Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"Сакам да водам љубов," рече.
"Но, прво сакам да знам како се чувствуваш."
Можеби ќе се справев со тоа, но ќе го мразев тој живот.
СРЕЌЕН ЧОВЕК
"Т". Да! "Носит". Многу добро.
- "Окулиаре". - Да, одлично.
- Добро читаш словачки. - Не знам добро да читам.
Знаеш. Најдобро ти оди на шведски, а знаеш и на словачки.
Овошјето и зеленчукот чинат илјадарка?
За тоа може да се купат многу Покемон карти.
Мамо, што се случило?
Да видам.
Што се случило?
Доста!
Здраво!
- Врзан ли е? - Да.
Каков е ова камион?
Некаква цистерна. -Тоа е камион за чистење канализација.
Дојди, злато. Може да се откопчаш? Не?
- Дојди. - Мамо, ќе трчаме?
Да.
- Здраво, Куба. - Поздрави го татко ти.
Здраво!
Кога ти почнува смената?
Во сабота.
Здраво, душо.
Престанав да се трудам да ја играм женската улога
што ја играв цел живот. Јас сум "тој" и за колегите, и за клиентите,
за пријателите, соседите, нивните деца.
Имам пасош на име Марвин.
Работам како графички дизајнер, уметнички директор.
Ноќе, спасител.
Здраво!
- Во ред е. Кафе? - Добро си?
- Пак пиеш кафе? - Да. Ќе ти донесам и тебе.
- Здраво, - Не стигнав да се напијам кафе.
Имаме поплава.
Поплава од кафе.
- Дали конечно успеавте? - Да, но не користевме...
Ако успееме да најдеме...
Каде треба да одам?
Значи...
Со Марвин сум во брак од 2007 година.
Во изгледот на Марвин имаше промени.
Поинаква облека, поинаква фризура и слично.
Засега функционира. Најважен ми е односот со Марвин.
Си одговараме, добро функционираме заедно, добро ни е.
Дел од нашиот однос
секогаш бил заедничко решавање на проблемите.
Моментално не ни може многу да се стори,
па се трудам да бидам рационален.
Морам да докажам дека сум доволно машко.
Значи, не треба да сакам готвење и не треба да перам чорапи.
Треба да го прави некој друг. Јас треба да косам трева, да цепам дрва
зашто мора да докажам дека сум машко.
Кога сте маж кој не сака да цепи дрва и сака да готви,
сите велат: "Браво! Сакаш да готвиш? Супер!"
Мојот терапевт би се насмеал на ова, но така е.
Имам голема потреба да бидам корисен.
А потоа, освен тоа што сум корисен,
сакам да имам доволно време за тоа што го сакам.
Ако успеете да најдете рамнотежа меѓу тие две работи, супер.
Сакам да пишувам.
Се трудам да си ги сакам ликовите.
Не успевам секогаш. Тогаш знам дека нема да биде добро.
Морам да го сменам тоа за да ги засакам.
И...
Знам дека книгата е добра кога ми недостигаат ликовите.
Кога го правам тоа, може да исклучам се друго.
Не размислувам за ништо друго, само за тоа што го пишувам и уредувам.
Тоа е како зен медитација.
Се исклучуваш од се и се фокусираш само на фиктивниот свет,
на тој што сам ќе го создадеш, на идеалниот свет. Тоа е потполна слобода.
Тоа ми се допаѓа. Одлично е.
Му беше многу топло.
Завиткан во најмеките прекривки, нежните раце го галеа,
му ги допираа градите, стомакот и бедрата. Го обвиткуваа.
Многу добро, многу сигурно.
Мрачно, но сигурно.
Никој не го виде, не го критикуваше.
Можеше да лебди таму, без да прави ништо друго.
Само да дозволи да остане топлината.
Почнав да пишувам како жена. Тоа никогаш не ми одеше.
Неодамна најдов текстови што сум ги напишал во раните 90-ти.
Беше чудно. Многу чудно.
Женскиот лик беше многу неженствен.
Работам како психијатар во Шведска.
Кога ќе влезеш во медицината, таму остануваш цел живот.
Не можам да кажам дека сум генијален на моето поле.
Нормален доктор сум.
Понекогаш има тревога. Ќе се појави некој агресивен пациент.
Затоа имаме систем за тревога.
Ги имаме овие копчиња... За никој да не настрада.
Јас сум шеф и би требало да го организирам тоа.
Еден пациент ми праќаше разгледница секој месец.
Пишуваше: "Добро сум, пијам по три пива на ден
и со нив пијам три апчиња."
Си велам, добро.
А една година подоцна, умре.
Алкохолот го уби.
Кутриот човек.
Одиме горе.
Ова се моите камења од Готланд. Фосили.
Ова е од филмот "Некои сакаат жешко", слика на Џек Лемон.
Така беше облечен.
Овде би требало да спие Кубик, но не спие.
И затоа тука ставаме разни работи.
Ова беше собата на Никол, но решија да спијат заедно.
За нас тоа е голем проблем зашто навечер не сакаат да заспијат.
Секое утро и секоја вечер во бањата сме сите четворица.
Нема никаква приватност.
Оваа крпа ја добив од Иван. Извезено е моето име, Марвин.
Ја нарача кога го сменив името.
Ова е мојата и на Иван спалната. Штотуку купивме кревет.
Конечно имам место за работите.
Го гледаш ова? Неговата куќа. Што има Крокан?
- Изеде... - Го изеде сладоледот.
Што изеде? Сладолед.
А потоа одлета.
Децата само сакаат блискот и поддршка.
Тоа нема врска со тоа дали сум мајка или татко.
- Поради птиците. - Клара.
- Одлично. - И бубамарите.
Имам поставена дијагноза.
Контактирав со ендокринолошката клиника за хормонската терапија,
а барав и мастектомија.
Да, се плашев да му кажам на Иван.
Во најлош случај,
не ќе може да се справи со тоа, не ќе може да биде со мене
кога ќе почне да ме доживува како не-жена.
Тоа беше...
- Летото, 2003 година? - Да. -2002. Или 2003.
2003. Во Банска Штијавница.
На врвот, крај црквичката, на крајот.
Имаше сламена шапка и широки панталони.
А ти рибарска капа.
Да.
Не знам точно. Кратки панталони и сандали.
- Сандали и рибарска капа. - Да.
Мамо!
Па...
- Ова е Никол? - Да, Никол.
Ова е стварноста.
Што се случи потоа? На што се сеќаваш?
Па...
Кога почнавме заедно да живееме во Брно, веќе бев помалку сигурен
дека ќе останеме заедно.
Потоа решивме да се преселиме во странство. Тоа беше голема работа.
Тоа што Иван можеше да избере кое било место во Европа
и да најде работа
ни беше од голема помош.
Па, така решивме...
- Спие? - Што ти е?
Значи...
Зборувам за тоа како се доселивме во Шведска.
Да, како се доселивме...
Тоа беше моја идеја.
Марвин заврши факултет.
Немаше планови да се вработи во Чешка.
Јас веќе бев вработен како специјалист.
Сакав да се преселам во друга земја
каде што се е ново и животот би бил полесен.
Во либерална земја во која е подобро да се живее.
Растеме, се менуваме, се развиваме на некој начин, но...
Но, тоа е природен развој, нели?
Не сме исти како пред 15 години.
Но, тоа нема врска со тоа што сум "транс".
Не знам како ќе се чувствувам.
Сега не можам да знам. Сигурно истото важи и за Иван.
Но се сеќавам на една твоја добра шега.
Се плашеше дека едно утро ќе се разбудиш крај влакнест смрдливец,
ќе се исплашиш и ќе избегаш.
А ти се плашиш дека едно утро ќе се разбудиш
и половина лице ќе ти виси. Од тоа се плашиш.
Тоа е прилично реално.
Да.
Чекам и чекам, и чекам...
И понатаму чекам.
Ми треба само потврда од лекарот.
Уште одамна решив, но се уште чекам.
Колку повеќе чекам, толку сум полут што уште ја немам таа можност.
Прво педесет луѓе мора да ве прегледаат педесет пати.
Потоа одборот решава
дали може или не, и после ти дозволува... Или не.
Гледаш? Оклоп од рак.
Да?
Ова му е ногата.
Знам дека наскоро се ќе биде готово.
Куба, те молам, не се валкај.
Дозволете ми да продолжам да живеам.
Што? Ти студи?
- Да видам. - Не ми студи.
- Не? - Не.
- Зошто е ова тука? Ќе го пиеш? - Не, стави го во фрижидер.
Ќе си легнеш?
Величеството сака секој волшебник,
волшебница и вештерка да дојдат да му помогнат на неговото кралство.
Доаѓањето е задолжително.
Што играш?
Некој доаѓа?
Некој си оди?
Пак? Пак пајакот?
И пак.
Тогаш сфати дека се вљубува.
Низ страв. Таа емоција, несомнено, не беше пријатна.
Се што можеше да сфати од таа емоција беше стравот.
Дека ќе биде напуштен,
дека нема да му ја возвратат љубовта, дека другиот ќе биде повреден.
Мајка ми не знае.
Знае дека ќе одам на операција, но не знае кога.
Зошто реши да не и кажеш?
Зашто мајка ми реагира екстремно на таа тема,
зашто не се согласува со тоа.
Иако за тоа знае подолго од една година,
тврди дека не може да бидам "транс",
зашто таа ме пораснала. Не верува дека сум "транс"
и се што правам околу мојата транзиција,
според неа нема логика и ми штети.
Им ги уништувам животите на маж ми и децата, и нашиот брак.
Здраво, Марвин. Јави се кога ќе можеш. Ме интересира како помина.
Здраво, Сони.
Денеска е 23 септември, 2019.
Пет часот попладне.
Поминаа...
Седум часа од операцијата.
Добро сум.
Боли, но...
Ова е само еден посто од тоа што го трпиш при породување.
Главно...
Чувството е неописливо.
Не може...
Не може да се објасни.
Се плашев дека нема...
Дека нема да осетам олеснување или дека ќе бидам збунет или...
Ќе ви покажам.
Само подобро да ја наместам камерата.
Така.
Може да се види.
Едноставно...
Чувствувам големо олеснување.
Големо олеснување.
И...
Помислата дека веќе не ќе мора да минувам низ ова,
дека ова е трајно...
Тоа е...
Неописливо.
Моментално се чувствувам целосно...
Целосно фантастично.
Имаш ли некакви очекувања за тоа што следува?
Делот од неговото тело што ќе се менува...
Се договоривме да не го чепкам.
И дека нема...
Ќе се трудам да го избегнувам.
Не знам што се очекува од мене. Како треба да се чувствувам?
- Не гризи. - Добро.
Да, така е добро.
Така. Потоа го земаш ова.
- Отвори. - Сакам да го отворам ова.
Гледаш? Може да црташ ѕвезди.
Еве, исто е.
- Може? - Вака?
Тато!
Ники, и ти сакаш да возиш велосипед?
Пукај, Куба, пукај! Убаво.
- Што е ова? - Грдото чудовиште! Пази!
Ќе умреме.
Нема. Имаме многу животи.
- Ќе ни го уништи авионот. - Нема.
- Големиот робот! - Намерно правиш драми!
Секако.
- Сакаш ти да возиш? - Да.
- Не опколија. - По ѓаволите! Бегај!
Можеш! Пукај!
- Некој мора да биде таму. - Пукај право.
Пукај! Ајде!
Сакам да земам тестостерон. Им се радувам на телесните промени,
да се видам во огледало и да го видам тоа што го гледам во главата.
Тоа што го гледам кога ќе погледнам во себе.
Блиску сме!
Не баш. Моторот ни е уништен.
Но, не плаши се...
- Ова се твои панталони, нели? - Да.
Прибери ги.
- Да? - Сакам палачинки.
- Сакаш палачинки? - Да. Прво.
Прво? Не може. Тогаш нема да го јадеш оризот.
Сакам...
Сакам палачинки.
Прво касни малку месо со ориз.
Ете. Така.
Парче од ова и ориз.
Тато ќе го изеде другото. Само едно парче месо.
Во ред, Куби?
Во врска со работите поврзани со мајчинството,
породувањето, доењето, бременоста...
Сакав деца и затоа го сторив тоа. Но, тогаш чувството беше...
Мило ми е што си го вратив телото.
Повели.
Не мислам дека тестостеронот веднаш ќе ми ги реши проблемите.
Така, така, така...
Еве.
Здраво, Сони. Батеријата ми е при крај, па на брзина...
Ја примив инјекцијата.
Првата.
Со тестостерон.
Одам на работа. Ме боли газот.
Го мерев бицепсот во чекалната во случај на алергиска реакција.
Засега не отече.
Ќе мора да почнам да вежбам како секој нормален човек.
Сега мора да се грижам за себе,
да се фокусирам на животот и да бидам спокоен и децата да бидат добро.
И да живеам нормално.
Целото општество се врти околу сексот.
Сите приказни, книги, музика, филмови,
облека, дури и храната, школите, работните места...
Се се сведува на парење и размножување.
Само што ние им даваме убави имиња
како барањето среќа, семејството на прво место,
спасување на децата, романтика и слични глупости.
Не знам дали Иван чека да види
како ќе излезе сево ова или не му е гајле.
Засега изгледа дека не му е гајле.
Ставивме премногу дрва.
- Имаш кафе? - Имам. Сакаш и ти?
Секако. Имаш и чај?
- Немам. Имаме ли чај? - Не.
- Имаме само вода. - Дискриминација!
Повели, шефе, салата.
Боже! Гори!
Мамо, мокро е!
- Голема ли е? - Голема.
Сега мора да чекаме да догори.
Куба, секогаш се нервираш.
- Готово ли е? - Уште не е.
- Не! Јас сум на ред. - Гори.
Не ми дадоа пиво, па пијам вода.
Има ли смисла сево ова, ако нема пиво?
Кога ќе го натерам да се изрази,
обично завршува така што вели дека не знае.
Дека сега не му пречи и дека не знае дали ќе му пречи.
Мамо, тука сум!
Здраво, Куба. Ќе скокаш?
Одлично.
На работа зборувам за Марвин како за маж.
Не им објаснив детално на сите.
Тоа ќе дојде со време.
Здраво.
Ме слушаш? Супер. Одам дома.
Треба да купам нешто?
Да, имаме храна.
Имаме храна, тоа е најважно.
Родена сум Мери Патерсон.
Но кога се омажив, го зедов името на мажот
и сега сум Нил Патерсон.
Си реков, ако господ ме сака, тоа го покажува на чуден начин.
- Што? - Има една кугла.
И? Само една?
Има само една кугла.
Вели, ќе ги растури, а има само една кугла. И две бели.
- Заоблен задник... - Да, добар задник.
Да. Работата е во тоа... Се жениш, Руфус. па...
Не можам да контролирам што ќе чувствува тој.
Тоа некако ќе се реши.
Повеќето наши пријатели прекинаа или ќе прекинат.
"Збунет" не беше доволно точен збор да го опишам тоа.
Се чувствував целосно исфрлен од колосек.
Бев беспомошен посматрач, а се што требаше да имам под контрола
иташе напред во непознат хаос,
влечејќи го по себе моето изудирано тело.
Знам дека ќе се чувствувам грозно, ако не ги направам промените.
А тоа за никого не е добро.
Никому нема да му помогнам со тој "несебичен чин".
Здраво, Сони. Денеска е 1 август, 2020 година.
Иван дома ја прави оградата,
децата прават ракотворби,
а јас одам со Јурај на пијалак.
Овој датум ми е важен. Можев првпат да се избричам.
Не затоа што имав конкретни мустаки,
туку поради трите влакна на брадата.
А сивите влакненца под носот изгледаа малку глупаво.
Значи, тазе избричен, одам на пијалак со другар ми.
Кога наздравуваш,
мора сите да ги гледаш в очи или 7 години ќе бидеш без секс.
Доцна е за тоа.
- На здравје! - Ова е вотка?
Не.
На здравје!
Кога земаш тестостерон, те предупредуваат дека ќе смрдиш,
ќе се потиш и ќе добиеш акни. Ги прифаќаш тие предупредувања.
Да, имам неколку мозолчиња, но не е страшно.
Се плашев дека ќе биде полошо.
Почна да рчи.
Малку. Јас престанав, тој почна.
Ако Марвин има нуспојави, или ако мене ми личат на нуспојави,
или ако трансформацијата
биде преголема,
или ја доживувам како непријатност,
ќе мора да разговараме за тоа
и да видиме дали процесот може да се забави.
Во идеален свет ќе се родев како маж.
Со сите телесни атрибути што одат со тоа.
Но...
Не знам, реален сум во врска со тоа.
Како...
Да, би сакал да имам густа брада. Тоа би било супер.
Би сакал.
Може да замислиш догодина да седиш до брадест Марвин?
Не можам да замислам каква ќе биде мојата емотивна реакција.
Не можам да ја дефинирам...
Како да го прифатам тоа.
Важно ли е воопшто?
Штом ќе добијам чувство
дека Иван ме гледа како компромис или некој непривлечен што
мора да со трпи поради децата, ќе прекинам со него.
Несомнено.
Ако имам чувство дека некој е со мене, иако не го сака тоа,
тогаш не сакам да бидам со таков човек.
Мислам дека никој не би сакал.
Луѓето го менуваат изгледот кога ќе остарат или ако се разболат.
Не зборувавме за тоа во последно време. Можеби би требало.
Ситно, осакатено и исцрпено суштество
што сега во мене врескаше и клоцаше...
Толку се фрлаше, што ми ја изудира утробата.
Дали беше идеалист полн со надеж кој сака романтични комедии?
Бев сигурен дека ќе го угушам.
Сега сакаше да излезе и сакаше да се надевам.
Па...
Кога разговарам со луѓето
за тоа како поминува трансформацијата,
сите очекуваат дека ќе кажам
дека најголемиот проблем е нашиот однос.
Тоа донекаде негативно влијаеше врз мене
зашто и јас го очекувам тоа.
Но...
Не мислам дека имаме повеќе проблеми
од повеќето наши пријатели и познаници
кои се заедно 15 или 17 години.
Нашиот однос се темели врз една работа.
Имаме деца, дом, работа...
Се развиваме...
Се справуваме со работи кои пред некоја година не ги ни замислувавме.
А тоа што тогаш било проблем,
сега веќе не е.
Многу ми помогна околу моите родители.
Од тоа што беше крај мене кога се распаѓав
до тоа што ми го земаше телефонот при нивните одвратни повици.
Да одиме на одмор без децата.
Би можеле.
Зборувавме за тоа.
Кога Кубо ќе има 15 години,
може да одиме на одмор без децата.
Ако може донекаде да им веруваме.
Патувањето би можело да биде проблематично.
Ќе бидеш друг пол од тој наведен во пасошот.
Во некои земји тоа може да биде проблем.
Во некои веќе е проблем.
Тогаш, не одиме во Иран.
А баш планиравме?
- Сега веќе не. - Сега веќе не.
Некои земји секогаш ќе бидат проблематични.
Куба, ќе ја згреам вечерата од вчера, може?
Женско ли е?
- Не. - Не е женско.
Во ред, ќе ја подгреам.
- Не. - Да.
Подобро е. Сега може да елиминирам некои.
Мислам дека е фифти-фифти.
Здраво, тато. Како си?
Одам на работа. Нема повеќе работа од дома.
Добро.
Нема затворања како на пролет.
Децата не си ги видел цела година.
- Знам. - Да.
Знам, тешко е.
Како е Зденка?
Или дај ми ја на телефон.
Марвин? -Здраво, Зденка. Ме слушаш?
- Да. - Супер.
Дома примам многу љубов.
Кога ќе дојдам дома и ќе ја отворам вратата,
ќе ме гушне едното дете, па другото, а потоа и кучето.
Многу сум сакан. супер е.
Имаат ли долга коса?
Да.
Добро.
Да, работам, но се помалку.
Морам да си го реорганизирам животот.
Да размислам за него.
Да ги прередам приоритетите.
Ќе се грижам за децата.
И ќе пишувам, секако.
Но, никогаш немам време за децата.
Постојано го одложувам тоа. Но, веќе не може така.
Повеќе им требам.
Земаш тестостерон?
Да, од февруари.
Секои 12 недели примам инјекција во задникот.
- Оскар. - Оскар? Во ред.
Но, добро сум, не мора да се грижиш.
- Да? - Да.
Се премисли ли мајка ти?
Знаеш, мајка ми...
Тажна е што не ги гледа внуците,
па малку попушти и кон мене.
Веќе не ми врши толкав притисок.
На моите родители многу им беше важно како изгледавме како деца...
Да бидеме убаво облечени. "Ова ти стои, облечи го тоа...
Пушти ја косата, фати ја, облечи ја сукњата..."
Тоа го слушам од мајка ми од десеттата година.
"Вежбај, не јади премногу, ќе се здебелиш." Тоа го слушам од 10 г.
Види.
Оваа е пегава и жолта,
а оваа е пругаста и има тенка дршка.
Оваа не се јаде. Оваа се јаде.
Малку се различни.
Пази, не кон прстите.
Ники рече дека е малку нервозна околу тоа како ќе изгледам.
Дали ќе имам брада и дали ќе изгледам чудно.
За нив ќе биде проблем,
ако некој на школо, некој нивни пријател или непознат, изрази
дека тоа е нешто необично. Тогаш ќе мислам на тоа.
Веќе си гладен?
- Јади. - Што?
Сега јадеше.
- Што јадев? - Цел појадок.
Пред два часа.
Проверува во апликацијата.
- Пред речиси 3 часа. - Јади.
Не сме биле во Чешка две и пол години.
Малку ме грижи како ќе помине ова,
како ќе реагираат луѓето.
Каде се? Знаат ли дека доаѓаме?
Да чукнеме пак?
Чук, чук!
- Здраво, Куба! - Здраво!
Имаш диносаурус? И јас имам еден диносаурус за тебе.
Здраво.
Здраво, Марвин. Конечно.
- Конечно. - Здраво!
Здраво.
Внимавајте на кучето.
Здраво, Ники!
- Здраво, тато! - Здраво.
Ова е Ваја.
Здраво, Ваја. -Конечно. По две години.
Две? Три?
Две и пол. Да провериме. Да ги видиме сликите.
Да ги видиме сликите и ќе знаеме.
Тоа ќе биде супер.
Возевме сигурно десет часа.
Одевте по автопатот?
Не. На враќање бевме попаметни. Моравме да купиме и друг змеј.
Купивме само еден и тоа беше голема грешка.
Па решивме да купиме уште еден.
- Возевте според "Вазе"? - Не, според "Гугл мапс"
"Вазе" е најдобар.
- Добро. - Да му наздравиме на Иван.
Да, да му наздравиме на Иван.
Иван!
На здравје.
На здравје!
- Фала. - На здравје.
Само сакам да знам дали е живо.
Добре дојде.
Фала.
Веќе не сум недопирлив.
Што е ова?
- На маицата? - Да.
Мојата Ковид шега.
Дај ми простор.
Мојата порака да се држи дистанца.
Добра е, нели?
Не се извинувај. Внатре е.
- Но премногу е топла. - Ладна е подобра.
Чекај.
Добро.
- Наполни ја чашата. - Мора да биде полна.
Не, ова е за Куба.
- Оваа е твоја. - Ладната вода е најдобра.
Јакоб.
- Ќе биде спремен за два часа. - Така.
- Добра? - Не знам.
Досега не сум го видел Марвин лично.
Го видов на слики со кратка коса.
Да, но...
Не знам.
Татко сум и се гордеам со тоа.
Иако...
За жал, не бев секогаш присутен.
Бев присутен првите седум години додека не се разведовме.
Се отселив.
Мора да се искупам
за тоа што не поминував
доволно време со него или неа.
Беше многу убава како дете.
Мислам дека тоа го примив со малку недоверба,
но не на негативен начин.
Што е ова?
Можно ли е?
Или не е? И едноставно, го прифатив тоа.
Така е како е, и така ништо не можам.
Ова е ќерка ми. Сега ми е син.
Нашиот однос е ист.
Секогаш било вака.
Мило ми е што те гледам каква што си т.е. каков што си.
Поспокоен, посреќен.
Имам чувство дека се видовме уште вчера.
Не сме се виделе две и пол години. -Зар толку?
Мислам дека не е така. Сега е 2021.
Есента 2019...
Да, есента 2019. И есен 2021.
Значи, поминаа две години.
Мојата бивша жена, мајката на Марвин, не го прифати ова добро.
Но, само еднаш зборувавме за тоа.
Ме молеше некако да го спречам. Не прифатив.
Не ја познавав кога беше дете
и имав поголема дистанца.
Можам да зборувам само за средношколските години.
Секогаш ми се чинеше
дека на беше целосно среќна.
Не ми беше лесно да им кажам на пријателите за тоа.
Мислам
дека објаснувањето некому со кого не сте близок
дека таа е маж...
Не знам, не ми оди.
Мислам дека не би сфатиле.
А не ни мора.
Се спуштавме низ ритчево.
Наоколу беше градилиште.
Немаше патеки, само бетонски плочи.
Како мал, сонував за градилиштата.
"Ова не е мојата земја", знаев да кажам.
Но, тоа не беше вистина. Не целосно.
Секогаш ќе има врски и спомени.
Како рамстекот што сакав да му го приготвам за вечера.
Секогаш има непријатни мигови и нешта по кои жалиме.
Како кога сакате да ископате дрво,
но не успевате да ги извадите сите корења.
Може прво да одиме кон врвот. Но, сеедно.
Ти води. Може да одиме и оттука.
Одиме од околу, нема да се измориме.
Се сеќавам дека како тинејџери се прекачувавме преку оградата.
Таму палевме огнови и го гледавме огнометот.
Тоа сме правеле?
- Си живеела со Иван? - Да, бевме цимери.
И Иван беше
неверојатно позитивна личност.
Беше кул и никого не критикуваше.
Тоа беше ново за мене. Во моето семејство постојано некој се критикува.
Беше добро момче.
Многу ми се допаѓаше,
но нешто недостигаше.
Тој беше сериозен, те сакаше тебе и беше сигурен во тоа.
Иван беше на друго ниво. Многу постабилен од мене.
Бев на почетокот на студиите. Не го завршив ни првиот степен.
Иван заврши факултет, имаше работа.
Живееше сам, се грижеше за себе... Тоа многу ме привлече.
Те сакаше тебе, беше сигурен во тоа.
Не во смисла дека за него беше единствена туку:
"Таа е добра жена, прекрасна и неа ја сакам."
Тебе прва ти се јавив по психотерапијата.
- Ти реков за тоа. - Да?
Завршив со терапијата на која зборуваме за моите сомнежи.
Уште не сакав на глас да кажам "транс".
И веднаш ти се јавив тебе.
Одев низ градот, пеш неколку километри.
И ти реков: "Бара, јас сум веројатно транс."
Ме разведри тоа што по 20 минути разговор
од "ох" помина на "се ќе биде во ред".
Се сеќавам дека длабоко во себе знаев дека се ќе биде во ред.
Откриваш кој си навистина.
Не е тоа некаква игра или фаза.
Убаво е што го кажуваш тоа зашто се изнаслушав такви работи.
Не велат дека е баш фаза, но нешто како:
"Што се обидуваш? Што сакаш?"
Кога некој наеднаш е "транс" и ништо не презема,
станува сечиј проблем.
Кога ќе отидам некаде, веднаш станува непријатно.
- Веднаш. - Наеднаш си поинаков.
Никој не сака да биде непријатен.
Тоа е инстинкт. Мора да го дефинираш човекот. Сигурен, опасен, жена, маж...
Повеќето луѓе имаат потреба да стават етикета на нешто ново.
Многу луѓе се такви, па и мајка ми.
Мисли дека тоа како се чувствуваш зависи од тоа како изгледаш
и дека тие што изгледаат лошо не се чувствуваат добро.
Само убавите луѓе може да бидат среќни.
Зашто нив ги прифаќаат и ги сакаат. Тоа значи дека се среќни.
Сфаќам дека има добри намери, но сепак ми е жал
што личноста која биолошки ти е најблиска,
твојата мајка,
мисли дека е поважно како изгледаш
одошто да го прифати тоа што си.
Тука ти се кексите. Здраво, Бара.
- Се гледаме. - Здраво.
Многу ти благодарам.
- Се гледаме задутре. - Во четврток.
- Здраво. - Здраво! Држи го кучето.
Не ми е гајле што мислат луѓето.
Дали сум геј или не?
Тоа е поголем проблем за другите отколку за мене.
Тоа како ме доживуваат.
Ми значи исто како да мислат дека сум Италијанец.
Не сум, но не ми е гајле.
Ваја, пушти. Пушти.
Чекај, чекај.
Еј.
Ваја.
Ваја, пушти.
Ваја, не!
Јакоб!
Денеска имаме специјален гостин. Имам запознаено многу кул луѓе.
Поради тоа и поради другите случувања во мојот живот
работев за писател за кој уште не сум работел, Ро Хорват.
Ро ме ангажираше и прво што рече беше:
"Не сум сигурен дали ќе сакаш да работиш на оваа книга.
Има многу секс, а на последниот наратор тоа не му се допадна.
Малку да, но недоволно за оваа книга."
Тоа беше мал проект... Кога Ро го кажа тоа, помислив:
"Не сме деца. Што имаш?"
И така тргна работата...
Доста од мене. Ќе се префрлам во живо.
Здраво, Ро. Како си? Добре дојде во Пивската бригада.
Тука сум. Се надевам дека ме слушате.
Да, те слушаме.
Некој коментираше дека е чудо што имаш редовна работа.
Знам што работиш и дека пристојно заработуваш.
Но си размислувал ли да се посветиш само на пишување?
Дадов отказ.
Честитам. Кога почна да пишуваш во овој стил?
Колку книги напиша пред "Валканиот ум"?
"Валканиот ум" ми е трета книга.
Но, после неа
ја објавив "Облаци од ванила", класичен геј љубовен роман.
"Другата книга" е првата објавена како еротски роман.
Мислам дека тоа беше петтата или шестата книга.
- Да. - Не сум сигурен.
Да, но...
Беше многу олеснувачки.
Многу писатели велат:
"Сакам во книгата да ставам многу секс, тој го движи дејството,
сексот е дејство."
Кога го видов тоа, во повеќето случаи се работеше за порнографија.
И тука нема ништо лошо. Во ред е.
Некои го сакаат тоа и добро ми плаќаат да го читам.
Ти направи нешто различно во "Само Адам". Зборувавме за тоа,
но уште не сум видел писател кој така прави.
Навистина го разви дејството со секс и тоа на волшебен начин.
Твоите описи на сексот... Сигурен сум дека си се сексал.
Неверојатно е. Браво.
Ни пред, ни после тоа, не сум читал такво нешто.
Досега не сум прочитал такви описи на сексот.
Марвин, што те инспирира кога пишуваш?
Нема да зборувам за мојот сексуален живот пред камера.
Нема шанси.
Сакам да водиме љубов, рече.
Но, прво ме интересира како се чувствуваш.
Ги затворив очите преплавен со емоции.
Кога пак ги отворив, се препуштив. Бев сигурен.
Тука, во нашето засолниште, можев да бидам ранлив,
исплашен, полн со надеж.
Вдиши, издиши...
Благодарен и жив...
Неговата насмевка беше заслепувачка.
После може да каснеме нешто онаму. Имаат виршли и пире од компир.
Треба да го напишат работното време на кујната.
ТОЈ
Убаво.
Каде тргна?
Ќе изберам друг пат.
И тоа е тоа?
Беше добро.
Одлично. Убаво!
Ти можеш да фатиш подалеку, не е фер.
Навали се на тоа... Да, така.
Да. супер.
Одлично.
Ако и моите деца се "транс",
се надевам дека ќе им биде полесно одошто мене.
Но...
Не можам да кажам дека го посакувам тоа.
Но, што се може?
Не би славел со шампањ,
но со тоа дете е се во ред.
Ако си "транс", тогаш си "транс".
На е детето тоа што треба да се адаптира.
Да, добра си.
Немам ништо.
Го сакаш ова?
Пушти.
Дојди.
Биди умна.
Долго не и кажував на мајка ми дека го снимаме филмов.
Но минатиот пат зборувавме за тоа опуштено.
Мама не сакаше да ја снимаат. Го почитувам тоа, не ја присилував.
Сега може да зборуваме за тоа без непријатности.
Тоа како Марвин изгледа сега е на работ на толеранција.
Немаше да го изберам ова,
но не можам да решавам како некој ќе изгледа.
Апсурдно е, но не ми пречи како изгледам сега.
Колку повеќе се менувам, толку помалку мислам на...
Всушност, веќе не ми ни текнува дека не сум "транс".
Се гледам во огледало и мислам дека изгледам добро.
Ова сум јас, не е некој друг.
Седни.
Дојди.
Седни.
Кога дојдовме тука, бевме поинакви.
Таа промена е резултат на нашите искуства.
Причината што сме заедно се уште е иста.
Затоа што се сакаме.
Досега Марвин не ми дал ниту една причина да престанам да го сакам.
Но, не тука.
Види, тато најде некои дрвја.
Иван, последен пат го направи тоа таму, меѓу оние дрвја.
- Десно. - Куба се сеќава.
Така. Рацете горе. Ни јас не знам како се прави тоа.
- Супер. - Да го тргнам јажето?
Не, во ред е. Само додека не се обесам за него.
Знаеш што? Морам да се држам поинаку, Вака.
И оди крај мене.
Проблемот е во тоа
што ти се тресе под нозете.
- Отпрвин. - Знам.
На почетокот се плашев.
Што да му кажам, како и кога да му кажам, и така натаму.
А токму Иван беше тој
кој ми пружи најголема поддршка.
Без него ќе одеше многу потешко.
Ќе те држам за џебот.
Немој.
Дојди поблизу за да може да се фатам за тебе.
Ќе паднеш.
Веројатно. Или можам вака. Совршено.
Свиткај ги колената и наведни се напред.
Гледај горе, дланките сврти ги кон себе.
Така.
И оди. Повеќе на прсти.
Да играме една игра.
- Ќе ти ја дадам тетраткава. - Добро.
Напиши пет реченици за тоа како ќе оди твојата и Ивановата приказна.
- Мора да биде со Иван? - Да, вашето семејство.
Добро. Ова е болно.
Прва можност.
Вила крај морето, куче, нозете горе, се нижат здравствени проблеми,
но се уште може добро да јадеме и да шетаме по брегот.
Значи...
Пријатна, смирена и долга пензија.
Втора можност. Апокалипса. Бавна или брза.
Иван и јас ќе бидеме во истиот тим.
- Имаш афион меѓу забите. - Знам. Дај тоа.
Беше уште подобро
кога го гледаше фудбалскиот натпревар.
Да не си се осмелил.
Трета можност.
Секој ќе има нов партнер
и ќе се каниме на родендените.
ЕДНА ГОДИНА ПОДОЦНА МАРВИН И ИВАН СE УШТЕ СЕ ЗАЕДНО
МЕДИЈАТРАНСЛЕЈШНС