BU BÖLÜMDEKİ BAZI GÜVENLİK KAMERASI KAYITLARI
İFADELERE GÖRE YENİDEN YARATILMIŞTIR
NETFLIX BELGESEL DİZİSİ
BOMBALAMALARDAN 20 DAKİKA SONRA
İNSAN AVI
BOSTON MARATONU BOMBALI SALDIRISI
İKİNCİ BÖLÜM AMERİKAN RÜYASI
18 NİSAN 2013
SHERATON BOSTON OTEL
74. SAAT PERŞEMBE
75. SAAT PERŞEMBE
Merhaba. Ben Richard DesLauriers
ve FBI Boston departmanının başındaki özel ajanım.
Şüphelileri bulmak için halktan yardım istiyoruz.
YETKİLİ ÖZEL AJAN - FBI
O zaman farkında değildim ama 18 Nisan 2013, Perşembe günü
Sheraton'daki o basın toplantısı
kariyerimin en unutulmaz 48 saatiydi.
Bu şüphelilerin arkadaşları, komşuları,
iş arkadaşları veya aileleri mutlaka bulunuyor.
Çok ciddiydi.
İnsanlara anlatıyorduk.
Tespit edilenleri anlatıyorduk.
Fotoğraflarla sunuyorduk.
Ne olacağını bilmiyoruz.
Çok riskliydi. Onlar sıkıştırıyor muyduk? Bir şey mi yaptıracaktık?
Artık onlara sinsice yaklaşamazdık.
İşte bunlar. FBI onlara Şüpheli 1 ve Şüpheli 2 diyor.
FBI bu vakaya özel bir ihbar hattı ve internet sitesi oluşturdu.
İnternet sitesi anında 40 milyon tık aldı.
Şüpheliler silahlı ve çok tehlikeli.
İki şüphelinin yayınlanması soruşturmaya bir aciliyet hissi kattı.
Sizce yayınlanan bu fotoğraflardan tanınacaklar mı?
Elbette.
Bence kesinlikle yakalanacaklar.
İşlerini yapıyorlar. Biraz vakit alacak.
Evet. Richard DesLauriers onları yakalayacak.
Fotoğrafların yayınlanacak olmasına sevindim
çünkü halkın o fotoğrafları görüp kişileri bulacağına
inancım tamdı
Hemen bir çağrı almadık.
Hiç almadık.
- İnanamadım. - O gece eve gittim.
Eşime dedim ki
"Gece bir çağrı alacağız, biri bunları tanıyor olacak."
Sonra beklemediğim bir çağrı aldım.
MASSACHUSETTS TEKNOLOJİ ENSTİTÜSÜ CAMBRIDGE, MA
MIT polisi. Çağrılar kaydedilmektedir. Ben Memur Sakov.
Merhaba. Dışarıdan çok ciddi bir gürültü duyuyoruz.
Silah sesine benzemiyorlar ama keskin, hızlı sesler.
Bölgede bir polis memuru var, aracının içinde duruyor
ama ne olduğunu anlamadık.
Tamam, biz bakalım.
Aman tanrım! Tüm birimler, yanıt verin! Çabuk!
Yaralı polis! Tüm birimler! Yaralı polis!
79. SAAT
80. SAAT
Basın toplantısı bitti
ve otobüsteyim, MIT'ye doğru Mass Avenue Köprüsü'nden gidiyor.
CambridgeSige'ın diğer tarafına geçerken sağıma baktım
ve her yerde mavi ışıklar gördüm.
Memorial Drive'dan polis arabaları hızla geçiyordu.
Bölgeye ilk gelenlerdendim ve büyük bir öfke vardı.
Bir polis resmen ağlıyordu.
Ne olduğunu anlamak için polisle konuşuyordum.
- Bir bilgi var mı beyefendi? - Hayır, şu an yok.
Bir çağrı aldım.
Cambridge'de bir polis öldürülmüştü.
Cambridge, farklı bir bölgedeki farklı bir şehir.
Ama resmî hikâye, ters giden bir soygundu.
Boston bölgesinde kampüs polisinin vurulması inanılmaz nadirdir.
Cambridge'de en son ne zaman polis öldürüldü?
O kampüste, o toplum arasında bu yaşanmaz.
Bir sorun vardı.
Kesinlikle bir terslik vardı.
Bir boğuşma olduğu belliydi.
Silahını almaya çalışmışlardı.
Suikast olduğu belliydi.
Emniyetli kılıfı sayesinde silahı alamamışlardı.
Ed Davis "Sence Siyah Şapka mı Beyaz Şapka mı?" dedi.
"Mantıklı olurdu" dedim.
Yüzlerinde endişe, korku olan insanlar gördüm.
Her geçen dakika daha çok can tehlikeye giriyordu.
Bunu yapan onlarsa sıradaki hamleleri ne olacaktı?
18 Nisan akşamında
yeni arabamı Charles Nehri boyunca, Cambridge tarafında sürüyordum.
Cambridge'de bir şeyler olduğunu anladım çünkü bir sürü polis arabası vardı.
Yirmi falan.
Ciddi bir şey olmuş olmalıydı.
TEKNOLOJİ GİRİŞİMCİSİ
Amerika'ya 2009'da, Çin'den yüksek lisans yapmaya geldim.
Amerikan kültürünü daha iyi tanımak istedim.
Amerikan rüyasını öğrenmek.
Başkan Obama bir keresinde "Dürüstseniz, sıkı çalışıyorsanız,
her Amerikalı parlak bir geleceği hak eder" demişti.
Katılıyorum. Kendinizi geliştirirseniz,
kendinize dürüst olursanız, iyi bir yaşam sürersiniz.
Güzel arabalara bayılıyordum.
İlk arabamı aldım.
Mercedes'ti.
Arabayı sürerken kendimi havalı hissediyordum.
Kimse yaklaşmasın istiyordum.
Başkası sürmesin. Bebeğim gibiydi.
80. SAAT PERŞEMBE
Yeni arabamı sürüyordum.
Bir mesaj geldi.
Brighton Caddesi adındaki bir sokakta sağa çektim.
Birkaç dakika telefonla ilgilendim.
Sonra bir araba arkamda durdu.
Biraz tuhaf hissettirdi.
Belki biri yol soracaktır diye düşündüm.
Sonra yolcu tarafına geldiler.
Camı biraz indirdim, belki şu kadarcık.
Sonra biraz daha indirmemi istedi.
Çok hızlıydı. Tepki veremedim.
"Ne oluyor?" falan oldum.
Bana silah çekti.
Bedenim titriyordu.
"Ne istersen yaparım" dedim.
"Beni öldürme yeter."
Ne zaman isterse beni öldürebileceğini söyledi.
"Sür" dedi.
Arkamızdaki araba bizi hep takip etti.
Watertown'a gittiğimizi fark ettim.
Orada bir evin orada durduk.
Yaşlı olan, yolcu koltuğuna oturmamı istedi.
İkisi de arabadan indi.
Belki kaçabilirim diye düşündüm
ama anahtarı çıkarıp kapıyı kilitlediler.
Sonra diğer sedan arabadan bir şeyleri benim arabama taşıdılar.
Birkaç kutu vardı sanırım.
Arabaya döndüler, üç kişiydik.
Yaşlı olan sürdü.
Kendi arabalarını bıraktılar.
İlişkilerini bilmiyordum.
Biri çok daha gençti, öğrenci gibiydi.
Ama bana Amerikalı gibi geldiler.
Yaşlı olan kim olduğunu biliyor muyum diye sordu.
"Kimsin bilmiyorum" dedim.
"Boston Maraton saldırısını ben yaptım" dedi.
"Az önce Cambridge'te de bir polis öldürdük."
Ha siktir. Yani...
Bu nasıl olabilir?
Niye ben?
Bir MIT polis memuru vuruldu.
Birden fazla kurşun yarası var. Hastaneye kaldırıldı ve orada öldü.
Araca altı kez ateş ettiklerini öğrendim.
Biri, memurun beynini delmişti.
Komuta merkezine vardığımda
Memur Collier'in öldürüldüğünü öğrendim, trajik bir haberdi.
Emniyet güçlerinden birinin öldürülmesi hep yıkıcıdır.
Zavallı Sean arabasında oturmuş,
nankör bir iş yaparken suikasta uğramıştı.
Bunu hak etmemişti.
Bu adamları yakalamak için öfke ile aciliyet karışımı bir his duydum.
Bizi yenmişlerdi. Savunma hattımızı aşmışlardı.
Fotoğraflar halka yayınlandıktan sonra
meydana çıkarılmışlardı, biliniyorlardı.
"Kaybedecek bir şeyimiz yok" moduna girmişlerdi.
Fotoğraflar yayınlanmasa Sean Collier
hayatta olabilir miydi?
Dürüst olayım, bir silaha daha ihtiyaçları vardı.
Perşembe de olsa Cuma da olsa Cumartesi de olsa bunu yapacaklardı.
O zamanki düşüncem değişmedi.
O fotoğrafları hemen yayınlamanın kötü bir yanı yoktu.
Olanları bilerek eleştirmek kolay
ama bu makul bir soru, fotoğrafları yayınlamak doğru muydu?
Halkın kendini koruyabilmesi bizim sorumluluğumuzdu.
Bu anormal bir durumdu.
Bu olay, ne kadar önlem alırsanız alın,
ne kadar engellemeye çalışırsanız çalışın her şeyi engellemeyeceğinizin göstergesi.
Bence burada olan da buydu.
80. SAAT PERŞEMBE
Arabada
anlamadığım bir dilde konuşuyorlardı.
Bir bankada durduk.
Genç olan arabadan indi.
Banka kartımla nakit çektiler.
Arabadayken ona sormuştum:
"Beni öldürecek misin?"
"Hayır, seni öldürmeyeceğiz" demişti.
"Seni kimsenin bulamayacağı uzak bir yerde bırakacağız."
O iki katile inanmalı mıydım?
Beni niye bıraksınlar ki?
Başkalarının hayatlarını umursamıyorlar.
Beni muhtemelen bir yol kenarında öldüreceklerdi.
Ailem, ebeveynlerim, arkadaşlarım.
Onlara veda etme şansı bulamamıştım.
"Araban eyalet dışına çıkabilir mi? New York mesela." dediler.
"Evet, tabii ki" dedim.
New York'ta bir bombalama yapacaklarını fark etmiştim.
Otoyola çıktıysak New York'a kadar durmazlardı.
Çeyrek depom kaldığını söyledim. Depoyu dolduralım dedim.
Hâlâ açık bir benzinci arıyorduk ama her yer kapalıydı.
On dakika sonra Cambridge'de bir benzincide durduk.
80. SAAT PERŞEMBE
81. SAAT CUMA
Genç olan arabadan indi.
Büyük olan silahını kapının kenarına koydu.
Kaçıp kurtulmak istiyorsam bu muhtemelen son fırsatımdı.
Hayatımın en önemli kararıydı.
"Sikerler, bunu yapacağım" dedim.
Sonra...
Şanslıyım ki emniyet kemerini açabildim.
Kilidi açıp kapı kolunu çektim.
Sağ eliyle beni yakalamaya çalıştığını hissedebiliyordum.
Ama çok ucu ucunaydı.
Şu kadar mesafe vardı.
Karşıya koştum.
Açık bir benzinci daha vardı.
911, kayıt altındasınız. Acil durumunuz nedir?
816 Memorial Yolu'ndaki bir benzincideyim.
Bir müşterim içeri girdi
ve silahlı birinin onu kovaladığını söyledi.
Dışarı çıkmak istemiyor.
Onunla konuşabilir miyim?
Maraton patlamasındaki şüpheliler!
Yardım edin. Silahları var.
Neredeler?
Memorial Yolu'ndaki Shell benzincisindeler.
- Benzincinin önündeler mi? - Evet.
Yeni kaçtım. Kaçmam lazımdı. Gelebilir misiniz?
Beyefendi, polis yolda. Derin nefes alıp bekleyin.
- Sizinle hatta kalacağım. - Tamam.
Sesimin titrediğini hissedebiliyorum.
Konuşamıyorum bile.
Hayatımın en uzun iki saati gibiydi.
Düşününce dehşete düşüyorum.
Hayatımda verdiğim en zor karardı.
Hayat ilerliyor
ve buna odaklanmamaya...
...çalışıyorum.
Hâlâ yaşadığım için memnunum.
81. SAAT CUMA
MIT polis kaynıyordu, şüpheli olabilecek her şeye bakıyorduk.
Birden Memorial Yolu'ndaki bir benzinciden çağrı geldi.
Adamın teki
bombacılarca kaçırıldığını söylüyordu.
Arabamda takip sistemi olduğunu söyledim.
Polise "GPS numarası 1234567" demiş.
Polis "Bunu nereden biliyorsun?" demiş.
İlk arabamdı, heyecanlıydım. Hiçbir şeyi unutmazdım.
Adam GPS takip kodunu ezberden söylemişti.
Bu adamların hemen yakalanmasını istiyordum.
Polisler bunu bildirdi,
aracı Watertown'a kadar takip ettiler.
Watertown Kontrol'den tüm araçlara.
Cambridge 1, 3, 7, N, Z, 1 plakasını arıyor.
2013 model, siyah Mercedes.
Araç, Cambridge'de 816 Memorial Yolu'nda çalındı.
İki Orta Doğulu erkek sürüyor. Birinin boyu 170 cm
Diğerinin cildi ise açık renkli.
Watertown bölgesinde 30 yıl polislik yaptım.
Boston'un komşusu olan bir kent.
Çok küçük bir yer, 10 kilometrekarelik.
Ama oldukça yoğun bir alan.
O kadar küçük bir alanda 40 binden fazla kişi yaşıyor.
Çok sıkı bir topluluk. Aileler, çocuklar var.
Çok güvenli bir yer.
O geceye kadar daha önce tetiği çekmeye
yaklaşmamıştım bile.
Ateş edildi!
Travma sonrası stres bozukluğu gerçek. İnsanı yiyip bitirir.
Farklı bir yaşam gibi.
2013 yılında çavuştum
ve 20 yıldır o rütbedeydim.
Karakola geldim, polis telsizim açıktı.
MIT polis memuru Sean Collier'in öldürüldüğünü duydum.
"Tanrım, berbat bir olay" dedim.
Arabama gittim, bir puro yaktım.
Polis radyosunu dinliyordum.
Cambridge Polisi'nden çağrı aldık.
Çalınan aracı takip ediyorlar.
Dexter Caddesi bölgesinde. 2013 model Mercedes.
Bir Cambridge Polis Memuru bizim şefimizi direkt arayıp
"Cambridge çalıntı bir araç var.
Şu an takip ediyoruz. 93 Dexter Caddesi'nde." dedi.
Aracın tarifini ve plakasını tekrar verir misin lütfen?
Siyah, 2013 Mercedes.
Memur Joe Reynolds'un bölgesiydi. "Ben bakarım" dedi.
Araç hareket hâlinde.
Araba hırsızlığı denmişti. Silahlı olabilirler demişlerdi.
Oraya varırlarsa iki şey olabilir diye düşünüyordum.
Ya arabayla ya da yaya kovalamaca.
Tek bildiğimiz silah zoruyla çalınan bir araba olduğuydu.
Birkaç çocuktur diye düşünüyordum. Arabayı sağa çekecektik.
Pes edecekler veya arabadan inip kaçacaklardı.
Arabadan inerler de onları kovalarsak
ben de takipte olurum diye sürmeye başladım.
Karakoldan çıkıp oraya gittim.
Anlaşıldı. Laurel'da hâlâ. Sola döndü.
Joe Reynolds vardı. Yan yana geçtiler.
Sonra hızlarını durma noktasına indirdiler.
Göz teması kurmuşlardı.
Şüpheliler iki araç birden sürüyormuş.
Öndeki araç onların, arkadaki ise siyah SUV.
Yanındayım. Durdurayım mı?
Telsize çıktım. "Joey, durdurma" dedim.
"Beni bekle" dedim. "Anlaşıldı çavuş" dedi.
Arabanın arkasındayım. Sireni aç.
Reynolds peşlerindeydi.
Hızlı gitmiyorlardı. Sonra siyah SUV durdu.
Laurel Sokak'a doğru sola döndüğümde ortalık kaostu.
12.34 CUMA
Şüpheli sokağın ortasında ateş ediyordu.
Arabamı park ettim, cam anında suratımda patladı.
Ateş edildi. Birimler, cevap verin.
Tüm birimler. Cambridge'den gelen araçtan ateş açıldı.
Dexter Caddesi'nde görüldü.
Watertown'da ateş açıldı.
"Bana ateş ediyorlar!" dediğinde yardım etmeliyim, dedim.
Hızımı 50'den 130'a çıkardım.
Ateş edildi!
Ateş edildi.
"Bir şey yapmalıyım" dedim.
"Bu arabanın üstüne atlayacağım."
"Sürüş moduna alıp üstlerine göndereceğim."
En azından böylece
kaç kişinin ateş açtığını görebilir, durumu anlayabilir,
gelen birimlere bilgi verebilirdim.
Reynolds "Çavuş, 468'i kim sürüyor?" dedi.
Arabam onlara doğru gidiyordu. İçinde biri var sanmış.
Sokağın kenarındaydım ben.
Mercedes'in arkasında onları gördüm.
Bir şey attıklarını görebiliyordum.
Havadan uçarak geldiğini gördüm.
"Çocuk bize patlayıcı atıyor!" dedim.
Yere çarpınca şöyle bir ses çıkardı...
Büyük bir patlama oldu!
Ne? Ne haftaydı be.
Önce maraton patlaması. Sonra MIT'de polis cinayeti.
Başka ne olabilirdi ki?
MIT'de dikilirken
bir anda bir kargaşa yaşandı.
Polis, telsizlerine sarıldı.
Telsizde "Ateş edildi" dendiğini duyduk.
Ateş edildi!
Birimler, hemen yanıt verin. Acil yardım gerek!
- Watertown, Newtown'dan sekiz gelen var. - Yanımızda K9 da var.
Cambridge konuşuyor. Bizden de üç birim yolda.
Direkt olarak "Bu onlar olmalı, kesinlikle bağlantılı" dedim.
Direkt arabaya atlayıp Watertown'a doğru gaza bastım.
Watertown'a gidiyordum
ve oraya doğru bir polis ordusu gidiyordu.
Ben de direkt kalabalığı takip ettim.
Ne olduğunu bilmesem de onları takip ettim.
Her ne oluyorsa
çok daha büyük bir şeyin parçası gibiydi.
Bir polisin cinayet mahallini terk ediyorlardı.
Onu kıstırdık. Bize patlayıcı fırlatıyor.
Gece, Departman Müdürü aradı.
"Müdürüm, bize bomba atıyor ve ateş ediyorlar" dedi.
"Kim?" dedim.
"Bu adamların peşindeyiz" dedi.
Telefonum çaldı, açtım. Asistanlarımdan biriydi.
Şüphelilerimizin şu an kaçtığını
ve Watertown polisine bomba attıklarını söyledi.
"Ha siktir!" dedim.
Konumu alabilir miyim?
Dexter ve Laurel.
Polis araçlarını duymak cidden dünyanın en güzel hissi gibi.
Bu adamlardakinden daha fazla mühimmatımız olacağını biliyordum.
Evimin önünde çatışma var be!
Gidin buradan!
Millet, durun! Diğer tarafa gidin!
Diğer tarafa gidin!
İş ciddileşiyor.
Bombalar patlıyor. Polis her yere ateş ediyor.
Tam bir savaş alanıydı.
Vatandaşlar dışarı çıkıyordu, beni o korkuttu.
Ben Ryan, acil durumunuz nedir?
Watertown'dayız, silah sesleri geliyor ve...
Durumun farkındayız. Sağ olun.
911, kayıt altındasınız. Acil durumunuz?
- Çatışma var... - 911, acil durumunuz nedir?
Büyük bir patlama duydum.
Hanımefendi, biliyoruz. Sağ olun.
Vatandaşlardan biri en az üç kere evinin kapısını açıp
"Yardım lazım mı?" diye sordu.
"İçeri gir!" deyip durdum.
"40 kalibrelik mermin yoksa evine dön."
Laurel Sokak'ın tam kenarında durdum.
Çelik yeleğimi giydim.
Sokağı dönerken
Memur Reynolds ile Çavuş MacLellan'ı gördüm.
Bir ağacın arkasında ateşe karşılık verip bir yandan da emir veriyordu.
Teslim olun!
"Teslim olun."
Teslim olmalarını istiyordu ama onlar ateşle karşılık veriyordu.
Başta iki silah var, iki namlu parlıyor sanmıştık.
Sonra anladık ki tek bir silahları vardı.
Gördüğümüz ikinci parıltı,
birinin boru bombalarını yakmasıymış.
İkinci parıltı oymuş.
Atılan son bombada
araçtan iki ucunu tuttuğu bir şeyle indiğini gördüm.
Şöyle yaptı.
Tanrım!
Şoku hissetmiştim ama tek hatırlayabildiğim
beyaz bir ışık gördüğümdü.
Gri, siyah bir duman. Sonra üstünüze bir şeyler yağıyor.
Hepsi metalmiş.
Düdüklü tencereymiş.
Klipslerden biri açılmış ve böylece
fazla bir basınç olmamış.
Fırlatmak yerine bir yere koysaydı
hepimiz...
Hepimiz yaralanırdık. Patlama bölgesindeydik.
Çatışmaydı.
Arka bahçelerden dolanıp onların tarafından çıkmaya,
etraflarını sarmaya karar verdim.
Bir garaj yolundan geçtim, çitten atladım,
bir bahçeden daha, bir çitten daha. Çitleri takip ettim.
Sonra onları gördüm. Orada siper almışlardı.
Ama ben departmanın ateşli silah eğitmeniydim.
Genelde ıskalamam.
Hedef aldım, bir mermi attım.
Adamı vurduğumu biliyorum. Tepki vermedi. Tekrar ateş ettim.
Vurduğumu biliyorum ama tepki vermiyordu.
Dokuz kere ateş ettim. Hepsi göğse değildi.
Ayağını da vurdum. Adam yıkılmadı.
Orada olduğumu anladı ve bana doğru koştu.
İki metre mesafede yüz yüze birbirimize ateş ediyorduk.
Neyse ki hepsi etrafımdan geçiyordu. Ucuz Roman sahnesi gibiydi.
Geberin orospu çocukları!
Silahı bozuldu.
Tutukluk mu yaptı, mermisi mi bitti bilmiyorum.
Ateş edemiyor oluşuna inanamıyor gibi bir hâli vardı.
Silahına bakmayı bırakıp bana baktı.
Göz teması kurduk. Silahını bana fırlattı, omzuma geldi.
Silah düştü.
Ve ona ateş eden bizlere doğru döndü
ve koşmaya başladı.
Kızağım arkada, silahımda mermi yok. Ama o bilmiyor.
"Seni öldüreceğim. Yat yere." dedim.
Ölü bakışlarla yürüyordu.
Bana bakıp yürüyordu.
Silahımı belime taktım, kovaladım ve düşürdüm.
Çocuk yığıldı.
Şiddetle direniyordu. Tamamen adrenalinden güç alıyordu.
Silahım boştu. Mermi yoktu ama silah vardı.
"Bayıltacağım" dedim.
O çocuğu bayıltmak için elimden geleni yaptım.
Çavuş Pugliese bir elini kelepçeledi. Ben de sertçe vuruyordum.
Bayıltmaya çalışıyordum, kolaylaşsın diye.
Ölmeyelim diye.
Reynolds sokağa bakıyordu ve dedi ki:
"Biri SUV'ye bindi. Yolu döndüler."
Bize doğru geliyor!
Tekrar baktım, farlar suratımdaydı.
"Çavuş, bırak!" İttim.
Bıraktım. Aracın rüzgârı yüzümün yanından geçti resmen.
Ön tekerlekler şüphelinin üstünden geçti.
Aracın şasisiyle yer arasında dört kere sekti.
Yedi, sekiz metre sürüklendi.
Oyun gibiydi.
Arada 65 km hızla gidiyordu
ve çok vahşiceydi.
Şüpheli SUV ile kaçıyor. Ortağını ezdi.
Araba, bedeni aşağıdan fırlattı.
Araba, bizim polis araçlarından biriyle çarpıştı.
Motorun sesi duyuluyordu. Çarpışmadan çıkmaya çalışıyordu.
Sonra kurtuldu. Bir sokağa doğru hızla daldı.
Olay yerine gelen polisler üstüne ateş açıyordu.
Kavşağa hızla girdi ve kayboldu.
Çekil.
Olay yerine geldim. Karanlıktı.
Kaotikti. Polisler bağırıyor çağırıyor.
İlk geldiğimde her yer polis kaynıyordu.
Çatışma olduğunu, polislere bomba atıldığını duyduk.
İnanılmaz bir şeydi.
Birden yolda koşturan polisleri gördük.
Onlara katılıyoruz.
SUV Mercedes'in gittiği yoldan gidiyorlarmış.
Sokakta bu SUV'ye rastgeldik.
Kapı açık. İçeride kimse yok.
"Bunu yapamam" dedim.
"Bunu organize etmeliyim, bir plan yapmalıyım."
Kaçması sinir bozucuydu ama kısa sürede yakalanacağını
düşünüyordum.
Olay yerinde o kadar polis olmasına rağmen şüphelinin kaçmış olması
bence polis için utanç vericiydi.
Şüpheli için Laurel ile Dexter'a ambulans istiyoruz.
Vuruldu ve ezildi.
Çocuk çok kötü durumdaydı.
Koltuk altından beline kadar açıktı. Tamamen kesikti.
Hâlâ yaşıyordu.
Kıyafetlerini kestiler, ambulansa koydular.
Müdahale etmeye çalışıp gittiler.
Bir Boston hastanesine, travma merkezine götürdüler.
81. SAAT CUMA
Arabadan indim. Bir federal ajan vardı.
"Müdürüm, yerdeki şey patlamamış bir patlayıcı" dedi.
Boru bombalarından biri yerdeydi.
Her yer mermi iziydi. Dur tabelaları, ev duvarları.
Yol kenarlarına atılmış tabancalar.
Beni şok eden şey arabanın kenarındaki düdüklü tencereydi.
Maraton bombacılarının işiydi.
"Aman tanrım. Bunlar onlar." dedim.
SWAT'tan biri geldi. "Çavuş, kim bu biliyor musun?" dedi.
Tanıyor musun diye sorduğunu sandım.
"Bunlar Watertown'lı değil" dedim.
Başkaları geldi.
"Kim bu biliyor musunuz?"
"Araba hırsızları." "Hayır, Boston bombacıları."
Hadi canım.
"Boston bombacıları."
"Bunlar maratonu bombalayanlar." "Hayır, çalıntı araba" dedi.
Çatışmaya giren polisler neye bulaştıklarını bilmiyordu.
Ha siktir. Sonra "Bombaları,
bunca mühimmatı düşününce fark etmeliydim" dedim.
Ama ben dedektif değilim. Devriye polisiyim.
Ben polis değilim. Birçok durumun
tehlikesini anlıyorum.
Ama sadece polisten 210 mermi ateşlenmiş.
Masumlar tehlikeye atıldı.
Çocuğu neredeyse vurulan bir adamla röportaj yaptım.
Bebek odasında uyuyormuş.
Mermi, santimle çocuğu ıskalamış.
Evlerindeki sivillerin zarar görmemesi tamamıyla şans.
Şu an pazartesi günü Boston Maratonundaki
patlamaya karışan beyaz şapkalı
ikinci şüpheliyi arıyoruz.
Şüpheli 1 vuruldu mu?
- Evet. - Yaşıyor mu?
- Şüpheli 1... - İsim veremeyiz.
Yaşıyor mu?
Bu devam eden bir soruşturma.
Şüpheliler hakkında ayrıntı veremeyiz.
Burada yaşayanlara bilgi vermeye çalışıyoruz.
Evlerinden çıkmamalı ve polis memurları istemedikçe
kapılarını açmamalılar.
Bir şüpheli gözaltındaydı.
Olay yerinden alınmıştı.
Hastanede ölmüştü.
Kimliklerini tespit etmek için şüphelileri belirlemeliydik.
Hastaneye koşturduk ve parmak izlerini aldık.
Bombacılardan biriydi, kesin.
Veri tabanında buluruz diye umuyorduk.
Kim olduğunu bulursak
bu bilgi, bizi diğer şüpheliye götürebilirdi.
Parmak izlerini birçok federal veri tabanında tarattık.
Eşleşme vardı.
Adı Tamerlan Tsarnaev idi.
Tamerlan Tsarnaev.
Bu kişinin kim olduğunu anlamak için hemen veri tabanlarını inceledik.
Büyük bir bilgi akışı vardı.
Çeçen uyrukluydu,
birkaç yıldır burada, Cambridge'deydi.
Bu büyük bir gelişmeydi.
82. SAAT CUMA
Komuta merkezindeydim.
Kapı açıldı, Rick DesLauriers girdi.
Kızgındı. Bitkin görünüyordu.
"Bu adamı tanıyoruz. Daha önce bakmıştık." dedi.
Şok oldum. "Nasıl tanıyorsunuz?" dedim.
Rus istihbarat ajansı FSB,
bu adamın terörist olduğunu söylemişti."
Guardian'da bir ipucu vardı.
Guardian değerlendirmeleri, FBI'ın ulusal güvenlik konusunda
yaptığı en düşük seviyeli soruşturmadır.
Genelde tek bir kaynaktan bilgi geldiğinde böyle yapılır.
Onları sorguladığını, verdikleri bilgilere baktığını
ve vakayı kapattıklarını söyledi.
"Bu bilgiye sahipseniz
niye bize söylemediniz?" dedim.
Guardian değerlendirmesine Tamerlan Tsarnaev'in
2013 Boston Maratonu'nu bombalayacağını gösteren bir şey yoktu.
Buna sinirlendim ve şaşırdım.
Emniyet güçleri hep suç işlemiş
veya işleme şüphesi olan insanları bulmaya çalışır.
Ben bunu yapmaya çalışmıyorum. Hikâyeyi anlamaya çalışıyorum.
Maraton patlatıp sekiz yaşında bir çocuğu öldüren
canavar olarak doğulmaz.
Bunun nasıl olduğunu öğrenmeliyiz.
Nasıl bu noktaya geldi?
Bu yüzden buradayım.
BOSTON GLOBE MUHABİRİ
Rus silahlarının sesleri saatlerdir bu sınır bölgesinde duyuluyor.
Çeçen militanlar hedef alınıyor.
ÇEÇENİSTAN
1990'ların sonunda Çeçenler zulüm altında görülüyordu.
Ve ABD, zulümden kaçanlara mülteci statüsü vermeyi
kabul etmişti.
Tamerlan'ın babası Anzor Tsarnaev, Amerikan rüyasını filmlerde görüp
bunu istediğine karar verdi.
Karısı ve dört çocuğuyla Amerika'ya geldi.
Boston'da küçük bir daireye taşındılar.
O zaman Tamerlan daha ergen.
Kırgızistan'da boks yapmayı öğrenmiş, yetenekli bir çocukmuş.
Babası bunu görmüş ve onun bir şampiyon olmasını istemiş.
Şampiyonluğa çıkacak olan şu yetenekli çocuğa bakın.
TAMERLAN'IN BOKS ANTRENÖRÜ
Tamerlan ile ilk 2008 gibi tanışmıştım.
Babası onu eğitmişti. Çok duygusaldı.
En iyisi olmasını istiyordu. Tamerlan da çok ciddiydi.
İş ahlakı beni etkilemişti.
Ringde de çok etkiliydi.
Hanımlar beyler, Tamerlan Tsarnaev!
Çocuklarla boks yapan bir adam gibiydi.
Olimpiyatlardan önceki yıl harika gidiyordu.
Tüm maçlarını kazanıyordu.
Kazanan Tamerlan Tsarnaev!
Anzor Tsarnaev arkadaşlarına övünürdü:
"Oğlum ABD Olimpiyat boks takımında olacak."
Sadece olimpiyatlara kalabileceğine değil,
madalya kazanabileceğine de inanıyordum.
- Heyecanlı mısın? - Elbette. Neden olmayayım?
Ama sonra öğrendik ki
Olimpiyat seçmelerine gidemeyecekti.
O sağ overhand hep orada.
Sağ elini düşürünce sol kroşe.
Kural değişikliği olmuştu.
Olimpiyat takımına girmek için ABD vatandaşı olmalıydınız.
Tamerlan vatandaş değildi.
Olimpiyat durumunu bana şöyle açıkladı:
"Ben müslümanım. ABD'yi temsil etmemi istemiyorlar.
O yüzden olmuyor."
"Profesyonel boksör olabilirsin. Birçok seçeneğimiz var." dedim.
"Her şey hileli. Müslümanım ben. Beni engellerler." falan dedi.
Bu noktada başka düşüncelere daldığını anlamak mümkündü.
Çok dindar biri hâline geldi.
Bir keresinde konuk konuşmacımız vardı. Konu Martin Luther King'di.
Nasıl biri olduğu, temsil ettiği şey anlatılacaktı.
Tamerlan kalkıp bağırdı.
"Niye Martin Luther King'i kutluyoruz? Müslüman değil ki o."
"Biz sadece peygamberimizi takip edip onu kutlamalıyız."
Konuşma esnasında onunki gibi şiddetli bir şekilde
hoşnutsuzluğun belirtilmesi herkesin canını sıktı.
Çok da sıra dışıydı.
Tamerlan'ın Siyonist komplo teorileri çok ciddiye binmeye başlamıştı.
Bence Tamerlan, İslam dinini
hayatından memnun olmadığı için bahane olarak kullandı.
"Biz başarısız olmadık.
Bu toplum müslümanları başarısız kılmaya çalışıyor." fikri.
Müslüman ülkelerin, Batı tarafından ezildiğini,
petrolün alındığını söylerdi.
Bunun arkasında da İsrail ve zengin Yahudiler varmış.
Küresel bir komploymuş.
Dinine aşırı bağlanmaya başladı.
Sakalını uzattı, bere takmaya başladı.
BOSTON BOMBALAMASINDAN 2 YIL ÖNCE 11 EYLÜL 2011
Bugün saat 14.30'da
Watham polisi 12 Harding Caddesi'ndeki bu olay mahalline vardı.
Üç ölü beden bulundu. Çok kötü bir görüntüydü.
Bu hâlâ devam eden bir soruşturma.
Üç kurbandan ikisi yakında yaşıyordu. Cambridge, Mas.
Üçüncü kurban 25 yaşındaki Brendan Mess'ti.
Yerel bir karma dövüş sanatları dövüşçüsüydü.
Brendan Mess, Tamerlan'ın en iyi arkadaşıydı.
Salona birlikte gelir, birlikte çıkarlardı.
Sonraki gün Tamerlan salona geldi.
"Brendan için çok üzgünüm" dedim.
Cevabı beni çok rahatsız etti.
"Kötü şeyler yapar, uyuşturucu satarsan
böyle olur işte" dedi.
Sonra Tamerlan kayboldu.
Döndüğünde bambaşkaydı.
Tamerlan, 2012 yazında Dağıstan'a gitti.
DAĞISTAN
FBI, Rus Güvenlik Servisi FSB'den bir bilgi aldı.
Tamerlan bir telefon çağrısında "Cihat" kelimesini kullanmıştı.
Guardian taramasına bu sebep olmuştu.
Ama FBI, tehdit olmadığına karar verdi.
Onu bıraktılar.
82. SAAT CUMA
Tamerlan'ı belirleyince
başka ortakları var mı, başka bomba var mı bilmiyorduk.
Geçmişine, arkadaşlarına, aile üyelerine baktık.
Dzhokhar Tsarnaev adında küçük bir kardeşi vardı.
Ehliyet fotoğrafını aldık.
Bombalamadaki fotoğraflarla eşleştirdik.
İkinci bombacının o olduğunu o an anlamıştık.
Siyah şapkalı olan Tamerlan'dı. Dzhokhar ise beyaz şapkalıydı.
Kardeşiydi.
Dzhokhar'ı hemen bulmalıydık.
İkinci şüpheliyi aramaya başladık.
Watertown'u aramaya başladık.
Taktik moda geçtiler.
Çalınıp sonra terk edilen Mercedes'in olduğu yerin
her yönden 20 blok ötesi aranıyor.
Ev ev, blok blok arıyorduk.
Mahallede miydi? Çıkmış mıydı? Eve dönmüş müydü? Neredeydi?
Çok aramaya katıldım.
Bazen kaçarlar, bazen sadece saklanırlar.
Saklandığını umuyordum.
Ama iki, üç saat olmuştu ve kimse bulunamamıştı.
Her geçen dakika kaçma ihtimali vardı.
Soruşturmada korkunç bir andı.
Ne kadar büyük bir grup olduklarını bilmiyorduk.
Saldıracak olan daha büyük bir hücrenin harekete geçebileceğini
düşünüyorduk.
ABD emniyet gücü tarihinde eşi görülmemiş dev bir insan avıydı.
İnsanlar evlerinden çıkmamalı.
Şehir tecrit altında. Bu eşi görülmemiş bir şey.
Birkaç yüz polis memuru, buraya insan öldürmeye gelmiş
bir terörist olduklarına inandıkları bir adamı arıyorlar.