‪ถ้าอยากเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างถ่องแท้
‪เราต้องย้อนกลับไป
‪(สหภาพโซเวียต)
‪ในปี 1944 โจเซฟ สตาลิน ‪ผู้นําเผด็จการของสหภาพโซเวียต
‪ได้ตัดสินว่าชาวเชเชนไปช่วยนาซีเยอรมนี
‪ด้วยเหตุนี้พวกเขาจึงถูกขนขึ้นรถขนปศุสัตว์
‪ส่งไปยังพื้นที่ห่างไกลในเอเชียกลาง
‪มันเป็นการเนรเทศกลุ่มชาติพันธุ์
‪คนครึ่งหนึ่งตายระหว่างทาง
‪คนที่รอดมาได้
‪รวมถึงปู่ของทาเมอร์ลันและโซคาร์ ‪ชื่อไซน์ดี ซาร์นาเยฟ
‪เพื่อหาเลี้ยงชีพและหาเลี้ยงครอบครัว ‪ไซน์ดีจะไปคุ้ยหาของ
‪ตามลานเศษเหล็ก ‪เพื่อหาอะไหล่ที่เอาไปขายต่อได้
‪วันหนึ่งเขาเอาของขึ้นรถ ‪โดยที่ไม่รู้เลยว่าของชิ้นหนึ่งที่เก็บมา
‪เป็นกระสุนปืนใหญ่ที่พร้อมปะทุ ‪มันระเบิดแล้วฆ่าเขาตายคาที่
‪อันซอร์ลูกชายเขาไปพบผู้หญิงชื่อซูเบดัต ‪พวกเขาแต่งงานกัน
‪มีลูกสี่คน
‪ลูกคนโตคือทาเมอร์ลัน คนเล็กคือโซคาร์
‪พวกเขาได้รับสถานะผู้ลี้ภัย
‪และได้ย้ายมาอยู่สหรัฐฯ แถบบอสตัน
‪เขาไปตามหาความฝันของอเมริกันชน
‪แต่พอพวกเขามาถึง
‪ฝันนั้นกลับไม่มีอยู่จริง
‪และทุกอย่างก็ไม่เป็นอย่างที่ตั้งใจ
‪(American Manhunt: ‪วินาศกรรมบอสตัน มาราธอน)
‪(บทที่สาม คนตายพูดไม่ได้)
‪นี่เป็นเรื่องราวที่น่าทึ่งที่สุด ‪ที่ผมเคยได้ยิน หรือเห็น
‪หรือได้พบเจอในชีวิตนี้เลย
‪และมันกําลังเกิดขึ้นในตอนนั้น ที่วอเตอร์ทาวน์
‪(ชั่วโมงที่ 83 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 84 ‪วันศุกร์)
‪ผู้ต้องสงสัยคนหนึ่งตายไปแล้ว ‪ส่วนอีกคนหลบหนีไปได้
‪เราไล่ค้นตามโถงบ้านและโรงรถกันตลอดทั้งคืน
‪ตํารวจไม่ยอมบอกอะไร ‪แต่ผู้อยู่อาศัยที่นั่นพร้อมเล่า
‪และพวกเขาบรรยายว่ามีการยิงกัน
‪เราได้ยินเสียงตู้มๆ เสียงเหมือนปืนลูกซองเปี๊ยบ
‪แล้วก็ปังๆ ตู้มๆ
‪ยิงสวนกันไปมา บ้าที่สุดเลย
‪ปังๆ แล้วฉันก็... เราไม่รู้ว่าเสียงอะไร
‪แล้วจู่ๆ ก็เห็นรถตํารวจโผล่มาร้อยคันได้
‪เรามุ่งหน้าไปทางนั้น ‪แล้วผู้อยู่อาศัยออกมาตะโกนบอกทางหน้าต่าง
‪"นี่ นั่นมันเสียงปืน อย่าไปทางนั้น"
‪เราได้รับรายงานว่าตํารวจบอสตัน ‪กําลังคุยกับคนขับแท็กซี่
‪ที่รับผู้โดยสารชาวเชเชนจากวอเตอร์ทาวน์ไปส่ง
‪ที่สถานีรถไฟใต้ที่บอสตัน
‪อีกทั้งยังมีรายงานว่า
‪พบระเบิดไปป์บอมบ์บนถนน ‪ไม่ไกลจากสถานีรถไฟแห่งนั้น
‪"พระเจ้าช่วย นี่มันอะไรกัน ‪มีคนอื่นนอกจากพี่น้องซาร์นาเยฟเหรอ"
‪"ระบบรถไฟเรากําลังถูกโจมตีไหม ‪มีคนเอาระเบิดเข้าไปในนั้นไหม"
‪เราต้องการข้อมูลเพิ่มเติม ‪เราจึงส่งเจ้าหน้าที่ไปที่นั่นมากขึ้น
‪เราสั่งหยุดรถไฟแอมแทร็กกลางทาง ‪ซึ่งกําลังมุ่งหน้าจากบอสตัน
‪ไปเมืองนิวยอร์กและวอชิงตัน ดีซี ‪เพื่อทําการค้นรถไฟ
‪ตอนนั้นเราอยู่ที่ศูนย์บัญชาการ
‪กับหัวหน้าหน่วยตํารวจขนส่ง
‪และผู้ว่าการรัฐ
‪เรารู้ว่ารถเมล์
‪ที่จะเริ่มวิ่งเวลาตีห้าครึ่งหรือหกโมงเช้า
‪อาจใช้เป็นทางหนีได้
‪เราเรียกทุกคนมาประชุมแผนว่าใครควรทําอะไร
‪ได้มีการตัดสินใจปิดเมือง
‪(6.33 น.)
‪อรุณสวัสดิ์ครับทุกคน ‪ตอนนี้กําลังมีการไล่ล่าหาตัวคนร้าย
‪(เดวาล แพทริค ‪ผู้ว่าการรัฐแมสซาชูเซตส์)
‪เราได้ระงับการให้บริการขนส่งทั้งหมด
‪เราขอให้ทุกคนอยู่กับที่ ‪กรุณาอยู่แต่ในบ้านและล็อกประตูไว้
‪อย่าเปิดประตูรับใคร
‪นอกจากเจ้าหน้าที่รักษากฎหมาย ‪ที่มีหลักฐานยืนยันตัวตน
‪คําสั่งนั้นมีผลที่นี่ ที่วอเตอร์ทาวน์ ‪อีกทั้งยังรวมถึงเคมบริดจ์ วอลแธม
‪นิวตัน เบลมอนต์ ‪และ ณ เวลานี้ ทั่วทั้งบอสตันด้วย
‪ตอนนี้คนหนึ่งล้านคนถูกล็อกดาวน์ที่บอสตัน
‪อย่างที่ได้ยิน ทุกอย่างปิดหมด
‪เรื่องแบบนี้ไม่เคยมีมาก่อน
‪เมืองนี้กลายเป็นเมืองร้างไปเลย
‪ไม่มีใครในท้องถนน
‪ทุกคนปฏิบัติตาม
‪ทั่วทั้งเมืองบอสตัน ทางการขอให้ผู้อยู่อาศัย
‪"อยู่แต่ในบ้าน อย่าเปิดประตูให้ใคร
‪ยกเว้นว่าจะเห็นคนที่เป็นตํารวจอย่างชัดเจน"
‪เหตุการณ์พลิกผันอย่างไม่น่าเชื่อ
‪ผู้บังคับใช้กฎหมาย ‪จําเป็นต้องเข้าถึงทุกอย่างได้ทันทีบนถนน
‪ไม่ใช่แค่ที่บอสตันหรือวอเตอร์ทาวน์
‪แต่เกือบทุกพื้นที่ ‪ทางตะวันออกของรัฐแมสซาชูเซตส์
‪มันเป็นการใช้อํานาจของตํารวจ ‪ในระดับที่ผมไม่เคยเห็นมาก่อน
‪เราระดมทรัพยากรของรัฐ ‪และท้องถิ่นไปที่เมืองวอเตอร์ทาวน์
‪เพื่อตามล่าคนที่เราระบุได้แล้วว่า ‪คือโซคาร์ ซาร์นาเยฟ
‪เจ้าหน้าที่ตํารวจยกกองทัพมาที่นี่
‪ตรงนี้ดูเหมือนตํารวจเทศกิจ
‪อีกทั้งยังมีตํารวจรัฐ ถูกเรียกมาหมด
‪สุดท้ายแล้ว ที่วอเตอร์ทาวน์ ‪มีตํารวจประมาณ 2,500 คนได้
‪บางคนมาไกลจากนิวแฮมป์เชียร์กับโรดไอแลนด์
‪พวกเขาได้ข่าวเหตุการณ์ ‪จึงรีบขึ้นรถไปที่เมืองนั้น
‪ตํารวจยังคงคุมเข้มพื้นที่นี้
‪ซึ่งพวกเขาเชื่อว่า ‪ผู้ต้องสงสัยหมายเลขสองกบดานอยู่
‪เรามีมืออาชีพที่เข้าใจกฎหมาย ‪เข้าใจสิทธิพลเมือง
‪เข้าใจว่าต้องทํางานยังไง ‪ให้ถูกต้อง และนั่นคือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪แต่พวกเขาทํางานนั้นอย่างเร่งด่วน
‪(ชั่วโมงที่ 85 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 86 ‪วันศุกร์)
‪ตอนนี้มีการล่าตัวผู้ร้ายที่มีส่วนเกี่ยวข้อง ‪ในการวางระเบิดมาราธอนเมื่อวันจันทร์
‪ทางการขอให้ชาวเมืองวอเตอร์ทาวน์ ‪อยู่แต่ในบ้าน
‪ผมกับภรรยาติดตามข่าวกันตลอดทั้งคืน
‪แล้วประมาณตีห้าครึ่งเราตื่นขึ้นมา ‪เพราะได้ยินเสียงตํารวจเข้ามาในพื้นที่
‪ไล่ค้นดูทีละบ้าน
‪เรากําลังไปตามบ้านทุกหลัง ‪เพื่อตรวจดูความเรียบร้อย
‪- เรียบร้อยดีครับ ‪- ไม่มีอะไรนะ
‪- ครับ ‪- โอเค
‪ตํารวจไล่ค้นบ้าน ‪โดยสันนิษฐานว่าอาจมีใครช่วยเขาหนีอยู่
‪- ห้องใต้ดินไม่มีใคร ล็อกไว้หมดใช่ไหม ‪- ครับ
‪- ด้านหลังบ้านเรามีโรงรถที่ไม่มีประตู ‪- ขอตรวจดูนะครับ
‪- ครับ แต่เราล็อกห้องใต้หลังคาไว้ ‪- โอเค ขอบคุณครับ
‪พระเจ้า ดูสิ มากันเต็มเลย
‪ไม่อยากตื่นมาเจอเรื่องนี้อีกแล้ว
‪ประชาชนหลายคนไม่พอใจที่มีตํารวจ
‪ตรวจค้นหลังบ้านทุกคน ‪ตรวจซอยหลังบ้านทุกซอย
‪ช่วง 24 ชั่วโมงที่ผ่านมาเป็นอย่างไรบ้างครับ
‪น่ากลัวมากค่ะ
‪รู้สึกอย่างไรครับ
‪ผมหวาดผวาครับ มันแย่มาก ‪มันทําให้ผมรู้สึกกระวนกระวาย
‪กลัวจะตายอยู่แล้ว ผมกลัว
‪มีใครอยู่ในนั้นอีกไหม แค่สองคนเหรอ
‪นี่เป็นบ้านเดี่ยวหลังใหญ่หรือว่ามีอะพาร์ตเมนต์
‪เราตัดสินใจถูกแล้วที่ให้ทุกคนหลบอยู่แต่ในบ้าน
‪เขาอาจอยู่ที่ไหนก็ได้ ‪แต่เรารู้สึกว่าเขาน่าจะอยู่ในวอเตอร์ทาวน์
‪มันไม่ชัดเจนว่าเขาไปไหน ‪หรือมีใครเกี่ยวข้องอีกไหม
‪มีระเบิดอื่นในเมืองไหม เราไม่รู้เลยจริงๆ
‪การสืบสวนนี้มีสองส่วนด้วยกัน
‪ส่วนแรกคือการหาตัวผู้ต้องสงสัยในพื้นที่นั้น
‪ซึ่งดึงความสนใจเราไปมาก
‪อีกส่วนคือการทําความเข้าใจสองพี่น้องคู่นี้
‪พวกเขาทําสิ่งที่ทําลงไปยังไง
‪และที่สําคัญคือต้องสืบว่า ‪มีคนอื่นที่สมคบคิดด้วยไหม
‪(เคมบริดจ์)
‪(ชั่วโมงที่ 87 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 88 ‪วันศุกร์)
‪ต่อมาเราได้รู้ว่าพี่น้องซาร์นาเยฟ ‪อาศัยอยู่เคมบริดจ์ รัฐแมสซาชูเซตส์
‪เราจึงขอหมายตรวจค้นที่อยู่นั้นทันที
‪(เลขที่ 410 ถนนนอร์ฟอล์ก ‪บ้านซาร์นาเยฟ)
‪ทีมพิสูจน์หลักฐานพบอุปกรณ์ ‪ที่ใช้ทําระเบิดอย่างรวดเร็ว
‪แต่โซคาร์ไม่อยู่ที่บ้าน
‪เราไปรู้ว่าทาเมอร์ลันมีภรรยา ‪ชื่อแคเทอริน รัสเซลล์
‪ทางโปรดิวเซอร์ของเราเห็นตํารวจ ‪ออกมาจากตึกของเขากับผู้หญิงคนหนึ่ง
‪เธอได้รู้จักกับทาเมอร์ลัน ‪แล้วเปลี่ยนไปนับถือศาสนาอิสลาม
‪เธอถูกสอบปากคํา
‪เธอไม่ให้ความร่วมมือ
‪คนบริสุทธิ์ที่เห็นเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น
‪มักจะเสียใจที่ญาติหรือคนในครอบครัวมีส่วน
‪ในเรื่องที่ชั่วช้าแบบนี้
‪ผมสะดุดกับการสอบปากคํานั้นตรงจุดนั้นละ
‪เธอไม่รู้สึกผิดหรือสงสารเหยื่อเลย
‪ผมมองว่าเธอเห็นตรงกับทาเมอร์ลัน
‪และถึงแม้เขาจะกระทําการโหดเหี้ยม
‪เธอก็ไม่คิดจะช่วยรัฐบาลสหรัฐฯ
‪ผมแอบหวังว่าเราจะมีข้อมูล ‪มากพอที่จะดําเนินคดีเธอได้
‪เพราะผมคิดว่าเธอน่าจะมีส่วนเกี่ยวข้อง
‪แต่สุดท้ายก็เอาผิดเธอไม่ได้
‪เรามีหลักฐานไม่พอ
‪ที่จะแจ้งข้อหาแคเทอริน รัสเซลล์
‪ถ้าเราไปรู้หรือแม้แต่แค่คิดว่า ‪ใครบางคนอาจก่อเหตุอาชญากรรม
‪ก็ไม่ผิดกฎหมายถ้าจะปิดปากเงียบ
‪ไม่บอกใคร หรือไม่พยายามยับยั้งเหตุการณ์
‪(ชั่วโมงที่ 87 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 88 ‪วันศุกร์)
‪แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่จะคุมการรั่วไหลของสื่อ
‪ในการสืบสวนคดีใหญ่แบบนี้
‪กรุณาเงียบ
‪เราจึงตัดสินใจเผยชื่อคนร้าย
‪(กรมตํารวจบอสตัน ‪ปล่อยภาพใหม่ของโซคาร์ ซาร์นาเยฟ)
‪มีการระบุชื่อผู้ต้องสงสัยที่เสียชีวิต ‪ทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪- ทาเมอร์ลัน ‪- ทาเมอร์ลัน
‪คนที่ตํารวจยังตามจับอยู่คือโซคาร์
‪โซคาร์ ซาร์นาเยฟ
‪โซคาร์
‪ผมขับรถมาแต่เช้า ผมได้ยินชื่อพวกเขาทางวิทยุ
‪พอได้ยินชื่อสกุล "ซาร์นาเยฟ" ‪รู้เลยว่าเป็นชาวเชเชน
‪พ่อแม่ของทั้งสองกลับไปดาเกสถานแล้ว ‪และเอลิซาเบธ พาลเมอร์ไปสัมภาษณ์พวกเขา
‪สิ่งที่เกิดขึ้นเลวร้ายมาก
‪(ซูเบดัต ซาร์นาเยฟ)
‪แต่ฉันรู้ว่าลูกๆ ฉันไม่ได้มีส่วนแน่นอน
‪ฉันรู้ดี ฉันเป็นแม่
‪ผมกลัวลูกจะถูกฆ่าตาย
‪(อันซอร์ ซาร์นาเยฟ)
‪พวกเขาควรจับเป็นลูก
‪จับเป็น
‪และระบบตุลาการควรตรวจสอบทุกอย่างก่อน
‪ว่าใครถูกใครผิด
‪นักข่าวเจอลุงของผู้ต้องสงสัย ‪เขาฝากบอกหลานว่า "มอบตัวซะ"
‪ถ้ายังมีชีวิตอยู่ ก็ให้มอบตัวแล้วก็ขอขมา
‪จากเหยื่อซะ
‪(แลร์รี่ แอร์รอนสัน)
‪(ครูและเพื่อนบ้าน)
‪ตอนที่ผมได้ยินชื่อโซคาร์ครั้งแรก ผมช็อกมาก
‪โซคาร์ ซาร์นาเยฟยังลอยนวล
‪และทางตํารวจกําลังตามหา ‪ทุกซอกทุกมุมเมืองบอสตัน
‪โซคาร์เป็นเพื่อนบ้านและเป็นนักเรียน
‪ที่โรงเรียนมัธยมปลายที่ผมสอน
‪เขาชอบเข้าสังคมมาก เขาน่าดึงดูด
‪เขามีเพื่อนเยอะ เป็นเด็กป๊อปมาก
‪เขาอยู่ทีมมวยปล้ํา
‪เขาเป็นเด็กมีเสน่ห์
‪มีคนมาถามผมว่า "ทําไมคุณไม่โทรไปแจ้ง
‪ว่ารู้ว่าคนร้ายคนนี้เป็นใคร"
‪ก็เพราะนี่มันไม่มีทางเป็นเด็กคนนี้ได้จริงไง
‪ทําไมครับ
‪เพราะเขาไม่มีอะไร ‪ที่บ่งชี้ว่าจะทําเรื่องแบบนี้ได้เลย
‪ทั้งการเมือง ศาสนา ไม่มีสักอย่าง
‪ผมเริ่มจะเข้าใจชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ ว่า...
‪"แลร์รี่ นี่คือโซคาร์"
‪"เรารู้จักเขา เขาคือมือวางระเบิด"
‪ตอนที่ผมรู้ว่าเป็นโซคาร์จริงๆ
‪ผมทําใจยอมรับไม่ได้
‪ใจผมรู้สึกขัดแย้งมาก
‪ไม่ว่าใครจะมาบอกอะไรผม
‪ผมก็ไม่เชื่อว่าพวกเขาก่อเหตุนี้
‪ต้องมีคนมาบอกผมตรงๆ ‪ว่าเขาเห็นสองคนนั้นทํากับตาตัวเอง
‪แล้วต้องเป็นคนที่ผมไว้ใจด้วยนะ
‪ผมเจอโซคาร์ครั้งแรกตอนผมเริ่มเล่นบาสฯ
‪เขาเป็นเด็กป๊อปมาก ใครๆ ก็รู้จัก
‪ผมจําได้ว่าทุกวันศุกร์ ผมจะไปที่มัสยิด
‪ทั้งห้องมีคนแน่นขนัด
‪แล้วผมเห็นโซคาร์ ซึ่งทําให้ผมสับสนมาก
‪เพราะผมนึกว่าโซคาร์เป็นเด็กผิวขาวจากบอสตัน
‪ผมไปนั่งข้างๆ เขา ‪แล้วถามว่า "นายมาทําอะไรที่นี่"
‪เขาก็ตอบว่า "ใช่ว่ะ ฉันเป็นมุสลิมมาทั้งชีวิต"
‪"ไม่นึกว่าเป็นเรื่องสําคัญที่ต้องแบบ..."
‪ผมก็บอกเขาว่า "เพื่อน เราไปแกร่วกันได้นะ ‪ทําเรื่องแบบมุสลิมกัน"
‪เราเริ่มไปขลุกอยู่ด้วยกันทุกวัน
‪ผมเข้าใจเขาในระดับที่เมื่อก่อนไม่เข้าใจ
‪เขาอ่อนน้อมถ่อมตน ใจดี ‪เขาให้เงินผมไปซื้อข้าวเที่ยงห้าดอลลาร์
‪เขาเข้ากับทุกคนได้
‪ผมไม่เคยเห็นเขาเป็นคนที่มีอุดมการณ์อะไร ‪แล้วก็ดูไม่น่าจะพร้อมรบใคร ไม่เคยเลย
‪และความจริงก็คือมีบางครั้ง
‪ที่ผมพยายามคุยกับเขา ‪เรื่องปัญหาความไม่เป็นธรรมในสังคม
‪แต่เขาไม่สนใจจะคุยเรื่องแบบนั้นเลย
‪เขาไม่ได้แสดงให้เห็นว่า ‪เขาสนใจการเมืองแม้แต่น้อยนิด
‪พ่อแม่เขาหย่ากัน ‪และย้ายกลับไปอยู่กันคนละบ้านที่ดาเกสถาน
‪จู่ๆ บ้านที่ควรเป็นบ้านในอุดมคติก็แตกร้าว
‪แล้วพวกเขาโทษอเมริกา
‪การต้องสูญเสียทั้งพ่อและแม่ไป ‪หลังเริ่มเรียนมหาลัยเกือบในทันที
‪มันคงสะเทือนใจมาก
‪โซคาร์กับพี่เริ่มสนิทสนมกันมากขึ้น
‪เขาเชิดชูพี่ชายมาก
‪ถึงจุดที่ผมแทบจะอิจฉาความสัมพันธ์พวกเขา
‪ความสัมพันธ์ระหว่างทาเมอร์ลันกับโซคาร์
‪ในยิมมวยมันคล้ายคลึงกันมาก
‪กับความสัมพันธ์ระหว่างทาเมอร์ลันกับพ่อเขา
‪ทาเมอร์ลันคอยสั่งน้องทําโน่นทํานี่
‪เหมือนตอนที่พ่อฝึกเขาเปี๊ยบ
‪แต่โซคาร์ไม่ชอบชกมวย เขาอยากเล่นมวยปล้ํา
‪โซคาร์สอบเข้า ‪มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ ดาร์ธมัธ
‪เขาบอกว่าเขาเรียนดี
‪เขาชอบทุกอย่าง แถมทําเงินได้แล้วด้วย
‪ปรากฏว่าไม่จริง
‪โซคาร์โกหกว่าเขาจะย้ายสถาบัน
‪ว่าเขาได้คะแนนดี แต่ที่จริงเขากําลังสอบตก
‪ตอนนี้เขาไม่ใช่เด็กป๊อปชาวอเมริกัน ‪ในอุดมคติแล้ว แต่เขาค้ายา
‪ตั้งแต่ไปเรียนที่ดาร์ธมัธ เขาขายกัญชา
‪ผมรู้ว่าเขาขายกัญชา แต่เพื่อนผมก็ขายกันหมด
‪ขายเป็นปอนด์แน่นอน
‪แต่ก็ไม่ถึงขั้นที่เอฟบีไอจะไปตามจับ
‪ครั้งสุดท้ายที่เราเจอกัน ‪คือหนึ่งเดือนก่อนเกิดเหตุระเบิด
‪เรากําลังจะออกไปเจอเพื่อนๆ คนอื่นๆ กัน
‪คืนนั้นมีสองบ้านที่จัดปาร์ตี้
‪แล้ว...
‪พี่ชายโทรมาหาเขา
‪แล้วทันทีที่วางสาย เขาหันมาบอกเราว่า
‪"นี่เพื่อน ฉันต้องไปแล้ว"
‪เราก็ถาม "เป็นไรไหม มีอะไรหรือเปล่า" ‪เขาตอบ "อือ แค่เรื่องครอบครัว"
‪นั่นเป็น...
‪ครั้งสุดท้ายที่ผมเจอเขา
‪นี่เป็นเรื่องที่มีผลกระทบรุนแรงที่สุดสําหรับผม
‪และในฐานะครูสอนประวัติศาสตร์ ‪ผมมีหน้าที่หาเหตุผลให้กับเรื่องที่เกิด
‪แต่เรื่องนี้ผมจับต้นชนปลายไม่ถูกจริงๆ
‪(ชั่วโมงที่ 94 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 95 ‪วันศุกร์)
‪(ยินดีต้อนรับสู่มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ ‪ดาร์ธมัธ)
‪เราไปรู้ว่าโซคาร์มีอะพาร์ตเมนต์ ‪ที่มหาวิทยาลัยแมสซาชูเซตส์ ดาร์ธมัธ
‪(วอเตอร์ทาวน์) (เคมบริดจ์) ‪(บอสตัน)
‪ตํารวจรัฐแมสซาชูเซตส์ ‪ส่งทีมยุทธวิธีไปที่อะพาร์ตเมนต์นั้น
‪(ขอต้อนรับอนาคตทีมคอร์เซร์)
‪ส่วนผมส่งทีมเอชอาร์ที หรือทีมกู้ตัวประกัน
‪บินขึ้นแบล็กฮอว์กไปที่นั่นจากเวอร์จิเนีย
‪ทุกคนต่างหวาดกลัวเมื่อนักศึกษาหลายร้อยคน ‪ถูกอพยพออกจากเขตมหาลัยเมื่อเช้านี้
‪เพราะได้รับแจ้งทางข้อความว่ามีเหตุผิดปกติ
‪รูมเมตผมเข้ามาบอกว่า
‪"เออนี่ เราต้องออกจากเขตมหาลัย
‪เพราะเขาเรียนที่นี่" ‪ผมก็ถาม "เขาเป็นศิษย์เก่าที่นี่เหรอ"
‪เขาตอบ "ไม่ใช่ เขาเป็น ‪คนที่บางครั้งเราไปแกร่วด้วย"
‪ผมยังช็อกอยู่เลย
‪ฉันอยากให้พวกเขาออกไปซะที
‪นั่นคือความหวังสูงสุดของเรา ‪ที่จะเจอเขาตัวเป็นๆ ที่นั่น
‪แม่งหน่วยสวาทอยู่หน้าบ้านกูเลยเว้ย
‪รถหุ้มเกราะ เชี่ยไรวะ
‪เราฟังรายงานสดทางวิทยุ
‪โซคาร์ ซาร์นาเยฟ กรุณาออกมาจากที่พักอาศัย
‪ชูมือแล้วเดินออกมา อย่าขยับมือนะ
‪เราได้ยินเสียงพวกเขาบุกเข้าไป
‪แล้วคุยกับคนในนั้น สั่งให้ทุกคนหมอบลง
‪เราลุ้นรอฟังเสียงเหตุการณ์
‪เราคิดว่า "โซคาร์ต้องอยู่ในห้องแน่ๆ"
‪"เขาต้องเป็นหนึ่งในนั้นแหละน่ะ"
‪อะไรวะเนี่ย
‪สุดท้ายแล้วเขาก็ไม่อยู่ที่นั่นตามที่เราหวังไว้
‪นั่นเป็นประสบการณ์ที่ทําให้เราหมดกําลังใจมาก
‪ไม่เจออะไรกันเลย
‪พวกเขาไปถึงทางตัน แล้วตํารวจก็พากันงุนงง
‪เราทุ่มเทใช้ทุกอย่างที่เรามี
‪แต่ต้องเข้าใจนะครับ ‪เราเริ่มจะไม่เหลือเบาะแสดีๆ แล้ว
‪(ชั่วโมงที่ 97 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 98 ‪วันศุกร์)
‪พวกเขาเริ่มย่อพื้นที่ค้นหาเหลือพื้นที่เล็กลงเรื่อยๆ
‪ผู้บัญชาการคนหนึ่งของผมพูดว่า
‪"เราต้องค้นอีกสองสามช่วงตึกก่อนเสร็จงาน"
‪เรารู้สึกว่าเขาต้องอยู่ในซอยพวกนี้แน่ๆ
‪และเรารู้สึกเสมอว่าใกล้แล้ว แต่ตลอดทั้งวันนั้น
‪หน่วยสวาททีมต่างๆ ‪ทยอยกันแจ้งเข้ามาว่าไม่พบอะไร
‪ลุ้นเหมือนรถไฟเหาะตีลังกา
‪แต่สุดท้ายแล้วมาพูดว่า "ไม่มีเลยเหรอ"
‪"เขาหนีไปได้งั้นเหรอ"
‪ผมรู้สึกแย่มาก
‪พวกเขาจะสั่งให้คนอยู่แต่ในบ้านตลอดไปไม่ได้
‪มันเสียเวลาทํามาหากินที่มีค่า ‪มันทําให้ประชาชนไม่สบายใจ
‪และ ณ ตอนนั้น ‪พวกเขาไม่มั่นใจว่าคนร้ายอยู่ที่ไหน
‪แล้วผู้ว่าฯ ก็โทรมา
‪เขาได้รับโทรศัพท์จากประธานาธิบดีโอบามา
‪และโอบามากังวล ‪เรื่องคําสั่งให้ประชาชนอยู่ในบ้าน
‪ท่านประธานาธิบดีโอบามาบอกว่า ‪"พวกคุณสั่งปิดมหานครตลอดไปไม่ได้"
‪ถึงตอนนั้นทุกคนหมดแรงกันแล้ว
‪เราจึงประกาศยกเลิกคําสั่งให้อยู่แต่ในบ้าน
‪แต่กรุณาระวังตัวให้มากๆ
‪ถ้าไม่จําเป็นอย่าออกจากบ้าน ‪เรายังตามหาคนร้ายอยู่
‪(18.03 น.)
‪จากพัฒนาการของเหตุการณ์วันนี้
‪เราขอยกเลิกคําสั่งให้อยู่แต่ในที่พักอาศัย
‪เราจะเปิดให้บริการขนส่งในบอสตันทันที
‪เราขอให้สาธารณชนช่วยเป็นหูเป็นตา
‪บุคคลที่อันตรายมากยังคงลอยนวลอยู่
‪ทุกคนเริ่มกลับบ้าน
‪ผมเห็นตํารวจรัฐและหน่วยอื่นๆ เริ่มเก็บข้าวของ
‪ตํารวจที่มาค้นพื้นที่นี้กําลังออกจากพื้นที่
‪หลังจากการแถลงข่าวที่ค่อนข้างน่าผิดหวัง
‪และข้อสรุปสําคัญจากการแถลงข่าวคือ ‪คนร้ายหลบหนีไปได้
‪ตอนนี้คนน้องยังลอยนวลอยู่
‪เขามีอาวุธ เป็นคนอันตรายมาก ‪แต่เจ้าหน้าที่ในท้องที่ออกมาพูดว่า
‪"เอางี้ เราจะคลายการล็อกดาวน์
‪เชิญทุกคนกลับไปทํางานกันตามเดิม" ‪ยกเลิกการหยุดชะงักเมืองแล้ว
‪นั่นเป็นคืนวันศุกร์
‪ผมน่าจะได้นอนแค่แปดชั่วโมง ‪ตลอดห้าวันที่ผ่านมา
‪แค่มีแรงยืนอยู่ได้ก็ดีใจแล้ว ‪และผมไม่ภูมิใจหรอกนะ
‪ผมไม่ได้ภูมิใจเลย แต่มันก็เป็นแบบนั้น
‪ริค เดอลอรีเอร์มองไปรอบๆ ห้อง
‪แล้วเขาเห็นว่าทุกคน ‪อ่อนระโหยโรยแรงกันแค่ไหน เขาพูดว่า
‪"ในตอนนี้เราไม่มีเบาะแสที่ใช้ได้ ‪เลิกทํางานกันดีกว่า"
‪"เหลือไว้แค่คนที่จําเป็นพอ"
‪"กลับบ้านไปนอนสักสองสามชั่วโมง ‪แล้วค่อยกลับมาตอนสดชื่นกันแล้ว"
‪ผมเพลียมาก
‪ผมให้หัวหน้าหน่วยกลับบ้าน ‪เพราะเขาลืมตาไม่ขึ้นแล้ว
‪เราเสียคนในหน่วยสวาทบางคน ‪ที่ต้องไปโรงพยาบาลเพราะหมดแรงข้าวต้ม
‪และดูเหมือนว่าเราต้องพักผ่อน ‪แล้วให้คนอื่นมารับหน้าที่แทนก่อน
‪ผมขึ้นรถเพื่อขับกลับบ้านไปนอน
‪ผมเป็นหนึ่งในไม่กี่คนในสภาพนั้น ‪ที่ยังอยู่ที่วอเตอร์ทาวน์
‪เพราะผมต้องพยายามหาคนมาแทนก่อน
‪(ชั่วโมงที่ 98 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 99 ‪วันศุกร์)
‪911 สายนี้มีการบันทึกเสียง ‪มีเหตุฉุกเฉินอะไรครับ
‪เลขที่ 67 ถนนแฟรงคลิน วอเตอร์ทาวน์
‪ครับ ต้องการตํารวจ ‪ดับเพลิง หรือรถพยาบาลครับ
‪ผมจอดเรือในสนามบ้าน
‪ด้านในเรือเปื้อนเลือดเต็มไปหมด ‪แล้วก็มีคนอยู่ในเรือผม
‪แน่ใจนะครับ
‪ผมเพิ่งดูในเรือ
‪(18.42 น.)
‪อย่าเพิ่งวางสายนะครับ
‪ครับ
‪ตํารวจวอเตอร์ทาวน์วิ่งมาหาผมแล้วบอกว่า
‪"เราได้รับแจ้งว่ามีคนอยู่ในเรือ
‪หลังบ้านเลขที่ 67 ถนนแฟรงคลิน"
‪ผมตอบ "พูดเป็นเล่นไป"
‪เขาก็บอกว่า "ตามมาสิ"
‪เราจึงขับตามเขาไปเงียบๆ ‪จนถึงหน้าบ้านเลขที่ 67 ถนนแฟรงคลิน
‪ไม่เปิดไซเรน ไม่แสดงตน เข้าไปเงียบๆ
‪เราเป็นสองคนแรกที่ไปถึงที่บ้านนั้น ‪ยังไม่มีการแจ้งข่าวทางวิทยุแต่อย่างใด
‪ผมกับผู้หมวดเดินเข้าไปตรงทางจอดรถ
‪เราชักปืนออกมาแล้ว
‪ผมจําได้ว่าผมมองไปที่ซีลเก็บความร้อน
‪รู้ไหม ที่เรือมันจะมีที่คลุมสําหรับหน้าหนาวน่ะ
‪เรามองเห็นเขา ‪เขาพยายามจิ้มนิ้วหรือกระบอกปืนออกมา
‪เรารู้ว่ามีคนอยู่ในเรือแน่ๆ แต่เขาเป็นใคร
‪ขอร้องล่ะ เป็นคนร้ายเราทีเถอะ
‪ถึงตอนนั้นผมถามตัวเอง ‪"เราบุกจับเขากันเองเลยดีไหม"
‪เราไม่รู้ว่าเขาสวมเสื้อกั๊กติดระเบิดอยู่หรือเปล่า
‪เราเห็นปลอกกระสุนที่ตกอยู่บนถนน
‪เราไม่รู้ว่ามีคนอยู่บนเรือกี่คน
‪ตอนนั้นผมจึงตัดสินใจเรียกหน่วยยุทธวิธีมา
‪ไม่ต้องรีบร้อน
‪ค่อยๆ พาเขาออกมา ‪ด้วยสันติวิธีอย่างปลอดภัยดีกว่า
‪ขอกําลังเสริมหน่วยแทคมาด้วย ‪บ้านเลขที่ 67 ถนนแฟรงคลิน
‪แต่ปัญหาคือพอเราแจ้งเรื่องนี้ออกไป
‪ทุกคนก็แห่มา
‪468 ซันนี่แบงก์
‪ท่านครับ ผมได้รับแจ้งจาก ‪บ้านเลขที่ 67 ถนนแฟรงคลิน
‪มีเรืออยู่ในสวนหลังบ้าน ‪ผ้าคลุมเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
‪ผมได้ยินทางวิทยุ "หัวหน้า เจอตัวมันแล้ว!"
‪"หัวหน้าต้องรีบกลับไป"
‪ผมก็ตอบ "ก็ได้ เพิ่งขับออกมาเอง"
‪กลับรถแล้วก็ซิ่งกลับไปที่เดิม
‪สายนั้นแจ้งว่ามีการรายงาน ‪ว่ามีผู้ต้องสงสัยอยู่ในเรือที่วอเตอร์ทาวน์
‪พอมองย้อนกลับไปมันก็ตลกดี ‪แต่ผมถามคนขับว่า
‪"น้ําที่วอเตอร์ทาวน์มันอยู่ไหน ‪เขาเอาเรือไปลงน้ําที่ไหน"
‪หากใครเพิ่งเปิดมาช่องเรา ตอนนี้ดูเหมือนว่า
‪จะมีความก้าวหน้าครั้งใหญ่ ‪ในการค้นหาคนร้ายที่ยากลําบาก
‪ถ้าคนคนนี้คือโซคาร์ ซาร์นาเยฟ
‪งั้นหมอนี่ก็ซ่อนตัวอยู่ในเรือนานตั้ง 18 ชั่วโมง
‪(วอเตอร์ทาวน์)
‪จากจุดที่เขาทิ้งรถกับจุดที่เขาไปซ่อนตัว
‪ห่างกันแค่หนึ่งช่วงตึก
‪ตํารวจพลาดไม่เห็นเรือ ‪ที่จอดอยู่ในสวนหลังบ้านคน
‪แล้วไม่เห็นรอยเลือดได้ไง
‪ตํารวจท้องถิ่นเมืองวอเตอร์ทาวน์แจ้งทุกคนว่า
‪ลืมเรื่องที่เพิ่งพูดไปเมื่อชั่วโมงก่อนซะ ‪อย่าออกจากบ้าน อย่าออกมาข้างนอก
‪เห็นได้ชัดว่านี่เป็นช่วงเวลาที่สําคัญมาก
‪ทันทีทันใดผมก็เห็นตํารวจ ‪แห่กันมาจากทั่วทุกสารทิศ
‪ผมได้ยินเสียงไซเรน
‪ผมตะโกนบอกพวกเขาว่า ‪"อย่าให้ตํารวจมาที่นี่"
‪"ผมจัดการทุกอย่างไว้แล้ว ‪อย่าให้ทุกคนแห่กันเข้ามา"
‪ไม่ต้องกรูกันเข้ามาช่วย
‪ผมรู้ว่ามันจะทําให้ที่เกิดเหตุวุ่นวาย
‪ศูนย์ควบคุมรถวอเตอร์ทาวน์ ‪ถึงรถทุกคัน ห้ามเข้าใกล้เรือ
‪กั้นเขตรอบๆ ไว้
‪เมื่อคนทั้งโลกรอจับตัวเขามาห้าวันแล้ว
‪คุณคงนึกออกนะว่าตอนนั้นตํารวจตอบโต้ยังไง
‪ผมถึงคุมไม่ค่อยจะอยู่
‪เข้ามากันอีกแล้ว
‪พอสถานการณ์สงบลง มันก็เงียบสงบดี
‪แต่แล้วจู่ๆ...
‪พวกเขายิงกันเหรอ
‪- เสียงปืนนี่นา ‪- เสียงยิงปืน
‪ได้ยินไหมครับ
‪ทุกคนพากันพุ่งลงพื้น
‪ผมไม่รู้หรอกนะว่าใครยิงก่อน
‪ผมรู้แค่ว่าต้องสั่งให้ทุกคนหยุดยิง
‪ก่อนที่เราจะฆ่าคนในเรือ
‪บิลลี่ตะโกนบอกทุกคนทางไมโครโฟน
‪"หยุดยิง"
‪"ทุกคน กรุณาหยุดยิง หยุดยิงกันก่อน!"
‪ทุกหน่วยหยุดยิง หยุดยิง
‪ทุกคนรอจนกว่าทีมยุทธวิธีจะมาถึงก่อนนะ
‪ตอนแรกเขารายงานว่ามีการยิงออกมา
‪แน่นอนว่าตอนนี้เรารู้แล้วว่า ‪ตํารวจต่างหากที่ยิงเข้าไป
‪ผมคิดว่าเรือลํานั้นน่าจะกินกระสุนไปสักร้อยนัดได้
‪สองร้อยยี่สิบหกนัด
‪นี่ยังไม่นับกระสุนที่ยิงไม่โดนเรือด้วยนะ
‪ลูกปืนบินว่อนไปทั่วละแวกบ้านนั้นเลย
‪หลายลูกก็มาจากตํารวจ ‪ที่ไม่มีหน้าที่จะไปอยู่ตรงนั้นด้วยซ้ํา
‪ไม่ได้รับอนุญาตให้ไปร่วมทําปฏิบัติการนั้นเลย
‪แต่ดันทะเล่อทะล่าเข้าไปกันเอง
‪เมื่อเจ้าหน้าที่ไปถึงบ้านเลขที่ 67 ถนนแฟรงคลิน
‪บางคนนึกว่าเห็นโซคาร์เล็งปืนไปทางพวกเขา
‪ผมคิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้น
‪คือพอตํารวจคนหนึ่งยิง คนอื่นก็ยิงไปตามๆ กัน
‪มันมีเรื่องที่เกิดขึ้นตอนเปิดฉากยิงกันครั้งแรก
‪แล้วก็ที่เรือ ซึ่งชี้ให้เห็นว่าเราจําเป็น
‪ต้องมีระบบสั่งการและควบคุม ‪เจ้าหน้าที่ตํารวจจากหลายหน่วยงาน
‪เพื่อประสานการตอบสนองต่อเหตุการณ์ ‪นั่นเป็นบทเรียนที่เราได้รับ
‪มีการเปิดฉากยิง และตอนนั้นเรามั่นใจแล้ว
‪และผู้ต้องสงสัยถูกยิง ทางตํารวจแจ้งมาแล้วครับ
‪ตอนนี้เรายังไม่ทราบว่า ‪ผู้ต้องสงสัยเสียชีวิตแล้วหรือไม่
‪เราอยากจับเป็น กฎหมายเรามีกระบวนการ
‪เราต้องดําเนินคดีเขาและหาคําตอบ
‪ผมผิดหวังมาก ‪เพราะผมอยากสอบปากคําเขาจริงๆ
‪เราไม่สามารถเข้าใจได้ว่า ‪มีการสมคบคิดในวงกว้างหรือมีนายทุนไหม
‪ถ้าเราไปไต่สวนคนตาย
‪เราไม่รู้ว่าเขาตายหรือยัง
‪เฮลิคอปเตอร์ตํารวจรัฐ
‪เปิดกล้องตรวจคลื่นอินฟราเรด
‪มันคือกล้องอินฟราเรด ‪ที่สามารถตรวจจับคลื่นความร้อน
‪แล้วแสดงให้เห็นเป็นภาพ
‪ตอนนั้นผมเข้าไปในห้องบัญชาการแล้ว ‪มันตึงเครียดมาก
‪เรามองเห็นคลื่นความร้อน ‪เป็นภาพโซคาร์ที่กําลังนอนอยู่ในเรือ
‪มีการถ่ายทอดสดด้วยนะครับ
‪เราจึงได้รับชมเหตุการณ์นี้
‪ผมจ้องโทรทัศน์ไม่ลุกไปไหน
‪เราดูข่าวอยู่นานมาก
‪จนรู้สึกอึดอัดเหมือนอยู่ที่แคบ ‪รู้สึกตึงเครียด มันเกินรับไหว
‪โลกกําลังดูถ่ายทอดสดเหตุการณ์นี้
‪ฟาราห์ คุณอยู่ที่นี่ด้วย ‪ผมรู้ว่าคุณกําลังถามแหล่งข่าว
‪บอกผู้ชมทีครับว่าตอนนี้รู้อะไรมาบ้าง
‪เจ้าหน้าที่ตํารวจหลายร้อยคน ‪กําลังล้อมชายที่เชื่อว่าเป็นผู้ต้องสงสัย
‪ต้อนเขาจนมุมแล้ว
‪พวกเขามองเห็นว่าเขาทําอะไรอยู่
‪เราได้รับคําสั่งให้เตรียมพร้อม
‪เพราะเห็นได้ชัดว่านี่อาจเป็นช่วงเวลาชี้ชะตา
‪(ชั่วโมงที่ 99 ‪วันศุกร์)
‪(ชั่วโมงที่ 100 ‪วันศุกร์)
‪ผมยังไม่รู้ว่าเขายังมีชีวิตอยู่ไหม
‪แทงโก เก้า สาม บี ‪ตํารวจอากาศรัฐแจ้งมาว่า
‪มีการเคลื่อนไหวในเรือแน่นอน
‪โอเค มีการเคลื่อนไหวในเรือ
‪สิ่งสําคัญคือนักบินเฮลิคอปเตอร์บอกว่า
‪"มีการเคลื่อนไหวในเรือ"
‪เอชอาร์ทีกําลังเข้าไปทางซ้าย
‪ทีมยุทธวิธีส่งรถกู้ภัยหุ้มเกราะมายังที่เกิดเหตุ
‪พวกเขาใช้รถคันนี้เข้าไปใกล้เรือ
‪แล้วดึงผ้าคลุมออกมา
‪ซึ่งทําให้ผู้ปฏิบัติงานได้เปรียบ
‪แต่ก็ให้โอกาสคนร้าย
‪ได้ลุกขึ้นยืนและยอมมอบตัว ‪ถ้าเขาเลือกที่จะทําแบบนั้น
‪ผู้อํานวยการทีมกู้ตัวประกันเอฟบีไอ ‪เข้ามาหาผมและพูดว่า
‪"เราจะปาระเบิดควันเข้าไปในเรือ"
‪"คุณโอเคไหม" ผมก็ตอบว่า "ได้เลย"
‪ไม่ได้ผล แล้วเขาก็กลับมาบอกว่า
‪"เราจะปาระเบิดแสงใส่เรือนะ"
‪ผมบอก "ได้" เขาก็พูดว่า "ปัญหาคือ
‪เรือลํานั้นมีน้ํามัน 170 ลิตร"
‪เขาบอกว่า "เรามีแนวโน้ม ‪ที่จะระเบิดบ้านและทุกอย่างไปด้วย"
‪"เราต้องเตรียมรถดับเพลิง"
‪รถดับเพลิงมาทางถนนวอลนัต
‪ตอนนี้ทางตํารวจดันเราออกมาจากพื้นที่
‪มาถึงข้างหลังถังขยะเล็กน้อย
‪เอริน มีเสียงระเบิดแปดครั้งติดกันครับ
‪อาจเป็นระเบิดแสงที่จอห์น คิงพูดถึง
‪เรือลํานั้นไม่ระเบิด ‪และวิธีการนั้นก็บีบให้เขาออกมาไม่ได้
‪มันเป็นแบบนี้เลย
‪ฉันลุ้นดูด้วยความระทึกใจ
‪พวกเขาต่อรองกับเขา
‪เขายอมลุกขึ้นนั่ง
‪เขาลุกขึ้นยืน
‪ตํารวจขอให้เขาเปิดเสื้อ
‪ดูเหมือนไม่มีอาวุธ
‪มันจะเกิดขึ้นแล้วใช่ไหม
‪เขาถูกควบคุมตัวแล้ว
‪หน่วยสวาทมหานครเข้าคุมสถานการณ์
‪คุมตัวผู้ต้องสงสัยได้แล้ว
‪ไม่อยากจะเชื่อ
‪"คุมตัวได้แล้ว" เป็นคําที่ฟังแล้วรื่นหูที่สุด
‪เราได้ยินเสียงคนปรบมือกันเลย
‪ทําได้ดีมากครับทุกคน
‪ทางวิทยุก็พากันเชียร์ ทุกคนร้อง "เย่"
‪ผมกลัวจริงๆ ว่า ‪คนในเรือจะไม่ใช่คนร้ายของเรา
‪และผมจะไม่มีวันลืม
‪ตอนที่หัวหน้าฝ่ายบุคคล ‪มาหาผม ผมก็เงยหน้ามองเขา
‪เขาน่าเกรงขามมากสําหรับคนแห้งๆ อย่างผม
‪ผมถาม "ใช่คนร้ายของเราไหม" ‪แล้วเขาก็ยกนิ้ว
‪"ร้อยเปอร์เซ็นต์ คนร้ายของเรา" แบบนั้นเลย
‪โล่งเหมือนยกภูเขาออกจากอก
‪นั่นเป็นช่วงเวลาหนึ่งที่น่าพึงพอใจที่สุด ‪ในอาชีพผู้บังคับใช้กฎหมายของผม
‪คือตอนที่ได้เห็นโซคาร์ ซาร์นาเยฟถูกจับ
‪สวัสดี กรมตํารวจบอสตันโพสต์ทวีตแล้ว
‪ตัวพิมพ์ใหญ่ทั้งหมด
‪"จับได้แล้ว! การไล่ล่าสิ้นสุดลง ‪ผู้ต้องสงสัยถูกควบคุมตัวแล้ว"
‪อาจมีอย่างอื่นหลงเหลืออยู่ ‪เราต้องทําการสืบสวน
‪ดูว่ามีผู้อื่นเกี่ยวข้องอีกไหม
‪แต่การตามล่าหาตัวผู้ร้าย ‪ที่เข้มข้นดุเดือด ซึ่งดําเนินมาตลอดสี่วัน
‪สิ้นสุดลงแล้ว เราจับเขาได้แล้ว
‪เราใช้เวลา 101 ชั่วโมงตามจับสองคนนี้
‪(ชั่วโมงที่ 101 ‪วันศุกร์)
‪เราขับรถออกจากพื้นที่ปิดล้อม ‪บนถนนของเมืองวอเตอร์ทาวน์
‪แล้วมีประชาชนมาร้องเชียร์และโบกมือให้
‪อย่างกับเราเพิ่งปลดปล่อยฝรั่งเศส ‪ในสงครามโลกครั้งที่สอง
‪ประชาชนมาปรบมือส่งเสียงเชียร์ ‪เหมือนเราแห่ขบวนพาเหรดอยู่เลย
‪มีผู้คนมากมาย...
‪มายืนเต็มสองฝั่งถนน ฉันรู้สึกรักชาติมาก
‪ฉันรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งของประเทศนี้ ‪และเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ทําให้มันดี
‪ประสบการณ์นั้นทําให้ผมรู้สึกเต็มตื้น
‪ที่ได้เห็นผู้คนหลั่งไหลกันออกมาจากอาคารต่างๆ
‪โบกธงอเมริกา และขอบคุณผู้รักษากฎหมาย
‪จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังน้ําตาเอ่อทุกครั้งที่นึกถึง
‪ผมคิดว่าเป็นการปิดฉากที่ดีครับ ‪จบเรื่องด้วยการจับกุมตัวผู้ร้าย
‪ให้ทุกคนสบายใจได้ในตอนนี้
‪โล่งค่ะ คืนนี้เรานอนหลับสบายได้ซะที
‪มันคือชัยชนะสําหรับสันติภาพ ‪มันคือชัยชนะสําหรับความรัก สําหรับประเทศชาติ
‪มันคือชัยชนะสําหรับเราทุกคน สําหรับบอสตัน
‪บอสตันที่รัก บอสตันเข้มแข็ง ‪ไม่มีอะไรทําลายเราได้
‪นักเรียนออกมาจากหอพัก ‪มาเดินขบวนบนท้องถนน
‪ราวกับว่าเราเพิ่งชนะสงคราม
‪พระเจ้าคุ้มครองอเมริกา
‪บ้านแสนสุขของฉัน
‪วันนี้เมืองบอสตัน เมืองเคมบริดจ์
‪และเมืองวอเตอร์ทาวน์ ‪จะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก
‪เมื่อรู้ว่าผู้กระทําผิดสองคน ‪ที่สร้างความเจ็บปวดรวดร้าวมหาศาล
‪ไม่เป็นภัยต่อความปลอดภัยของตัวเรา
‪และชุมชนของเราอีกต่อไป
‪ตอนนั้นเราอ่านพาดหัวข่าว ‪ที่เขียนว่า "พบศพบนเรือ"
‪เราเลยคิดว่าเขาตายแล้ว
‪เราเดินไปตามถนน ผู้คนร้องตะโกน
‪ยูเอสเอ!
‪แต่เราว้าวุ่น
‪เพื่อนเราเพิ่งตายไปนะ
‪แล้วมีคนขี่จักรยานคนหนึ่ง ‪ถามเราว่า "เฮ้ย รู้เรื่องยัง"
‪เราฟิวส์ขาดใส่มันเลย
‪"ไปไกลๆ ตีนโว้ย!" ‪"อย่ามายุ่งกับเราโว้ย"
‪หน้าเขาเหวอเลย สับสนสุดๆ
‪เราไปเจอเพื่อนอีกสองสามคน
‪แล้วตอนนั้นถึงได้รู้ว่าเขา...
‪เขาถูกจับ ไม่ใช่วิสามัญ
‪(บอสตันเข้มแข็ง)
‪(20 เมษายน 2013)
‪(วันถัดมา)
‪ผมจําได้ว่าเช้าวันต่อมา ‪ผมเข้าไปที่ศูนย์บัญชาการ
‪แล้วผบ.ตร.เดวิสเรียกเราเข้าไป
‪เขาพูดว่า "ไป พวกเราจะไปเฟนเวย์พาร์คกัน"
‪พวกเขาอยากให้เกียรติเรากันเล็กน้อย
‪เอาละ บอสตัน
‪(บอสตันเข้มแข็ง ‪ด้วยรัก จากวอเตอร์ทาวน์)
‪เสื้อแข่งที่เราสวมใส่วันนี้ ‪ไม่ได้เขียนว่าเร้ดซ็อกซ์ มันเขียนว่าบอสตัน
‪เราอยากขอบคุณทุกคนในกรมตํารวจ
‪ที่ทําหน้าที่ได้อย่างดีเยี่ยมในสัปดาห์ที่ผ่านมานี้
‪นี่แม่งเมืองของเราโว้ย
‪(ขอบคุณเจ้าหน้าที่ผู้รักษากฎหมาย ‪บอสตันเข้มแข็ง)
‪และห้ามใครมาพรากอิสรภาพของเรา
‪เข้มแข็งไว้ ขอบคุณครับ
‪ตอนที่บิ๊กปาปี้พูดว่า "นี่... เมืองของเรา" ‪ถึงแม้เขาจะใช้คําที่หยาบคายมาก
‪แต่มันช่วยปลดปล่อย ‪ความตึงเครียดของคนทั้งเมืองในตอนนั้น
‪สโลแกน "บอสตันเข้มแข็ง" ‪มันไม่ใช่กลเม็ดขายอะไร มันเป็นของจริง
‪ถ้าคุณอาศัยอยู่บอสตันตอนนั้น มันจริงแท้
‪(อะไรก็ล้มเราไม่ได้! บอสตันเข้มแข็ง)
‪ถึงจะจับโซคาร์ได้แล้ว ‪แต่การสืบสวนนี้เพิ่งจะเริ่มต้นขึ้น
‪เราต้องเริ่มหาคําตอบว่า "ทําไม" ‪พวกเขาเป็นใคร ตั้งใจทําอะไร
‪มีใครร่วมงานด้วยบ้าง
‪เราต้องเข้าใจรูปแบบชีวิต
‪(แผนกฉุกเฉิน)
‪ไม่นานหลังจากโซคาร์ถูกจับ
‪เขาถูกพาไปรักษาตัวกับแพทย์ที่โรงพยาบาล
‪ทันทีที่สอบปากคําได้แล้ว
‪ทางทีมสอบสวนบุคคลสําคัญสูง ‪ของเอฟบีไอก็ไปสอบปากคําเขา
‪พวกเขาจะสอบปากคําเขา ‪เขาจะไม่ได้รับสิทธิที่จะงดให้การ
‪และจะไม่สามารถมีทนายในทันที
‪ซึ่งก็มักจะทํากันในคดีก่อการร้าย
‪ท่อนหนึ่งในรัฐบัญญัติความรักปิตุภูมิ ‪อนุญาตให้สามารถมีการสอบปากคํา
‪โดยไม่ต้องสนใจสิทธิคุ้มครอง ‪จากรัฐธรรมนูญของพลเมืองคนนั้น
‪โดยเฉพาะเมื่อรับมือกับ ‪การสืบสวนเหตุการก่อการร้ายที่ยังไม่เสร็จสิ้น
‪โซคาร์พูดไม่ได้เนื่องจากอาการบาดเจ็บ
‪เขาจึงต้องเขียนคําตอบออกมา จากที่ฉันจําได้
‪(ทนายล่ะ)
‪ทางสํานักงานอัยการสหรัฐฯ ‪สามารถใช้วิจารณญาณ
‪ตัดสินว่าต้องอ่านสิทธิมิแรนดาให้เมื่อไร
‪ถึงแม้เขาอาจขอพบทนายความ
‪เราก็สามารถสอบปากคําต่อได้ ‪ตราบใดที่มีมันเหตุผลที่เหมาะสม
‪(ฟังนะ ผมรู้สิทธิของผม)
‪แต่เรามีเวลาจํากัด
‪ที่จะคุมตัวใครคนหนึ่งโดยยังไม่ดําเนินคดีได้
‪เราค้นเรือ
‪หลักฐานเล็กๆ น้อยๆ ทุกชิ้น ‪มีความสําคัญมากในตอนนั้น
‪สิ่งที่เราพบในนั้นคือคําประกาศญิฮาด
‪ที่โซคาร์เขียนไว้ในเรือ ‪ซึ่งเป็นหนึ่งในเบาะแสแรกๆ ของเรา
‪ว่าสองคนนี้ได้รับแรงบันดาลใจ ‪จากความเชื่อหัวรุนแรงของผู้ก่อการร้าย
‪และที่ผ่านมาเคยถูกปลุกปั้นให้มีแนวคิดหัวรุนแรง
‪เราอยากรู้ให้ได้ว่า
‪มีใครช่วยพวกเขาสร้างระเบิดขึ้นมาหรือเปล่า
‪(ไม่มีคนอื่นแล้ว)
‪หลักฐานที่อยู่ในคอมพิวเตอร์ของเขา
‪มีพวกไฟล์นิตยสารอินสไปร์หลายฉบับ
‪ซึ่งเป็นที่รู้จักว่าเป็นสื่อของผู้ก่อการร้าย
‪วิธีการทําระเบิดในครัวแม่
‪นิตยสารอินสไปร์ ‪เป็นนิตยสารของกลุ่มอัลกออิดะฮ์
‪(รู้จักอินสไปร์ไหม)
‪เขาถูกสอบปากคํานานสองถึงสามวัน
‪แต่สุดท้ายแล้วก็ได้ข้อมูลมาไม่มาก
‪สุดท้ายแล้วเราก็ต้องอ่านสิทธิมิแรนดาให้เขาฟัง
‪แต่เราก็สืบดูหลายๆ คน
‪ที่เป็นเพื่อนพวกเขาด้วย
‪เอฟบีไอไล่สอบปากคําทุกคนเลย ‪แต่ผมรู้ว่าพวกเขาเจาะจง
‪เพื่อนชาวมุสลิมของผมมากเป็นพิเศษ
‪ผมถูกสอบปากคําอยู่แปดชั่วโมง
‪ตอนนั้นผมอายุ 19 ผมกลัวมาก
‪ชีวิตผมแขวนอยู่บนเส้นด้าย ‪ผมรู้ตัว พวกเขาก็รู้ดี
‪มันรู้สึกเหมือนเรามีความผิดไปแล้ว ‪และต้องพิสูจน์ความบริสุทธิ์กันเอาเอง
‪ผมว่าเราต้องเพ่งเล็ง ‪คนบางกลุ่มแล้วนะ ว่าไหมแองจี้
‪- เห็นด้วย ‪- เพราะที่ผ่านมามีแต่
‪ชาวมุสลิมตะวันออกกลางที่ไปวางระเบิดชาวบ้าน
‪ไม่ก็พยายามจะวางระเบิด ‪ในช่วง 15 ปีที่ผ่านมา
‪ผู้ก่อการร้ายหลายคนเป็นมุสลิม ‪และเราคงโง่แล้วถ้าไม่สนใจปรากฏการณ์นี้
‪และเตรียมตัวให้พร้อม
‪สิ่งที่ผมกลัวที่สุดกลายเป็นจริงขึ้นมา
‪คนที่ก่อเหตุชั่วช้าคนนั้น ‪ไม่เพียงเป็นชาวมุสลิมเท่านั้น
‪แต่เขาเป็นคนที่ผมรู้จัก ‪และเป็นคนที่มาที่มัสยิดของเราด้วย
‪พูดตามตรงนะครับ ‪นั่นเป็นช่วงเวลาที่ผมรู้สึกสิ้นหวังอย่างยิ่ง
‪ต่อมาเราได้รู้ว่ารูมเมตของคนน้อง
‪จํารูปเขาได้จากที่ออกข่าว
‪พวกเขาช่วยกันกําจัดหลักฐาน
‪พวกเขามีหลักฐานระเบิด
‪ที่แอบเอาไปทิ้งในลานขยะ
‪และเราได้เก็บหลักฐานนั้นมา ‪ซึ่งก็ได้นําไปใช้เป็นมูลฐาน
‪ในการดําเนินคดีสองคนนั้น ‪ด้วยข้อหาขัดขวางกระบวนการยุติธรรม
‪ทันทีที่พวกเขาเห็นว่าเพื่อนก่อเหตุ ‪แล้วเห็นรูปของเพื่อนในสื่อ
‪ก็น่าจะออกมาแจ้งเบาะแส
‪ถ้าทําแบบนั้น เจ้าหน้าที่คอลลิเออร์คงไม่ต้องตาย
‪ถึงแม้เพื่อนของเขาบางคนจะโกหกเอฟบีไอ
‪แต่เราก็เข้าใจว่า ‪การก่อเหตุครั้งนี้มีแค่สองพี่น้องคู่นี้เท่านั้น
‪ว่าพวกเขาทําระเบิดกันเองที่นี่ ‪ประกอบระเบิดในครัวของทาเมอร์ลัน
‪ผมไม่เชื่อแม้แต่แป๊บเดียว
‪ว่าพวกเขาสร้างระเบิดพวกนี้ ‪ด้วยข้อมูลจากอินเทอร์เน็ต
‪ผมเชื่อว่ามีคนช่วย ผมไม่รู้ว่าใคร
‪แต่การจะสร้างอุปกรณ์ ‪แบบนี้ขึ้นมาได้นั้นยากมาก
‪แล้วให้ทั้งสองลูกระเบิดใกล้ๆ กัน ‪ได้อย่างสมบูรณ์แบบ
‪โดยใช้รีโมตควบคุมจากระยะไกล
‪ผมคิดว่าคงมีบางคน ‪ที่คิดว่ามันมีการสมคบคิดครั้งยิ่งใหญ่
‪ว่ามันไม่ชอบมาพากล
‪แต่ไม่ใช่เลย เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นบ่อยครั้ง
‪มีพวกชอบฉายเดี่ยว
‪นี่ไม่ใช่ฝีมือของมือสมัครเล่น ‪ระเบิดพวกนี้เป็นของมืออาชีพ
‪และทีมกู้ระเบิดแสวงเครื่องที่อัฟกานิสถาน ‪ก็เห็นด้วยกับการประเมินของผม
‪เราได้ตัดสินว่าทั้งสองคน ‪เป็นมือวางระเบิดหัวรุนแรงที่ทํางานกันเอง
‪และได้รับแรงบันดาลใจจากการอ่าน ‪นิตยสารอินสไปร์ของอันวาร์ อัล‪-‪เอาลากี
‪ซึ่งทําขึ้นมาเพื่อสร้างนักรบญิฮาดทั่วโลก
‪ทุกครั้งที่ผมได้ยินใครพูดถึงญิฮาด
‪ในบริบทของการฆ่าคน ผมรู้สึกแขยง
‪ญิฮาด คํานั้นเป็นภาษาอารบิก ‪แปลว่าการดิ้นรน
‪ถ้าเราดิ้นรนเพื่อสร้างชีวิตที่ดี นั่นคือญิฮาด
‪ถ้าเราดิ้นรนเพื่อเป็นคนซื่อสัตย์ นั่นก็ญิฮาด
‪ดิ้นรนเพื่อเป็นศาสนิกชนที่ดี นั่นก็ญิฮาด
‪ญิฮาดมันไม่ใช่...
‪การหยิบปืนขึ้นมา ‪หรือการสร้างระเบิดเอาไปฆ่าคนบริสุทธิ์
‪(ออร์แลนโด รัฐฟลอริดา)
‪ไม่กี่สัปดาห์หลังการวางระเบิด ‪และผลลัพธ์ที่ตามมา
‪ตํารวจกับเอฟบีไอไปสอบปากคํา ‪คนที่ชื่อว่าอิบรากิม โทดาเชฟ
‪เขาเป็นเพื่อนกับทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪เป็นชาวเชเชนและเป็นนักมวยแบบผสมเช่นกัน
‪ว่ากันว่าเขาได้รับสารภาพว่าฆ่าคนสามคน
‪รวมถึงเบรนดอน เมสส์ ‪เมื่อวันที่ 11 กันยายน ปี 2011
‪เบรนดอน เมสส์เป็นเพื่อนซี้ ‪ของทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪พวกเขารู้จักกัน ‪เพราะเรียนศิลปะการต่อสู้แบบผสมด้วยกัน
‪ระหว่างการสารภาพ ‪ในอะพาร์ตเมนต์ของโทดาเชฟ
‪ก็เกิดเหตุการณ์ที่แปลกมาก
‪เอฟบีไอกับตํารวจรัฐบอกว่าเขาพุ่งใส่พวกเขา
‪หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้ยิง ‪อิบรากิม โทดาเชฟหลายนัด
‪หลายคนคิดว่าเรื่องนี้มันมีพิรุธ
‪ผมว่าพวกเขายิงเขาเอง เขาไม่ได้ทําอะไรเลย
‪ผมรู้นิสัยเขา ‪เขาแค่อยากให้ทุกอย่างจบๆ ไปซะที
‪เนื้อเรื่องนี้มันซับซ้อนและดูทะแม่งๆ มากขึ้น
‪เมื่อมีข้อสรุปว่าอิบรากิม โทดาเชฟสารภาพ
‪ว่าได้ฆ่าชายทั้งสามคนนี้ ‪ร่วมกับทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪ผมคิดว่าลําดับเหตุการณ์นี้มันสําคัญมาก
‪เบรนดอน เมสส์ถูกฆาตกรรม ‪ในอะพาร์ตเมนต์ของเขา
‪หลังจากที่ทาเมอร์ลันได้รู้ว่าเขาไม่สามารถ
‪ไปคัดตัวเพื่อแข่งโอลิมปิก
‪ไม่มีหลักฐานการงัดห้องแต่อย่างใด ‪แปลว่าคนที่ก่อเหตุฆาตกรรม
‪ต้องเป็นคนรู้จัก ได้รับเชิญเข้าบ้าน
‪ลักษณะการฆาตกรรมคดีนี้
‪ซึ่งตามที่บรรยายคือหัวเกือบขาด
‪นี่มันแค้นส่วนตัวชัดๆ
‪เพื่อนชาวยิวเขาได้ใช้ชีวิต ‪ตามความฝันของอเมริกันชน
‪เขามีโอกาสทุกอย่าง ‪เขาไม่ต้องทํางาน เขารวยโคตรๆ อยู่แล้ว
‪แต่ทาเมอร์ลันกลับต้องไปเจอชีวิตอีกแบบ
‪เขาไม่มีโอกาสเหมือนกับเพื่อน
‪ตามความเข้าใจของผม
‪ทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟมีส่วนในการฆ่า ‪มียาเสพติดเข้ามาพัวพัน
‪แต่ผมออกความเห็นเรื่องนั้นมากไม่ได้
‪คดีการสืบสวนการฆาตกรรม ‪ที่วอลแธมยังไม่สามารถปิดคดีได้
‪มันกวนใจผมนะ กวนใจถึงทุกวันนี้
‪เรื่องทั้งหมดนี้มันยังมีคําถาม ‪อีกหลายข้อที่ยังไม่ได้รับคําตอบ
‪หลังจากการฆาตกรรมสามศพที่วอลแธมไม่นาน
‪เราเข้าใจว่าทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ ‪ได้เดินทางไปดาเกสถาน
‪และได้ไปร่วมทํากิจกรรมหัวรุนแรงที่นั่น
‪เราเชื่อว่านั่นเป็นหนึ่งในเสาหลัก ‪ที่ทําให้เขามีความคิดหัวรุนแรงขึ้นมา
‪สิ่งที่เกิดขึ้นระหว่างที่เขาไปที่นั่น ‪คงต้องมีผลกระทบต่อเขามาก
‪เพราะตอนที่เขากลับมา
‪เราก็รู้แล้วว่าเขาได้เริ่มวางแผน ‪และจัดการวางระเบิดที่บอสตัน
‪(ดาเกสถาน)
‪ในฤดูร้อนปี 2012 ทาเมอร์ลันไปดาเกสถาน
‪เพื่อที่จะได้ใกล้ชิดกับรากเหง้า ‪และศาสนาของตัวเองมากขึ้น
‪ในฐานะนักข่าว ‪นั่นแปลว่าเรื่องราวนี้มันเกิดขึ้นที่นั่น
‪เราอยากเล่าสิ่งที่เกิดขึ้นให้ผู้คนรับรู้
‪เราอยากให้ทุกคนเข้าใจ
‪อย่าใช้แต่วิธีการเหมารวม
‪นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น
‪ผมไปอยู่เชชเนีย ‪ดาเกสถาน และคีร์กีซสถานสองเดือน
‪ผมไปตามหาคนที่รู้จักพวกเขา
‪คนที่อาจอยู่แถวนั้นตอนที่ทาเมอร์ลันไปที่นั่น
‪เขาไปนัดเจอกับเด็กหนุ่มชาวมุสลิม ‪ที่อยู่ในกลุ่มนักเคลื่อนไหว
‪ชื่อ "สหภาพผู้ชอบธรรม"
‪สันติสุขจงมีแด่ท่าน
‪ดูไอ้พี่น้องมัคคัชกาลามันบูลลี่
‪พี่ชายที่มาไกลจากอเมริกาสิ
‪คนนี้ไง
‪แล้วยังจะบูลลี่จามาตแห่งคิซลียาร์ที่มี...
‪ผมไปใช้เวลากับพวกเขา ‪และขอบอกว่าพวกเขาไปเที่ยวทะเล กินบาร์บีคิว
‪ไปมัสยิด พวกเขาชอบคุยกัน
‪แต่สิ่งที่พวกเขาคุยกันมันไม่ได้หัวรุนแรง
‪ไปกว่าคําพูดที่ได้ยินที่อื่นเลย
‪เราเรียกร้องสิ่งที่ได้รับอนุญาต ‪และห้ามสิ่งที่ไม่ได้รับอนุญาต
‪และผมขอเตือนให้คุณเดิน ‪บนเส้นทางแห่งความจริง
‪รังแกกันชัดๆ
‪พวกเขาไม่ใช่กลุ่มติดอาวุธ
‪ผมก็เลยหาข้อมูลสนับสนุนหรือหักล้าง ‪เรื่องที่ว่าทาเมอร์ลันได้ติดต่อ
‪กับคนที่หานักรบให้กับกลุ่มก่อการร้ายของจริง
‪มีคนพาผมไปไกลสุดทางเท่าที่ไปได้ ‪แล้วก็ชี้เส้นทางให้ผมไปเองต่อจากนั้น
‪ผมเดินขึ้นไปเจอกลุ่มคน
‪และไม่ พวกเขาไม่รู้เรื่องอะไรกันเลย
‪เราไม่พบจุดไหนเลยที่เขาจะไปนั่งพูดว่า
‪"รู้อะไรไหม เราไปฆ่าบริสุทธิ์กันดีกว่า"
‪เขาน่าจะไม่ได้ตัดสินใจแบบนั้น ‪ตอนไปเที่ยวดาเกสถาน
‪ผมคิดว่าเขาไปดาเกสถานเพื่อค้นหาความหมาย
‪เขามีข้อสงสัย
‪เขาเข้าทีมโอลิมปิกไม่ได้
‪เขาโทษแนวคิดต่อต้านมุสลิม
‪เขาจึงอยากรู้ว่าอะไรคือการเป็นมุสลิม
‪และเขาต้องสร้างชีวิตยังไง
‪แต่เขาไม่ได้ไปกลายเป็นนักรบที่นั่น
‪ช่วงเวลานั้นมันเกิดขึ้นตอนที่เขากลับมาสหรัฐฯ
‪แล้วพบว่ามันไม่ได้พลิกชีวิต ‪มันไม่ได้เปลี่ยนอะไรเลย
‪และเขาไม่ได้อยู่ในที่ที่ดีกว่า
‪ยิ่งพี่น้องคู่นี้ถลําลึกเข้าไปในศาสนาอิสลาม
‪พวกเขาก็ยิ่งผูกมัน ‪เข้ากับความล้มเหลวของตัวเอง
‪แล้วจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนอกประเทศด้วย
‪ซึ่ง ณ ตอนนั้น
‪สหรัฐฯ กําลังทําสงคราม ‪กับสองประเทศที่ส่วนใหญ่เป็นมุสลิม
‪ถ้าดูจากสิ่งที่โซคาร์เขียนในเรือ
‪เขาโทษนโยบายที่สหรัฐฯ มีต่อชาวมุสลิม
‪ผมจึงเขียนข่าวนั้น
‪(การล่มสลายของบ้านซาร์นาเยฟ)
‪หลายคนไม่พอใจมาก เพราะบางคนมองว่า
‪การเขียนข่าวให้พวกเขาดูเป็นคน ‪แปลว่าเราหาเหตุผลให้กับการกระทําพวกเขา
‪หรือหาข้ออ้างให้ หรือปล่อยผ่านเรื่องนี้
‪ผมได้รับอีเมลฉบับหนึ่ง ‪"ฉันขอให้แกหรือคนที่แกรัก
‪ถูกพวกผู้ก่อการร้ายอิสลามฆ่าตาย ‪แกจะได้เข้าใจความรู้สึก"
‪ผมเข้าใจความรู้สึกนั้นอยู่แล้ว ‪ที่คนรักถูกผู้ก่อการร้ายอิสลามฆ่าตาย
‪พ่อผมอยู่บนเครื่องบินลําแรก ‪ที่พุ่งชนตึกเวิลด์เทรดเซ็นเตอร์
‪แล้วมันชอกช้ําใจเป็นพิเศษ
‪เพราะทุกวันที่ 11 กันยายน ‪เราจะได้เห็นเครื่องบินลํานั้นพุ่งชนตึกซ้ําๆ
‪ผมต้องทนเห็นภาพนั้นกี่ครั้ง
‪ผมต้องทนดูพ่อตัวเองถูกระเบิดตายกี่หน
‪สิ่งที่เราทําอยู่เนี่ย ‪มันไม่ใช่การหาข้ออ้างให้กับพวกเขา
‪ด้วยการเล่าว่าชีวิตพวกเขาลําบาก
‪แต่คนเหล่านี้ไม่ได้เกิดมา ‪เพื่อวางระเบิดงานมาราธอน
‪แต่มาเป็นเอาทีหลัง
‪นั่นคือความจริง นั่นคือเรื่องราวที่เล่า
‪(4 มีนาคม 2015)
‪(2 ปีหลังจากโซคาร์ ซาร์นาเยฟถูกจับ)
‪ผมทําข่าวการพิจารณาคดีตั้งแต่ต้นจนจบ
‪ไม่ต้องสงสัยเลย โซคาร์ ซาร์นาเยฟ ‪ต้องถูกตัดสินว่ามีความผิดอย่างแน่นอน
‪แต่สิ่งที่เป็นเดิมพัน ‪ระหว่างการพิจารณาคดีคือโทษประหารชีวิต
‪หรือศาลอาจตัดสิน ‪ให้จําคุกตลอดชีวิตในเรือนจําความมั่นคงสูง
‪ฉันได้ขึ้นไปให้การ และทําอย่างเต็มใจ
‪อีกทั้งยังได้ขึ้นให้การผลกระทบที่ฉันได้รับ
‪ฉันคิดว่าการทําแบบนั้นสําคัญมาก ‪เพื่อคริสเติล
‪ฉันอยากที่จะเป็นกระบอกเสียงนั้นมาก
‪(จอห์น โจเซฟ โมคลีย์ ‪สํานักงานศาลสหรัฐอเมริกา)
‪ตอนที่โซคาร์เข้ามาในห้องพิจารณาคดี
‪นักข่าวหลายคนรายงานว่า ‪เขาดูหยิ่งยโสและห่างเหิน
‪แต่ผมตีความว่าเขายอมแพ้ ‪เขาดูจะยอมศิโรราบให้ชะตากรรม
‪แล้วขอบอกเลย ‪ตอนผมมองหน้าเขา ผมเห็นมาร
‪ตาเขาเละไปข้าง แล้วมันดูเหมือนมารเลย
‪มันเป็นสีแดงน่ากลัวมาก
‪เขามองตรงมาที่ฉันเลย จ้องตาไม่ละ
‪มันยากมากค่ะ
‪การได้ฟังผู้รอดชีวิตมาเล่าสิ่งที่พบเจอ
‪และผลกระทบที่จะติดตัวไปตลอดชีวิตพวกเขา...
‪มันเป็นสิ่งที่ติดตรึงใจฉันจากการพิจารณาคดีนั้น
‪ผมคิดว่าฝ่ายจําเลยพยายามแสดงว่า
‪พี่ชายของเขาเป็นคนที่ชอบใช้อํานาจเด็ดขาด
‪และมีบุคลิกที่จริงจังและอาจรุนแรง
‪จนเขาต้องยอมจํานนให้กับพี่ชาย
‪เขาก่อเหตุนี้เพราะว่าถูกพี่ชายบังคับ
‪เขาอาจได้รับอิทธิพลจากพี่ชาย
‪ฉันคิดว่าเขาก็รู้สึกว่าบางครั้งก็ปฏิเสธพี่ไม่ได้
‪แต่เขาเลือกที่จะเอา ‪กระเป๋าเป้ไปวางใกล้เด็กๆ เอง
‪พี่ชายเขาไม่ได้อยู่ตรงนั้น ‪แล้วสั่งให้ต้องวางใกล้เด็กๆ ซะหน่อย
‪แล้วเมื่อไประเบิดครอบครัวอายุน้อย ‪อย่างครอบครัวริชาร์ด และทําร้ายหลิงซี ลู่
‪ฆ่าแคมป์เบลล์กับฌอน ‪จะอ้างยังไงมันก็ฟังไม่ขึ้นหรอก
‪อย่าคิดจะไปโทษว่า ‪ถูกพี่ชายสอนให้เป็นคนหัวรุนแรง
‪สําหรับฉัน สิ่งที่ชี้ว่า
‪เขารู้ตัวว่าทําอะไรอยู่ ‪และกระทําด้วยความเต็มใจนั้น
‪มันไม่ใช่แค่เพราะฉันได้เห็นภาพเขาวางระเบิด
‪แล้วเดินหนีออกมาทันเวลา ‪เพื่อไม่ให้ตัวเองเจ็บตัวเท่านั้น
‪แต่หลังจากนั้นไม่นาน ในบ่ายวันเดียวกัน
‪มีคลิปวิดีโอตอนที่เขาไปซื้อของที่โฮลฟู้ดส์
‪เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
‪แล้วหลังการฆาตกรรมฌอน คอลลิเออร์ ‪และการลักพาตัวแดนนี่ เหมิง
‪เราก็มีวิดีโอตอนที่เขาเลือกซื้อขนม ‪ที่ปั๊มเชลล์ เขาดูสงบนิ่งมาก
‪ไม่หวั่นไหวใดๆ
‪ระหว่างการพิจารณาคดีนั้น ‪ผมว่ามีเหตุการณ์สองอย่างที่น่าจะ
‪ทําให้คนเชื่อไปกันว่าเขาจะโดนโทษประหาร
‪อย่างแรกคือมีการเผยแพร่คลิป ‪ออกมาจากสํานักงานของคาร์เมน ออร์ตีซ
‪ซึ่งเป็นคลิปที่ดูเหมือนโซคาร์ ซาร์นาเยฟ ‪จะชูนิ้วกลางให้กับกล้องในห้องขัง
‪ซึ่งทุกคนตีความว่าเขาแจกนิ้วให้กับชาวบอสตัน
‪แล้วฝ่ายอัยการก็พูดให้เหมือนเขาทําแบบนั้น
‪อีกอย่างคือผู้พิพากษาตัดสินใจ ‪ไม่ยอมให้ใช้หลักฐาน
‪ที่เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมเพื่อนสนิท ‪ของทาเมอร์ลันที่วอลแธมเมื่อหลายปีก่อน
‪ฝ่ายจําเลยรู้สึกว่าถ้าโยงคดีนี้ ‪เข้ากับคดีฆาตกรรมวอลแธม
‪ก็อาจแสดงให้เห็นว่าคนโหดเหี้ยมอํามหิต
‪ที่กล้าปาดคาเพื่อนรักได้ลงคอ ‪เขาอาจทําอะไรก็ได้
‪และน้องชายถูกเขาบังคับขู่เข็ญ
‪ศาลไม่อนุญาตให้ใช้ ‪ทําให้ฝ่ายจําเลยเสียเปรียบมาก
‪(โทษประหารชีวิตคือการฆาตกรรม)
‪(เมตตา ไม่ใช่บูชายัญ)
‪ฉันกับเควินตกลงกันไว้ตั้งแต่แรกแล้วว่า
‪ถ้าเขาได้รับโทษประหาร ‪หรือถ้าคณะลูกขุนตัดสินจําคุกตลอดชีวิต
‪ก็ถือว่ายุติธรรมแล้ว
‪สุดท้ายแล้ว โซคาร์ ซาร์นาเยฟได้โทษประหาร
‪ตอนที่อ่านคําตัดสิน
‪เขาไม่แสดงอารมณ์ใดๆ ‪และการพิจารณาคดีก็สิ้นสุดลง
‪การแถลงข่าวเรื่องนี้
‪จัดขึ้นด้านนอก หลังห้องพิจารณาคดี
‪และพวกเขาได้ขอให้เหยื่อ ‪และครอบครัวเหยื่อขึ้นไปกล่าว
‪ฉันอยากขอบคุณเพื่อนๆ ‪ผู้รอดชีวิตทุกคนเป็นการส่วนตัว
‪ขอบคุณนะคะที่มาให้กําลังใจเรา
‪ฉันต้องทนดูลูกชายสองคนใส่ขาเทียมทุกวัน
‪เพราะงั้นจะเรียกว่าสบายใจคงไม่ได้ ‪แต่ขอบอกว่ามันรู้สึก
‪เหมือนยกภูเขาออกจากอกค่ะ...
‪ฉากหลังเป็นท่าเรือ ‪นี่ไม่ใช่แค่การปิดฉากสําหรับพวกเขาเท่านั้น
‪แต่สําหรับคนทั้งเมืองด้วย
‪นี่มันไม่ใช่ความยุติธรรม
‪โศกนาฏกรรมนี้มีคนตายไปสี่คน
‪หลายคนต้องสูญเสียแขนขา
‪พวกเขาสูญเสียความไร้เดียงสาไปจากชีวิตแล้ว
‪ดังนั้นการจะพูดว่ามันจบแล้ว ‪ยังไงมันก็ไม่มีวันจบ
‪ผมรู้จักครอบครัวริชาร์ด ‪และผมรู้จักครอบครัวแคมป์เบลล์
‪พวกเขาต้องทนใช้ชีวิต ‪อยู่กับโศกนาฏกรรมนี้ตลอดไป
‪(หาข้อมูล ผู้ต้องสงสัยนิรนามคนที่สอง)
‪สําหรับคนที่อยู่ในเหตุการณ์ เรื่องนี้มันไม่จบหรอก
‪สิ่งนี้จะเป็นความทรงจําเสมอ
‪พวกเขาจะไม่มีวัน ‪ลบตัวเองออกไปจากเหตุการณ์นั้นได้
‪ทั้งหน่วยกู้ภัย
‪ทั้งคนที่ต้องพิการหรือบาดเจ็บ
‪ทั้งคนที่สูญเสียคนรักไป
‪ทุกคนจะจดจําช่วงเวลานั้นไปจนตลอดชีวิต
‪ไม่ใช่เรื่องที่จะลืมได้ง่ายๆ
‪พูดตามตรง มันยังฝังแน่นอยู่ในใจเรา
‪มันทําให้ผมไปถึงจุดตกต่ําที่สุดในชีวิต
‪ผมไม่รู้แล้วว่าตัวเองเป็นใคร ‪ผมสูญเสียตัวตนเดิมของผมไป
‪เอาจริงนะ ผมรู้สึกผิดหวังและถูกหักหลัง
‪ทุกๆ ปี ความทรงจํานี้ ‪จะหวนกลับมาหลอกหลอนแคเรน
‪และมันลําบาก มันยังทําใจยาก
‪ฉันไม่อยากให้คริสเติลถูกลืม
‪ฉันเสียเพื่อนไป ซึ่งเป็นสิ่งที่โหดร้ายมาก
‪และมันจะโหดร้ายเสมอ
‪ผ่านมาสิบปีแล้ว พอดูคลิปเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
‪ก็จะเห็นพลเรือน เจ้าหน้าที่มาราธอน ‪เจ้าหน้าที่ตํารวจ
‪และทีมกู้ภัยรีบเข้าไปช่วยเหลือกันเต็มที่
‪มันสื่อถึงความกล้าหาญ
‪และความมุ่งมั่นของพลเมืองบอสตัน
‪ที่มีต่อเพื่อนบ้าน
‪และในการลุกขึ้นต่อสู้คนที่มาทําร้ายเรา
‪ไม่อยากเชื่อเลยว่าผ่านมาสิบปีแล้ว
‪ผมแค่ดีใจที่ตัวเองยังไม่ตาย
‪คืนนั้นชะตาผมเกือบขาดแล้ว
‪แดนนี่ เหมิงเป็นฮีโร่คนสําคัญคนหนึ่ง
‪ในการสืบสวนคดีวางระเบิดบอสตันมาราธอน
‪ความกล้าหาญของเขา ‪ได้นําไปสู่การปราบทาเมอร์ลัน ซาร์นาเยฟ
‪และการจับกุมโซคาร์ ซาร์นาเยฟ
‪ผมให้สัมภาษณ์เรื่องนี้มาเยอะ ‪แต่ผมไม่ได้ทําเพื่อชื่อเสียง
‪นี่ไม่เกี่ยวกับว่าใครเป็นฮีโร่
‪มันเกี่ยวกับการที่บอสตันมารวมตัวกัน ‪เพื่อให้กําลังใจเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนั้น
‪ให้กําลังใจครอบครัว ‪ที่ชีวิตของพวกเขาจะเปลี่ยนไปตลอดกาล
‪ฉันอยากเห็น
‪บอสตันมาราธอนกลับไปเป็น ‪งานอีเวนต์สุดปังในเมือง
‪ที่ไม่ถูกบดบังด้วยเรื่องน่าสยดสยองที่เกิดขึ้น
‪เพราะงานมาราธอนสร้างสิ่งดีๆ มากมาย
‪นักวิ่งในคลื่นลูกแรก ‪ของบอสตันมาราธอนวันรักชาติปีนี้
‪กําลังออกตัวแล้ว
‪(กีฬามาราธอน ‪ฉลองบอสตัน 2022)
‪(มาร์ติน ริชาร์ด หลิงซี ลู่ ‪คริสเติล แคมป์เบลล์ และฌอน คอลลิเออร์)
‪(ได้สูญเสียชีวิตในการวางระเบิดและการไล่ล่า)
‪(มีผู้บาดเจ็บกว่า 250 ราย)
‪(แคเรนและเควินแต่งงานกัน ‪หนึ่งปีหลังการวางระเบิด)
‪(เอ็ด เดวิส ‪ริค เดอลอรีเอร์ และจอห์น โฟลีย์)
‪(เกษียณไม่กี่เดือนหลังจับตัวคนร้าย)
‪(บิลลี่ เอวานส์ได้รับแต่งตั้ง ‪เป็นผบ.ตร.หกเดือนหลังจากนั้น)
‪(หลังจากถูกปฏิเสธไม่ให้ยื่นอุทธรณ์)
‪(ศาลสูงสุดได้ต่ออายุ ‪โทษประหารชีวิตของโซคาร์ในปี 2022)
‪(ตอนนี้เขาถูกคุมขังอยู่ที่เรือนจํากลางมั่นคงสูง)
‪(ระหว่างรอประหาร)
‪คําบรรยายโดย นันทวัน ริดเดล