้าและคําให้การผู้เห็นเหตุการณ์)
‪(20 นาทีหลังการระเบิด)
‪(American Manhunt: ‪วินาศกรรมบอสตัน มาราธอน)
‪(บทที่สอง ความฝันของอเมริกันชน)
‪(18 เมษายน 2013)
‪(โรงแรมเชราตันบอสตัน)
‪(ชั่วโมงที่ 74)
‪(ชั่วโมงที่ 75 ‪วันพฤหัสบดี)
‪สวัสดีครับ ผมริชาร์ด เดอลอรีเอร์
‪และผมเป็นเจ้าหน้าที่พิเศษ ‪ที่ดูแลสํานักงานบอสตันของเอฟบีไอ
‪วันนี้เรามาขอความร่วมมือจากประชาชน ‪ในการระบุตัวผู้ต้องสงสัย
‪(ริค เดอลอรีเอร์ ‪เจ้าหน้าที่พิเศษผู้รับผิดชอบงาน เอฟบีไอ)
‪ตอนนั้นผมยังไม่รู้หรอกนะ ‪แต่งานแถลงข่าวที่โรงแรมเชราตัน
‪เย็นวันพฤหัสบดีที่ 18 เมษายน ปี 2013
‪ได้เริ่มต้นช่วง 48 ชั่วโมง ‪ที่มีความสําคัญที่สุดในอาชีพการงานผม
‪มีใครบางคนที่รู้จักคนเหล่านี้ อาจเป็นเพื่อน
‪เพื่อนบ้าน คนร่วมงาน ‪หรือผู้ต้องสงสัยอาจเป็นคนในครอบครัว
‪มันเครียดมาก
‪เรากําลังบอกประชาชนแล้ว
‪ว่าเราระบุตัวใครแล้วบ้าง
‪นําเสนอภาพให้ดู
‪เราไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป
‪ทั้งหมดนี้มันเสี่ยงมาก เรากําลังผลักมือผู้ร้ายไหม
‪เราบีบให้เขาลงมืออยู่ไหม
‪ตอนนี้เราไม่สามารถแอบย่องไปจับคนร้ายแล้ว
‪นี่ครับ ทางเอฟบีไอเรียกสองคนนี้ว่า ‪ผู้ต้องสงสัยรายที่หนึ่งและรายที่สอง
‪เอฟบีไอได้เปิดเบอร์แจ้งเบาะแส ‪และเว็บไซต์เพื่อคดีนี้โดยเฉพาะ
‪เว็บไซต์มีคนเข้าชม 40 ล้านครั้งในทันที
‪เชื่อว่าผู้ต้องสงสัยมีอาวุธและอันตรายมาก
‪การเปิดเผยหน้าของผู้ต้องสงสัยทั้งสอง ‪ทําให้การสืบสวนมีความรู้สึกเร่งด่วนขึ้น
‪คิดว่าคนจะจําหน้าคนร้าย ‪จากภาพที่ปล่อยออกไปได้ไหมคะ
‪แน่นอนสิคะ
‪ฉันว่าตํารวจต้องจับพวกมันได้แน่นอน
‪พวกเขาเร่งทํางานกันอยู่ มันต้องใช้เวลา
‪ใช่ ทายซิอะไร ‪ริชาร์ด เดลอรีเอร์จะไปจับมัน
‪ผมรู้สึกโล่งที่มีการเผยแพร่รูปภาพ
‪และผมเชื่อจริงๆ ว่า ‪ประชาชนจะเห็นรูปถ่ายเหล่านี้
‪แล้วแจ้งเราว่าคนนั้นคือคนนี้ ชื่อนี้ อยู่ตรงนี้
‪พอเผยแพร่ไปแล้ว ‪ไม่มีใครโทรแจ้งเบาะแสเข้ามาเลย
‪ไม่มีแม้แต่สายเดียว
‪- ผมไม่อยากจะเชื่อเลย ‪- คืนนั้นผมกลับบ้าน
‪แล้วบอกภรรยาว่า
‪"คืนนี้เราจะได้รับสายแจ้งว่า ‪มีคนระบุตัวสองคนนี้ได้แล้วแน่ๆ"
‪แต่แล้วผมกลับได้รับสายที่ไม่คาดคิด
‪(สถาบันเทคโนโลยีแมสซาชูเซตส์ ‪เคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์)
‪ตํารวจเอ็มไอที สายนี้มีการบันทึกเสียง ‪เจ้าหน้าที่ซาคอฟพูดสาย
‪สวัสดี เราได้ยินเสียงดังมากมาจากนอกหน้าต่าง
‪เสียงไม่เหมือนปืนเท่าไร แต่ก็ดังและสั้นมาก
‪มีเจ้าหน้าที่ตํารวจที่ดูเหมือน ‪จะอยู่ในรถใกล้ๆ นี่เอง
‪แต่เราไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่
‪ครับ เราจะไปดูให้เอง
‪คุณพระช่วย เร็วเข้า ทุกหน่วยตอบรับด้วย
‪มีเจ้าหน้าที่ถูกยิง ทุกหน่วย ‪มาที่เกิดเหตุด้วย มีเจ้าหน้าที่ถูกยิง
‪(ชั่วโมงที่ 79)
‪(ชั่วโมงที่ 80 ‪วันพฤหัสบดี)
‪พอจบการแถลงข่าวแล้ว
‪ผมก็นั่งรถเมล์ข้ามสะพานแมสอเวนิว ‪ไปทางเอ็มไอที
‪และเมื่อผมไปถึงอีกฝั่งของห้างเคมบริดจ์ไซด์ ‪ผมก็มองไปทางขวา
‪แล้วเห็นแสงสีฟ้าเต็มไปหมดเลย
‪รถตํารวจ รถสายตรวจ ‪ซิ่งไปบนถนนเมมโมเรียลไดรฟ์
‪ผมเป็นคนกลุ่มแรกๆ ที่ไปถึงที่เกิดเหตุ ‪หลายคนโมโหกันมาก
‪ตํารวจคนหนึ่งร้องไห้อย่างเห็นได้ชัด
‪ผมคุยกับเจ้าหน้าที่ตํารวจ ‪เพราะอยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
‪- มีอะไรจะบอกเราไหมครับ ‪- ไม่ ตอนนี้ยังไม่มีเรื่องแจ้ง
‪ผมได้รับสายโทรศัพท์
‪แจ้งว่ามีเจ้าหน้าที่ตํารวจถูกฆ่าตายที่เคมบริดจ์
‪เคมบริดจ์เป็นอีกเมืองหนึ่ง คนละเขตอํานาจกัน
‪(เอ็มไอที)
‪แต่ทางนั้นแจ้งมาว่านี่เป็นการปล้นที่ผิดแผน
‪การที่ตํารวจมหาวิทยาลัยจะถูกยิง ‪ในเขตบอสตันนั้นเป็นเรื่องที่หาได้ยากมาก
‪ตํารวจถูกฆ่าในเคมบริดจ์ครั้งสุดท้ายเมื่อไร
‪ไม่มีหรอก เขาไม่ทํากันในเขตมหาลัย ‪ชุมชนนั้นไม่มีเหตุการณ์นั้น
‪มีอะไรไม่ชอบมาพากล ใช่แน่ๆ
‪เห็นได้ชัดเลยว่ามีการขัดขืนต่อสู้
‪คนร้ายพยายามคว้าปืนตํารวจ
‪ดูก็รู้เลยว่าเป็นการลอบสังหาร
‪ซองเก็บปืนมันรัดแน่นมาก ‪ทําให้คนร้ายดึงออกไปไม่ได้
‪เอ็ด เดวิสถามผมว่า ‪"คิดว่านี่ฝีมือหมวกดํากับหมวกขาวไหม"
‪ผมก็ตอบไปว่า "ถ้าใช่ก็สมเหตุสมผลอยู่นะ"
‪ผมเห็นผู้คนที่หน้าตาดูกังวลและหวาดผวา
‪ทุกนาทีที่ผ่านไป เราเสี่ยงมีคนตายมากขึ้น
‪ถ้านี่เป็นฝีมือพวกเขา ‪ครั้งหน้าจะไปก่อเหตุสลดอะไรอีกล่ะเนี่ย
‪ค่ําวันที่ 18 เมษายน
‪ผมเอารถคันใหม่ออกไปขับเล่น
‪เลียบแม่น้ําชาลส์ ที่ฝั่งเคมบริดจ์
‪ผมรู้ว่าต้องเกิดอะไรขึ้นที่เคมบริดจ์แน่ๆ ‪เพราะมีแสงสีฟ้าแล้วก็รถตํารวจหลายคัน
‪ยี่สิบคันได้มั้ง
‪ต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นทางนั้นแน่ๆ
‪(แดนนี่ เหมิง)
‪(ผู้ประกอบการวงการเทคโนโลยี)
‪ผมเดินทางจากจีนมาอเมริกาในปี 2009
‪เพื่อเรียนต่อปริญญาโท
‪ผมอยากเรียนรู้วัฒนธรรมอเมริกันให้มากขึ้น
‪ศึกษาเรื่องความฝันของอเมริกันชน
‪ประธานาธิบดีโอบามาเคยพูดว่า ‪"ชาวอเมริกันทุกคนที่ซื่อสัตย์สุจริต
‪และขยันทํางานหนักจะมีอนาคตที่สดใส"
‪ผมก็คิดแบบนั้น ถ้าเราขยันพัฒนาตัวเอง
‪ซื่อสัตย์ต่อตัวเอง เราจะมีชีวิตที่ดีขึ้นได้
‪ผมหลงใหลรถสวยๆ
‪ก็เลยซื้อรถคันแรกมาขับ
‪เป็นรถเบนซ์
‪เวลาผมขับรถ ผมรู้สึกโคตรเก๋า
‪ผมไม่อยากให้ใครเข้ามาใกล้รถเลย
‪ไม่อยากให้ใครขับ รักเหมือนลูก
‪(ชั่วโมงที่ 80 ‪วันพฤหัสบดี)
‪ผมขับรถคันใหม่อยู่
‪แล้วจําได้ว่ามีคนส่งข้อความมาหา
‪ผมตัดสินใจจอดรถในซอยไบรตันอเวนิว
‪ผมง่วนอยู่กับมือถือสักนาทีสองนาทีได้
‪แล้วผมก็เห็นรถขับมาจอดข้างหลังผม
‪มันรู้สึกแปลกๆ นิดนึง
‪ผมนึกว่าเขาคงอยากจะมาถามทาง
‪เขาลงจากรถมาเคาะกระจกฝั่งผู้โดยสาร
‪ผมเลยลดหน้าต่างลงมาหน่อย แค่นี้ได้มั้ง
‪แต่เขาขอให้ผมลดกระจกลงอีกนิดนึง
‪มันเกิดขึ้นเร็วมากครับ ‪ผมไม่มีเวลาจะตอบโต้เลย
‪ผมคิดในใจ "นี่มันบ้าอะไร"
‪เขาเล็งปืนมาทางผม
‪ผมตัวสั่นไปหมดเลย
‪ผมบอกเขาว่า "ให้ทําอะไรผมยอมหมด"
‪"อย่าฆ่าผมเลย"
‪เขาบอกว่าเขาจะฆ่าผมเมื่อไรก็ได้ถ้าอยากฆ่า
‪"ขับรถไป"
‪แล้วรถที่จอดหลังผมก็ขับตามเราไปตลอดทาง
‪ผมรู้ว่าเรากําลังขับไปวอเตอร์ทาวน์
‪(วอเตอร์ทาวน์)
‪เราไปจอดหน้าบ้านที่วอเตอร์ทาวน์
‪แล้วคนที่แก่กว่าสั่งให้ผมไปนั่งฝั่งผู้โดยสาร
‪ทั้งคู่ลงจากรถ
‪ผมคิดใจในว่าได้ช่องหนีแล้ว
‪แต่พวกเขาดึงกุญแจออกไปแล้วล็อกประตูรถ
‪และพวกเขาก็ขนของ ‪จากรถเก๋งอีกคันมาใส่ในรถผม
‪กล่องสองสามใบมั้ง
‪พวกเขากลับขึ้นรถ ตอนนี้เรามีกันสามคนแล้วนะ
‪คนที่อายุมากกว่าขับรถ
‪พวกเขาทิ้งรถคันเก่าไปเลย
‪ผมไม่รู้ว่าสองคนนี้เป็นอะไรกัน
‪คนหนึ่งอายุน้อยกว่ามาก ประมาณวัยนักศึกษา
‪แต่ผมมองว่าก็เหมือนคนอเมริกันนะครับ
‪คนที่แก่กว่าถามว่าผมรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร
‪ผมตอบว่า "ผมไม่รู้หรอก"
‪เขาบอกว่า "ฉันเป็นคนวางระเบิดที่บอสตัน"
‪"แล้วเราก็เพิ่งฆ่าตํารวจที่เคมบริดจ์ไปหมาดๆ"
‪ไอ้ฉิบหาย แบบ...
‪เป็นไปได้ไงวะ
‪ทําไมหวยต้องมาลงที่ผม
‪เจ้าหน้าที่ตํารวจประจําสถาบันเทคโนโลยี ‪แมสซาชูเซตส์ถูกยิง
‪มีแผลกระสุนหลายนัด
‪เขาถูกนําตัวส่งโรงพยาบาล แต่เสียชีวิตแล้ว
‪(ห้องบัญชาการ ณ ที่เกิดเหตุ)
‪เขาบอกผมว่าคนร้ายยิงเข้าไปในรถตํารวจหกนัด
‪นัดหนึ่งทะลุเข้าไปในสมองของตํารวจ
‪ตอนที่ผมมาถึงศูนย์บัญชาการ
‪ผมได้รับแจ้งเรื่องการฆาตกรรม ‪เจ้าหน้าที่ฌอน คอลลิเออร์
‪ซึ่งเป็นข่าวที่น่าสลดมาก
‪ทุกครั้งที่มีตํารวจถูกฆ่าตาย มันน่าเศร้ามาก
‪แล้วยังจะไปสังหารฌอน
‪ตอนเขานั่งอยู่ในรถ ‪ทํางานที่ไม่มีใครเห็นคุณค่าอีก
‪เขาไม่สมควรโดนแบบนั้นเลย
‪ผมรู้สึกโมโหอยากรีบหาตัวไอ้พวกนี้ให้เจอ
‪พวกมันเอาชนะเราได้ ‪มันฝ่าด่านป้องกันเราไปได้
‪หลังจากที่ได้มีการเผยแพร่รูปสู่ประชาชน
‪เห็นได้ชัดว่าคนร้ายถูกไล่ต้อนออกมา ‪พวกเขากลายเป็นที่รู้จัก
‪และดูเหมือนพวกเขาจะคิดว่า ‪"เราไม่มีอะไรต้องเสียแล้ว"
‪เคยคิดไหมครับว่าถ้าคุณไม่เผยแพร่รูปออกไป
‪ฌอน คอลลิเออร์อาจยังมีชีวิตอยู่ถึงวันนี้
‪พูดตามตรงเลยนะครับ ‪คนร้ายอยากได้ปืนอีกกระบอก
‪พวกเขาต้องหาทางขโมยปืนอยู่แล้ว ‪ไม่ว่าจะวันพฤหัสฯ วันศุกร์ หรือวันเสาร์
‪ผมคิดทั้งในวันนั้นและในวันนี้ว่า
‪การเผยแพร่รูปภาพเหล่านั้นในทันที ‪ไม่ได้มีผลเสียแต่อย่างใด
‪ผมรู้นะว่านี่เรากําลังวิเคราะห์ ‪เรื่องที่มันเกิดไปแล้ว
‪แต่คําถามนี้มันก็น่าคิด ‪แนวทางที่ใช้มันถูกต้องแล้วหรือเปล่า
‪เรามีหน้าที่
‪แจ้งข้อมูลให้ประชาชนปกป้องตัวเองได้
‪เรื่องนี้มันไม่ปกติ
‪เหตุการณ์นี้แสดงให้เห็นว่า ‪ไม่ว่าเราจะเตรียมตัวดีแค่ไหน
‪ไม่ว่าเราจะพยายามป้องกันมันแค่ไหน ‪เราก็ป้องกันไม่ได้ทุกเรื่องหรอก
‪และผมคิดว่านั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้นตรงนี้
‪(ชั่วโมงที่ 80 ‪วันพฤหัสบดี)
‪ตอนอยู่ในรถ
‪พวกเขาพูดอีกภาษาที่ผมฟังไม่ออก
‪เราแวะที่ธนาคารแห่งหนึ่ง
‪คนที่อายุน้อยกว่าลงจากรถ
‪พวกเขาใช้บัตรเดบิตผมกดเงินสดออกมา
‪ตอนที่นั่งอยู่ในรถ ผมจําได้ว่าถามเขาว่า
‪"คุณจะฆ่าผมคืนนี้หรือเปล่า"
‪เขาตอบมาว่า "ไม่ เราไม่ฆ่านายหรอก"
‪"แค่จะเอาไปทิ้งไว้
‪ที่ที่ห่างไกลผู้คน ไม่ให้ใครหาเจอ"
‪ผมควรเชื่อฆาตกรคู่นั้นเหรอ
‪เขาจะปล่อยผมทําไม
‪พวกนี้ไม่เห็นแก่ชีวิตมนุษย์อยู่แล้ว
‪เขาคงพาผมไปฆ่าริมทางหลวงที่ไหนสักแห่ง
‪ครอบครัวผม พ่อแม่ผม เพื่อนๆ ผม
‪ผมไม่มีโอกาสได้บอกลาพวกเขาเลย
‪พวกนั้นถามว่า "รถแกข้ามรัฐได้ไหม ‪ไปนิวยอร์กได้ไหม"
‪ผมตอบ "ได้สิ"
‪แล้วผมก็คิดได้ว่าพวกเขาคงอยาก ‪ไปวางระเบิดที่ไหนที่นิวยอร์กต่อ
‪ผมรู้ว่าถ้าเราขึ้นทางหลวงไปแล้ว ‪พวกเขาคงไม่แวะอีกจนกว่าจะถึงนิวยอร์ก
‪ผมบอกเขาว่าผมมีน้ํามันเหลือแค่หนึ่งในสี่ของถัง
‪เพราะงั้นไปเติมให้เต็มถังก่อนดีกว่า
‪พวกเขาขับรถหาปั๊มน้ํามันที่ยังเปิดอยู่
‪แต่ทุกที่ปิดหมดแล้ว
‪(เคมบริดจ์)
‪สิบนาทีต่อมา เราแวะปั๊มน้ํามันที่เคมบริดจ์
‪(ชั่วโมงที่ 80 ‪วันพฤหัสบดี)
‪(ชั่วโมงที่ 81 ‪วันศุกร์)
‪คนที่อายุน้อยกว่าลงจากรถ
‪คนที่แก่กว่าเอาปืนใส่ช่องข้างประตูรถ
‪ถ้าผมอยากหนีเอาตัวรอด
‪นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของผมแล้ว
‪มันเป็นการตัดสินใจครั้งสําคัญที่สุดในชีวิตผมเลย
‪ผมก็เลยบอกตัวเองว่า ‪"ช่างแม่ง หนีเลยดีกว่า"
‪แล้ว...
‪โชคดีที่ผมสามารถถอดเข็มขัดนิรภัย
‪ปลดล็อกแล้วเปิดประตูรถออกไปได้
‪ผมรู้สึกได้ว่าเขาพยายามใช้มือขวาคว้าผมไว้
‪มันรู้สึกเฉียดฉิวมาก
‪แบบว่า แค่นี้ก็ถึงแล้ว
‪ผมวิ่งข้ามถนน
‪ไปที่อีกปั๊มหนึ่งที่ยังเปิดอยู่
‪911 สายนี้มีการบันทึกเสียง ‪มีเหตุฉุกเฉินอะไรครับ
‪ครับ ผมอยู่ที่ปั๊มน้ํามันโมไบล์ ‪เลขที่ 816 เมมโมเรียลไดรฟ์
‪มีลูกค้าคนหนึ่งเพิ่งเข้ามา
‪เขาบอกผมว่ามีคนอยากจะยิงเขา
‪เขาอยู่ในร้าน ไม่ยอมออกไปไหน
‪ขอสายได้ไหม
‪พวกเขาเป็นผู้ต้องสงสัยคดีวางระเบิดมาราธอน
‪ช่วยผมด้วยครับ พวกเขามีปืน
‪พวกเขาอยู่ไหน
‪อยู่ที่ปั๊มเชลล์ ถนนเมมโมเรียลไดรฟ์
‪- อยู่หน้าปั๊มเหรอ ‪- ครับ
‪ผมวิ่งหนีมาเลย ผมวิ่งเลย ‪ช่วยมาหน่อยได้ไหม
‪ตํารวจกําลังไปแล้วครับ ‪หายใจลึกๆ แล้วรอตรงนั้นนะ
‪- ผมจะถือสายคุยกับคุณก่อนนะ ‪- ครับ
‪ครับ ผมรู้สึกได้ว่าเสียงผมสั่นเครือ
‪แทบจะพูดไม่ออกซะด้วยซ้ํา
‪สองชั่วโมงนั้นรู้สึกยาวนานที่สุดในชีวิต
‪ทุกครั้งที่นึกย้อนไปก็ยังเสียขวัญอยู่เลย
‪มันเป็นการตัดสินใจที่ยากที่สุดในชีวิต
‪เมื่อต้องใช้ชีวิตต่อไป
‪ผมก็พยายามที่จะไม่...
‪ไปโฟกัสเรื่องนั้น
‪ผมแค่ดีใจที่ตัวเองยังไม่ตาย
‪(ชั่วโมงที่ 81 ‪วันศุกร์)
‪เราส่งตํารวจไปจนแน่นเอ็มไอที ‪เพื่อหาอะไรก็ได้ที่ดูน่าสงสัย
‪แต่แล้วจู่ๆ ก็มีสายเข้ามา ‪จากปั๊มน้ํามันริมถนนเมมโมเรียลไดรฟ์
‪ที่นั่นมีคน
‪ที่บอกว่าเขาถูกลักพาตัวไปโดยมือวางระเบิด
‪ผมบอกตํารวจว่ารถของผม
‪มีระบบติดตามตําแหน่ง
‪เขาบอกตํารวจว่า "เลขจีพีเอสคือ 1234567"
‪ตํารวจก็ถามไปว่า "รู้ได้ไง"
‪เวลาซื้อรถคันแรกมันก็ต้องตื่นเต้นสิ ‪จําได้หมดทุกอย่างแหละ
‪เหยื่อคนนี้จําเลขจีพีเอสของรถได้ขึ้นใจเลย
‪ผมอยากให้ตํารวจจับพวกนั้นให้ได้เร็วที่สุด
‪ตํารวจเลยแจ้งเบาะแสนั้นเข้ามา
‪แล้วก็ตามตําแหน่งรถได้เกือบทันที ‪รถอยู่วอเตอร์ทาวน์
‪(วอเตอร์ทาวน์ ‪รัฐแมสซาชูเซตส์)
‪ศูนย์ควบคุมวอเตอร์ทาวน์ถึงรถทุกคัน
‪เคมบริดจ์กําลังตามหารถทะเบียน ‪หนึ่ง สาม เจ็ด โนเวมเบอร์ ซูลู หนึ่ง
‪รถเบนซ์ปี 2013 สีดํา
‪รถถูกขโมยไปจาก ‪816 เมมโมเรียลไดรฟ์ ที่เคมบริดจ์
‪ในรถมีชายชาวตะวันออกกลางสองคน ‪คนหนึ่งสูง 180 เซนติเมตร
‪อีกคนมีผิวสีอ่อน
‪(เจ. แมคเคลแลน)
‪ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตํารวจ ‪ที่เมืองวอเตอร์ทาวน์มา 30 ปี
‪(จอห์น แมคเคลแลน ‪กรมตํารวจวอเตอร์ทาวน์)
‪ที่นี่เป็นเมืองที่น่าประทับใจของบอสตัน
‪เมืองเราเล็กนิดเดียว แค่สิบตารางกิโลเมตร
‪แต่มีประชากรหนาแน่น
‪มีผู้อยู่อาศัยกว่า 40,000 คน ‪ในเมืองขนาดสิบตารางกิโลเมตรของเรา
‪มันเป็นชุมชนที่แน่นแฟ้นมาก ‪มีหลายครอบครัว มีเด็กอายุน้อย
‪เมืองนี้ปลอดภัยมาก
‪ก่อนเกิดเหตุการณ์คืนนั้น ‪ผมไม่เคยแม้แต่จะเกือบเหนี่ยวไกปืนด้วยซ้ํา
‪มีการยิงกัน!
‪โรคสะเทือนขวัญมันมีจริง
‪มันกัดกินใจเราและฆ่าเราตายได้
‪เหมือนชีวิตเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
‪(เจฟฟ์ พูกลีเอเซ ‪กรมตํารวจวอเตอร์ทาวน์)
‪ในปี 2013 ผมเป็นจ่าตํารวจ
‪อยู่ในตําแหน่งนั้นมา 20 ปีแล้ว
‪ผมมาที่สถานีตํารวจ และผมเปิดวิทยุตํารวจอยู่
‪ผมได้ข่าวเรื่องที่ฌอน คอลลิเออร์ ‪ตํารวจที่เอ็มไอที ถูกฆาตกรรม
‪ผมคิดว่า "ให้ตายสิ น่ากลัวมาก"
‪ผมเดินออกไปที่รถ จุดซิการ์มวนเล็กๆ
‪แล้วฟังวิทยุตํารวจ
‪กรมตํารวจเคมบริดจ์โทรมาแจ้งเหตุ
‪พวกเขาตามตําแหน่งหมายเลขรถที่ถูกขโมยมา
‪รถอยู่ในย่านซอยเดกซ์เตอร์ รถเบนซ์ปี 2013
‪เจ้าหน้าที่ตํารวจเคมบริดจ์ ‪โทรหาเจ้าหน้าที่ของเราโดยตรง
‪แล้วบอกว่า "นี่ฟังนะ แค่จะบอกให้รู้ว่า ‪ที่เคมบริดจ์มีรถที่ถูกขโมยไป"
‪"เรากําลังตามตําแหน่งรถ ‪มันอยู่ที่วอเตอร์ทาวน์ 93 เดกซ์เตอร์อเวนิว"
‪ขอเลขป้ายทะเบียนกับลักษณะของรถอีกทีครับ
‪รถเบนซ์ปี 2013 สีดํา
‪ตรงนั้นเป็นเขตของเจ้าหน้าที่โจ เรย์โนลส์ ‪เขาก็ตอบมาว่า "ผมจะไปดูเอง"
‪ตอนนี้รถกําลังเคลื่อนที่
‪พวกเขาแจ้งเราว่านี่เป็นคดีขโมยรถ ‪แล้วก็บอกว่าโจรอาจมีอาวุธ
‪ผมก็เลยคิดว่าถ้าตํารวจไปถึง ‪อาจเกิดหนึ่งในสองอย่าง
‪คือขับรถไล่ล่ากัน ไม่ก็ต้องวิ่งไล่
‪เรารู้แค่ว่ารถคันนี้คนร้ายใช้ปืนจี้ขโมยมา
‪ผมก็คิดว่าคงเป็นเด็กสองคน ‪เราจะไปโบกให้จอดรถ
‪เด็กจะยอมแพ้ ไม่ก็พอลงจากรถจะวิ่งปรู๊ดหนีไป
‪ถ้าคนร้ายลงจากรถแล้ววิ่งหนีไป ‪แล้วตํารวจวิ่งตาม
‪ผมจะคอยเป็นหูเป็นตาให้ได้ ‪ผมก็เลยขับไปทางนั้นด้วย
‪ออกจากสถานีตํารวจมุ่งหน้าไปทางนั้น
‪รับทราบ ผมยังอยู่ที่ลอเรล ‪เพิ่งเลี้ยวซ้ายบนถนนลอเรล
‪โจ เรย์โนลส์ไปที่นั่นแล้วขับรถสวนทางกัน
‪จากนั้นก็ชะลอรถเหลือสามกิโลเมตรต่อชั่วโมง
‪แล้วก็สบตากัน
‪เราพบว่าผู้ต้องสงสัยขับรถสองคัน
‪รถของพวกเขาอยู่ด้านหน้า ‪แล้วมีรถเอสยูวีขับตามหลังมา
‪ผมอยู่ข้างรถแล้ว ให้โบกไหม
‪ผมตอบไปทางวิทยุว่า ‪"โจอี้ อย่าเพิ่งโบกรถคันนั้น"
‪"ให้ผมตามไปถึงก่อน" ‪เขาตอบว่า "รับทราบครับจ่า"
‪ผมขับตามรถอยู่ เปิดไฟเลย
‪เจ้าหน้าที่เรย์โนลส์ขับตามพวกเขา
‪พวกเขาไม่ได้ขับเร็ว ‪แล้วตอนนั้นเองที่รถเอสยูวีสีดําจอด
‪และพอผมเลี้ยวซ้ายขึ้นถนนลอเรล นรกแตกทันที
‪(00.34 น. ‪วันศุกร์)
‪ผู้ต้องสงสัยยิงปืนรัวๆ กลางถนนเลย
‪ตอนผมเข้าเกียร์จอดรถ กระจกก็แตกใส่หน้า
‪คนร้ายยิงต่อสู้ ทุกหน่วยไปที่เกิดเหตุ
‪ทุกหน่วย มีการยิงจากรถ ‪ที่ถูกขโมยมาจากเคมบริดจ์
‪พบเห็นครั้งสุดท้ายใกล้กับเดกซ์เตอร์อเวนิว
‪มีการยิงกันที่วอเตอร์ทาวน์
‪พอเขาพูดว่า "พวกมันยิงผม" ‪ผมคิดเลยว่า "ผมต้องไปช่วย"
‪จากที่วิ่งแค่ 50 กิโลเมตรต่อชั่วโมง ‪ผมเหยียบถึง 130 เลย
‪คนร้ายเปิดฉากยิง!
‪มีการยิงกัน
‪ผมบอกตัวเอง "ฉันต้องทําอะไรสักอย่าง"
‪"ฉันจะโดดเข้าไปในรถคันนี้"
‪"เข้าเกียร์ขับแล้วปล่อยให้พุ่งไปทางมันเลย"
‪อย่างน้อยถ้าทําแบบนี้
‪ก็จะได้เห็นว่าคนที่ยิงเรามีกี่คน ต้องสู้กับใคร
‪ผมจะได้แจ้งหน่วยที่มาสมทบ
‪เรย์โนลส์ถาม "จ่า ใครขับรถ 468"
‪รถผมพุ่งไปหาพวกมัน ‪เขาไม่รู้ว่าในรถไม่มีใครขับสักคน
‪รถเปล่ามันไหลเข้าไปเอง
‪ตอนนั้นเองที่ผมเห็นพวกมันอยู่หลังรถเบนซ์
‪ผมเห็นมันขว้างอะไรสักอย่าง
‪และผมเห็นของชิ้นนั้น ‪ลอยขึ้นไปในอากาศ ผมคิดในใจ
‪"ไอ้เด็กนี่มันปากิ่งไม้ใส่เราวุ้ย"
‪แต่พอมันกระทบกับพื้น ก็มีเสียงดังกิ๊งๆ แล้วผมก็...
‪มีระเบิดเสียงดัง!
‪อะไรวะเนี่ย อาทิตย์นี้มันอะไรกันนักหนา
‪ตอนแรกงานมาราธอนก็โดนวางระเบิด ‪แล้วตํารวจเอ็มไอทีก็โดนฆ่าตาย
‪อาทิตย์นี้จะเกิดเรื่องเลวร้ายอะไรได้อีกเนี่ย
‪ณ จุดนั้น ขณะที่ผมยืนอยู่ที่เอ็มไอที
‪จู่ๆ มีความชุลมุนวุ่นวายกันขึ้นมา
‪ตํารวจฟังวิทยุในรถ
‪เราได้ยินทางวิทยุว่า "คนร้ายยิงปืน"
‪"คนร้ายยิงปืน!"
‪รีบมาที่เกิดเหตุโดยด่วน ‪เราต้องการความช่วยเหลือทันที
‪- วอเตอร์ทาวน์ นิวทาวน์กําลังส่งไปให้แปด ‪- ส่งไปแปดพร้อมสุนัขตํารวจ
‪เคมบริดจ์ถึงวอเตอร์ทาวน์ ‪ของเราก็ส่งไปสามหน่วย
‪สิ่งแรกที่ผมคิดคือ "ทั้งหมดมันเกี่ยวข้องกัน ‪ต้องเป็นพวกนั้นแน่ๆ"
‪ผมจําได้ว่าผมเปิดไฟเปิดไซเรน ‪แล้วบึ่งไปวอเตอร์ทาวน์ทันที
‪ผมมุ่งหน้าไปวอเตอร์ทาวน์
‪มีรถตํารวจที่มุ่งหน้าไปทางนั้นเต็มถนนเลย
‪ผมก็แค่แทรกเข้าไปแล้วต่อแถวตามคันอื่น
‪ผมไม่รู้หรอกนะว่าเกิดอะไรขึ้น ‪แต่ก็รีบตามไปเหมือนกัน
‪เรื่องอะไรก็ตามที่เกิดขึ้น
‪เหมือนจะเกี่ยวข้องกับเรื่องที่ใหญ่กว่านี้มาก
‪เพราะพวกเขาแห่กัน ‪ออกจากที่เกิดเหตุฆาตกรรมตํารวจ
‪เราต้อนมันจนมุมแล้ว มันปาระเบิดใส่เรา
‪คืนนั้นอธิบดีกรมตํารวจโทรมา
‪บอกว่า "ท่านผบ. ‪พวกมันทั้งยิงทั้งปาระเบิดใส่เรา"
‪ผมก็ถาม "ใครปาระเบิด"
‪เขาบอกว่า "เราต้อนคนร้ายจนมุมแล้ว"
‪โทรศัพท์ดังขึ้น ผมก็รับสาย ‪ผู้ช่วยคนหนึ่งของผมโทรมา
‪เขาบอกว่าผู้ต้องสงสัยของเรากําลังหลบหนี
‪แล้วพวกเขาขว้างระเบิดใส่เจ้าหน้าที่ตํารวจ ‪ที่วอเตอร์ทาวน์ รัฐแมสซาชูเซตส์
‪ทันทีที่ได้ยินแบบนั้น ผมอุทานว่า "ไอ้ฉิบหาย"
‪ขอตําแหน่งหน่อยครับ
‪แยกเดกซ์เตอร์กับลอเรล
‪ตอนที่ได้ยินเสียงรถมาสมทบ ‪ไม่มีอะไรฟินกว่านั้นแล้ว
‪เพราะเรามีกระสุนมาเพิ่มแล้ว ‪มีปืนมาสู้พวกมันเพิ่มแล้ว
‪แม่งยิงกันหน้าบ้านกูเลย
‪ออกไป
‪ทุกคนหยุด ระวัง วิ่งกลับไป!
‪ไปอีกทาง!
‪ชักจะซีเรียสขึ้นเรื่อยๆ
‪เสียงระเบิดดังตู้มต้าม ตํารวจก็กระหน่ํายิง
‪เหมือนเขตสงครามยังไงยังงั้นเลย
‪ผู้อยู่อาศัยบางคนเดินออกมาด้วย ‪ตรงนั้นละที่ผมกลัว
‪ไรอันพูดสาย มีเหตุฉุกเฉินอะไรครับ
‪สวัสดีค่ะ ฉันอยู่ที่วอเตอร์ทาวน์ ‪ได้ยินเสียงคล้ายเสียงปืน แล้วก็ได้ยิน...
‪เราทราบสถานการณ์แล้วครับ ขอบคุณ
‪911 สายนี้ถูกบันทึกเสียง มีเหตุฉุกเฉินอะไรครับ
‪- เสียงเหมือนมีใครยิงปืน... ‪- 911 มีเหตุฉุกเฉินอะไร
‪สวัสดีค่ะ ฉันได้ยินเสียงตู้มดังมาก
‪เราทราบเรื่องแล้วครับ ขอบคุณ
‪ผู้อยู่อาศัยอย่างน้อยหนึ่งคนเดินออกมาสามครั้ง
‪เขาเปิดประตูมาตะโกนถาม "ให้ช่วยไหม"
‪ผมก็ไล่ซ้ําๆ "กลับเข้าไปในบ้าน!"
‪"ถ้าไม่มีกระสุน .40 มาให้ละก็ ‪รีบกลับเข้าบ้านไปเลย"
‪ผมจอดรถแล้วเข้าไปจากมุมถนนลอเรล
‪สวมเสื้อเกราะกันกระสุน
‪ขณะที่ผมเดินเลี้ยวเข้าไป
‪ผมเห็นเจ้าหน้าที่เรย์โนลส์กับจ่าแมคเคลแลน
‪เขายิงสวนอยู่จากหลังต้นไม้ ‪แล้วเขาตะโกนสั่งคนร้าย
‪ยอมแพ้ซะ!
‪"ยอมแพ้ซะ"
‪พยายามให้คนร้ายยอมจํานน ‪แต่พวกนั้นยิงใส่ต่อเนื่อง
‪ในตอนนั้นเรานึกว่า ‪คนร้ายมีปืนสองกระบอก เพราะเห็นแสงปืน
‪แต่สุดท้ายแล้วเราถึงมารู้ว่า ‪พวกเขามีปืนพกหนึ่งกระบอก
‪แต่อีกแสงหนึ่งที่เรานึกว่าเป็นแสงปืน
‪คือแสงของอีกคนที่กําลังจุดระเบิดไปป์บอมบ์
‪นั่นคือแสงที่สองที่เราเห็น
‪ระเบิดลูกสุดท้ายที่มันปาเข้ามา
‪ผมเห็นมันลงจากรถ ‪ในมือถืออะไรบางอย่างที่มีที่จับสองข้าง
‪แล้วผมเห็นมันทําท่า...
‪ชิบเป๋ง
‪เสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่ผมจําได้แค่ว่า
‪เหมือนมีคนเอาฉากสีขาวๆ มาบังหน้า
‪ควันสีเทาดํา แล้วก็รู้สึกได้ว่ามีอะไรโปรยลงมา
‪ปรากฏว่าเป็นเศษเหล็ก
‪มันคือหม้ออัดแรงดัน
‪ตัวหนีบอันหนึ่งมันหลุดออกมา ‪แรงดันก็เลยไม่เยอะเท่าที่ควร
‪ดังนั้นถ้าแทนที่จะขว้าง ‪คนร้ายวางระเบิดดีๆ ละก็
‪พวกเราคงจะ...
‪คงเจ็บหนักกันหมด เราอยู่ในรัศมีระเบิด
‪เราต่างก็ยันกันอยู่
‪ผมจึงตัดสินใจอ้อมเข้าไปทางสนามหลังบ้าน
‪แล้วโผล่มาข้างหลังคนร้าย ขนาบข้างเลย
‪ผมวิ่งเข้าไปทางถนนหน้าบ้านหลังหนึ่ง ‪ข้ามรั้วเข้าไป
‪วิ่งลัดสนามหลังบ้านหลังนั้น ‪ข้ามรั้วอีกอัน ย่องเลียบแนวรั้วขึ้นมา
‪แล้วก็เห็นคนร้าย พวกเขาหลบอยู่ตรงนั้น
‪ผมเป็นครูสอนยิงปืนของกรม
‪เพราะงั้นปกติจะยิงโดนเป้า
‪ผมเล็งปืน เหนี่ยวไกยิงไปลูกหนึ่ง
‪ผมมั่นใจนะว่ายิงโดน ‪แต่เขาไม่สะดุ้ง ผมเลยลองอีกที ปัง
‪มันต้องโดนสิ แต่คนร้ายไม่สะทกสะท้าน
‪ผมยิงไปเก้านัด ไม่ใช่แค่ที่ลําตัวนะ
‪ยิงโดนเท้าด้วย แต่ไม่ยอมล้มซะที
‪ถึงตอนนั้นเขาก็รู้ว่าผมอยู่ตรงไหน ‪เขาวิ่งเข้ามาหา
‪ผมกับคนร้ายยืนแลกกระสุนกัน ‪ห่างกันแค่สองเมตรเอง
‪โชคดีที่ไม่โดนผมสักนัด ‪อย่างกับฉากในหนังเรื่อง เขย่าชีพจรเกินเดือด
‪ตายซะไอ้ห่าราก ตายซะ!
‪ปืนคนร้ายหยุดทํางาน
‪ไม่รู้ว่าปืนด้านหรือว่ากระสุนหมด
‪เขาแทบอึ้งที่ปืนไม่ยอมยิงแล้ว
‪แล้วเขาก็หยุด มองปืนตัวเอง มองมาที่ผม
‪เราสบตากัน แล้วเขาก็ขว้างปืนใส่หัวไหล่ผม
‪ปืนร่วงลงกับพื้น
‪แล้วมันก็หันมาทางเรา ขณะที่ตํารวจกระหน่ํายิง
‪แล้วเดินฉับๆ มาทางเราเลย
‪สไลด์ผมค้าง กระสุนไม่เหลือสักลูก ‪แต่ไอ้นั่นมันรู้ซะที่ไหนล่ะ
‪สไลด์ค้างเติ่ง ผมก็ขู่มันว่า ‪"แกตายแน่ นอนลงกับพื้น"
‪แต่มัน... สีหน้าเรียบเฉย
‪มันมองผมตาไม่ละ เดินพุ่งมาทางผม
‪ผมเลยเก็บปืนเข้าซอง แล้ววิ่งเข้าตะครุบตัว
‪เด็กคนนั้นล้มพับลงไปเลย
‪แล้วเขาขัดขืนสุดฤทธิ์ มีพลังเพราะเลือดพล่าน
‪ปืนผมบ๋อแบ๋ ไม่มีกระสุนสักนัด ‪แต่อย่างน้อยก็มีปืนวะ
‪ผมเลยตัดสินใจใช้ปืนฟาดให้สลบ
‪ผมพยายามฟาดให้สลบเต็มที่แล้วจริงๆ
‪จ่าพูกลีเอเซใส่กุญแจมือได้ข้างหนึ่ง ‪ส่วนผมก็ฟาดสุดแรงเกิด
‪ผมอยากให้เด็กคนนี้สลบไปซะ จะได้จัดการง่าย
‪ข้างเราจะได้ไม่มีคนตาย
‪เจ้าหน้าที่เรย์โนลส์มองถนนแล้วพูดว่า
‪"มีคนขึ้นรถเอสยูวีแล้วกลับรถ"
‪มันมาทางเรา!
‪พอหันไปมองอีกที ไฟหน้าก็ส่องเต็มหน้าผมแล้ว
‪"จ่า ออกไปเร็ว" ผมดันตัวเองออกมา
‪ผมแค่ปล่อยมือ แล้วสัมผัสได้ถึง ‪ลมของรถที่วิ่งเฉี่ยวหน้า
‪ผมเห็นล้อหน้าขับทับผู้ต้องสงสัย
‪เขาเด้งไปมาระหว่างใต้ท้องรถกับพื้นถนนสามสี่ที
‪แล้วก็ถูกลากไปราวหกหรือเจ็ดเมตรได้
‪เหมือนเกมตีตุ่น
‪รถคันนั้นวิ่ง 65 กิโลเมตรต่อชั่วโมงได้มั้ง
‪เป็นภาพที่รุนแรงมาก
‪ผู้ต้องสงสัยขับรถเอสยูวีหนีไป เขาขับรถทับคู่หู
‪รถคายศพออกมาจากใต้ท้องรถ
‪รถคนร้ายพุ่งไปชน ‪กับรถตํารวจคันหนึ่งที่จอดขวางอยู่
‪แล้วเราก็ได้ยินเสียงเร่งเครื่องยนต์ ‪เขาพยายามจะฝ่ารถออกไปให้ได้
‪พอออกไปได้แล้ว เขาก็ซิ่งฝ่าทางแยกไป
‪ถึงตอนนี้ เจ้าหน้าที่ที่เพิ่งมาถึงก็เปิดฉากยิง
‪เขาซิ่งฝ่าสี่แยกหนีหายไปเลย
‪ไปเร็ว
‪ผมขับไปถึงที่เกิดเหตุ ซึ่งทั้งมืด
‪ทั้งโกลาหล ตํารวจทั้งร้องทั้งตะโกน
‪(7 นิวส์ ‪ข่าวเฉพาะกิจ)
‪ตอนผมเพิ่งไปถึง มองทางไหนก็มีแต่ตํารวจ
‪ได้ข่าวว่ามีการยิงกัน คนร้ายปาระเบิดใส่ตํารวจ
‪เหลือเชื่อสุดๆ
‪จู่ๆ เราก็เห็นเจ้าหน้าที่ตํารวจวิ่งไปตามถนน
‪เราก็ไปด้วย
‪เราไปรู้ว่าเรากําลังไล่ตามรถเบนซ์เอสยูวีอยู่
‪(00.45 น. ‪19 เมษายน 2013)
‪และเราไปเจอรถเอสยูวีบนถนน
‪(62 ถนนสปรูซ ‪รถเบนซ์ถูกทิ้ง)
‪ประตูรถเปิดอยู่ ไม่มีใครอยู่ข้างใน
‪ผมบอกตัวเองว่า "ฉันทําแบบนี้ไม่ได้"
‪"ฉันต้องวางแผนจัดการให้รอบคอบ"
‪ก็ใช่อยู่ มันน่าหงุดหงิดที่คนร้ายหนีไปได้ ‪แต่ผมคิดว่าคงถูกจับได้ในอีกไม่นาน
‪ที่เกิดเหตุมีตํารวจอยู่ตั้งหลายนาย ‪แต่ผู้ต้องสงสัยกลับหนีไปได้
‪ผมว่าตํารวจขายหน้าที่เกิดเรื่องนี้ขึ้นนะ
‪ส่งรถพยาบาลมารับตัวผู้ต้องสงสัย ‪ที่ลอเรลตัดกับเดกซ์เตอร์ด้วย
‪ถูกยิงและถูกรถทับ
‪เด็กคนนั้นสภาพร่อแร่มาก
‪มีบาดแผลฉีกขาดตั้งแต่รักแร้ถึงเอว ‪แผลเหวอะหวะ
‪แต่ยังไม่ตาย
‪พวกเขาตัดเสื้อผ้าออก
‪แล้วพาขึ้นหลังรถพยาบาล
‪เริ่มลงมือรักษาแล้วก็ขับออกไป
‪พาไปส่งที่โรงพยาบาลบอสตัน ‪ที่มีแผนกฉุกเฉินขนาดใหญ่
‪(ชั่วโมงที่ 81 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 82)
‪พอลงจากรถ ผมเจอกับเจ้าหน้าที่เอฟบีไอ
‪เขาบอกว่า "บนพื้นถนนมีระเบิดที่ยังไม่ระเบิด"
‪ระเบิดไปป์บอมบ์ลูกหนึ่งยังอยู่บนพื้นถนน
‪มีรูกระสุนเต็มไปหมด ทั้งที่ป้ายหยุด
‪ข้างฝาบ้าน บนถนนก็มีปืนพกที่ถูกทิ้งไว้
‪แต่ภาพที่สะเทือนใจผมที่สุด ‪คือรอยหม้ออัดแรงดันข้างรถคันหนึ่ง
‪ซึ่งเป็นวิธีการลงมือของมือวางระเบิดมาราธอน
‪ผมคิดเลยว่า "พระเจ้าช่วย พวกนี้แน่นอน"
‪หน่วยสวาทมาถามผมว่า ‪"นี่จ่า รู้ไหมว่าไอ้พวกนี้มันเป็นใคร"
‪ผมก็นึกว่าเขาถามจริงๆ
‪ผมเลยตอบว่า ‪"พวกนี้ไม่ใช่เด็กเมืองวอเตอร์ทาวน์"
‪คนอื่นๆ ก็โผล่มา
‪พวกเขาถามว่า "รู้ไหมว่าคนร้ายเป็นใคร"
‪"ก็โจรขโมยรถสองคนไง"
‪"ไม่ใช่ พวกนี้มือวางระเบิดบอสตันมาราธอน"
‪บ้าไปแล้ว
‪"คุณเจอมือวางระเบิดบอสตันมาราธอน"
‪เขาก็ตอบว่า "ไม่ใช่ นี่มันโจรขโมยรถ"
‪ตํารวจที่ยิงสู้กับคนร้าย ‪ไม่รู้เลยจริงๆ ว่ารับมือกับใคร
‪ไอ้ฉิบหาย แล้วผมก็คิดๆ ดู "ระเบิด
‪กระสุนก็เยอะ เอ้อ ก็น่าจะเอะใจตั้งแต่แรก"
‪แต่ผมไม่ใช่สายสืบที่ไหน แค่ขับรถลาดตระเวน
‪ผมไม่ได้เป็นตํารวจ ‪ผมเข้าใจว่าในหลายๆ สถานการณ์
‪มันก็จะมีความเสี่ยงอยู่แล้ว
‪แต่การที่จะยิงรัวๆ อย่างต่อเนื่อง ‪แค่ตํารวจก็ปาไปแล้ว 210 นัด
‪มันทําให้ชีวิตคนบริสุทธิ์ต้องเสี่ยงไปด้วย
‪ผมได้ไปสัมภาษณ์ชายคนหนึ่งที่ลูกเกือบโดนฆ่าตาย
‪ลูกน้อยเขานอนอยู่ในห้อง
‪แล้วกระสุนพุ่งเฉี่ยวหัวเด็กไปแค่ไม่กี่นิ้ว
‪การที่พลเรือนที่อยู่ในบ้าน ‪ไม่เจ็บตัวหรือเสียชีวิต ถือว่าโชคช่วยล้วนๆ
‪สิ่งที่เรากําลังตามหาคือ ‪ผู้ต้องสงสัยที่มีรูปพรรณสัณฐาน
‪ตรงกับผู้ต้องสงสัยคนที่สอง คนสวมหมวกสีขาว
‪ซึ่งมีส่วนเกี่ยวข้องในการวางระเบิด ‪บอสตันมาราธอนเมื่อวันจันทร์
‪ผู้ต้องสงสัยคนแรกถูกยิงเหรอ
‪- ถูกต้อง ‪- ยังมีชีวิตไหมคะ
‪- ผู้ต้องสงสัยคนแรก... ‪- ตอนนี้เรายังไม่ทราบชื่อเขา
‪เขาตายหรือยัง
‪ฟังนะครับ เรายังสืบสวนเรื่องนี้กันอยู่
‪เรายังไม่สามารถเผย ‪รายละเอียดหรือชื่อของผู้ต้องสงสัย
‪เราแค่อยากแพร่กระจายข้อมูล ‪สู่ประชาชนที่อาศัยอยู่ที่นี่
‪ว่าทุกคนควรอยู่ในบ้าน ห้ามเปิดประตูให้ใคร
‪ยกเว้นเจ้าหน้าที่ตํารวจจะอยู่ด้วย
‪เราได้ตัวผู้ต้องสงสัยมาแล้วหนึ่งคน
‪ผมได้รับแจ้งว่าเขาถูกพาตัวออกไปจากที่เกิดเหตุ
‪และเสียชีวิตที่โรงพยาบาล
‪เราจึงต้องระบุตัวผู้ต้องสงสัย ‪และสืบความจริงว่าสองคนนี้เป็นใคร
‪เรารีบไปที่โรงพยาบาลเพื่อไปเก็บลายนิ้วมือเขา
‪เรารู้ว่านี่เป็นหนึ่งในมือวางระเบิด
‪ทุกคนแอบหวังกันว่าเขาจะอยู่ในฐานข้อมูลเรา
‪ถ้าเรารู้ว่าเขาเป็นใคร
‪ข้อมูลนี้ก็อาจนําทางเราไปหาผู้ต้องสงสัยอีกคนได้
‪เราเทียบลายนิ้วมือของเขา ‪กับฐานข้อมูลของรัฐบาลกลางหลายหน่วยงาน
‪เพื่อระบุว่าชายคนนี้เป็นใคร
‪เจอแล้ว
‪เขาชื่อทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪ทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪เราเริ่มกระบวนการตรวจสอบฐานข้อมูลในทันที
‪เพื่อทําความเข้าใจว่าคนคนนี้เป็นใคร
‪ข้อมูลมหาศาลหลั่งไหลเข้ามา
‪เราได้รู้ว่าเขาเป็นชาวเชเชน
‪มาอยู่ที่นี่หลายปีแล้ว ที่เคมบริดจ์นี่เลย
‪นั่นเป็นความก้าวหน้าครั้งใหญ่ในการสืบสวน
‪(ชั่วโมงที่ 82 ‪วันศุกร์)
‪ตอนนั้นผมอยู่ที่ศูนย์ปฏิบัติการ
‪ประตูห้องเปิดออก ‪แล้วริค เดอลอรีเอร์เดินเข้ามา
‪เขาไม่พอใจ เห็นได้ชัดว่าเขากําลังเครียด
‪เขาบอกว่า "เรารู้จักหมอนี่ ‪เราเคยสืบประวัติเขามาก่อน"
‪ผมช็อกมาก แล้วผมก็ถามไปว่า ‪"คุณรู้จักพวกเขาได้ยังไง"
‪เขาบอกว่า "เราเคยได้รับรายงาน ‪จากทางเอฟเอสบี
‪ซึ่งเป็นหน่วยข่าวกรองรัสเซีย ‪บอกว่าเขาเป็นผู้ก่อการร้าย"
‪เราได้รับเบาะแสจากการ์เดี้ยนมาก่อนแล้ว
‪การประเมินการ์เดี้ยนเป็นการสืบสวนระดับต่ําสุด
‪ที่ทางเอฟบีไอจะดําเนินการ ‪เพื่อความมั่นคงของชาติ
‪ซึ่งเราจะได้รับข้อมูลจากแหล่งเดียว ‪ที่ไม่ได้รับการยืนยันใดๆ เข้ามา
‪เขาบอกว่าเคยสอบสวนพวกเขา ‪แล้วตรวจดูข้อมูลที่พวกเขาให้มา
‪แล้วเราก็ปิดคดี
‪ผมถาม "พวกคุณมีข้อมูลนี้อยู่แล้วเหรอ"
‪"ทําไมไม่บอกเราว่ามีคนพวกนี้อยู่ด้วย"
‪การประเมินการ์เดี้ยนครั้งนั้น ‪ไม่ได้ให้เบาะแสอะไรที่อาจทําให้เราเชื่อว่า
‪ทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟจะไปวางระเบิด ‪ที่งานแข่งบอสตันมาราธอนปี 2013
‪เรื่องนั้นทําผมหงุดหงิดมาก และประหลาดใจด้วย
‪ผู้รักษากฎหมายจะพยายามหาตัว
‪คนที่ก่อเหตุอาชญากรรม ‪หรือถูกสงสัยว่าก่อเหตุอาชญากรรมอยู่เสมอ
‪ผมไม่ได้จะทําแบบนั้นเลย ‪ผมแค่อยากเข้าใจเรื่องราวเบื้องหลัง
‪ไม่มีใครเกิดมาเป็นคนชั่ว ‪ที่วางระเบิดงานมาราธอน
‪ทําให้เด็กแปดขวบต้องตายหรอก
‪เราต้องรู้ให้ได้ว่านี่มันเกิดขึ้นได้ยังไง
‪เขาไปถึงจุดนั้นได้ยังไง
‪นั่นคือหน้าที่ผม นั่นคือสิ่งที่ผมต้องรู้
‪(เดวิด ฟิลิปอฟ ‪นักข่าวบอสตันโกลบ)
‪ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า
‪เสียงปืนรัสเซียดังสนั่นไปทั่วบริเวณชายแดนแห่งนี้
‪พวกเขาตั้งใจยิงกองกําลังเชเชน
‪(เชชเนีย)
‪ช่วงปลายยุค 1990 ‪ชาวเชเชนถูกมองว่าเป็นชนที่ถูกข่มเหง
‪และสหรัฐฯ ยินดีมอบสถานะผู้ลี้ภัย
‪ให้กับผู้ที่หนีการข่มเหง
‪อันซอร์ ซาร์นาเยฟ พ่อของทาเมอร์ลัน ‪เห็นความฝันของอเมริกันชนในหนังฮอลลีวูด
‪แล้วตัดสินใจว่าเขาต้องการสิ่งนั้น
‪เขาพาภรรยาและลูกสี่คนมาอเมริกา
‪พวกเขาย้ายไปอยู่ ‪ในอะพาร์ตเมนต์แคบๆ แถบบอสตัน
‪ถึงตอนนี้ทาเมอร์ลันโตเป็นวัยรุ่นแล้ว
‪เขาฝึกต่อยมวยที่คีร์กีซสถาน ‪และเขามีพรสวรรค์มาก
‪พ่อเห็นแววในตัวลูกแล้วอยากให้ลูกเป็นแชมป์
‪ดูคนนี้ไว้นะ ทักษะดีมาก ‪เขาจะคว้าตําแหน่งแชมป์ให้ดู
‪(จอห์น อัลลัน ‪เทรนเนอร์สอนมวยของทาเมอร์ลัน)
‪ครั้งแรกที่ผมเจอทาเมอร์ลันก็ประมาณปี 2008
‪พ่อเป็นคนฝึกเขา เขาเป็นคนจริงจังมาก
‪เขากดดันต้องให้ลูกเป็นมือหนึ่ง ‪ทาเมอร์ลันจึงเป็นเด็กที่เก่งมาก
‪เขาขยันมากจนผมประทับใจ
‪พออยู่ในสังเวียนเขาโหดมาก
‪สุภาพสตรีและสุภาพบุรุษ ทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪เขาเหมือนผู้ใหญ่ที่ชกมวยกับเด็ก
‪ปีก่อนโอลิมปิก เขาทําได้ดีมาก
‪เขาต่อยชนะทุกนัด
‪ผู้ชนะ ทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪อันซอร์ ซาร์นาเยฟชอบอวดเพื่อนๆ ว่า
‪"ลูกฉันจะได้ไปแข่ง ‪ในทีมต่อยมวยโอลิมปิกของสหรัฐฯ"
‪ผมไม่เพียงเชื่อว่าเขาจะได้เข้าไปแข่งโอลิมปิก
‪แต่เขามีโอกาสได้เหรียญสูงมาก
‪- ตื่นเต้นไหม ‪- อืม ก็น่าตื่นเต้นดีนะ เนอะ
‪แต่ต่อมาเราถึงรู้ว่า
‪เขาไปคัดตัวแข่งโอลิมปิกไม่ได้
‪หมัดโอเวอร์แฮนด์ปล่อยได้ทั้งวัน
‪ดูฮุกซ้ายตอนที่เขาทิ้งมือขวาลงมา
‪เพราะว่ามีการเปลี่ยนกฎกติกา
‪การจะเข้าทีมโอลิมปิกได้ ‪นักกีฬาต้องเป็นพลเมืองสหรัฐฯ
‪และทาเมอร์ลันไม่ใช่พลเมือง
‪ตามความเข้าใจของเขา ‪เรื่องสถานการณ์แข่งโอลิมปิก
‪เข้าคิดประมาณว่า "ผมเป็นมุสลิม ‪พวกนั้นไม่อยากให้ผมเป็นตัวแทนสหรัฐฯ
‪ก็เลยอด"
‪ผมบอกเขาว่า "นายชกมวยอาชีพก็ได้ ‪เรามีเส้นทางอื่นอีกเยอะแยะ..."
‪"ไม่เอาดีกว่า ยังไงก็ล็อกไว้แล้ว ‪ผมเป็นมุสลิม ผมไม่มีทางได้ดีหรอก"
‪ณ จุดนี้ผมก็เริ่มสัมผัสได้ว่าเขาท้อแท้สิ้นหวัง
‪เขาจมดิ่งเข้าไปหาศาสนามากขึ้นเรื่อยๆ
‪ครั้งหนึ่งเราเชิญผู้บรรยายมา ‪หัวข้อของเขาคือมาร์ติน ลูเธอร์ คิง
‪ว่าเขาต่อสู้เพื่ออะไร เป็นคนแบบไหน
‪ทาเมอร์ลันลุกขึ้นแล้วตะโกนว่า
‪"ทําไมเราต้องมาเชิดชู ‪มาร์ติน ลูเธอร์ คิงด้วย ไม่ใช่มุสลิมซะหน่อย"
‪"เราควรจะยกย่องเชิดชู ‪แต่ท่านศาสดาของเราสิ"
‪การที่มีคนแสดงความไม่พอใจ ‪อย่างโกรธแค้นแบบนั้นระหว่างการเทศน์สอน
‪มันทําให้ทุกคนไม่สบายใจมาก
‪และมันแปลกมาก
‪คําพูดของทาเมอร์ลันเกี่ยวกับ ‪การสมคบคิดของชาวยิวเริ่มจะดุเดือดขึ้นก็ตอนนั้น
‪ผมคิดว่าทาเมอร์ลัน ‪ใช้ศาสนาอิสลามเป็นเครื่องมือ
‪ในการให้ความชอบธรรมกับความไม่พอใจ ‪กับเส้นทางชีวิตตัวเอง
‪ความคิดที่ว่า "เราไม่ได้ล้มเหลว
‪แต่สังคมนี้ถูกสร้างขึ้นมา ‪ให้ต่อต้านชาวมุสลิม ต่อต้านเรา"
‪เขาบอกว่าชาติมุสลิมกําลังถูกชาติตะวันตกย่ํายี
‪และถูกชิงน้ํามันดิบ
‪อิสราเอลและคนรวยชาวยิวอยู่เบื้องหลัง
‪คิดว่าเป็นการสมรู้ร่วมคิดระดับโลก
‪เขาเริ่มจะแสดงออกทางศาสนาอย่างเปิดเผย
‪เริ่มสวมหมวกกะปิเยาะ ไว้เคราหนาๆ
‪(สองปีก่อนการวางระเบิดที่บอสตัน ‪11 กันยายน 2011)
‪เมื่อเวลาประมาณบ่ายสองโมงครึ่งวันนี้
‪ตํารวจวอลแธมได้มายังที่เกิดเหตุ ‪ที่บ้านเลขที่ 12 ซอยฮาร์ดิงอเวนิว
‪มีเหยื่อสามศพด้วยกัน เป็นภาพที่น่าสยดสยองมาก
‪นี่เป็นการสืบสวนที่ยังดําเนินต่อเนื่อง
‪เหยื่อสองในสามคนอาศัยอยู่ใกล้ๆ ‪ที่เคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์
‪เหยื่อรายที่สามคือเบรนดอน เมสส์ วัย 25 ปี
‪เขาเป็นนักมวยแบบผสมในพื้นที่นี้
‪เบรนดอน เมสส์เป็นเพื่อนซี้ทาเมอร์ลันในตอนนั้น
‪พวกเขามาที่ยิมด้วยกัน ‪ผมรู้ว่าพวกเขาไปเที่ยวด้วยกัน
‪วันต่อมา ทาเมอร์ลันเข้ามาที่ยิมมวย
‪ผมบอกเขาว่า "เสียใจด้วยเรื่องเบรนดอน"
‪คําตอบที่เขาให้มาทําให้ผมหนาวสันหลังมาก
‪เขาพูดว่า "ถ้าทําเรื่องเลวๆ หรือค้ายาเสพติด
‪ก็ต้องเจอแบบนั้นแหละ"
‪แล้วจู่ๆ ทาเมอร์ลันก็หายตัวไป
‪และพอกลับมา เขาเปลี่ยนไปเป็นคนละคน
‪(บอสตัน)
‪ทาเมอร์ลันไปดาเกสถานในฤดูร้อนปี 2012
‪(ดาเกสถาน)
‪เอฟบีไอได้รับข้อความจากเอฟเอสบี ‪หน่วยรักษาความมั่นคงรัสเซีย
‪ได้มีการบันทึกสายโทรศัพท์ ‪ที่ทาร์เมอร์ลันพูดว่า "ญิฮาด"
‪ซึ่งก็ทําให้ได้มีการคัดกรองการ์เดี้ยน
‪แต่เอฟบีไอได้ข้อสรุปว่าเขาไม่เป็นภัยคุกคาม
‪แล้วปล่อยตัวเขาไป
‪(ชั่วโมงที่ 82 ‪วันศุกร์)
‪พอเราระบุตัวทาเมอร์ลันได้แล้ว
‪เราไม่รู้ว่าเขามีพรรคพวกคนอื่น ‪ที่อาจมีระเบิดกันอีกไหม
‪ถึงตอนนั้น เราตรวจประวัติเขา ‪เพื่อนของเขา คนในครอบครัว
‪ไม่ช้าเราก็ได้ข้อมูลว่า ‪น้องชายเขาชื่อว่าโซคาร์ ซาร์นาเยฟ
‪เราได้รูปถ่ายใบขับขี่ของเขามา
‪เราเปรียบเทียบกับรูปจากจุดวางระเบิด
‪ตอนนั้นเรารู้เลยว่าเขาเป็นมือระเบิดคนที่สอง
‪หมวกดําคือทาร์เมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ ‪ส่วนโซคาร์สวมหมวกสีขาว
‪นั่นน้องชายเขา
‪เราต้องรีบหาตัวโซคาร์ให้เจอโดยด่วน
‪และเราเริ่มตามหาผู้ต้องสงสัยคนที่สอง
‪เราใช้ขั้นตอนการหาแบบกริดที่วอเตอร์ทาวน์
‪พวกเขาใช้โหมดยุทธวิธี
‪ไล่หาทุกที่ในระยะ 20 ช่วงตึกจากรถเบนซ์
‪รถที่พวกเขาขโมยมาจอดทิ้งไว้
‪เราค้นบ้านทีละหลัง ‪ทีละช่วงตึก จากตรงกลางออกไป
‪เขาอยู่ในละแวกนี้ไหม หนีไปหรือยัง ‪กลับบ้านหรือเปล่า เขาอยู่ไหน
‪ผมเคยร่วมทีมค้นหามาเป็นพันครั้ง
‪บางครั้งคนร้ายจะหนีไป ‪แต่บางครั้งคนร้ายก็จะหาที่กบดาน
‪ผมแอบหวังว่าจะเป็นข้อสอง
‪แต่ผ่านไปสองสามชั่วโมงเราก็ยังไม่เจอใคร
‪ทุกนาทีที่ผ่านไป เขาก็ยิ่งมีโอกาสหนีไปได้มากขึ้น
‪นั่นเป็นช่วงเวลาที่น่ากลัวในการสืบสวน
‪เราไม่รู้ว่าเราต้องรับมือกับกลุ่มใหญ่แค่ไหน
‪เราคาดการณ์ไว้ว่า ‪กลุ่มก่อการร้ายที่ใหญ่กว่าจะเคลื่อนไหว
‪และออกมาก่อเหตุ
‪นี่เป็นการล่าตัวอาชญากรระดับชาติ
‪ที่ไม่เคยมีมาก่อน ‪ในประวัติศาสตร์วงการตํารวจสหรัฐฯ
‪เราขอให้ทุกคนอยู่ในที่พัก
‪ทั้งเมืองถูกล็อกดาวน์ เหตุการณ์นี้ไม่เคยมีมาก่อน
‪ตํารวจหลายร้อยคนออกตามหาชายคนหนึ่ง
‪ที่เชื่อว่าเป็นผู้ก่อการร้ายที่มาที่นี่ฆ่าคน
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล