Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
"Chcę się kochać, powiedział.
Ale najpierw chcę wiedzieć, co czujesz".
Zniósłbym to jakoś, ale zbrzydłoby mi takie życie.
SZCZĘŚLIWY CZŁOWIEK
- "Nosić..." - Bardzo dobrze.
- "...okulary". - Doskonale.
- Umiesz czytać po słowacku. - Ale słabo.
Umiesz!
Po szwedzku lepiej, ale po słowacku też potrafisz.
Owoce i warzywa kosztują aż tysiąc?
Można by za to kupić mnóstwo kart z Pokemonami.
Mamo, co się stało?
Pokaż.
Co się stało?
Już dość!
- Przypiąłeś go? - Tak.
Co to za auto?
- Jakaś cysterna. - Czuć od niej gównem.
Wysiadaj, kochanie. Umiesz sam odpiąć pas?
- Będziesz mnie gonić, mamo? - Dobrze.
- Cześć, Kubo! - Pożegnaj się z tatą.
I uciekaj!
Kiedy masz zmianę?
W sobotę.
Pa, kochany.
Przestałem się przejmować wchodzeniem w rolę kobiety,
którą narzucałem sobie całe życie.
Mówią o mnie "on" koledzy, klienci, przyjaciele, sąsiedzi
i dzieci ich wszystkich.
W paszporcie mam imię Marvin.
Pracuję jako grafik komputerowy, art director.
Wieczorami piszę.
Cześć! Jak leci?
W porządku. Kawy?
- Nalejesz? - Pewnie.
Dzbanek się przelał!
Kawowa powódź!
Dokończyłaś?
Ale nie wszystko. Tak to teraz wygląda.
Jesteśmy z Marvinem małżeństwem
od 2007 roku.
W jego wyglądzie nastąpiła zmiana.
Zaczął się inaczej ubierać i czesać.
Dobrze nam się układa.
Nasz związek jest dla mnie najważniejszy.
Dobraliśmy się, pasujemy do siebie.
Dobrze nam razem.
Nasza relacja zawsze polegała na tym,
by wszelkie problemy rozwiązywać wspólnie.
Zresztą nie da się im zaradzić, zanim się pojawią.
Staram się myśleć racjonalnie.
Muszę udowadniać, że jestem facetem.
Więc to nie ja powinienem gotować i prać brudne skarpety.
To zajęcie dla kogoś innego.
Ja powinienem kosić trawnik i rąbać drwa.
Żeby pokazać, że jestem facetem.
Za to jak jesteś prawdziwym facetem
i zamiast rąbać drwa wolisz gotować,
wszyscy mówią, że jesteś super.
Mój terapeuta by mnie wyśmiał, ale to prawda.
Mam wielką potrzebę być użytecznym.
A przy tym
chcę mieć czas na rzeczy, które nie są użyteczne.
Dobrze byłoby znaleźć równowagę między nimi.
Lubię pisać.
Staram się być taki jak moi bohaterowie.
Raz się udaje, innym razem nie.
Wtedy wiem, że muszę daną postać zmienić tak, by ją polubić.
A że książka jest udana, poznaję po tym, że tęsknię za jej bohaterami.
To są zajęcia, które pozwalają mi całkowicie odciąć się od świata.
Pisanie i edycja graficzna
są dla mnie jak medytacja zen.
Pozbywam się wtedy z głowy wszystkich bzdur
i skupiam się na tworzeniu fikcyjnego świata, takiego jak chcę.
To jest pełna wolność.
To lubię najbardziej.
"Było mu ciepło.
Okrywał go miękki koc.
Czuł łagodny dotyk dłoni na swoich piersiach, brzuchu i udach.
Zapadał się w objęciach.
Było ciemno i bezpiecznie.
Ciemno, lecz bezpiecznie.
Niewidziany i nieosądzany
mógłby pozostać w tym zawieszeniu i nigdy nie robić już nic innego.
Tylko pławić się w cieple".
Kiedyś pisałem z perspektywy kobiety, ale mi nie szło.
Niedawno czytałem swoje teksty, które napisałem, mając 20 czy 21 lat.
To było... dziwne.
Strasznie.
Ta żeńska postać była zupełnie niekobieca.
Pracuję w Szwecji jako psychiatra.
Kiedy zajmiesz się medycyną,
to już z reguły na całe życie.
Nie jestem w swojej dziedzinie
żadnym geniuszem.
Jestem zwyczajnym lekarzem.
Zdarzają się sytuacje nagłe.
Niektórzy pacjenci są agresywni.
Mamy tu system alarmowy.
Guziki na ścianie, by nikomu nic się nie stało.
Jestem szefem placówki. Organizuję jej pracę.
Pewien pacjent przysyłał mi co miesiąc kartki.
Pisał na nich, że ma się dobrze i wypija trzy piwa dziennie,
popijając nimi trzy tabletki.
Po roku zmarł.
Biedak zapił się na śmierć.
Wchodzimy na górę.
Te skamieniałości przywiozłem z Gotlandii.
To zdjęcie Jacka Lemmona w przebraniu z "Pół żartem, pół serio".
To miał być pokój małego Kubo, ale w nim nie sypia.
Dlatego teraz jest tu śmietnik.
To był pierwotnie pokój Nikol, ale postanowili spać razem.
Mamy z nimi spory kłopot, bo zamiast spać, robią razem bajzel.
Codziennie rano i wieczorem wszyscy naraz przewalamy się przez łazienkę.
Nie ma mowy o prywatności.
Ten ręcznik dostałem od Ivana. Jest na nim wyhaftowane moje imię.
Podarował mi go, gdy zmieniłem na Marvin.
To sypialnia moja i Ivana.
Mamy nowe łóżko z szufladami, takie jak chciałem.
Tu widać jego dom.
A co ma Krokan?
- On zjadł... - Coś zjadł.
Ale co? Właśnie, lody.
I odleciał.
Dzieci potrzebują kogoś bliskiego, kto będzie dla nich oparciem.
Nie ma znaczenia, czy będę dla nich matką czy ojcem.
- Pooglądamy zwierzęta? - Dobrze.
Mam oficjalną diagnozę,
a także skierowanie do kliniki endokrynologicznej
na leczenie hormonalne
i na konsultację chirurgiczną w kwestii mastektomii.
Bałem się powiedzieć o tym Ivanowi.
Liczyłem się z tym, że w najgorszym razie
nie zechce dłużej ze mną być,
kiedy przestanie postrzegać mnie jako kobietę.
- To było... - Lato 2003 roku?
2002 lub 2003.
W Bańskiej Szczawnicy, na górce,
na końcu drogi do kościółka.
Nosiłem wtedy taki kapelusz.
Jak wiaderko.
Wiaderko!
I nie wiem, co poza tym. Pewnie szorty i sandały.
- Sandały i kapelutek... - Właśnie.
Mamo!
Kto to? Nikol?
Tak.
Tak było, autentyk!
Co było dalej? Jak to pamiętasz?
Odkąd przeprowadziliśmy się do Brna, byłem już mniej więcej pewien,
że będziemy dalej razem.
A potem postanowiliśmy wyjechać za granicę
i to było wielkie wyzwanie.
To, że Ivan mógł wybrać dowolne miejsce na mapie Europy,
wiedząc, że wszędzie znajdzie pracę,
wiele nam ułatwiło.
Mogliśmy wybierać.
- Śpi? - Kpisz sobie?
- O czym teraz? - Opowiadam o wyjeździe do Szwecji.
Jasne.
To był mój pomysł.
Marvin ukończył studia.
Nie miał żadnych planów podjęcia pracy w Czechach.
Ja już wówczas pracowałem, miałem specjalizację.
Chciałem zamieszkać w innym kraju, zupełnie zmienić otoczenie.
Wybraliśmy kraj liberalny, w którym żyje się łatwiej.
Dojrzewamy, zmieniamy się, rozwijamy w pewien sposób.
Wydaje mi się,
że to naturalne.
Nie jestem tym, kim byłem 15 lat temu,
i wcale nie dlatego, że jestem trans.
Trudno dziś powiedzieć, jak się będę czuć.
Myślę, że dla Ivana to równie trudne.
Ale pamiętam, jak kiedyś z tego zażartowałeś.
Mówiłem, że boję się, że pewnego ranka zobaczysz
obok siebie włochatego faceta i zwiejesz.
A ty odparłeś, że boisz się,
że pewnego ranka obudzisz się z obwisłą połową twarzy.
Też miałeś lęki.
Równie realne.
Tak...
Czekam, czekam i czekam. Ciągle czekam.
Potrzebna mi już tylko zgoda lekarza.
Zdecydowałem się już dawno temu, ale nadal muszę czekać.
Im dłużej czekam, tym bardziej się wkurzam,
że nie dostaję szansy.
To jest tak: 50 osób chce mnie 50 razy przepytać.
Potem zbierze się komisja i ustali, kim jesteś, a kim nie,
i udzieli zgody albo nie.
Spójrz...
Pancerzyk kraba.
To jego noga.
Wiem, że to się wkrótce skończy.
Dajcie mi tę zgodę, żebym zaczął wreszcie żyć.
Zimno ci?
Nie...
Będziesz to pił?
Wstaw do lodówki.
Idziesz spać?
W co grasz?
Wychodzicie?
Ktoś ze mną wyjdzie?
Znowu pająk?
I znowu!
"Wtedy zdał sobie sprawę, że się zakochał.
Za sprawą strachu.
To z pewnością nie było przyjemne uczucie.
Jedynym, co mógł wychwycić spośród emocji, był lęk.
Lęk przed porzuceniem,
brakiem wzajemności
i skrzywdzeniem drugiej osoby".
Mama nic nie wie.
Tyle że poddam się operacji, ale nie wie kiedy.
Dlaczego jej nie powiedziałeś?
Dlatego, że reaguje na te kwestie skrajnie emocjonalnie.
Jest przeciwna.
Sądzi, że skoro mnie wychowała,
nie mogę być trans.
Nie chce uwierzyć, że jestem.
Wszystko, co związane z moją tranzycją,
z jej punktu widzenia jest tylko bzdurą,
szkodzeniem sobie i rujnowaniem życia
rodzinie i mężowi,
oględnie mówiąc.
Cześć, Marvin. Zadzwoń do mnie. Daj znać, jak poszło.
Cześć, Soni.
Jest 23 września 2019 roku.
Piąta po południu.
To już...
siedem godzin po operacji.
Czuję się dobrze.
Boli mnie...
ale stokroć mniej niż przy porodzie.
Tak że...
Uczucie jest niemożliwe do opisania...
ani do wyjaśnienia.
Obawiałem się, że nie poczuję żadnej ulgi,
że nastąpi jakieś pomieszanie...
Pokażę ci.
Czekaj, ustawię kamerę w odpowiednim kierunku.
Dobra.
Może zdołasz coś dostrzec.
Czuję...
straszliwą ulgę.
Wprost niewiarygodną.
Mam poczucie, że już nigdy nie będę musiał
przez to przechodzić, że już się stało.
To coś...
niewyrażalnego.
Czuję się po prostu...
przewspaniale!
Masz jakieś oczekiwania względem tego, co będzie?
Tej części jego ciała, która się zmieni,
nie będę więcej dotykał, tak ustaliliśmy.
Będę jej niejako unikać.
Ale nie wiem, czego się po sobie spodziewać.
- Nie pogryź. - Jasne.
Właśnie.
A potem tak.
- Odpakuj. - Ty mi otwórz!
Rysuj gwiazdki.
- Mogę? - O tak?
Niki, chcesz pojeździć na rowerze?
Strzelaj, Kubo!
- Co to? - Straszny potwór!
Zabije nas!
Nie zabije. Mamy dużo życia.
- Zniszczą nasz statek! - Nie zniszczą.
Ale wielki robot!
- Dramatyzujesz. - Wiadomo.
- Chcesz pilotować? - Tak!
- Otoczyli nas! - O kurczę! Szybko!
Strzelaj!
Uderz w to! Śmiało, uderz!
Chcę przyjmować testosteron.
Cieszę się na zmiany wyglądu,
na to, że zobaczę się w lustrze takim, jakim chciałbym być,
takim, jakim się czuję wewnątrz.
To twoje dresy?
Zabierz je.
- No co? - Chcę naleśniki.
- Naleśniki? - Tak, od razu.
Nie dam ci teraz, bo nie zjesz ryżu.
Chcę naleśniki.
Najpierw zjedz ryżu i mięska.
O właśnie.
Kawałek mięsa i trochę ryżu.
Tata zje resztę.
Jeszcze trochę mięska...
Smakuje?
Jeśli chodzi o kwestie związane z macierzyństwem,
ciążę, poród, karmienie piersią...
Kocham swoje dzieci i chciałem je mieć,
ale to wszystko było takie...
Cieszę się, że odzyskałem swoje ciało.
Ale wiem, że moje problemy
nie znikną po pierwszym zastrzyku testosteronu.
Cześć, Soni. Mam słabą baterię, więc krótko.
Dostałem zastrzyk.
Pierwszy.
Z testosteronem.
Idę do pracy. Boli mnie zadek.
Zmierzyłem sobie biceps,
kiedy czekałem na ewentualną reakcję alergiczną.
Na razie nie urósł.
Będę musiał zacząć trenować jak normalny człowiek.
Muszę teraz o siebie dbać,
skupić się na tym, by odnaleźć spokój,
żeby dzieci miały się dobrze.
Trzeba sobie radzić.
"Życie społeczeństwa obraca się wokół seksu.
Opowiadania, książki,
muzyka, filmy, odzież,
nawet jedzenie, nauka czy praca,
wszystko kręci się wokół doboru w pary i prokreacji,
co określa się podniośle jako znajdowanie szczęścia.
Rodzina jest najważniejsza, wszystkie dzieci nasze są itp.".
Nie wiem, czy Ivan jest ciekaw, co z tego wyniknie,
czy też jest mu wszystko jedno, a takie odnoszę wrażenie.
Dołożyliśmy za dużo drewna.
- Masz kawę? - Mam.
- Chcesz? - Pewnie. A herbatę?
- Herbaty nie mamy, prawda? - To dyskryminacja!
Twoja sałatka, szefie.
- Jezus Maria, parzy! - Mamo, to jest mokre!
Ale wielki kawał!
- Musimy czekać, aż się wypali. - Po co się złościsz, Kubo?
- Tak ma być. - Jeszcze niegotowe?
- Teraz ja tu palę. - Dobre ognisko.
Piwa mi nie wolno, tylko wodę.
Co to za sens bez piwa?
Kiedy usiłuję coś z niego wyciągnąć,
zwykle kończy się tym, że odpowiada, że nie wie.
Na razie mu to nie przeszkadza i nie wie, czy kiedyś zacznie.
Kubo, będziesz skakał?
Świetnie.
W pracy zwracam się do Marvina jak do mężczyzny.
Ale nie wszystkim wyjaśniłem sytuację w szczegółach.
Przyjdzie na to czas.
Cześć.
Słyszysz mnie? Świetnie.
Wracam do domu.
Mam coś kupić?
Jasne, czyli mamy co jeść.
To najważniejsze.
- Co mówi? - Że ma tylko jedną kulkę.
- Jak to? - To dwuznaczność, chodzi o bilę.
Więc ona mu mówi, że oszukuje.
Bo ma dwie, białe.
Nie panuję nad jego odczuciami.
Jakoś się to ułoży.
Większość znajomych par rozeszła się lub kiedyś się rozstanie.
"Słowo rozdarty nie byłoby wystarczająco trafne.
Ogarnęła mnie całkowita niemoc.
Bezradnie patrzyłem jak wszystko, nad czym miałem zapanować,
pędzi na złamanie karku prosto w chaos,
wlokąc za sobą moje obolałe ciało".
Jestem przekonany,
że gdybym nie zdecydował się na zmiany,
byłbym nieszczęśliwy.
A to nie byłoby dobre dla nikogo.
Takie poświęcenie byłoby niepotrzebne.
Cześć, Soni.
Jest 1 sierpnia 2020 roku.
Ivan stawia płot przy domu.
Dzieciom urządził prace ręczne.
Idę się napić z Jurajem.
Okazja jest wyjątkowa,
bo dziś musiałem pierwszy raz się ogolić.
Nie żeby mi wyrósł jakiś wielki wąs,
ale te trzy włosy na brodzie
i meszek pod nosem wyglądały żałośnie.
Tak że świeżo ogolony
idę się napić z kolegą.
Przy toaście patrz w oczy,
inaczej czeka cię siedem lat złego seksu.
To już za mną!
To wódka?
Nie.
Jak zaczniesz brać testosteron,
będziesz śmierdzieć, pocić się
i dostaniesz trądziku. Słyszałem same groźby.
Fakt, mam kilka krostek, ale to nic strasznego.
Sądziłem, że będzie gorzej.
Zaczął nieco chrapać.
Ja przestałem, a on zaczął.
Gdyby pojawiły się skutki uboczne,
które zaczęłyby mi przeszkadzać,
albo gdyby jego przemiana
stała się zbyt poważna z mojego punktu widzenia,
gdybym odczuwał dyskomfort fizyczny lub emocjonalny,
wówczas musielibyśmy o tym pomówić
i ustalić, czy procesu nie należy spowolnić.
Najlepiej by było, gdybym urodził się mężczyzną
ze wszystkimi przynależnymi psychofizjologicznymi cechami.
Ale cóż, sam nie wiem...
Staram się być realistą.
Będę szczęśliwy, kiedy wyrośnie mi broda.
Będzie świetnie.
Chcę tego.
Potrafisz sobie wyobrazić, że za rok Marvin będzie miał brodę?
Naprawdę nie wiem, jak na to zareaguję.
Trudno to zdefiniować.
Jak mam się z tym pogodzić?
A może nie powinienem?
Co to w ogóle znaczy?
Gdy zdam sobie sprawę, że Ivan jest ze mną tylko z rozpędu
albo że to kompromis, powzięty z myślą o dobru dzieci,
odejdę od niego.
Na pewno.
Kiedy uznam, że jest ze mną, chociaż już mu na mnie nie zależy,
zostawię go.
Każdy by tak postąpił.
Przecież wygląd ludzi się zmienia
z powodu wieku, nadwagi czy choroby.
Nie rozmawialiśmy o tym ostatnio. A może powinniśmy.
"Drobny, kaleki, umęczony stwór,
który miotał się i krzyczał we mnie,
szarpał się tak gwałtownie, że poobijał mnie od wewnątrz.
Czy to był ten pełen nadziei romantyk idealista?
Byłem pewien, że udało mi się zadusić go na śmierć.
Teraz znów chciał się wydostać i wmusić mi nadzieję".
Kiedy rozmawiam z ludźmi o tym,
jak przebiega moja tranzycja,
wszyscy spodziewają się, że będę mówić o problemach,
jakie wynikają dla naszego związku.
W pewnym sensie ciąży mi to
i każe oczekiwać, że takie się pojawią.
Ale nie wydaje mi się, byśmy mieli poważniejsze problemy
niż nasi znajomi rówieśnicy, którzy przeżyli razem 15 czy 17 lat.
Nasze relacje nie dotyczą tej jednej sprawy.
Mamy dzieci, dom, pracę.
Wszystko ewoluuje.
Mierzymy się ze sprawami
jeszcze kilka lat temu dla nas niewyobrażalnymi.
A to, co kiedyś stanowiło problem,
teraz już nie jest tak przez nas odbierane.
Bardzo mi pomogłeś z moimi rodzicami.
Wyczuwałeś chwile, kiedy zaczynałem się rozsypywać,
i chroniłeś mnie przed trudnymi rozmowami przez telefon.
Wyjedziemy gdzieś bez dzieci.
Fajnie by było.
Rozmawialiśmy o tym,
że gdy Kubo skończy 15 lat, zrobimy sobie wakacje we dwoje.
Wtedy będzie można im zaufać.
Ciekawe, jak będzie z podróżowaniem,
bo w paszporcie będziesz miał podaną inną płeć.
W niektórych krajach może być z tym kłopot.
W niektórych już jest.
Do Iranu nie pojedziemy.
A chcielibyśmy?
Już nie.
Są kraje, do których nigdy się nie wybierzemy.
Ja zaczynam?
- To dziewczyna? - Nie.
Nie...
To lepiej, zostanie więcej chłopaków.
Pół na pół.
Cześć, tato. Co u ciebie?
Chodzę normalnie do pracy. Skończyło się home office.
Nie ma już lockdownu jak wiosną.
Nie widziałeś dzieci już rok.
Wiem, co robić.
Trudna sprawa.
Co u Zdenki?
Daj mi ją.
Marvin?
Słyszysz mnie?
Tak, świetnie.
Cieszę się.
Mam w domu tak wiele miłości!
Kiedy wracam do domu z miasta czy z pracy, kiedy otwieram drzwi,
biegną do mnie dzieci, jedno i drugie, i jeszcze pies.
Czuję się kochany. To coś pięknego.
- Ma długie włosy? - Tak.
Pracuję, ale mocno się ograniczam.
Muszę przeorganizować życie.
Przemyśleć je na nowo.
Przewartościować sprawy.
Zajmuję się dziećmi.
I oczywiście piszę.
Tylko że ciągle nie mam dla nich dość czasu.
I wszystko odkładam na później. Nie można tak dłużej.
Przecież potrzebują mnie teraz.
Bierzesz testosteron?
Tak, już od lutego.
Co 12 tygodni dostaję zastrzyk w tyłek.
Czuję się dobrze.
Nic się nie martw, Zdenka.
Mama nie zmieniła poglądów?
Wiesz...
Przykro jej, że nie widuje wnuków.
To złagodziło jej nastawienie do mnie.
Już nie próbuje wywierać na mnie nacisku.
Gdy byliśmy dziećmi, rodzice bardzo dbali o nasz wygląd.
Ubierali nas schludnie i z gustem.
A to rozpuść włosy, a to zepnij. Włóż tę spódnicę czy tamtą.
Wszystko to przekazała mi mama od najmłodszych lat.
Mówiła: Ćwicz, nie przejadaj się, bo utyjesz,
już jako 10-letniemu dziecku.
Ten ma od spodu żółte siteczko,
a ten blaszki i cienką nóżkę.
Pamiętaj, tego nie wolno jeść,
ten wolno.
Różnią się.
Ostrożnie. Tnij od siebie.
Niki pytała, jak zmieni się mój wygląd.
Martwi się,
czy będę miał wąsy i czy to nie będzie dziwne.
Dla nich problem pojawi się w chwili,
gdy ktoś z otoczenia lub w szkole da im odczuć, że to coś dziwnego.
Wtedy się z nim zmierzą.
Chcesz kanapkę?
Nie bronię ci.
Ale dopiero zjadłeś.
Co mianowicie?
Śniadanie.
Przed dwiema godzinami.
- Sprawdza w apce! - To już blisko trzy godziny.
Jedz!
W Czechach nie byliśmy dwa i pół roku.
Mam pewne obawy, jak będzie i jak zareagują ludzie.
Widzieli, że przyjechaliśmy?
Zapukajmy jeszcze raz.
Cześć, Kubo!
Dinozaur? A ja mam dla ciebie drugiego.
Marvin, nareszcie!
Nareszcie!
Uwaga na psa!
Cześć, tato!
Minęły dwa lata...
- Trzy! - Trzy lata.
Sprawdzimy po zdjęciach.
Będzie pyszna.
Straciliśmy ze sto godzin w korku.
- Jechaliście autostradą? - Zrobimy tak w drodze powrotnej.
Zajechaliśmy po drugiego smoka, bo kupiliśmy jednego i to był błąd.
Musieliśmy pojechać po drugiego.
- Korzystaliście z Waze? - Nie, z Google'a.
Waze jest najlepsze.
Wypijemy zdrowie Ivana?
Pewnie że tak.
Twoje zdrowie!
Dziękuję.
- Witaj wśród nas. - Dzięki!
Już nie jestem nietykalny.
Co to jest?
Na koszulce?
Żart z covidu.
"Give me some space".
Po naszemu "zachowaj dystans".
Dobre, nie?
Nalej sobie.
To jest woda Kubo.
A to twoja.
Jakob?
Za dwie godziny będzie gotowe.
Już dobrze?
Dotąd nie widziałem Marvina na żywo,
tylko na zdjęciach z krótkimi włosami.
Sam nie wiem...
Jestem jego ojcem i z tego jestem dumny...
ale niestety niezbyt się udzielałem jako rodzic.
Tylko przez pierwszych siedem lat, zanim się rozwiodłem
i wyprowadziłem z domu.
Czuję, że mam pewien dług,
że nie poświęcałem jemu, czy wówczas jej, dość czasu.
Była pięknym dzieckiem, śliczną dziewczynką.
Przyjąłem to wszystko z pewnego rodzaju niedowierzaniem,
ale nie w negatywnym sensie.
Co to takiego?
Czy to w ogóle możliwe?
Pogodziłem się z tym.
Jest jak jest. Nic na to nie poradzę.
Po prostu była córka, a jest syn.
Między nami nic to nie zmienia, jest jak dawniej.
Cieszę się, że jest jaka jest, a raczej jaki.
Spokojniejszy i szczęśliwszy.
Mam poczucie, że widzieliśmy się wczoraj.
Minęło dwa i pół roku.
Nie wydaje mi się. Mamy 2021 rok.
- To była jesień 2019. - A teraz mamy jesień 2021.
Czyli dwa lata temu.
Moja była żona, matka Marvina, przyjęła to źle.
Rozmawialiśmy o tym tylko raz.
Prosiła mnie, żebym jakoś przeciwdziałał,
ale odmówiłem.
Mam większy dystans.
Nie mieszkałam z nią, nie patrzyłam, jak dorasta.
Pamiętam ją dopiero z czasów nauki w szkole średniej.
Muszę przyznać, że zawsze sądziłam,
że nie była w pełni szczęśliwa.
Też mam problem z coming outem przed swoimi znajomymi,
z tym, żeby...
żeby wyjaśnić ludziom, którzy nie są naszymi najbliższymi,
że teraz jest mężczyzną, facetem.
Jakoś nie mam na to ochoty.
Myślę, że jednak by nie zrozumieli.
Ale to nie jest konieczne.
Z tej górki zjeżdżaliśmy na sankach.
Wszędzie tu był plac budowy.
Zamiast chodników betonowe płyty.
Potem mi się przypomniało,
że jako dziecko miałem sny o placach budowy.
"Dla mnie to też nie jest mój kraj, chciałem powiedzieć.
Ale to nie byłoby prawdą, nie do końca.
Na zawsze związały mnie z nim wspomnienia,
choćby o svičkovej, którą chciałem przyrządzić mu na obiad,
oraz reminiscencje żalu i wstydu.
To jak przy wycinaniu drzewa.
Usuniesz pień, ale korzenie pozostaną".
Myślałam, że najpierw wejdziemy na szczyt,
- ale możemy i tak. - Prowadź.
- Możemy też pójść dookoła. - Zgoda. Nie zmęczymy się tak.
Pamiętam jak jako dzieciaki wylegiwaliśmy się tam za płotem.
Rozpalaliśmy ognisko i oglądaliśmy fajerwerki.
To byliśmy my?
- Mieszkałaś wtedy z Ivanem. - Byliśmy współlokatorami.
Zapamiętałam go jako człowieka...
o niesamowicie pozytywnym nastawieniu.
To był świetny facet. Nigdy nikogo nie osądzał.
To było dla mnie dziwne.
U mnie w domu krytykowało się wszystkich.
Uważałam go za fajnego faceta.
Odpowiadało mi jego towarzystwo. Lubiłam go.
Ale miałam też wrażenie, że ten obraz jest niepełny.
Sprawę z tobą traktował poważnie. Zależało mu.
Był zdeterminowany.
Bardzo się wtedy różniliśmy z Ivanem.
Był znacznie bardziej zrównoważony.
Dopiero zaczynałem studia, nie miałem jeszcze magisterki.
On miał już dyplom i pracę.
Mieszkał sam i sam się utrzymywał. To mi imponowało.
Zależało mu na tobie. To było wyraźnie widoczne.
Nie żebyś była dla niego jedyna,
ale myślał o tobie: To dobra kobieta. Bardzo. Taką chcę.
Do ciebie pierwszej zadzwoniłem po psychoterapii.
Pamiętam, co ci mówiłem.
Na tamtej sesji rozmawiałem o swoich wątpliwościach.
Wciąż nie mogło mi przejść przez usta słowo trans.
Zadzwoniłem do ciebie tuż po terapii.
Szedłem wtedy przez całe miasto.
Zadzwoniłem i powiedziałem: Ja naprawdę jestem trans!
Pocieszyło mnie,
że w ciągu tej 20-minutowej rozmowy przeszłaś od zdziwienia
do stwierdzenia, że wszystko będzie dobrze.
W głębi duszy wiedziałam, że wszystko się ułoży.
Szukasz swojego prawdziwego ja.
To nie jest żadna gra ani poza.
Cieszę się, że to mówisz.
Słyszałem ten argument od wielu ludzi.
Nie mówią wprost, że to tylko poza, raczej pytają...
Jaki masz w tym cel? Co chcesz osiągnąć?
Rozumiesz...
Kiedy człowiek jest trans,
to choćby w ogóle nic nie robił,
staje się dla innych problemem.
Gdziekolwiek się zjawię, powoduję u innych dyskomfort.
Bo jesteś inny.
Nikt nie chce być tak odbierany.
Ludzie instynktownie szufladkują innych.
Niegroźny, groźny. Kobieta, mężczyzna.
Gdy gdzieś wchodzę, większość z miejsca mnie ocenia.
Niestety do tej większości należy też moja mama.
Ona uważa, że to, jak wyglądasz zależy od tego, jak się czujesz,
że ten, kto wygląda źle, nie może czuć się dobrze.
Że tylko ludzie ładni mogą być szczęśliwi.
Że tylko ci akceptowani i kochani są naprawdę szczęśliwi.
Pewnie ma dobre zamiary, ale jest mi przykro,
że najbliższa ci krewna, twoja własna matka,
uważa, że to, jak wyglądasz
jest ważniejsze od tego, czy żyjesz w zgodzie ze sobą.
Weź swoje ciastka. Cześć.
Do zobaczenia.
- Wielkie dzięki. - I ja dziękuję.
- Widzimy się... - ...w czwartek.
Przytrzymaj psa.
Nie obchodzi mnie, czy ludzie myślą, że jesteśmy gejami czy nie.
To problem otaczającego świata, a nie moje zmartwienie.
To tylko kwestia postrzegania.
Opinia innych nie jest dla mnie istotna.
Być może sądzą, że jestem Włochem.
Co prawda nie jestem,
ale im to obojętne.
Väja, puść!
Uwaga...
Väja!
Puść!
Nie!
Mamy dziś wyjątkowego gościa.
Znam wielu ciekawych ludzi.
Dzięki znajomościom i różnym życiowym sytuacjom
zacząłem pracować z nieznanym mi wcześniej pisarzem.
Był to Roe Horvat.
Pierwsze, co powiedział, brzmiało:
"Nie wiem, czy zechcesz zająć się tą książką,
bo sporo w niej seksu.
Już w poprzedniej lektor miał z nim kłopot.
Ale w tej książce jest go jeszcze więcej".
Tak się zaczął ten projekt.
W pierwszej chwili odpowiedziałem:
"Co ty? To nie szkółka niedzielna!".
A potem jakoś poszło.
Tyle ode mnie. Przechodzimy do połączenia na żywo.
Cześć, Roe! Witaj w John Solo’s Beer Brigade.
Jestem. Słychać mnie, mam nadzieję.
Słyszymy cię.
Czytam w komentarzach zdziwienie, że wciąż wykonujesz etatową pracę.
Ja akurat wiem, co robisz i że przyzwoicie ci za to płacą,
ale czy rozważasz taką możliwość, by zajmować się tylko pisarstwem?
Złożyłem wypowiedzenie.
Gratuluję!
Jak kształtował się twój styl?
Ile książek napisałeś przed "Dirty Mind"?
To była moja trzecia.
Po niej wydałem "Vanilla Clouds", klasyczny romans gejowski.
A "The Other Book" to była moja pierwsza powieść erotyczna.
Na tyle, na ile mogę to ogarnąć,
to moja piąta lub szósta książka.
Nie jestem pewien. Tak sądzę.
To było wyzwalające przeżycie.
Wielu pisarzy mówi tak: "Lubię pisać o seksie,
bo pozwala rozwijać wątki, popycha naprzód fabułę".
Gdy spotykam się z tym tłumaczeniem,
mam zwykle do czynienia z cholernym porno.
Nie mam nic przeciwko pornografii. Jest dla mnie w porządku.
Niektórzy ją lubią.
Inni dobrze mi płacą za to, że ja im ją czytam.
Ale ty w książce "Adam Only" sięgnąłeś po inny chwyt.
Mówiłem ci już wcześniej, że nie spotkałem się z czymś takim.
U ciebie seks także rozwija fabułę,
ale w zupełnie magiczny sposób.
Twoje opisy...
Założę się, że płyną z doświadczeń.
Są niewiarygodne! Wielkie brawa!
Nigdy nie czytałem czegoś podobnego.
W życiu mi się nie zdarzyło. Byłem zachwycony.
Skąd czerpiesz inspirację, gdy piszesz?
Nie będę omawiał swojego życia seksualnego przed kamerą.
"Chcę się kochać, powiedział.
Ale najpierw chcę wiedzieć, co czujesz.
Zamknąłem oczy, poruszony do głębi.
Gdy znowu je otworzyłem, rozluźniłem się.
Byłem bezpieczny.
Tu, w naszej kryjówce, mogłem się odsłonić.
Przestraszony i pełen nadziei.
Wdech, wydech...
Wdzięczny i pełen życia.
Jego uśmiech olśniewał".
Tam możemy potem coś kupić.
Mają hot dogi.
Powinny być wypisane godziny pracy.
Ładnie!
Którędy szedłeś?
Pójdę inaczej.
To koniec? Fajnie!
Świetnie!
Pięknie!
Sięgasz dalej. To nie fair.
Podeprzyj się!
Super!
Świetnie!
Gdyby moje dzieci miały być trans,
to przede wszystkim
mam nadzieję, że byłoby im łatwiej niż mnie.
Ale cóż...
Nie powiem, że im tego życzę.
Jeśli się zdarzy,
na pewno nie otworzę szampana,
ale przecież to nic złego.
Trans to tylko trans.
Ważne, by dziecko nie musiało na siłę się przystosowywać.
Nie mam.
Rzucić ci?
Puść!
Daj!
Spokój!
Długo nie mówiłem mamie o tym, że kręcimy ten film.
Ale ostatnio przypadkiem zeszła na to rozmowa.
Nie chce wystąpić przed kamerą.
Szanuję to. Nie zmuszam jej.
Teraz możemy rozmawiać o tym bez skrępowania.
Obecny wygląd Marvina jest na granicy mojej tolerancji.
Na jego miejscu nie zdecydowałbym się.
Ale czemu miałbym przesądzać o czyimś wyglądzie? Toż to absurd!
W jego obecnym wyglądzie nic mi nie przeszkadza.
Im dalej postępuje tranzycja,
tym rzadziej powraca myśl o tym, że nie chciałbym być trans.
Patrzę w lustro
i raz się sobie podobam, a innym razem nie,
ale to wciąż jestem ja, nikt inny.
Siad!
Ładnie.
Pies siedzi.
Gdy tu przyjechaliśmy, byliśmy innymi ludźmi.
Zmieniliśmy się dzięki wspólnym przeżyciom.
Powód, dla którego jesteśmy razem, jest wciąż ten sam.
To miłość.
Marvin nie dał mi dotąd powodu, żebym przestał go kochać.
Tata znalazł tu odpowiednie drzewa.
Ostatnio ćwiczyłeś między tymi dwoma.
Kubo to pamięta.
Ręce na bok. Sam tego nie umiem.
Świetnie.
- Zdjąć tę linkę? - Żebym tylko na niej nie zawisł.
Wiesz co? Zróbmy inaczej. Tak będzie lepiej.
Bądź obok.
Najgorsze jest to, że taśma drży pod nogami.
- Trzeba mieć technikę. - Wiem.
Na samym początku
bałem się tego,
co mam mu powiedzieć, jak i kiedy.
A potem to Ivan okazał się tym,
który był mi największą podporą.
Bez niego byłoby znacznie trudniej.
Przytrzymam cię za kieszeń.
Przestań!
Stań bliżej, oprę się.
- Spadniesz! - Pewnie tak.
Spróbuję. Świetnie.
Ugnij nogi w kolanach i wyprostuj się.
Patrz przed siebie i trzymaj dłonie w górze.
Jakbyś szedł na palcach.
Zagrajmy w taką grę.
Pożyczę ci notatnik.
Opisz w pięciu zdaniach,
jak skończy się wasza historia z Ivanem.
- To musi być o nim? - Jesteście rodziną.
To dość bolesne.
Opcja numer jeden...
Możliwość pierwsza. Dom nad morzem, pies, lenistwo.
Ze zdrowiem coraz gorzej,
ale wciąż lubimy dobrze zjeść i spacerować po plaży.
Czyli przyjemna, niespieszna i długa emerytura.
I druga.
Apokalipsa, powolna lub szybka.
Ivan i ja pozostajemy kumplami.
- Masz mak w zębach. - Wiem.
Jeszcze lepsza była ta scena, kiedy byli razem na meczu futbolowym.
Nie waż się!
Nie waż się.
Możliwość trzecia.
Każdy z nas ma kogoś nowego,
ale zapraszamy się wzajemnie na urodziny.
Rok później Marvin i Ivan są nadal razem.
REALIZACJA: SOŇA LUTHEROVA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Tomasz Tworkowski