Nie wierzyłem własnym oczom.
Nie dowierzałem im.
Tutaj. Spójrzcie sami.
Dzień dobry, panie Barak.
Dobrze pan spał?
Gdzie jest pan Shardlake?
Na śniadaniu. W refektarzu.
Ma do pani słabość.
Więc mnie nie zna.
Nie powinienem był tego mówić.
Alice?
Brat Mark pomylił łóżko z nocnikiem.
Może pan Barak pomoże z tą sprawą.
Innym razem.
Bracie?
Mogę o coś spytać?
Wiadomo już, dlaczego biedny Simon się tak zachowywał?
Nie zajmuj tym głowy, Alice.
- Mogę usiąść? - Proszę.
Opat prosił, bym poinformował, że doktor Goodhap udał się do Londynu.
Jego pokój jest pusty. A rzeczy zniknęły.
Kiedy to było?
Powiedziano mi, że o świcie.
Bez konkretnej godziny?
Tak.
W tym miejscu najbardziej lubię obfitość jedzenia.
Choć mógłbym się obejść bez grubych mnichów.
Doktor Goodhap wyjechał do Londynu. Bez pozwolenia.
Tak?
Kto tak uznał?
Jego pokój jest pusty.
Rozumiem, że nie poinformował panów o swych zamiarach?
Ktoś widział, jak wychodzi?
Bugge. Strażnik i klucznik.
Panie Shardlake,
kiedy zwrócicie mi księgi?
Gdy z nimi skończę.
Zapewniam, że wszystko z nimi w porządku.
Zobaczymy.
Zapisy są prawidłowe.
Żadne księgi cię nie uratują, bracie Edwigu.
Odwiedziłeś Simona Whelplaya.
Zmówiliśmy modlitwę.
Wszak nim gardziłeś.
To nieprawda.
Czemu modliłeś się u niego, a nie u siebie? Albo w kościele?
Tak czynimy w św. Donacie.
Tuszyłem, że do mnie dołączy.
- I tak się stało. - Nie spał?
Nie.
Modliliśmy się razem.
To wszystko? Mogę już iść?
Tak.
Ale nie oddalaj się.
Trzymaj nerwy na wodzy, Jack.
Obaj musimy mieć jasny umysł.
Znów doszło do morderstwa.
- Czyjego? - Tego nowicjusza. Simona Whelplaya.
Który upadł i rozbił czaszkę?
Po spożyciu trucizny.
Trucizny?
Ktoś mu ją podał. W ambulatorium.
Pewnie brat Guy.
To on ją odkrył. Wszak mógł to utrzymać w tajemnicy.
Zastanawia mnie, czemu każdy brat
postanowił odwiedzić chorego nowicjusza.
Tego samego, którego nękano tygodniami.
Jeśli wierzysz, że księgi brata Edwiga kryją odpowiedzi,
chodźmy do stajni i wróćmy do wioski.
Musimy pogonić sędziego.
Pięć dni to za długo.
Jeśli Singleton coś odkrył, musimy działać szybko.
Wciąż mamy czas.
Lord by się z tym nie zgodził.
Stworzyłem w głowie listę wszystkich niewiadomych.
Co, gdzie, dlaczego.
Co Simon Whelplay chciał mi powiedzieć?
Nigdy się nie dowiemy.
Gdzie jest relikwia i miecz?
Zwłaszcza broń jest kluczowa.
Pewnie leży na bagnach.
Czemuż nie było krwawych śladów stóp,
gdy brat Guy wszedł do kuchni?
Dwa ptaki razem.
Paw i ten z Peru.
Pójdę do stajni.
Ledwo tknąłeś jedzenie.
W czym mogę pomóc?
Doglądaliśmy koni.
Proszę pana?
O co chodzi?
Pan Bugge?
Tak.
Jest pan strażnikiem.
Klucznikiem.
Zgadza się.
O której otworzył pan bramę
i pozwolił wyjechać doktorowi?
Jeszcze nie świtało, ale słońce już się podnosiło.
O której?
To jakaś gra?
Ostatnia szansa.
Proszę się dobrze zastanowić.
Mój miecz słyszy kłamstwa i na nie odpowiada.
Otworzyłem doktorowi bramę tuż przed szóstą.
O świcie.
- Łżesz! - To prawda!
Jego ogier zniknął.
Panie Shardlake, proszę!
- Przysięgam. - Jack, opuść miecz.
Ten łajdak kłamie!
Panie Baraku, proszę opuścić miecz.
Jack!
O co chodzi?
- Mów. - Nie możemy zawieść.
A tak się dzieje.
- Wcale nie. - Kpią z nas.
- Robią z nas idiotów. - Jack.
Nie dam satysfakcji Goodhapowi i jemu podobnym.
Jack! Jesteśmy blisko. Uwierz mi.
A jeśli Bóg jest jednak z nimi?
Nie.
Posłuchaj siebie.
Tego, co mówisz.
Jesteśmy blisko.
W ten sposób zaczyna się śledztwo.
Nie mogę wrócić do tego, kim byłem.
Nie zrobię tego.
Kiedy pojmiesz, że musimy odkryć własną prawdę?
Jack?
Zmąciliśmy wody. W nich krążą odpowiedzi.
Jesteśmy blisko!
Jeno coś, co zrobiłem.
Ciekaw, co robię?
Podążam za wskazówkami Whelplaya.
Patrzę tam, gdzie mi kazał.
Wody tu są na tyle głębokie i ciemne, że można ich użyć jako schowka.
Tymczasowego lub nie.
Jacku Baraku, przeszukaj schowek.
- Ja mam to zrobić? - Tak. Ty.
Powinieneś zdjąć swe buty.
Dlaczego ja?
Jestem chorowity.
A ty, niestety, przewyższasz mnie wzrostem.
Potrzymam kij.
Czy tu jest głęboko?
To staw. Nie jezioro. Ani morze.
Ale jak głęboko jest na środku? Gdzie pewnie coś ukryto.
To staw.
- Pływasz? - Nie w środku zimy.
Zaczekamy do wiosny?
Może to moja wyobraźnia, ale przysiągłbym, że coś widziałem.
Coś jasnego. Gdyby tylko słońce to wychwyciło.
Panie Barak?
Co panowie robią?
Pan Barak zaraz przeszuka staw.
Proszę nie zdejmować butów.
W tym stawie znaleziono już wiele różnych rzeczy.
Ignoruj go. Stopy muszą stać się dłońmi.
Tam są karpie.
Dla równowagi.
Wyczuj stopami.
Zapadam się w muł.
Jakieś 15 centymetrów.
Jest głębiej, niż myślałem.
Rzecz, którą widziałem, musi być blisko. Ostrożnie.
Czujesz ją?
Nie.
Czekaj.
Tu może coś być.
Uda ci się zanurzyć?
Cokolwiek znalazł, muł tego nie odda.
Na niebiosa, to miecz!
Z pewnością.
Dobra robota.
Brawo, Jacku.
Mamy przełom.
Obcy w rzeczy samej.
Czy oni zostawiliby za sobą miecz?
Nie.
Nigdy.
To ważne odkrycie.
Mortimus z Kelso dobrze o tym wie.
To moja szata.
Z emblematem zakrystiana.
Oddałem ją do prania.
Nie zwrócono mi jej.
Myślałem, że ją skradziono. Dla ogrzania.
Kiedy oddałeś ją do prania?
W dniu przyjazdu pana Singletona.
Tego nie widziałem nigdy.
W życiu nie miałem w ręku miecza.
Nawet za młodu.
Obijaliśmy się kijami.
Weź go teraz.
No dalej.
Ciężki?
Dla jednej ręki, tak.
Dwoma jest łatwiej.
Dziwne uczucie.
Pokaż, jak ściąłeś głowę Singletonowi.
Potrafisz to zrobić.
Masz siłę, której potrzebował morderca.
Nie mam na to wpływu.
Nowicjusz, Simon Whelplay.
Wiedział, że staw skrywa tajemnicę.
Jak to możliwe?
Czy to on był mordercą?
Simon? Nigdy.
Bez wątpienia nie.
A gdyby to zrobił wbrew sobie? Na czyjeś polecenie?
Nie. Nie mógłby.
Nie miał dość siły.
Co więcej, miał dobre serce.
Był zdolny do miłości.
A jednak spojrzałem na staw tylko dlatego, że mnie tam wysłał.
Na pewno wiedział, co w nim jest ukryte.
To nie był atak najeźdźców.
Musisz zdawać sobie z tego sprawę.
Wiesz coś jeszcze?
Pomóż mi.
Lord Cromwell się o tym dowie.
Nic więcej nie mogę powiedzieć.
Nakazał spuścić wodę ze stawu. Jakby to było takie proste.
Powiedz, że pan Bugge nie wrzucił doktora Goodhapa do wody.
- Nie zrobił tego. - Dzięki Bogu.
Doktor spoczywa na moczarach.
Modliłem się za jego duszę.
Wciąż się zastanawiam, kto go zabił.
Kto?
Który z nas?
Opacie, nie możemy się poddać.
- To jeszcze nie koniec. - Nie.
Znalazł miecz.
Jakiś miecz.
Który mógł leżeć w mule przez wiele lat.
To nasza wersja wydarzeń.
To miecz nie wiadomo skąd. Nie znamy właściciela.
Znajdzie coś jeszcze.
Żąda tego Thomas Cromwell.
Nie możemy się poddać.
Czy mamy coś poza świętym Donatem?
Napój rozgrzewający.
Dziękuję.
Złoto na rękojeści?
Tak. Piękna rzecz.
Imponująca.
To miecz dostojnego człowieka.
Nie taki jak mój.
Jak wylądował w klasztorze?
Czemu nie ma pani męża?
Czemu to pana interesuje?
To nie moja sprawa, ale jestem ciekaw.
Miałam wziąć ślub.
Ale on zmarł.
Tak nagle. Bez ostrzeżenia.
Wkrótce potem moja matka zachorowała i zmarła.
Tak się tu znalazłam.
W otoczeniu zakonników.
Nie chcę wyjść za mnicha.
Czemu pan nie ma żony?
To zagadka.
W końcu jestem urodziwcem.
Powiedzieć prawdę?
Tak.
Jestem oszustem.
Mienię się wysłannikiem króla.
Człowiekiem Cromwella.
Noszę, moim zdaniem, ładne stroje,
ale zawsze jestem o krok od szmat.
Nie ma co nawet myśleć o żonie.
Do kiedy?
Dopóki nie uzbieram pieniędzy.
Aż nie znajdę kogoś, bez kogo nie mogę żyć.
To ciekawa i godna podziwu prawda, panie Baraku.
Jacku.
Znam uczciwych ludzi, którzy nosili szmaty, nie mając wyboru.
A także kłamców i tchórzy okrytych szatą.
Ja również.
Pani.
Będziemy potrzebować pochodni. Zajmę się tym.
Zrób to.
Właśnie to powiedziałem.
To dobry miecz.
Nieźle wyważony.
Zrobiony przez rzemieślnika. Musiał się jakoś podpisać.
- I tak zrobił. - Dokładnie.
„JS 1507”.
Jest też zdobienie.
Cztery ostre wieże.
Ten miecz zabił Robina Singletona?
- Na pewno. - Bez wątpienia.
Ważne znalezisko.
I coś, o czym Goodhap się nie dowie. Nie zdradzi.
Dobra robota.
Jak się czujesz?
Bardziej sucho.
Cieplej.
Dziś nie jesteś tak irytujący i pewny siebie.
Dlaczego?
Zatęskniłem za smrodem Londynu. Nic więcej.
Ile potrwa osuszanie stawu?
Kilka godzin.
A co z rybami?
Są tu wiadra. I kałduny.
Co chcemy odnaleźć?
Relikwię?
Jej akurat nie chcę znaleźć.
Bracia świętego Donata wrzuciliby miecz do wody,
ale dłoń dobrego łotra?
Nigdy.
Znajdziemy to, co chciał nam pokazać Simon Whelplay.
Może tam był jeno miecz.
Chwała pańskiemu sprytowi, panie Shardlake.
Niestety są chwile, gdy oddałbym taki spryt
za noszenie fikuśnej sakiewki.
Pańska kolacja, opacie.
Zostawię ją na stole.
Czyż nie traktowałem cię dobrze?
Ależ tak, panie.
Nie rozprawiałem się z bezwstydnikami?
Oczywiście.
Tak.
To mój obowiązek.
Gdyby pytał, powiedz to garbusowi.
Tak, panie.
Zatrzymaj się. Przerwij pracę.
Tam coś jest. Jakiś kształt.
Dajcie wiadro czystej wody.
I pochodnię.
Poświećcie tu.
To kobiecy naszyjnik.
Sprowadźcie Brata Guya. I nosze.
Wyniesiemy tę nieszczęsną istotę ostrożnie i z szacunkiem.
Starsi bracia już są.
Wejdź, proszę.
Zamknij drzwi.
Ona była pierwsza.
Ten wisior był darem.
Symbolem miłości.
Od matki, ojca, zalotnika.
Noszony z dumą, bo była kochana.
Miała wartość.
Ta śmierć mnie rozgniewała.
Byle nie rozproszyła.
Dokładnie zbadałem ciało.
Wzrost, rozmiar, długość włosów
i łańcuszek znaleziony na szyi wskazują na moją byłą asystentkę.
Orphan Stonegarden.
Każdy z was znał tę biedną istotę.
Była złodziejką.
I tak ją ukarano?
Ależ nie. Pewnie się potknęła i upadła.
Może kamienie z kieszeni podcięły jej nogi.
Myślano, że ukradła dwa złote kielichy i uciekła.
Były dość cenne i zaginęły.
Bracie Guyu, przypomnij nam przyczynę śmierci?
Ma skręcony kark.
Została zamordowana, obciążona, wrzucona do wody i zapomniana.
W tym oto domu Boga.
Może to kara boska.
Jak śmiesz!
Nie wystarczy ci, że ona nie żyje?
Musisz jej jeszcze uwłaczać?
Proszę wybaczyć. Myśleliśmy, że jest złodziejką.
To odkrycie boli mnie jak resztę.
Co ze złotymi kielichami, które ukradła? Gdzie one są?
Nie ma ich w stawie. Ani w jej kieszeniach.
A skoro ich nie ma,
złodziejem jest ten, kto ją zabił.
Oznacza to jedno. Trzeba zbadać aż trzy morderstwa.
Trzy?
Robin Singleton, Orphan Stonegarden i Simon Whelplay.
Spadł. Ludzie widzieli.
Otruto go.
- Spadł. - Bracie?
Wilcza jagoda była w jego trzewiach.
Chłopiec spadł i zmarł. Tak było.
Przed śmiercią ośmielił się zdradzić mi sekret.
Jaki?
Patrzysz nań.
Simon wiedział, gdzie leży.
Ostrzegł ją przed niebezpieczeństwem. Sam mi powiedział. Znał prawdę.
Ktokolwiek zabił tę dziewczynę, zabił też Simona Whelplaya.
Absurd.
Opacie Fabianie,
proszę, byś oddał klasztor św. Donata,
jego ziemie i cały dobytek Koronie.
W zamian wszyscy bracia otrzymają pełen zasiłek.
Panie, to daje posiłek dziennie.
Na tym zakończę swoją pracę.
Ciała zostaną pochowane.
Muszę się z panem zgodzić w sprawie morderstwa tej biedaczki.
Leży tu przed nami.
Pamiętam ją jako miłą i ładną dziewczynę.
Ale kiedy tu była, odwiedziło ją wielu mężczyzn. Mrowie.
Mnisi, podróżnicy, służący, kupcy.
Nie można stwierdzić z całą pewnością, że to my jesteśmy winni jej śmierci.
Nie może pan też uznać, że to trucizna zabiła Simona Whelplaya,
wszak widział pan jego upadek.
A śmierć nastąpiła po nim.
Co było przyczyną śmierci, bracie Guyu?
Skręcony kark, opacie.
Zostaje więc morderstwo Robina Singletona,
a ja powtarzam, jesteśmy niewinni.
- W tym domu nie trzyma się mieczy. - Znaleźliśmy go.
Do kogo należał?
Nie wie pan.
Opacie Fabianie, czy dobrowolnie poddajesz
ziemie i dobra świętego Donata?
Nie.
Nikt mnie do tego nie zmusi.
Nie mam też powodów, by to zrobić.
W takim razie będę kontynuował śledztwo.
Obiecuję wam wszystkim, że ludzie zawisną.
Panie Shardlake, chciałbym z panem pomówić.
Na osobności.
Sam na sam, bracie Gabrielu?
Jesteśmy braćmi, możecie mówić swobodnie.
Dziękuję, ale wolałbym więcej prywatności.
Muszę coś wyznać.
Ta dziewczyna przybyła tu kilka lat temu.
Wykonywała swą pracę, ale nie była szczęśliwa.
Dlaczego?
Martwiła się. Cały czas.
Kobiety kuszą mężczyzn. Jak Ewa Adama.
A kto nękał tę młodą dziewczynę?
Będę potrzebował imion.
Nie podam ich.
Oskarżono kilku mnichów. Zarówno starszych, jak i młodszych.
Opat zrugał każdego z nich.
Surowo.
Jego słowa odniosły skutek?
Tak. Wszak jest opatem.
Mówię panu o tym, bo pokusa to jedno,
a napastowanie to grzech. Ale zabójstwo?
Morderstwo?
Żaden brat by tego nie zrobił.
A jednak ktoś umarł.
Wyobraź sobie strach, który musiała czuć.
Jestem tak samo winien jak i reszta.
Bo nic nie zrobiłem.
Patrzyłem z boku, wiedząc, że jej życie było pełne niedoli.
Nie to obiecywałeś.
Słucham?
Miałeś mi coś wyznać.
Pomóż jej.
Co wiesz?
Wiem, że często rozmawiała z Simonem.
Wierzę, że jej pilnował.
Dlatego mógł wiedzieć, kto ją zabił.
Ta wiedza mogła kosztować go życie.
Więc zgadzasz się, że to musi być ktoś, kto wciąż tu jest.
Walczę ze sobą,
by pogodzić akt morderstwa z jednym z moich braci.
Cóż za ciemna, pokręcona dusza szuka swego Boga...
Pomocy! Niech mi ktoś pomoże!
Pomocy!
Muszę wracać do Londynu.
Oczywiście.
Poczekasz tu na wieści o sprzedaży ziem.
Do diabła, ty głupcze.
Gdzie się nie ruszym, tam ciała, a ty ciągle o ziemi.
Owszem.
To nasza najlepsza i, być może, jedyna szansa na sukces.
Zakon św. Donata musi być uznany winnym.
Kto był celem? Ty czy brat Gabriel?
Nie mam pojęcia.
Co ci powiedział?
Poręczył za klasztor i mnichów.
I uciszono go, zanim powiedział coś więcej.
A teraz musisz wrócić do Londynu. Dlaczego?
W mieście muszę znaleźć właściciela miecza.
Gdy ja będę tu siedział i czekał na wieści o sprzedaży ziem.
Niezbyt to ekscytujące, ale za to ważne.
Sprzedają ziemie, zbierają pieniądze. Ale po co?
Wiążę z tym nadzieję.
To zapiski Jerome’a?
- Tak. - Radziłem je spalić.
Przedstawiają lorda w złym świetle.
Zdradzieckim wręcz.
Ryzykownym jest je mieć, przyznać, że zostały napisane.
Wierzysz, że mówią prawdę?
Nie.
Nie wiem o ich istnieniu.
Komisarz się zjawi. Widziano go na drodze.
Nie może zobaczyć pozostałych rachunków z pięciu dni.
- Zgodnie z umową. - Zatrzymam tylko jeden.
Nie będzie się skarżył.
Dziękuję.
Podróż nie będzie problemem. Załatwione.
Z przypływem płynie się godzinę.
Będzie pan w Londynie o połowę szybciej.
Doskonale. Dziękuję.
- Z przyjemnością. - A pokwitowania za sprzedaż ziemi?
Będą niedługo. Tego jestem pewien.
Gdzie w mieście mogę znaleźć stajnię?
Z tyłu kościoła.
Zaopiekujemy się nim.
To klacz. Chancery.
Sam się tym zajmę.
- Miłego wieczoru życzę. - Panu również.
Nie będzie mnie tylko kilka dni.
Nakarmią cię.
Bądź tego pewna.
I ani razu nie narzekaj.
Nigdy mnie nie zawiodłaś.
Będziesz mieć towarzystwo.
To czarujący ogier.
Już cię widziałem, prawda?
Jesteś koniem Goodhapa.
Gdzie twój pan?
Brat Guy się modli.
Jeszcze przez jakiś czas.
Pan Shardlake wyjechał do Londynu na kilka dni.
Dlaczego? Może pan powiedzieć?
By znaleźć właściciela miecza.
Widzi więc pani, że jestem całkiem sam.
Jesteśmy tu tylko my.
Wczoraj mówiłem, że panią lubi.
Pan Shardlake.
Tak.
Nawet jeśli to prawda, nie wiem,
dlaczego zdradził pan jego uczucia.
Bo są moimi uczuciami.
Klasztor zostanie zamknięty. Musi.
Martwię się o panią.
Dokąd się pani uda?
- Martwi się pan? - Tak.
Ja panią lubię...
bardziej.
To prawdziwe uczucie czy zwykła samotność?
Prawdziwe.
Co pani na to?
Myślę, że czas zamknąć drzwi.
I jak?
Jestem za nią wdzięczny, panie Copper.
- Brakuje mięsa. - I smaku.
Będziemy żeglować przez noc,
ale wylądujemy w samym sercu Londynu.
Ilu pasażerów miał pan w ciągu ostatnich tygodni?
Od miesięcy nie miałem pasażera.
A dziś, jak pan widzi, mam dwóch.
Panie Shardlake, to pan Crowe.
- Miło mi. - Mnie również.
W dodatku miałem też przewieźć konia.
Odmówiłem. Byłby niespokojny.
Owszem.
Srał i sikałby na pokład.
- Odmówił pan. - Owszem.
Miał pan przewieźć tylko konia? Bez jeźdźca? W jakim celu?
Sprzedaży. Kazałem leniwemu mnichowi zrobić to samemu.
Koń należał do człowieka z klasztoru?
„Należał", mówi pan.
- To jedno z wyjaśnień. - Panie Copper!
Proszę wybaczyć.
Miał pan sprawę w Scarnsea?
Nie. Mam sprawę w Londynie.
Prywatną.
Oczywiście.
Nie wiem, czemu to jem. I tak zwrócę.
Żaden ze mnie żeglarz.
Na podstawie książek autorstwa C.J. SANSOMA
Napisy: Martyna Pustelnik