Co to? Na rany Chrystusa. To... łajno.
Chyba zabrali panu buty.
Pańskie obuwie.
Tak, widzę, że to zrobili.
I torbę.
Złodziejaszki.
A mężczyzna, który pana zaatakował, ukradł jeno pański czas.
Ciekawe.
Wracałem z portu, Joan.
Siedziałem na wozie jak wór jabłek.
Patrzyłem na tych ludzi, na całe ich życie.
I tak, widziałem biedę, desperację.
Ale dostrzegłem również cel.
Oczywiście, że tak.
Muszą zdobyć pajdę. Potrzebują czymś ogrzać dom.
Chodzi mi o to, że nasze zmiany mogą ten cel wspomóc.
Skoro pan tak mówi.
Zabierzemy bogactwo tym, którzy je marnują,
i rozdamy potrzebującym.
Za rok o tej porze zobaczymy lepszy Londyn i lepszą Anglię.
Gdyby tylko pan tu rządził.
Tak. Proszę to sobie wyobrazić.
Słyszę powątpiewanie w pani głosie, Joan.
Słyszy pan bajanie. To wszystko.
A desperacja doprowadziła do pańskiego pobicia.
Zarzut cudzołóstwa był wymysłem.
Bajką Cromwella.
Ocal mą duszę.
Proszę.
Moje kłamstwa zabiły Królową Annę.
Matthew Shardlake do Oldknolla, zbrojmistrza Tower.
- Komisarz królewski. - Tak jest.
Czy to czary, panie Oldknoll?
Pańscy strażnicy zmienili się w kozy.
Panie Shardlake!
- Dobrze pana widzieć. - Witam.
Pana też, przyjacielu.
Te stworzenia to pewnie karma dla królewskich lwów.
To prawda.
Bestie lubią świeże mięso.
Podobnie jak lord Cromwell.
Obawiam się, że sam zostanę pożarty, jeśli mi pan nie pomoże.
Postaram się.
Przyszedłem się poradzić.
Pragnę odkryć pochodzenie tego miecza.
Obejrzę go w świetle.
Dobry wyrób.
- Tak. - Gdzie go pan znalazł?
W klasztornej sadzawce.
Widzi pan odcisk w kształcie zamku?
Twórca był szkolony w Toledo w Hiszpanii.
Właściciel jest Hiszpanem? Może Maurem?
Niekoniecznie.
Wielu obcokrajowców, w tym Anglicy,
uczy się płatnerstwa w Toledo.
Nie miałem pojęcia.
Chociaż teraz już nie.
Od czasu religijnych przemian.
Nie jesteśmy już mile widziani. Dranie.
Zamek to forteca przy Alcázar.
Twórca użył go jako swojego symbolu, a to jego inicjały.
„JS”.
To na pewno Anglik.
Znasz go?
Niestety tak. Nie żyje od ponad roku. John Smeaton.
Smeaton? Jesteś pewien?
Tak.
Ojciec kochanka Anny Boleyn, Marka Smeatona.
Na Boga.
Biedak miał atak dwa dni po egzekucji syna.
To syn zabił ojca. Tak uważam.
Jednak to dobry miecz.
Ma swoją cenę.
- Jest coś wart? - Tak.
Więc pewnie był przekazany dalej. Odziedziczony.
Tak sądzę.
To ważna informacja, czyż nie?
Panie Shardlake.
Lord Cromwell prosi, by pan poczekał.
Naprawdę? Wyjaśnił mu pan, że płynąłem przez noc?
Jest z księciem Norfolk.
- Norfolk? - Tak.
Ale jak? Dlaczego?
Norfolk jest przeciwny reformom i wszystkiemu, co popieramy.
Nie lubię próżnego gadania,
ale z zamknięciem klasztorów przyjdzie bogactwo.
To nie moje słowa.
A ja nic nie słyszałem.
O ile się nie pozabijają...
Zaczekam więc.
Jeśli wierzymy w chciwość, a nie w Boga,
czy może nas dziwić, że dzieje się zło?
Panie Shardlake.
Wasza Miłość.
Garbaty prawnik.
Zapamiętał moje nazwisko. Jak miło.
Powinien pan wejść.
Pomyślałem, że lepiej pana powiadomić.
Autorem tej opowieści jest kartuzjański mnich.
Kuzyn królowej Jane. Może to sprzymierzeniec księcia Norfolk.
Nie interesują mnie myśli kartuza,
a rodzina królowej Jane pragnie mej przychylności.
Martwi mnie Scarnsea
i to nierozwiązane morderstwo.
Już morderstwa, mój panie.
Odkryłem kolejne dwa zabójstwa,
niepowiązane ze śmiercią pana Singletona,
choć, jak pan rozumie, dość frapujące.
Ciekawa zagadka.
A na dodatek, mnich padł od bełtu w dzień mojego wyjazdu.
Zagadka, powiadasz.
Do diaska.
Za kilka dni mam się spotkać z królem.
Nic nie wie o pierwszym morderstwie, a teraz mówisz, że jest ich więcej?
- Bez związku. - Co więcej,
będzie oczekiwał pisma o poddaniu się, nie listu z bełkotem oskarżeń.
Spodziewa się, że św. Donat już należy do Korony. Tak nie jest!
Tak się stanie, panie. Jestem tego pewien.
To miecz, który zabił Robina Singletona.
Jego twórcą jest John Smeaton, ojciec Marka Smeatona.
Zatem możliwe, że Robin Singleton został zamordowany
w akcie zemsty za udział w skazaniu i egzekucji Marka Smeatona.
Motyw został ustalony. Sprawcę też wkrótce znajdziemy.
Sprawdzę przyjaciół i rodzinę Smeatona.
Smeaton nie miał rodziny. Ani przyjaciół.
Jego ojciec nie żyje.
Ma starszą, niedołężną siostrę. To wszystko.
Więc wiesz o tym, panie?
Tak.
Singleton o tym wiedział i teraz ty również.
Zignorujesz Smeatona.
Oraz jego rodzinę.
Zabójcą Robina Singletona mógł być ten mnich.
Ten, którego zabito bełtem, czyż nie?
List kapitulacyjny. Kiedy go dostanę?
W ciągu kilku dni.
Wracam do Scarnsea wieczornym statkiem.
Wybacz, panie. Jestem ciekaw.
Nie rozumiem pańskiej ambiwalencji wobec tych oskarżeń. Opowieści Jerome’a.
Uważam, że są istotne. Poważne.
Słyszeliśmy to już wcześniej i pewnie usłyszymy ponownie.
Liczy się prawda, Matthew.
Tak, panie.
Być może Robin Singleton wybrał Marka Smeatona,
ponieważ nie miał rodziny.
Bo był słaby.
Wybrał, mój panie?
Na tyle słaby, by fałszywie przyznać się do związku z Anną Boleyn,
i na tyle przystojny, by inni w to uwierzyli.
Wyglądasz na zaskoczonego.
Nie.
Mów.
Panie, jeśli to prawda, że Smeaton został wybrany,
to znaczy, że był niewinny.
A z nim Anna Boleyn.
Tak by było.
Ale ja tego nie sugeruję.
Byli winni. Oboje.
Tak. Wierzę, że zarzuty są prawdziwe. Mówiłem to wiele razy.
Dokładnie. Reformatorzy muszą reformować.
Musimy.
Prawda musi być taka, jak chcemy.
Tak. Oczywiście. Rozumiem.
A teraz dokończ swoje zadanie.
Panie.
Norfolk jest pewien, że ci się uda.
Doprawdy?
Jest zachłanny. Możemy go potrzebować.
Chcesz coś powiedzieć? Coś dodać, Matthew?
Zbieram jeno myśli, panie.
A więc odejdź i nie zawiedź mnie.
Albo zobaczymy, czy da się wyprostować ten garb.
Panie.
Żegnaj, Matthew.
Jak głowa?
Podobno doznała urazu.
Pan Crowe, mój współpasażer.
To pański człowiek?
Czyli pragnął mnie pan opóźnić, a nie zabić.
Wciąż zdajesz się mądry. Nic się nie stało.
Na to wygląda.
Jak wiesz, rozmawiałem z Cromwellem o bogactwie klasztoru.
Uzgodniliśmy, że mam do niego prawo.
Sądzę, że niedługo to odkryjesz.
Co takiego, mój panie?
Interesują mnie twoje przeczucia co do sprzedaży ziemi.
Proszę drążyć ten temat. Zasługujesz na sukces i uznanie.
Mój panie, czy mogę zadać niebezpieczne pytanie?
O Annę Boleyn.
Wierzy pan, że była niewinna?
Ona nie żyje. To przeszłość.
Ale jej dziedzictwo...
To pana siostrzenica.
Mam ich wiele.
Król wierzy w jej winę.
Zajmę się sprzedażą ziem, panie.
To będzie mój priorytet.
Mogę już iść, panie?
Nie opisałbym Anny Boleyn jako niewinnej.
Jutro będę na rynku.
Opowiedzcie wszystkim o Tabicie, indyjskim anglojęzycznym ptaku,
sprowadzonym z Peru.
Cromwell mówi. Ja powtarzam.
Weźcie przyjaciół i pieniądze.
Albo nie powtórzę.
Widzieć pana to zawsze przyjemność, ale dwa razy jednego dnia?
Przepraszam.
Niech pan szuka daty 16 maja 1536 r.
Nie zapomina się, kiedy królowa Anglii przebywa w Tower.
Szesnastego, masz rację.
O niebiosa, oto i on. Jerome z Londynu.
I Mark Smeaton.
Odwiedzał go wpierw pan Singleton,
później krewny, a następnie ksiądz.
Bez nazwisk.
Na Boga, to ten głupiec Fletcher.
Nigdy nie pyta o imię.
Jakby „krewny” był jedynym słowem, jakie zna.
Muszę poznać jego nazwisko i dowiedzieć się,
czy ten ksiądz był może mnichem.
Krewną była kobieta. Byłem tutaj.
Naprawdę?
Tak.
Smeaton miał starszą, niedołężną siostrę.
Przyjrzałeś się jej?
Widziałem ją jeno przez chwilę, gdy wychodziła zza rogu.
Miała spódnicę i chustę na głowie.
Przyszła odwiedzić Smeatona. Na pewno.
A ksiądz?
Jegom nie widział.
Nie byli razem.
Panie Oldknoll, proszę się pilnie skontaktować z Fletcherem.
Jeśli nie zna imion gości, powinien ich przynajmniej opisać.
Chcę to mieć na piśmie.
Przyjacielu, weź te monety i zorganizuj szybkiego jeźdźca.
Ma mnie znaleźć w klasztorze św. Donata w Scarnsea.
- Wyjeżdża pan dziś? - W nocy.
Zajmę się tym.
Proszę też dopilnować, by nigdzie nie było wzmianki
o mej dzisiejszej wizycie.
Jakiej wizycie, panie?
Proszę się odsunąć.
Pojmać go.
O co chodzi?
Zabierzcie łapy.
Puśćcie mnie!
Mówcie, do diabła!
Jestem komisarzem króla.
Nie, jestem człowiekiem Cromwella!
To pomyłka!
Jestem człowiekiem Cromwella!
Nie! Proszę!
Nie!
Proszę!
Przybyłem tu, by znaleźć zabójcę,
a znalazłem ciebie.
Lord Cromwell nie będzie zadowolony.
Nie, jest żonaty. Zrozumie.
Jesteś mu wierny?
Tak.
Zawsze.
Co?
Czy to dla ciebie rozrywka, Jacku Baraku?
Bawisz się mną, póki stąd nie wyjedziesz?
To nie zabawa.
Dla mnie też nie.
Nie wiedziałam, że mogę się tak czuć.
Ja też nie.
Czas, bym opuścił to łożę.
Dlaczego?
Mój brzuch tego żąda. Pragnę nie tylko ciebie, ale i jedzenia.
Jedno wejście. Jedno wyjście.
Żadnych śladów stóp.
Boże.
Panie Shardlake, cóż za miła niespodzianka.
Toast za bezpieczny powrót?
Zapiski ze sprzedaży ziem. Chcę je odebrać.
Oczywiście. Przyjechały dziś rano.
Jestem zmęczony i zły. Nie marnuj mojego czasu.
Ależ panie, nigdy bym...
Książę Norfolk. Jego człowiek, Crowe, widział te paragony?
- Tak. - Bez kłamstw.
Były tu, zanim wyjechałem do Londynu.
Proszę. Grozili mi śmiercią.
Panie.
Proszę być wdzięczny, że rozumiem.
Trudno jest służyć im obu jednocześnie.
Nawet bardzo.
Proszę o rachunki.
Tak jest.
Dziękuję, panie Shardlake.
Przysięgam, żem po stronie lorda Cromwella.
Dokonano znaczących odkryć.
Znaleziono przekłamania.
Sam je pan badał?
Rozmawiał pan z kimś o nich?
Nie. Ani słowa.
Niech tak zostanie.
Nadjeżdża pan Shardlake.
Panie Shardlake.
Cieszę się, że wrócił pan cały i zdrowy.
Ucieszy pana wieść, że nikt nie zginął.
Nikt nawet nie zakasłał.
Zaprowadzi pan oba konie do stajni.
Tak jest. Nakarmię je.
Przyszedł list z Londynu?
Nie. Powinienem się go spodziewać?
Proszę dać znać, jak tylko dotrze, bez względu na godzinę.
Zrozumiano?
- Tak jest. - Ale wpierw,
powie mi pan, co się stało z doktorem Goodhapem.
Zrozumiano?
Jesteś bardzo ładna, Alice.
Jak to robisz?
Nawet gdy mówisz o zakażonych odleżynach,
jestem...
w tobie zatracony.
Dziękuję.
Pan też jest niemal przystojny.
Niemal?
Wróciłeś.
Tak.
Chyba nie było mnie dłużej, niż myślałem.
Porozmawiam z nim.
Tak.
Udana podróż?
Interesująca.
Ale nie aż tak jak twoja.
Jakie masz zamiary?
Chcesz ją zbrukać i zostawić ze swoim bękartem?
Chcę się z nią ożenić.
Jestem zaskoczony.
To dobra kobieta.
Nie sądzisz?
Ależ tak.
A odpowiadając na twoje pytanie,
podróż była udana.
Wiem, kto zabił Orphan Stonegarden,
a więc i Simona Whelplaya.
Czekam na list.
Da mi nazwisko osoby, która zabiła Robina Singletona.
Nie próżnowałeś.
Nie.
Podzielisz się odkryciami?
Natrafiłem też na ogiera doktora Goodhapa.
Więc musiał wejść na statek.
Jest tylko jeden statek, a jego na nim nie było.
Czy jego miejsce pobytu jest ważne?
To temat na inny czas.
Dla nas ważne jest jeno poddanie się świętego Donata.
Podczas kolacji stawię czoło opatowi i braciom.
Weź ze sobą miecz i bądź gotów.
A teraz mnie zostaw. Muszę odpocząć. Przygotować się.
Zobaczymy się na kolacji.
On chce ją poślubić, Matthew.
Pan Singleton.
Jestem tu przez pana. Choć najmniej mi na panu zależy.
Myślisz, że miałem wybór?
Jestem ptakiem z Peru, powtarzającym słowa
aż do swojej śmierci.
Mam odpowiedzi dla wszystkich.
Idzie. Ma pełne ręce.
Oby nie miał nic do powiedzenia.
Dlaczego niesie twoje księgi, bracie Edwigu? Czyżby były ważne?
W końcu je zwraca.
Wszystko z nimi w porządku.
Pamiętam swój pierwszy posiłek tutaj.
Dobre, pożywne jedzenie.
Obfite.
A jednak chorowity chłopiec stał głodny przy ogniu.
On już nie żyje.
Otruto go.
Zamordował go jeden z braci.
Ktoś w tej sali.
Nie można mieć pewności, więc po co te słowa?
Simon Whelplay został zabity, bo sam był świadkiem morderstwa.
„Nie był pierwszy”, mówił.
Czyli Robin Singleton nie był pierwszą ofiarą.
„Ostrzegałem ją”. „Była w niebezpieczeństwie”.
Ale ona też zginęła.
Za jej duszę modlił się tylko biedny chłopiec.
Umieszczając krzyż na wodzie, Simon Whelplay skierował mnie nad staw.
Tam ją znaleźliśmy.
Tę pierwszą.
Znaleźliśmy biedną, bezbronną dziewczynę. Orphan Stonegarden.
Zamordowano ją, bo nie uległa zalotom mnicha.
Jego żądzom.
Więc złamał jej kark.
Wyrzucił ją. Stała się rybim pokarmem.
To przez tego brata św. Donat zostanie zniszczony.
Opacie Fabianie, masz przed sobą pisemny akt poddania się.
Będzie wymagał twojej pieczęci. Masz ją przy sobie?
Panie Shardlake, nawet jeśli to prawda,
w co wątpię,
cały klasztor benedyktyński nie może być odpowiedzialny za grzechy jednej osoby.
Nie dopuściliśmy się żadnej zniewagi wobec króla, kościoła ani praw.
Współpracujemy z panem.
To nie koniec.
Nikt nie chciałby spędzić wieczności w ogniu piekielnym.
W tym również ten morderczy brat.
Tylko Bóg może go teraz uratować.
Potrzebuje obfitości modlitw.
Mszy. Całej kongregacji.
Tysiąca głosów modlących się za niego bez końca. Ratujących mu duszę.
A do tego potrzebne mu złoto.
Współpracuje pan ze mną. Poza jedną dziedziną.
Sprzedaży ziem należących do klasztoru
i opłacenia należnych podatków.
Znów się nie zgadzam.
Osobiście dopilnowałem, by wszystkie podatki zostały zapłacone.
Tak się nie stało.
Przedstawiam dowody sprzedaży.
Raz, dwa, trzy, cztery.
Cztery razy ziemia została sprzedana
za większą sumę niż ta deklarowana w księgach klasztoru.
Setki funtów wyniesionych z rąk Korony.
To nieprawda.
Setki funtów skradzionych królowi.
Nigdy.
Edwig, powiedz mu. To niemożliwe.
I dlatego św. Donat zamknie się okryty hańbą.
Nie z powodu rzezi niewinnych ludzi, w tym brata Gabriela.
Z powodu kradzieży królewskich podatków.
Brawo, panie Shardlake.
- To pewne. - Bracie Edwigu.
I nieodwracalne.
Edwigu.
Powiedz coś! Jak do tego doszło?
Bracie?
Źle wyglądasz.
Czy mogę zobaczyć wspomniane dowody?
Możesz udawać dalej, jeśli chcesz,
ale wiesz, że to prawda.
Tak.
Wyraźnie widzę błąd.
Polega na tym, że porzuciliśmy nasz kościół
i naszego Boga.
A poszliśmy za kłamcą i cudzołożnikiem,
królem Henrykiem!
Zatrzymać go! Natychmiast!
Opacie Fabianie, musi pan schwytać tego człowieka.
Nikt nie wyjdzie
ani nie wejdzie do tego piekła na ziemi.
Otworzyć bramy!
Szybko! Tędy!
Rozproszyć się! Rozdzielić!
Panie Bugge, czy bramy są zamknięte?
Zawsze są zamknięte. O co chodzi?
Rozproszyć się!
Panie Shardlake.
Posłaniec dotarł. Odpoczywa.
Czy to na te wieści pan czekał?
Tak, panie Bugge.
To już koniec, panie?
Świętego Donata?
Zgadza się.
Uciekł.
Nie może być daleko.
Niech mnisi go znajdą. To ich zasiłki będą stracone.
Sprowadź Alice do mnie.
Do twojego pokoju? Czemu?
Możesz nawet do swojego.
Miecz należy do niej.
Mam dowód.
Znajdźcie brata Edwiga. Żywego czy martwego, nie dbam o to.
To się dzieje w całej Anglii? Zamknięcia klasztorów? Utrata drogi życia?
Tak.
Naszym celem jest być blisko Boga. Nic więcej.
Tego nam odmawiacie.
Bóg jest w nas, bracie Mortimusie.
Nic więcej nie mogę powiedzieć.
Jest statek, który co miesiąc płynie do Francji.
Myślałam, by wejść na pokład. Dziś wyrusza.
Moglibyśmy stąd odejść. Ty i ja. Mamy czas.
Nie przyznawaj się do niczego.
Zaprzeczaj wszystkiemu.
Wciąż jest nadzieja. Matthew cię wysłucha.
Nie zmieniłabym niczego.
Alice Fewterer.
Panieńskie nazwisko matki to Smeaton.
Mark Smeaton był pani kuzynem i kochankiem,
odwiedziła go pani w Tower.
A później pomściła, zabijając Robina Singletona.
Co pani na to?
Co ja na to, panie Shardlake?
To nie była zemsta, a sprawiedliwość,
która jest pańską walutą.
Mark Smeaton był dobrym człowiekiem i nie zasłużył na swój los.
Był miły i życzliwy.
Mieliśmy się pobrać.
A jednak uznali,
że mój ukochany był pionkiem w grze.
Oszukali go, zmuszając do przyznania się.
Dla ludzi takich jak Cromwell nie mamy wartości. Taka jest prawda.
Czyli pańska waluta.
Alice, nie możesz tak mówić.
Czemu nie mogę?
Powieszą mnie?
Dodadzą gadulstwo do zarzutów?
Wiemy, że ona mówi prawdę.
Niech stanie przed sądem.
Może to niesprawiedliwe, Alice,
ale muszę zabrać cię do Londynu, byś za to odpowiedziała.
Zostanie stracona.
To nie może się tak skończyć.
Dokonało się.
Nie powstrzymasz tego.
Nie czuję strachu.
Zostanie tutaj.
W moim pokoju.
Drzwi będą zamknięte, a ja stanę na straży od zewnątrz.
Ale nie będzie okowów.
Żadnej liny.
Dobrze.
Będzie twym więźniem.
Dlaczego nie wyjechałaś wcześniej?
Nie było powodu.
Kto mógł odkryć tę prawdę?
Nie chcę mieszkać we Francji.
Nic ci nie mogę dać.
Twoja miłość. To by wystarczyło.
Upewnię się, że zamknąłem drzwi.
Nikt nie wejdzie aż do rana.
Nie przejdzie przez te drzwi, przysięgam.
Myślisz, że jesteś sprytny.
A tak naprawdę zgnijesz w piekle.
Jesteś sługą diabła.
A jednak to ty jesteś mordercą i złodziejem.
Ku mojej hańbie, tak.
Orphan nigdy nie powinna była mi odmówić.
Była pokusą, której nie mogłem się oprzeć.
Przykro mi z powodu jej śmierci.
Ale ona jest teraz w niebie z Simonem. I Gabrielem.
Wkrótce do nich dołączę.
Moje złoto kupi odkupienie!
Bierz go, Jack!
Rychło w czas.
I nie trzeba wieszać.
Spałeś? Miałeś pilnować drzwi.
- Nie spałem. - To jak wyjaśnisz jego wejście?
Nie widziałeś, jak wchodził?
Czuwałem!
- Nie dostrzegłeś, gdy wchodził? - Przysięgam.
Ale są tylko jedne drzwi.
Wiedziałeś.
Oczywiście, że tak.
Odkryłeś to, gdy byłem w Londynie.
Pewnie prowadzi do kuchni.
Dowiemy się.
Tak uciekła po zabiciu Singletona.
Matthew, proszę.
Nie ma jej.
Odeszła.
Ale dokąd?
Czemu z nią nie poszedłeś?
Miałeś się ożenić.
Jako komisarz króla, tak.
Opiekowałbym się nią.
Ale w szmatach?
Odeszła.
Rozpoczyna się rozbiórka.
Może gdy zburzą te ściany,
znajdą świętą relikwię.
To nie było proste zadanie, ale udało się.
A sprawiedliwość?
Śmierć Edwiga jest sprawiedliwa.
Klasztor został zamknięty, a bogactwa należą do króla Henryka.
Oto sedno tej sprawy.
Zobaczymy, co dalej.
Ale pozostaniemy w łasce.
A co z Alice?
Zgodzę się z każdą prawdą, którą powiesz.
Odkryto mordercę Robina Singletona.
Jednak podczas próby ucieczki
Alice Fewterer straciła życie na mokradłach.
Pochłonięta przez błoto i muł.
Dziękuję.
Pozostaje kwestia doktora Goodhapa,
zamordowanego w stajni.
Przez kogo?
Pana Bugge’a.
Mnisi spanikowali i ciało doktora też przepadło.
Zaskoczyło cię to, czyż nie?
Czemuś to zrobił?
Chociaż wiem.
Żeby nie zgłosił naszej porażki
i byś mógł skłamać, a raczej powiedzieć prawdę, o śmierci drugiego komisarza.
Dziękuję, że nie padło na mnie.
Nie mówmy więcej o Scarnsea.
Opuśćmy to miejsce.
Otworzyć bramę!
Cromwell nie zasługuje na twój widok.
Nie będzie trzymał tej dłoni.
Nigdy.
Na podstawie książek autorstwa C.J. SANSOMA
Napisy: Martyna Pustelnik