Powoli.
Już.
- Proszę. - Bracie Guy.
Potrzebujemy cię.
Odpoczywaj, bracie.
Śpij.
Nie mogliśmy poczekać do rana, panie Shardlake?
Już ranek. Rozbudziłem się.
W nocy, po odkryciu ciała Singletona,
przyszedłeś do kuchni. Czemuż?
Alice i ja opiekowaliśmy się bratem Augustem.
Był w złym stanie i chciałem mu podać ciepłe mleko.
Poszedłem po nie.
- Którędy? - Jest tylko jedna droga. Ta.
Jedno wejście i jedno wyjście.
- Drzwi były otwarte? - Zamknięte.
Robimy tak, aby mnisi i służący nie podjadali.
Pozostałe drzwi to schowki i spiżarnie.
Nie pamiętam, żeby tu była latarenka.
Wtedy się poślizgnąłem.
Tutaj.
Stanąłem w wielkiej kałuży krwi
i zobaczyłem pana Singletona.
Obok niego była jego głowa.
Ktoś ją tam położył?
Jest taka możliwość.
Krew była zaschnięta?
Nie.
Więc sprawa była świeża.
Widywałem dekapitacje.
Zabójca byłby pokryty krwią.
Zauważył pan ślady stóp? Może coś w przejściu?
Nie.
Ale skoro istnieje tylko
jedna droga wejścia i wyjścia,
musiał być jakiś ślad.
Chyba że szermierz pozostał w kuchni.
To niepokojąca myśl.
Nie było żadnego śladu.
Co zrobiłeś, gdy znalazłeś ciało?
Udałem się do opata.
Zostawiając drzwi otwarte?
Tak.
Gdybym zamknął drzwi, pewnie uwięziłbym mordercę.
Jeśli w istocie tam był.
I gdyby nie miał klucza.
I o ile mordercą nie jesteś ty, bracie.
Zapewniam, że nie.
Czyli oszczędził cię,
wiedząc, że wniesiesz larum.
Dlaczego?
Palec boży.
Bracie Gabrielu.
Panie Bugge. Myślałem, że się pan modli.
Dzień dobry.
Simon Whelplay leży trawiony chorobą w ambulatorium.
Rozmówił się z panem Shardlake’em. Prosił o to.
Lepiej, byś wiedział, jako że jesteś przywiązany do chłopca.
Przywiązany?
Tak powiedziałem, bracie.
Powinieneś ważyć swe słowa.
Wszyscy powinniśmy to robić, bracie.
Nie stracę wiktu ni domu przez czyjeś ciągoty.
Znaj swoje miejsce.
Zachowaj swe rady dla nowicjusza.
Jeszcze coś powie.
I będziemy głodować na ulicy.
Panie Baraku!
Panie Baraku?
Kazałem mnichom zebrać się na dziedzińcu.
Czeka nas sporo pracy.
Mógł pan zbudzić mnie wcześniej.
Musimy się rozmówić.
I porozmawiamy.
Nie dawaj mu tego, czego chce.
Panie Shardlake, z tego miejsca zobaczy pan
klasztorne budynki, ambulatorium,
kaplicę, refektarz i oczywiście kuchnie.
Zakładam, że po to tu stoimy.
Singleton nie był tu mile widziany.
Czyż nie?
Wyrażę się jasno.
Wysłannicy lorda Cromwella są zawsze mile widziani.
W tych wielkich murach mieszka ponad sto osób.
Ręczysz za każdą z nich?
Ręczę za swych braci.
W tym za nieszczęsnego Jerome’a?
I za nowicjusza Whelplaya?
Simon Whelplay to chłopiec.
Głodzicie go, bijecie i każecie nosić czepiec
oznaczony literą „M” jak maleficium. Zło.
To jeno czepiec. Nic więcej.
Z całym szacunkiem, ma pan wyobraźnię.
A ty, Mortimusie z Kelso, jesteś zapalczywy.
Byłeś żołnierzem?
Mówiłem już.
Ja też byłem.
Nie ukrywamy tego.
Zabijaliście? Obaj?
W bitwie.
Tak, w walce.
W nocy wciąż słyszę ich krzyki.
Dzień dobry wszystkim.
Wasza Świątobliwość.
Proszę. Kontynuuj.
Zdaje się, że zgubiono jakąś błyskotkę.
Nie błyskotkę.
Rzadką, świętą relikwię.
Dłoń dobrego łotra, który cierpiał z Jezusem.
Skradziono ją w dzień mordu.
Trzymano ją w złotej szkatułce.
Niepokoi mnie jedynie, że coś o tak świętej mocy
- mogło trafić w ręce diabła. - Jego zwolenników.
Co pan insynuuje?
Heretycy mieliby tu przyjść
jedynie po relikwię i szkatułkę?
A następnie zgładzić pana Singletona.
Widać nie tylko ja mam tu wyobraźnię.
W noc swej śmierci pan Singleton opuścił pokój o której, doktorze?
To było dawno po północy.
W środku nocy.
Wyszedł więc z klasztoru,
udając się, przez ten oto plac, w stronę kuchni.
Sugerujecie, że został zabity w kuchni przez wyznawców Szatana.
Tak.
Którzy nadeszli od kościoła.
Musieli, tak.
Mam uwierzyć, że te pomioty szatana, miast uciec ze swą świętą zdobyczą,
postanowiły najpierw uszczknąć kawałek chleba.
To nie czas na krotochwile.
Rzeczywiście.
To czas na prawdę, opacie.
Wygodnym jest połączyć kradzież
ze zdradzieckim mordem,
ale nie znaczy, że tak było.
A więc to przypadek.
A może pan Singleton zaplanował spotkanie? Czy to jest możliwe?
- Bardzo możliwe. - W środku nocy?
Jeśli obiecano mu le informacje.
A jeśli nie? Jeśli spotkanie jest zaledwie wymysłem?
To, że poszedł do kuchni w środku nocy, nie jest blagą.
Robin Singleton został zabity
nie przypadkiem, nie przez unoszącego się nad mokradłami obcego,
a przez kogoś stąd.
Z tego klasztoru.
Kto niecnie zaplanował spotkanie z komisarzem,
tylko po to, by go zgładzić.
Dowiem się, któż to.
Odkryję prawdę i zamknę ten klasztor.
Doktorze Goodhap, pan żyje. Wciąż.
Zagrożenie jest realne.
A pan ani zabawny, ani sprytny.
Raczej jedno i drugie. Prawda, panie Shardlake?
Mógł mnie pan obudzić.
- To była moja rola? - To wspólne dochodzenie.
Mądrze byłoby o tym pamiętać.
Dziękuję.
Cromwell znalazł pana w rynsztoku.
Wyciągnął prosto z kloaki.
Nie ma się co wstydzić swych korzeni. Wystarczy spojrzeć teraz.
Dumny jak paw.
Wonny, umyty.
Ma pan ponoć słabość do kielicha
pijanego z wrogami lorda.
Oszczerstwo.
Choćby z samym księciem Norfolk.
- Nic takiego nie miało miejsca. - Tak słyszałem.
- Nie zrobiłbym tego. - A jednak.
Nigdy.
Na tym skończmy te zwady.
Skoro powiedziałem wszystko, co wiem, zakładam,
żem już niepotrzebny.
Pójdę do miasta i znajdę statek do Londynu.
Nie zrobisz tego.
Jestem teraz zakładnikiem?
Wróci pan do Londynu, gdy wykonamy zadanie.
I to z niezszarganą reputacją.
Panie Shardlake?
W takim razie wracam do azylu mej komnaty.
Miłego dnia.
Gdzie tu można znaleźć miecz?
Panie Baraku?
Może być wszędzie.
Nie znajdziemy go.
A szkatułka z dłonią łotra?
Zdobiona i inkrustowana. Jej też nie?
Gdy znajdziemy szkatułkę,
ich historia o obcych okaże się blagą.
Skąd jest ten rysunek?
Z biblioteki.
Poprosiłem brata Edwiga o przekazanie klasztornych ksiąg.
Wszystkich.
Chodzi o sprzedaż ziemi.
Konieczna jest wizyta w mieście.
Zabójcy i szkatułki nie znajdzie pan ani w mieście, ani w książkach.
Niemniej jednak, udamy się do miasta. Razem.
Nie podoba mi się to spojrzenie.
- Nie wiedziałem, że patrzyłem. - Kusi cię mój zadek?
Ja nie grzeszę.
Nie?
To co robisz?
Czym, prócz obżarstwa i defekacji, się zajmujecie?
Jesteśmy sługami bożymi. Niczym więcej. Dobrymi ludźmi.
Nie macie prawa tak mówić.
Próżnujecie. Bez celu. Bez mocy sprawczej.
Naszą siłę stanowi modlitwa.
Siła modlitwy?
Wy się modlicie, a dzieci za murami głodują.
Widziałem ich głód.
Ukrywacie się.
Tak.
Wszyscy się chowacie.
Warzycie piwo, nic więcej.
Smakuje jak szczyny.
Nie ma pan chyba najlepszego nastroju.
Mam kilka pytań.
Czemu nie szukamy szkatułki?
Nie czuwamy przy łóżku chłopca? Nie rozmawiamy z Jerome’em?
Po co wyciągamy księgi z klasztoru i wioski,
skoro starczy, by jedna osoba przyznała się do winy?
Wskazała winnego.
Singleton zginął nie bez powodu.
Oczywiście.
Jaki to był powód? Jaka przyczyna?
Śmierć nie uratowała klasztoru.
Jeno zmieniła jednego komisarza na dwóch.
- Bez sensu. - Otworzyć bramy!
Przepuścić ich.
Odkryjemy prawdę o tym, co się stało.
Singleton badał klasztorne księgi.
My zrobimy to samo.
To był kiedyś prosperujący port.
Dawał ludziom przyzwoity byt.
Zamknięcie klasztoru uwolni ziemię i pieniądz.
Dla wszystkich.
Wynajmuję te pokoje, by spotykać się z ludem.
Zajazd jest wygodniejszy i mniej onieśmielający niż mój dom.
Ludzie mogą mówić swobodnie.
- Ciekawe. - Dziękuję, panie Shardlake.
Moja obecność wśród ludzi
pomaga zapewnić oddanie lordowi Cromwellowi i królowi.
Próżno szukać tu heretyków. Nie ma żadnych guseł.
Kieliszek francuskiego wina?
Czy mieszkańcy skarżą się na reformy?
Tylko i wyłącznie na to,
że zakazano czcić świętych w ich dni.
Ale chodzi o sam fakt świąt. Nie ma tu religijnych fanatyków.
Gdyby byli, wiedziałbym o tym. Mam informatorów.
Problem z informatorami jest taki, że kłamią.
Ma pan rację.
Trzeba być ostrożnym. Zbadać sprawę i oddzielić prawdę od pogłosek.
Tyle przemytu co zawsze, ale papiści pozostają we Francji.
Świeci pan przykładem, sędzio Copynger. Cromwell się o tym dowie.
Dziękuję panu. To...
To bardzo miłe.
Pańskie zdrowie.
- I króla. - Tak. Zdrowia wszystkim.
Sędzio Copynger,
potrzebujemy pańskiej pilnej pomocy w naszym śledztwie.
Jestem gotów.
To księgi rachunkowe z klasztoru.
Księgi brata Edwiga. Gdyby mógł, wydoiłby kamień.
Interesuje mnie sprzedaż ziemi.
Proszę jedynie,
by porównał pan zapiski sprzedaży ze swoimi księgami.
Tak uczynię.
I z zapiskami nabywców ziemi.
To trochę potrwa.
- Ile? - Przy odrobinie szczęścia, kilka dni.
Kilka, czyli ile?
Muszę odwiedzić każdego kupca osobiście. Mogą być nieobecni
- albo nie mieć pokwitowania. - Ile dni?
Pięć.
- To za długo. - To minimum.
Długo. Król nie będzie zadowolony.
- Król Henryk? - Służysz innemu?
Nie.
Jesteśmy wysłannikami króla. Co to znaczy?
- Że sprawa jest pilna. - Tak.
Pięć dni to za długo.
Szybciej, sędzio.
Najszybciej.
Miłego dnia.
Panu również.
Chciał pan wiedzieć, jakie poczynił postępy.
Oto one.
Ma pan zaledwie trzy dni, by wykonać zadanie.
Proszę informować mnie o nieprawidłowościach w sprzedaży ziemi.
- Czy to właściwe? Co z królem... - Piątego dnia
można przekazać tę informację komisarzowi.
Zrozumiano?
Tak jest.
Jeśli te kwity są tak ważne, dlaczego delegujemy to zadanie?
Winniśmy odwiedzić kupców
i upewnić się, że zapisy są dokładnie takie, jak chcemy.
Wymagamy prawdy.
I sprawiedliwości.
Tej stanie się zadość po zamknięciu klasztoru.
To niegodziwa praktyka.
Mnisi biorą pieniądze od biednych za odpuszczenie grzechów.
Dopiero co użył pan
imienia Thomasa Cromwella jak miecza,
by osiągnąć cel.
Cromwell jest pańską, jak i moją, siłą.
Bez niego jest pan miernym garbusem.
Wrócę do świętego Donata i będę kontynuował poszukiwania prawdy.
Tak właśnie mu służę, Jack.
Porozmawiam z bratem Jerome’em.
To sprawiedliwość.
Tak jak mówiłem, jest tam.
Zaczeka pan przy drzwiach.
Heretyk.
- Przyszedł. - Chciałeś się rozmówić?
W ostatnich dniach korzystam z naszych cennych ksiąg...
nim zostaną spalone.
Jestem kuzynem obecnej królowej Jane Seymour,
tylko dlatego zobaczył mnie karanego łożem miast martwego.
O kim mówisz?
O nim.
Twoim panie. Cromwellu.
Przyglądał się moim torturom.
Zerwany mięsień.
Kości wyrwane ze stawów.
To kłamstwo.
Jestem kuzynem królowej, nie zetną mnie za zdradę.
Ale najważniejsze było, bym dostrzegł błąd mojej wiary.
Bym złożył nową przysięgę wobec króla i jego kościoła.
Zrobiłeś to. Z własnej woli.
Tak.
Chyba radował się moim bólem.
Pański mistrz.
Moje krzyki były mu muzyką.
Kolejne kłamstwa.
Rozumiem, garbusie, boisz się.
Bez poparcia swojego pana,
kimżeś jest?
Jestem szanowanym prawnikiem.
Jesteś jak te ptaki z Peru.
Cromwell mówi, a ty powtarzasz.
Cromwell mówi, powtarzasz.
Marnujesz mój czas.
Takiś ważny.
Nie jesteś już potrzebny.
Zamordował Annę Boleyn.
Zarzut cudzołóstwa był wymysłem.
- Bajką Cromwella. - Nie.
Byłem świadkiem jej śmierci, zaakceptowała dowody i swój los.
Zatem była wielka do samego końca.
Wysłuchaj tego.
Trzymano mnie w Tower.
W celi obok siedział muzyk.
Młody chłopak, Mark Smeaton.
Jej rzekomy kochanek.
Byłeś przy jego śmierci?
Ponoć płakał.
Za Anną Boleyn płakał,
ale nie z powodu miłości.
Jak i ja cierpiał tortury.
Podobnie jak ja fałszywie przyznał się temu potworowi.
I, tak jak ja, żałował swej słabości.
Ludzie plotą bardzo zmyślne bajki.
Spisałem opowieść pana Smeatona.
Zmyślną lub nie.
Nie opisałem jego lęku przed śmiercią...
ale przed czyśćcem, którego się spodziewał.
Zmarł myśląc, że zdradził swą królową...
podczas gdy prawdziwymi zdrajcami są Cromwell i jego król.
Może pan to spalić...
razem z księgami.
Obawiam się, że doktor słyszał każde kłamstwo.
Posłucha pan sugestii Jerome’a.
Spali wszystko.
To nie istnieje.
Spotkałem go raz.
Marka Smeatona.
Miałem go za chłopca o łagodnym usposobieniu.
Proszę to spalić.
A jeśli to prawda?
Moja historia?
Co wtedy?
Moje kłamstwa ją zabiły.
Módl się za mnie.
Ocal moją duszę.
Proszę.
Módl się za mnie, panie!
Ocal mą duszę!
Simonie.
- Przestań! - Simonie!
Zatrzymaj go!
Simonie!
Trzymajcie go!
Czekajcie!
Simonie.
Nie ruszaj się.
To ja, pan Shardlake.
Chcesz ze mną rozmawiać?
Simonie. Simonie!
Stój, Simonie!
Zaczekaj!
Simonie!
Trzymajcie go!
Stój!
Simonie!
Simonie, nie!
Zaczekaj.
Nie chcę cię skrzywdzić.
Chcę tylko pomóc.
Wysłuchać.
Porozmawiajmy teraz.
Tylko ty i ja.
Kpisz ze mnie, chłopcze.
Jesteś w tym dobry.
- Pozwól mi pomóc. - Proszę się nie zbliżać!
Do tyłu!
Jest pan człowiekiem diabła.
- Tak mówił Jerome. - Nie!
Simon, musisz mnie posłuchać.
Simon, pro...
Simon.
Szuka pan sprawiedliwości?
Tak.
Prawda i sprawiedliwość to moja waluta.
Mogę cię ochronić.
Rozumiesz?
Mogę ci pomóc.
O nie. Niedobrze.
Bardzo źle.
Pomocy!
Niech mi ktoś pomoże!
Pomocy!
Proszę pana!
Alice!
Proszę chwycić.
Mocno złapać.
Niech pan trzyma.
Niech panią Bóg błogosławi, Alice.
Myślałem, że to już koniec.
To dla mnie?
Dla pana Shardlake’a.
A co może pani zaoferować mnie, Alice Fewterer?
Uśmiech?
Samotność.
Coś na rozgrzanie.
- Napar. - Jeszcze raz dziękuję.
Miałem szczęście, że pani przyszła.
Ogromne.
Jak się tam pani znalazła?
- Na mokradłach? - Tak.
Lubię to miejsce.
Wiem, że jest ponure, ale panuje tam spokój.
Można podejrzeć migotanie świateł.
Przemytników.
Wyobrazić sobie statki płynące do Francji.
I samą Francję.
Jak tam musi być.
Teraz już pan wie.
Jestem szalona.
O nie.
Wcale nie.
Byłem tam z tego samego powodu.
Nieskończone niebo.
Zimno.
Pozwala umysłowi błądzić.
Pomaga jasno myśleć.
To prawda.
Przyniosę świeżą szatę.
Jak to się stało, że się tu pani znalazła?
Nie ma pani rodziny?
Zalotnika?
Dawno temu był jeden, ale już go nie ma.
Proszę wybaczyć.
Nic się nie stało.
„Lepiej jest kochać”, jak to mówią.
Czy mogę zadać panu pytanie?
Oczywiście.
Zna pan lorda Cromwella?
Poznał go pan?
Tak, znam.
Pracuję dla niego już jakiś czas.
Jest tak straszny jak mówią?
Czasem tak.
Pan Singleton wrzeszczał i krzyczał.
Pasował do lorda Cromwella, ale pan jest inny.
To było nie na miejscu.
Ależ skąd.
Znałem pana Singletona.
Cieszy mnie, że jestem od niego inny.
Pokój jego duszy.
Amen.
I duszy Simona.
Amen.
Nie spał od jakiejś godziny.
Siedział cicho.
Dałem mu cienki bulion i miód pitny.
Gorączka?
Przeszła, jak sądziłem.
Ktoś go odwiedził?
Przez chwilę rozmawiał z opatem i przeorem Mortimusem.
Modlili się razem.
Wkrótce potem zaczął się źle czuć.
A później niepokoić.
Coś go dręczyło.
I uciekł, jak pan widział.
Tak.
Czemu po powrocie z wioski
nie powiedziano nam, że jest przytomny?
Był z opatem.
Mam inne obowiązki.
Chłopiec chciał się rozmówić z komisarzem.
Nie mogłem wyprosić opata z przeorem.
A teraz chłopiec nie żyje?
Ten klasztor jest zgniły do szpiku kości.
Nie poprzestaniemy na zamknięciu.
Zburzymy go.
W stodole,
zanim upadł,
myślałem, że sobie ze mnie kpi.
Jego ciało wygięło się, obrało mój kształt.
Wyglądał, jakby cierpiał katusze.
Nie był sobą.
Nie miał gorączki?
Byłem pewien, że osłabła.
Jerome, opat i przeor.
Kto jeszcze tu był?
Bracia Gabriel i Edwig przyszli się pomodlić.
I pan Bugge.
Tylu ludzi przyszło zobaczyć tego przeciętnego,
niezdarnego, nieistotnego nowicjusza.
Dlaczego?
Matthew.
Chłopiec chce z tobą mówić, lecz umiera przed rozmową?
Wygodne, jak to mówisz.
Przyznaję, chłopiec mógł być istotny.
Thomas Cromwell nie jest cierpliwy.
Nie jest wyrozumiały.
Strach to przyznać, ale nie dba o prawdę, chyba że jest mu ona na rękę.
Więc powtórzę raz jeszcze.
Jesteśmy tu, by zamknąć klasztor i oddać bogactwa królowi.
Jak to zrobimy, mnie nie zaprząta.
Podobno kolejny nie żyje!
Jak długo będziecie mnie tu trzymać wbrew mojej woli?
On też stanowi problem.
Zbyt wiele widział i słyszał.
Dopiero zaczynamy.
Jeśli celowo ukrywa się przed nami prawdę,
sami musimy zdecydować, co nią jest.
Niech pan to rozważy.
Ale nie w pięć dni.
Byłem ciekaw.
Nie potrafiłem zrozumieć, jak nowicjusz przeszedł
ze stanu gorączki i osłabienia do tego, czego obaj byliśmy świadkami.
Uważał pan, iż sobie drwił.
Jego ciało się wygięło.
Pomyślałem, co mogło to spowodować.
Musiałem otworzyć jego trzewia.
Skurcze są charakterystyczne.
Dla?
Belladonny.
W waszym kraju nazywają ją wilczą jagodą.
Otruto go?
Tak.
Zginął wskutek upadku, ale śmierć była nieunikniona.
Wilcza jagoda ma delikatny, ale charakterystyczny zapach.
Znam go.
Był w trzewiach Simona
i w kielichu obok jego łóżka.
Kiedy to się stało?
Najpewniej dziś rano.
Trucizna działa nader szybko.
Nikomu nie mów.
Ani opatowi, ani przeorowi, ani nawet panu Barakowi.
Nie wiem, jak zareaguje na te wieści.
To pan.
Wystraszyłem się.
Pomyślałem, że rozruszam tę bestię przed śniadaniem.
Jest pan spakowany.
I ma głowę wypełnioną opowieściami o morderstwach i porażkach.
Nigdy.
Zdradzi pan, jak z komisarzem zmieniliśmy jedną śmierć w dwie.
A klasztor wciąż unika kapitulacji.
Nie zrobi pan mi tego.
Proszę wrócić do pokoju.
Nie pozwolę na to.
Doktorze Goodhap.
Nie jestem pańskim więźniem.
Niech mnie pan nie prowokuje.
Komisarz widział, że wzbudzam pański gniew.
- Do łóżka. - Z dala ode mnie!
Proszę się odsunąć!
Ty głupi człowieku!
Czemuś nie wrócił do łóżka? Patrz, coś uczynił!
Co ze mnie zrobiłeś!
To nie ja.
Nie ja to uczyniłem.
Nie chciałem tego.
Nie uratuje mnie pan?
Jest pan martwy.
Ta śmierć nie pójdzie na marne.
Pozwolę, by pana znaleźli.
Święty Donat musi się poddać,
sprawiedliwie lub nie.
To nie ma już znaczenia.
Zmówią za pana modlitwę.
Na podstawie książek autorstwa C.J. SANSOMA
Napisy: Martyna Pustelnik