Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
İletişim her şeydir.
Birbirimizi doğrular,
endişeleri, korkuları,
üzüntü ve neşeyi paylaşırız.
Aşk dolu bir ilişkide heyecanı kaybetmenin yaygın bir sebebi
birbirinizin kıymetini bilmemek,
birbirinizi fark etmeyi bırakmaktır.
En fazla beş dakika.
Çocuğu alıp gideceğim.
- Çabuk olun madem. - Tamam.
Dinlemezsiniz.
Ama geçmişe bakarsanız,
tanıştığınız güne dönerseniz
o kadar insan içinden birbirinizi seçme sebebiniz neydi?
Kayıtlar bugün kapanıyor.
İşte bu seçim
oldukça önemli.
Harika!
Tek hayatımız var, hızlı geçiyor. Bazen biraz fazla hızlı.
Güzel!
Ama hayatı dolu dolu yaşarsanız…
Anna, bunu annene mutlaka imzalat.
…ve boş vermeye…
Tamam.
…karar verirseniz…
- Bırak! - Asla!
…hayat gerçekten de muhteşem olabilir.
Tabii ki herkesin hayatında
beklenmedik şeyler olur.
Selam canım.
Ama belki de bundan korkmanıza gerek yoktur.
Selam.
- Sinirli misin? - Hayır.
Öylesine duvarı tekmelemek mi istedin?
Bazen olur öyle.
Eve gidelim mi?
Tamam.
Sana yardım edeyim. Bir, iki…
Yemek hazır!
KATILIMCI 18 YAŞIN ALTINDA İSE
- Yemek hazır. - Az önce duydum zaten!
Tamam.
Aman ya.
O küçük, sıradan anları paylaşmak hayatın ta kendisidir.
Endişeler, korkular, üzüntüler
ama her şeyden önce neşe.
Yemek hazır, demiştin.
Hazır.
Babanı bekliyoruz. Ne zaman gelmeye karar verirse artık.
O anları paylaşabileceğiniz kimse yoksa
hiç yoklarmış gibi hissedersiniz.
Üstüne bir şeyler kurabileceğiniz, çok sağlam bir temeliniz var.
Size ne olacağını söylemek bana düşmez
ama birlikte olduğunuz sürece
her şey yolunda gider.
BOŞ VER
Anne, acıktım!
Birazdan yeriz canım.
Bu ne şimdi? Kendin imzalamışsın.
- Başkasının yerine imza atılmaz. - Başkasının çantası karıştırılmaz.
- Karıştırmadım, yerden kaldırdım. - Sonra asıp içini karıştırdın.
Ama lütfen…
Her neyse, olmaz. Başkasının adına imza atılmaz.
Velinin imzası gerekiyorsa ben atarım, sen değil.
- Merhaba. - Bu bir suç.
- Suç mu? Hadi oradan ya. - Masayı hazırlar mısın?
Buna ne kadar çalıştım, haberin var mı?
- Aynen, var. - Her gün oradayım.
- Selam. - Kapa çeneni.
Yarışamayacaksam ne anlamı var?
- Öyle bir şey demedim. - O zaman sorun ne?
Bana söylemeden gitmeyi planlamış olman.
- Tamam da hayat benim hayatım. - Tabii…
O makarnadan istiyorum.
- Aynı şey ama. Tadı aynı. - Alo?
Alo! Benimle konuşman bitti mi?
Diğer makarna karnını ağrıtıyor.
Kulüpte sadece ben seçildim. Bu hakkım boşa mı gitsin yani?
- Lulu iyi olduğumu söylüyor. - O senin annen değil.
Değil ama keşke olsaydı.
Lulu annen olsaydı kızının nerede olduğunu bilmek isterdi.
Neden illa senin istediğin olacak? Neden hep bize patronluk taslıyorsun?
Taslamıyorum. Bu ne şimdi?
Ayakkabınızı, paltonuzu ve çantanızı yerlerine koyar mısınız?
Ne dersen de. Gideceğim.
Aman ya.
Gelmenizi istediğimi mi sanıyorsunuz?
Sürekli kavga ediyorsunuz.
Ya da hiç konuşmuyorsunuz. Çok da eğlenceli bir çift değilsiniz.
- Bu kadar yeter. - Sana da artık yeter.
Karnım aç.
Babanla yemekten sonra konuşuruz. Biraz salatalık ye.
Neden şimdi konuşmuyorsunuz? İkiniz de buradasınız. Hadi.
Sorun ne? Anlamıyorum. Söyle.
- Şimdi sırası değil. - Neyin sırası değil?
Direk dansı yapmamı mı sorun ediyorsun?
Öyleyse asıl sorun bu sporda değil, sende. Lanet olası pedo seni!
- "Pedo" ne demek? - Anne!
Anna, babanla konuşacağım dedim ama önce ben…
Var ya, siktir git!
Bu makarna berbat.
Siktir git!
- Şöyle ki… - Boşanmak istiyorum.
Boşanmak istiyorum.
Bu çalışmıyor.
Anne!
- Hayır, ben… - Evet.
Devam edemem.
Çalışmıyor.
Boşanmayacağız.
Şimdi olmaz.
Ne çalışmıyor?
- Göster. - O işte. Bu.
Tamam. Buraya basınca oluyor mu?
Bak, çalışıyor işte.
MANNE - ANNA - ANNE - BABA
Anne?
"Süper-Manne daha birkaç aylık olsa da
diğer süper bebeklerden daha fazlasını görmüştü.
Süper aile nihayet tamamlanmıştı.
Artık hiçbir şey onları durduramazdı."
Evet ama çoktan karar verdim. Gidiyoruz.
Beni cezalandırmak istemen çok doğal.
Ailenle birlikte kızına destek olmak ceza mı yani?
Hayır ama az önce gitmek istemediğini söyledin.
Şimdi istiyorum. "Ölüm bizi ayırana kadar" demiştin.
Ama boşanmak istiyorsun. Fikirler değişir.
Yani boşanmak istediğim için mi gitmek istiyorsun?
Hayır. Boşanmadan önce babası olarak yanında ol.
Ama ben zaten yanınızdayım…
Harika. O zaman iki hafta sonra gidiyoruz.
Sence iyi miyiz?
İyi bir ilişkimiz var mı?
Bence biraz sakinleşmemiz lazım.
Sonra bunu yapmanın doğru olduğunu fark edeceksin.
Gerekli de.
Hayır.
Ama sonra, şimdi…
Oturup şunu bir tartışalım…
Hayır, tartışacak bir şey yok.
Yarışma sana anlamsız gelebilir ama onun için önemli.
O yüzden de gidiyoruz, işte o kadar.
Hayır, o zaman…
O zaman bensiz gitmeni öneririm.
Ben senin gelmene karar verdim.
Boşanmayı döndüğümüzde konuşuruz
ama şu anda hiçbir şey olmamış gibi davranmanı istiyorum.
Her şey normalmiş gibi.
Lütfen. Lütfen yapma…
Var ya,
hep birlikte yine böyle bir aile olduğumuzda
beni bırakabilirsin.
O zamana kadar birlikteyiz. Sen istesen de istemesen de.
Etrafındaki her şeyi ve herkesi işte böyle kontrol ediyor.
Bu huyu artık çığırından çıktı.
Ne demeye çalışıyor? Planı ne?
Önce iyileşelim, sonra ayrılalım mı istiyor?
Güldüğüm için kusura bakma ama mutlu aile babası rolü yapacağım,
onu seven, ona ilgi duyan bir baba,
sonra belki bir gün gitmeme izin mi verecek?
Yani üzgünüm ama… Bunu yapamam. Olmaz.
- Gustav, buraya gel. - Evet.
- Gel, otur. - Evet.
Gel.
- Şuna bak ya. - Şöyle.
Kahretsin.
Şöyle.
- Bunu çocuklar için yapıyor. - Hayır, o…
Çocuklarımız diğerlerinden kötü değil.
Değil mi?
- Onları tanımıyorsun. - Hayır, tanımıyorum.
Ya sen?
- Ne? - Yok, öyle değil. Sadece…
Belki bir şey vardır.
Belki son günlerde yanlarında olmadın,
belki de şu anda sana ihtiyaçları vardır.
Ama mesele bu değil.
Görünüşe göre öyle.
Yardım etmeye çalışıyorum.
- Biliyorum. - Evet.
Çok bilgili ve naziksin, teşekkür ederim.
En kötüsü de ben…
Çok acınası bir hâlim var gibi.
Bu doğru, katılıyorum.
Çok acınası bir hâlin var ama çok da tatlısın.
- Çok tatlı. - Hayır.
Tatlı ekşi.
Kahretsin!
Böyle olmaz, bunlar hiç iyi değil.
Çok gereksiz.
Çok gereksiz, travmatik bir sürece dönüşüyor.
Ama bak…
Aşırı tepki veriyorsun.
Tamam mı?
Çünkü sadece birkaç hafta sürecek, tamam mı?
Senden güzel bir son istiyor. Onlara bunu mutlaka vermelisin.
Tamam.
Sonra hayatımızın geri kalanını birlikte geçireceğiz. Tamam mı?
- Yardım lazım mı? - Gerek yok.
- El bagajına tornavida koyulmaz. - Biliyorum.
- Bunlar nereye? - Şuraya.
Tamam, işte…
- Kısa şortlarım nerede? - Gidip getireyim.
Hop! Bu, evde kalıyor.
Kısa şortlar…
- SENİ ÖZLEYECEĞİM. - BEN DE. İYİ YOLCULUKLAR
Olmaz…
- Cebinden çıkar. - Biliyorum.
- Manne! Şunu kutuya… - Biliyorum! Kes şunu!
Tatlım, buraya gel.
Hadi tatlım, gidelim. Artık…
- Hayır! - Bir sürü insan bekliyor.
Uçağa geç kalacağız, hadi bakalım…
Skåne'ye gitmek istemiyorum!
Ama ben istiyorum tatlım.
Ne oluyor?
Ceplerinizde bir şey var mı?
Bir tane de bana lazım.
Benimle gelin.
Anna'nın çantasını alır mısın lütfen?
Evet, o. Teşekkürler.
Ona dikkat et.
- Ederim. - Çantanıza bakabilir miyim?
- Gel canım. - Hayır.
Evet, gel hadi.
Tamam.
İşte.
Bu sizin mi?
Beş yaşındaki oğlumun, evet.
İçine yasak bir şey mi koymuş?
- Evet. - Silahım!
Su tabancası. Hadi ama, su fışkırtıyor. Oyuncak.
Peki bu nasıl bir oyuncak?
Buna cevap veremem.
- Babamın bıçağı. Çok pahalı. - Çocuklar işte.
Bu burada kalacak.
Anne! Direk dansı yaptığımı açıklar mısın?
Hayır, olmaz… Yavaş. Lütfen tatlım, oturur musun?
Merhaba. Bir tane bundan istiyorum, bir kadeh de kırmızı şarap.
Bir şey ister misin?
Hayır.
Hayır, lütfen.
Gel. Onları rahat bırakalım.
Tatlım… Hadi otur.
Yiyecek bir şeyler.
İstemiyorum dedim.
Evet ama iyi gelebilir.
Manne, Manne…
Bana bak. Anneni dinle. Otur.
O düğmeye basma. Kabin memuru buraya gelecek.
Yok, bir şey almıyoruz.
Çat, çat.
Çat, çat. Seni vuruyorum!
Bekâr anne olmak zor.
- Çat, çat… - Ateş etmeyi kes. Otur.
Çat!
Çat, çat!
Ne oluyor? Kes şunu! Kes!
Hadi ama. Dur.
Hoş geldiniz. Umarım yerleşmişsinizdir…
Dur.
Hayır!
Sağ ol tatlım. İşte.
Bir de… Bu da bizim.
Merhaba!
- Selam! - Selam!
Bak, büyükanne.
Benim güzel ailem!
- Aradığında çok mutlu oldum Stella. - Selam Astrid. İyi misin?
- Evet. - Evet…
Küçük bebeğim benim!
Gelmene çok sevindim.
Bu maskenin ardında kim var?
Çıkarılması hoşuna gitmiyor.
Yok. Anlayabiliyorum çünkü çok havalı.
- Büyükanneye gidelim! - Evet, hadi.
- Sarılalım. - Evet.
Etli yahni yaptım.
- Ben et yemem. - Nasıl yani? Küçük parçalar koydum.
O senin annen. Buraya gelip de onda kalmamak olmaz.
Ona hiç söylemeyebilirdik.
Olabilirdi. Ama bu sefer öyle olmadı.
Hadi! Arild sizi görmek için can atıyor.
Hadi.
Yaşıyor mu?
Yaşıyor, evet. Hadi gel.
Evet.
Misafir kulübesindeki yataklar hazır.
Hava biraz soğuk, yatmadan bir saat önce ateş yak.
Oranın ısınması biraz zaman alıyor.
Tamam, ben hallederim.
- Görmeden inanmam. - Güzel. Yakında görürsün.
Tamam.
- Ya da ben yaparım. - Ben hallederim, dedim.
Anna'nın yarışmasından neden bahsetmedin?
Striptizini görmeyi çok isterdim.
Striptiz değil ki.
Yargılamıyorum.
"Striptiz" demek yanlış. Sanırım onu demek istiyor.
Peki. Al.
Manne glüten yemiyor. Çok teşekkürler.
Şuraya bak, herkes pek de hassas.
Manne'ye çölyak teşhisi konuldu, o yüzden de…
Çok fazla ekmek yememesi gerek.
Aslında hiç yememesi gerek çünkü sindiremiyor.
Doğru.
Ne derseniz deyin, bence çok saçma.
Anne, sen sadece…
Kendi evimde istediğimi söyleyemez miyim?
Eski günlerde, sen küçükken çocuklar bir dilim ekmek yese ölmezdi.
Al bakalım canım.
Hayır. Karnı ağrıyor ve ishal oluyor.
Ama başka bir şey yapmadım.
Merak etme. Yemek için yanımda hep bir çanta taşırım, sorun yok.
Öyle yaparız. Hep fazladan getiririz.
Bana sorarsanız bugünlerde çocuklar çok şımarık.
Sana soran olmadı.
Hayır. Biliyor musun, çok yazık Gustav.
Tek bir annen var, onunla ilişkini düzeltmen lazım.
- Ne? - Hiç.
- Ben hallederim. - Ya sen?
- Ne? - İlişkimizi düzeltmeye çalıştın mı?
- Tamam. - Bilmek istiyorum.
Sen ilişkimizi düzeltmek için çaba gösterdin mi?
- Beni istemiyorsun. - Baba, ateş yakmayacak mıydın?
Hadi konuşalım. Ailenin bir parçası olmak istiyorsan
ol hadi, buyur.
Olabileceğin en iyi büyükanne ol. Ama bunu kendin için yapacaksın.
Alo! Baba?
Ama seni arayıp sana yalvarmadığım için huzurumu kaçırmaya hakkın yok.
Bu, hayatımızın bir parçası olmanızı istemediğim anlamına gelmez.
- Sadece yalvarmıyorum işte. - Baba?
Şu anda önemli bir görevim var.
Gidip odun keseceğim ki
kızım soğuktan donup ölmesin.
Kahretsin.
Lanet olsun!
Al tatlım.
Geçecek.
Çok soğuk.
Birazdan ısınır tatlım.
Yarın otele gideceğiz.
Orada olduğunu biliyorum.
Beni duyuyorsan göz kırp.
Tamam. Teşekkürler, güle güle.
Çok teşekkürler.
Zor biri olduğunu biliyorum. Sana sahip olduğu için çok şanslı.
Evet…
Siz iyi misiniz?
Güzel.
Sana ihtiyacı var.
- Sana da ihtiyacı var. - Evet.
O kadar ki bilmiyor bile.
Kendine iyi bak.
Tamam. Hayır tatlım.
Düğmelere basamazsın. Şimdi gidiyoruz.
Anne, bence sihirli güçleri var.
Benim de var. Gitmemiz lazım.
Burada kalamaz mıyız?
Başka zaman artık canım.
Bugün biraz yoğun geçiyor.
- Burada kalmak istiyorum! - Biliyorum tatlım. Ama bak.
Otel Anna'nın yarışacağı yere çok yakın. Böyle daha iyi olacak.
Hadi. Gel.
Gel.
Emniyet kemerini takalım.
Yarışmanın yapılacağı yer otele yakın sanıyordum.
- Burada her yer yakın. Her yer. - Peki.
Bu yıl yaşça büyük yarışmacıların olması çok hoşuma gitti.
Ben yarışmacı değilim.
- Anahtar. - Evet.
Ne kadar uzakta demiştiniz?
Bir taş atsanız gider.
Yani uzağa atarsanız.
Depoyu dolduralım.
- Baba, bunu istiyorum! - Onlarla oynamıyorsun ki.
Pelüş oyuncaklarımla hep oynarım. Adı Gorgor olacak.
- Hayır. Onu yerine koy ve sus. - Hayır.
Lütfen tartışmayı kes.
- Pompa hazır. - Evet, çok teşekkürler.
Bir bakalım… Tamam.
- Baba! - Ne oldu? Burada mı bekleyelim?
Evet, bekleyin.
Dergiler var. Birer tane alın, hemen dönerim.
Dergi istemiyorum. Gorgor'u istiyorum!
Tanrım, tamam. Sen onu al, hemen dönerim.
Burada bekle, ona göz kulak ol.
Onları annem yaptı.
Kartpostalları.
Canı sıkılmış, bir kâğıda karalamaya başlamış.
Babam iş potansiyelini görüp kartları basmış.
Onları güzel bulmuş.
Kim bilir?
Anna, bak, dergide annem var.
Hayır, o değil… Bırak onu.
Yapma.
Bilmiyorum. Bir sıkıntısı var da.
Annen seksiymiş.
Düşündüğümden sertti ama ben geri çekilmedim.
- Tamam. - Senin dediğin gibi.
Sonunda istediğimi aldım.
Vay be.
- Seni özledim. - Ben de seni.
- Sonra konuşuruz. Öptüm. - Öptüm.
SON ARAMALAR
Buradan 10 dakika.
Tamam.
Fena değilmiş.
Ben ödeme yapayım da…
O kim?
Bir iş arkadaşım.
Onu bu gezide istemiyorum.
Yok.
Şöyle.
Manne!
- Manne nerede? - Tatlım?
Bir dakikalığına gittim.
Büyük çocuklar bir dakika yalnız bırakılabilir.
- Kesinlikle. - Evet.
Gidebilir miyiz?
Hayır, buraya gel.
Beni deli ediyorsun.
Belli ki sinirlisin.
Buna hakkın var ama lütfen sadece sinirli ol.
Sana bağırayım mı?
Duygularını normal bir şekilde ifade et.
Şu an yaptığın şey de uzun zamandır yaptığın da normal değil.
Normal değil. Korkutucu.
Senden habersiz bir kadınla görüşüyorum ama şu hâle baksana…
Buz gibisin. Şuraya bak, soğuksun!
Ne hissediyorsun?
- Gerçekten bilmek istiyor musun? - Evet, istiyorum.
- Tamam. - Kesinlikle.
Senden o kadar bıktım ki.
Her şeyi yapmaktan bıktım.
Hiçbir şeye yardım etmiyorsun.
Seyahat planlama, çanta taşıma, çocukları yatırma…
Aciz herifin tekisin.
Bir baba ve koca olmanın sorumluluklarını tamamen bir kenara atmış gibisin.
Yani 50'lerde yaşıyor gibi misin?
- Biraz öyle geliyor. - Evet, anlıyorum.
Pardon ama ben çok sorumlu bir insanım.
Hiç de değilsin!
Çocuklara birkaç dakika bakacaktın, peki ne oldu?
Striptiz şova gitmek için depoyu dolduruyordum.
Beş yaşındaki oğlumuzu bir çukurda porno okurken yakaladım.
Birkaç dakika çocuklarına bakmak yerine metresini arıyorsun.
Var ya, bu beni korkutuyor Gustav.
Bu çocuklara bir başına nasıl bakacaksın?
Dünyanın sonu değil ya. Bir dakika porno görmüş işte. Bir dakika!
Sadece bir dakika değildi.
Sen hep yoksun.
Sorun da bu. Hiç ortalıkta yoksun.
Şu an buradayım. Ben hep buradayım.
- Beni görmüyorsun. Görünmezim. - Yapma.
İki metre boyum var ama beni fark edip konuşmuyorsun bile.
- Çocuklarım bana cevap vermiyor. - Bunun bir sebebi yok mu?
- Sen biliyorsundur. - Evet.
Aklın burada değil. Tamamen başka yerde.
Sen fark etmiyorsun ama onlar ediyor çünkü senin çocukların.
Onları görmediğini fark ediyorlar.
Beni dinlemediğini.
Beni dinlemiyorsun!
Ne? Dinliyorum…
- Sen… - Ne?
Hayır… Kimseyi dinlemiyorsun!
Dinliyorum. Benim uzmanlık alanım bu be!
Gece gündüz insanları dinliyorum. Hiç duramaz mıyım?
- Benden boşanmak istiyorsun. - Evet.
Sorun yok. Ama çocuklarından boşanamazsın.
Onların iyiliği için buradayız, bu yüzden lütfen…
16 yaşındaki kızımızın striptizini izlemek için buradayız.
- Direk dansı. - Evet ama bizi burada istemiyor.
Ama buradayım çünkü seni dinledim.
İşte buradayız. Her şey baştan aşağı felaket.
- Benden daha fazlasını isteyemezsin. - İsteyebilirim.
Burada olmanı istiyorum. Her şeyinle. Sadece bedenen değil, tamamen.
Senden tek istediğim
birkaç gün ailene öncelik vermen. Çok da zor bir şey değil.
O kadar kötüsün ki… Kabasın.
Nasıl hissettiğimi söylememi istedin.
Nasıl hissettiğimi biliyor musun? Tıpkı annen gibi.
Tamam.
İlişkilerine özen göstermelisin.
- Yalnız kalacaksın be. - İlişkilerime özen mi göstereyim?
- Çok tuhaf. - Telefonu kapatır mısın?
- Hayır, yapamam. - Bana ver, kapatayım.
- Çok mu zor? - Telefonumu alamazsın.
Senin sorunun ne?
Annen kızgın.
Bırak!
Telefonu ver.
İstiyor musun? Al.
- Ne oluyor be? - Al bakalım.
Şimdi de babam kızgın.
Hastasın sen.
Hastasın.
Sen nesin, biliyor musun? Çok bencilsin.
Ben hayatında olmasam bile çocukların olmaya devam edecek.
Tüm hatalarını kapatmasam bile.
Skåne'ye gidip striptiz izlemen gerekse bile
onları mutlu edebileceksen etmen lazım!
Gülümseyerek.
Tamam, öyle yapalım.
Dinleyeceğim de.
Çok iyi fikir.
Şimdiden daha mutlu hissediyorum.
Kim rahat bir otelde kalmak ister?
Tamam millet, kemerlerinizi bağlayın.
Pekâlâ.
Gidelim.
Mutluyum!
Vay be…
Mutluyum
Dünyanın en şanslı adamıyım galiba
Şuna bak, o benim. Bu benim hayatım!
İçimizdeki neşeyi hissedebiliyor musun?
Harika. Keyfini çıkarıyorum.
Mutluyum
Çok mutlu
Mutluyum
Evet.
Hayır, sen taşımayacaksın. Ben taşırım.
Bir işin ucundan tutmanın tadını çıkarmak istiyorum.
Çok güzel olacak.
Ne güzel yermiş.
Çok iyi geldi.
Müthiş. Bu da hiç ağır değil.
Bu benim yatağım!
Tamam, her şey burada.
Buradayız, rahat ve sıcacık. Bu senin için önemli, biliyorum.
Direk çantam nerede?
Ne bok yedin sen?
Buraya sırf yarışmam için geldik,
bütün eşyalarım o siktiğimin çantasında!
Onu nasıl unutabilirsin? Kısa şortlarım, tüm eşyalarım be!
Yapacağın işe sıçayım! Bir boka yaramıyorsun!
Nefret ediyorum… Hayır, bırak!
Siktir! Gidiyorum!
- Anneciğim… - Evet. Sen merak etme.
Sadece biraz sinirlendi. Sinirlenmesi normal.
Defol git!
Çık dışarı! Defol git!
Bu hiç iyi olmadı. Özür dilerim.
Benim hatam. Bir de…
Bak, şu an ne hissediyorsan hiç sorun değil…
Bana terapistlik yapmayı kes.
Her şeyi mahvettin! Her zamanki gibi!
Evet.
Hadi arabaya binelim de sana yeni kıyafetler arayalım.
Çantayı nasıl Arlanda'da unutursun? Ona dikkat etmeni söylemiştim!
Evet, söyledin.
Bak…
Mağazalar yakında kapanacak ama acele edersek yetişiriz.
Bir şeyler bulmak için zamanımız var.
Ölürüm de gitmem.
İşe yaramazın tekisin.
Evet.
Biliyorum.
Öyle diyorlar.
"Küçük 'Ben gaddar ve huysuz bir Küçük'üm.
Kimse beni sevmiyor' demiş.
'Ah be Küçük' demiş Büyük.
Huysuz ol ya da olma,
ben seni ne olursa olsun, hep seveceğim."
Üzgün müsün anne?
Hayır tatlım, değilim.
İşte. Acaba bu…
Şaka mı yapıyorsun?
İşte.
Ya bu?
Ne?
Ne istersen alabilirsin. Her şeyi.
Neden diz koruyucusu olan neon mavisi bir don isteyeyim?
Dizlikleri olması çok iyi bir şey. Yani böylece…
Dizlikleri var, esnek… Çok sportif.
Bana yardımcı ol.
Bana yardım et ve yol göster çünkü bilmiyorum.
Yarışmak için ihtiyacım olan her şey o çantanın içindeydi.
Evet, anlıyorum.
Böyle olduğu için çok üzgünüm.
Kızgın ve üzgün olmanı anlıyorum.
Bu yaptığım için çok ama çok üzgünüm.
Gerçekten.
Ama şimdi buradayız, çözüm bulmaya çalışmalıyız.
Ne istiyorsan söyle, direkt alalım.
Aslında eğer…
Eğer bir provama gelmiş olsaydın bilirdin.
Kendinden başkasını düşünseydin
belki çantamı unutmazdın.
Ama yapmıyorsun baba. Umurunda değil.
Gayet de umurumda. Şu an buradayım.
Elimden geldiğince kendimi veriyorum.
Artık çok geç.
Yarışmaya gitmeme gerek yok.
Ne? Hayır, hayır.
Dinle.
Tamam.
Çok da iyi değil, anlıyorum
ama bu mağazada direk dansı kıyafetleri satılmıyor.
Ama şimdi buradayız. Amacımızın aynı olduğunu unutma.
Senin yarışman ve bunu yaptığında mutlu olman.
O yüzden tamamen şeffaf ol, neye ihtiyacın varsa söyle,
ben de halledeyim.
Altın rengi şort.
Ne dedin?
Al işte. Boş ver, ben gidiyorum.
Tamam, başka bir yol deneyelim.
Şöyle düşünelim. Şimdi…
Zaman kazanalım.
Ölümüne nefret etmeyeceğini umarak birkaç şey seçeyim.
Sen de bak. Belki bir şeyler buluruz.
Hepsini eve götürürüz, istediğin gibi denersin.
Büyük bir karar vermeden önce nasıl hissettirdiğine bakarsın, tamam mı?
Tamam.
Her ihtimale karşı bunu alayım. Belli olmaz.
Evet.
Tamam.
Kapıyı açayım.
Evet.
O zaman gidip bunu açayım.
İstediğini yap.
İyi olmadı mı?
- Nasıl gitti? - Bok gibi.
İşimi hiç kolaylaştırmıyor.
Kimsenin işini kolaylaştırmıyor. Hele kendisinin.
Ne dememi istiyorsun? Kızımı tanımadığımı mı?
- Mutlu mu olursun? - Sence istediğim bu mu?
Bilmiyorum.
Bunun onun için çok önemli olduğunu neden bana söylemedin?
Neden ona kendin sormadın?
Ona bir şekilde ulaşmalısın Gustav.
Bunun için uğraşmalısın.
Ebeveynleri olarak bu bizim işimiz.
Mesele pahalı şeyler almak ve onları şımartmak değil.
Önemli durumlarda yanlarında olmak. Hatta önemli olmadığında da.
Nasıl bir şey olduğunu biliyorum.
Ama o yeri sen aldığın için hiç kolay değil.
Kes şunu. Aynen, evet.
Belki de senin suçun değildir. Belki de sistemindir.
Fatura ödeyen, arabanın bakımını yaptıran benim.
Toplantılara giden, İhtiyaçlarını bilen sensin.
Erkek ve kadın, ya da her neyse,
roller bu şekilde dağıtılıyor.
İşte o rolü sen üstlendiğin için bana yer kalmadı.
Tamam ama o rolü istiyorsan bir şey söyleyebilirdin.
- Bir şey yapabilirdin. - Denedim.
Ben bunu işini kolaylaştırmak için yaptım.
Tabii. Ama çocukların çantalarını ben hazırladığımda
bir dakika sonra her şeyi baştan diziyorsun.
Eşyalarımızın yerini bildiğim için. Sen hiçbir şey bulamıyorsun.
Hayır. Hep bir şeylerin yeri değişiyor. Hiçbir şey bıraktığım yerde olmuyor.
Mesele çocukların çantalarını kimin hazırladığı mı?
- Hayır. - Hayır.
Çocuklarımı tanımamam.
Çünkü sorumluluklarını almama hiç izin vermiyorsun.
Benim için mesele bu.
Tam bir kontrol manyağısın.
Kontrol manyağı.
Sen her şeye göz kulak olmazsan her şeyin boka saracağını düşünüyorsan.
- Evet, öyle bir korkum var. - Beni hayatlarına dâhil etmiyorsun.
- Seni hiç dışlamadım. - Ama dâhil de etmedin. Değil mi?
Yanlış yaparım diye korktun.
Her şey illa senin istediğin gibi olacak. Bir hata yaparsam diye geriliyorum.
Belki hedeflerimiz farklıdır.
Hayır, hedeflerimiz farklı değil.
Hedefimiz tamamen aynı.
İzlediğimiz yollar farklı.
Sadece şunu kabul etmeliyiz,
hayat her zaman beklediğin gibi gitmez.
Öyle işte. Aklını yitirmeye gerek yok.
- Ne zaman aklımı yitirdim? - Yani…
- Hayır, ne zaman yitirdiğimi söyle. - Öyle spesifik bir örnek veremem.
Bazen kimse görmese de aklını yitiriyorsun.
Kontrol isteyebilirsin ama bunun da bir sınırı var.
Sorumluluğu boş verebileceğimi bilmek aslında beni rahatlatıyor.
Boş vereceğim.
Sen sorumluluk al.
Ben artık yatacağım.
Diş fırçaları nerede?
Babam neden koltukta yatıyor?
Sen burada uyu diye. Gel tatlım.
Seni seviyorum.
Beni sevdiğini her söylediğinde ben ikiye katlıyorum.
- Tema seçtin mi? - Evet.
Harika. Teşekkürler. Onu ben alayım.
- Buyur. - Teşekkürler.
Otoparkın karşısındaki spor salonunda on dakika sonra prova yapabilirsin.
- Yanında biri olacak mı? - Hayır.
Tamam. Teşekkürler.
- Tamam mı? - Prova yapacağım.
- Gelmemi ister misin? - Hayır.
- Tamam. - İstemedi.
İşin bitince mesaj at. Seni bekleyeceğiz.
Beklemeyeceğiz.
- Eve nasıl gelecek? - Bizi arayabilir.
Burada beklemeyeceğim.
- Merhaba! - Tamam, şimdi…
- Selam! - Selam. Hoşça kal.
Bir dakika. Burada olmanıza çok sevindim.
Yardıma ihtiyacımız var.
Müsaitseniz tabii.
Hayır. Çok fazla çektin.
Biraz sal. Daha gevşek olsun. İşte bu.
- İşte. - Hayır.
Şimdi de fazla saldın. Çok gevşek oldu.
Üç santim yukarı çıkması lazım.
Bolonya'da yarışmak için seçildiğimde her şey değişti.
2012'de, Piazza Manfredi'de.
Şu bariz gerçeği konuşmamız lazım.
Bir erkek olarak öylece oturup
genç kızların direkte dönmesini izlemek gerçekten çok zor.
Yine de yapıyorsun.
Hem evet hem hayır. Genelde gözlerimi kapatıyorum.
- Gözlerini mi kapatıyorsun? - Evet.
Gözlerimi kapatıyorum.
Buradayım ama değilim de.
İnsan sevdikleri için neler yapıyor.
Yardıma ihtiyacın var mı?
Hayır. Herkes bildiğini okusun.
Yardım ettiğimi sanıyor
ama aslında düğümle uğraşıyorum, kendisi çalışıyor.
"Frank, perdeye yardım et."
Hiç düşünmeden "Tabii ki" diyorum.
Ben mutluyum, o mutlu, hayat kolay.
Sorun şu ki insanlar basit şeylerle mutlu olmaz.
Sürekli sınırları dürter.
Bir Mercedes görüp şöyle dersin,
"Her gün bununla işe gitsem hayat harika olurdu.
O araba bende olsaydı hayat çok farklı olurdu."
Sorun şu ki en nihayetinde o araba da sorun çıkaracak.
- En azından Saab'ımı tamir edebiliyorum. - Aynen.
Frank! Orada oturup düğümle oyalanma.
Saab'ım sürekli sorun çıkarıyor
ama onu seviyorum işte.
Gerçekten inanılmaz, hiç işe yaramıyor.
Hadi şunları çıkaralım…
Frank, yardım et.
- Frank! - Evet, geliyorum.
Selam.
İyi misin?
- Sen? - Evet, iyiyim.
Çok tuhaf biriyle muhabbet ettim.
Kadından daha tuhaf değildir.
Dengini buldun yani.
Öyle değil. Yani o kadın çok özel biri.
Göstereyim. Kendisi…
Bunları kendisi yapıyor.
"Direk Trolleri."
İnanılmaz bir şey.
Kötü mü hissediyorsun?
Yok. Bir şeyler yesem iyi olur gibi.
Sana bir şeyler getireyim.
Daha iyi hissedersin.
Bu şans getiren bir trol. Çok güzel, değil mi?
Bu senin olsun. Bugün yardım ettiğin için teşekkürler.
Ya da kızına ver.
Bu sene bayağı zorlu bir rekabet var.
Akşam açılışta görüşür müyüz?
- Elbette! - Harika.
Pardon, benim…
Üzgünüm, bilmiyorum…
MORFİN
ÇOCUKLARIMA NE SÖYLEMELİYİM? İSVEÇ KANSER TOPLULUĞU
Açılış partisi niye eğlenceli olsun ki?
- Hayır mı deseydim? - Evet.
Demedim işte. Artık ailece gideceğiz.
Açılış partisine gitmek şu hayatta en büyük isteğim.
Olur şey değil.
Hardalları yoktu.
Biraz üzücü.
Anne?
Anne, neden dinlemiyorsun?
Manne, gel.
Alo!
İşte böyle. Gel bakalım.
- Annem neden tuhaf? - Kemerini bağlar mısın?
Güzel.
İyi misin?
Şu sağlıksız yemeği ye, daha iyi hissedersin.
Bana güven.
Hadi gel.
Biraz daha iyi misin?
Yardım edeyim mi?
Evet, lütfen.
Oldu.
Teşekkürler.
- Anne, beni taşı! - Yapamam tatlım.
Buraya gel.
Soran olursa benimle gelmediniz.
Tabii.
Burada sadece pizza var gibi. Çantasını getirdin mi?
Çanta…
Getirmedin. Tamam.
Bak tatlım. Sen babanla kal.
Ben yemek çantanı almaya gideyim.
Seninle gelmek istiyorum.
- Ama… - Durun.
Menüde glütensiz bir şey vardır herhâlde.
Sanmıyorum. Arabanın anahtarını ver.
Hallederiz. Onlarla konuşalım ve…
Arabanın anahtarını verir misin lütfen?
Dün konuştuğumuz meseleyi işte tam da şu anda yaşıyoruz.
Acıktığını söylüyor, tüm dünyan başına yıkılıyor.
Lütfen aklını yitirme.
Bir kez olsun boş ver gitsin.
Lütfen boş ver.
Tamam.
- Tamam mı? - Tamam. Boş vereceğim.
Güzel.
- Bunu halleder misin? Bunu da? - Evet.
O zaman…
Bara gidip kendime bir içki söyleyeceğim.
İçecek misin?
Gidiyorum.
- Şoför sen olacaksın. - Boş ver.
Evet.
Yarışacak mısın?
Neden öyle sordun?
Gerçekten mi?
Evet, cidden. Bak, çok ciddiyim.
Tamam.
- Tamam, peki… - Tema seçtin mi?
- Yani, evet. - Liz, biramız bitiyor.
- Tamam. - O zaman içme!
Söylemek istemiyor musun?
Dur, pardon.
Şu kadını görüyor musun? Ne giymiş öyle?
Bence yarışmayı sırf gösteriş yapmak için düzenlemiş.
İlgi odağı olmak bayağı hoşuna gidiyor.
- Tamam, Gabbe nerede? Ben çözerim. - Tamam.
Buraya geliyor.
Babana birkaç kasa daha bira lazım.
- Selam. - Selam.
Merhaba tatlım! Gelmene çok sevindim.
Şerefe!
Kalk. Kirlidir. Yere yatma.
Acıktım.
- Otur da sipariş verelim. - Bırak!
Sipariş verelim. İşte geldi.
Merhaba.
Glütensiz bir şeyiniz var mıydı acaba?
- Pizzamız var. - Evet, bayağı var.
Bu…
Sorun da bu çünkü hamur işi.
Hamursuz bir şey mi istersiniz?
- Hamursuz pizza mı? - Evet.
Peynir gibi mi yani?
Peynir harika olur.
Ya da glüten içermeyen herhangi bir şey. Teşekkürler.
Sanki bu böyle…
Sallanıyor.
- Annen olduğunu bilmiyordum. - Sorun yok.
- İster misin? - Yok, sağ ol.
Çalışmalara ne zaman başladın?
Çok olmadı. Sen?
Bebekliğimden beri.
Bebek değildim ama, anladın işte.
Annem için yapıyorum.
Kulağa biraz klişe gelebilir
ama zor zamanlar yaşadı.
Tüm bunlar onun için çok önemli.
Ben de…
O mutluysa mutluyum.
Bence hiç klişe değil.
Gösterimin teması birbirimize destek olmak
ama açıkçası çok sahte geliyor.
- Neden ki? - Şu sıralar birbirimize destek olmuyoruz.
Annem ve babama göre bugünlerde her şey çok zor.
Ben bunu yapmak isteyince de münasip olmadığını düşünüyorlar.
Değil zaten.
- Neden? - Yanlış anlama ama…
Kızlar striptiz yapınca direkt striptizle bağdaştırılıyor.
Neden?
Çünkü bir direğin etrafında dans ediyorsunuz.
Evet ama…
Midsummer'da siz de yapıyorsunuz.
Ona striptiz demiyorsun ama.
- Yoksa diyor musun? - Sanırım hayır.
- Peynir. - Pekâlâ, teşekkürler.
Ne güzel oldu işte.
Tamam, hadi…
Manne?
Pardon, sanırım oğlunuz sizi istiyor.
Tamam. Teşekkürler.
Benimle dans et.
- Gel. - Ben şimdi hemen…
Olamaz. Ne oldu?
Sadece tatmak istedim.
Tamam.
Tamam. Sorun yok. Bir çözüm bulacağız.
Annene söyle. O ne yapacağını biliyor.
Evet ama ben de biliyorum. Hadi bakalım.
Ne oldu?
Pizza yemiş, götürüyorum.
- Nereye? - Hastaneye.
- Neden? Annem nerede? - Ne?
- Annem nerede? - İçeride. O…
Şu anda boş veriyor. Nereye gittiğimizi söylersin.
Ne oluyor be?
Ne oluyor? Beni utandırma demiştim!
- Tatlım… - Çek. Senden nefret ediyorum.
Teşekkürler, biliyorum. Her gün söylüyorsun. Anladım Anna.
Bu kadar acıtması normal mi? Bir şeyler ters gibi.
- Glüten intoleransı vardı, değil mi? - Evet.
O zaman ters olan şey odur.
Geçecek.
Manne, karnına dokunabilir miyim?
Hayır!
Sadece hafifçe dokunacak.
Acıtmayacak.
Bakalım. Aferin sana.
- Anne! - Merak etme, ben buradayım.
Bir bakalım.
İşte böyle. Çok iyi gidiyorsun.
Harikasın.
Bir şey yok.
Evet. Tamam, işte bitti.
- Bitti. - Anne!
Glüten intoleransı varsa böyle ağrı yapabilir,
bir şeyi kalmaz.
Size eve götürebileceğiniz sıvı desteği vereyim. Bir dakika.
- Bir dakika mı? - Evet.
Duydun mu? Bir dakika, yani 60 saniye.
Geri sayalım mı?
- Tamam. 60, 59. - 60, 59.
- 58, 57, 56. - 58, 57, 56.
55… Güzel.
Daha fazla geriye doğru sayamam!
Ben sayabilirim. 54…
Altıma sıçıyorum.
Açmıyor. Kahretsin!
Telefonunu ayağınla ezdiğin içindir. Delinin tekisin.
- Sürekli sinirli olma artık. - Sen de gıcık olma.
Ne yapıyorum da gıcık oluyorum?
Lütfen neyi yanlış yaptığımı söyle.
Her şeyi yanlış yapıyorsun anne. Her şeyi.
Sürekli tepemizdesin. Bize emirler yağdırıyorsun.
kendi irademizin olduğunu görmüyorsun.
Farkındayım, bana inan.
Buraya gelmenizi istememiştim bile. Ben başımın çaresine bakarım!
Sürekli benimle olmak istiyorsun.
Beni bir saniye bile bırakmıyorsun. Sanki…
Hayatımı kontrol etmeyi bırakmalısın. Beni boğuyorsun anne.
Sürekli beni kaybetmekten korkuyorsun. Çok sinir bozucu!
Büyüdüğümü anlamalısın. Bunu kabullen artık!
Bak ne diyeceğim. Tatlım, büyüdüğünü biliyorum.
Tamam mı?
Özür dilerim.
Seni utandırdıysam çok özür dilerim. Böyle bir niyetim yoktu.
Biraz eğlenmeye çalışıyordum
ama çuvalladım, özür dilerim.
Ama ben de insanım. Ben de bazen hata yapabiliyorum.
Tatlım, ben sadece dâhil olmak istiyorum.
Yani ben…
Şu hayatta ne yapmayı seçersen seç
seni desteklediğimi bil istiyorum.
Ya da desteklediğimizi.
Ne olursa olsun
seninle her zaman gurur duyacağım.
Bunu bilmeni istiyorum.
Sonsuza dek birlikte olmayacağız.
Evet, bunu biliyorum.
Kendi ayaklarımın üzerinde durabileceğime güvenmeye başla artık.
Ama ben zaten kendi ayaklarının üzerinde dur istiyorum.
Evet, seni kaybetmekten çok korkuyorum.
Ama yaşamak istediğin hayatı yaşamanı istiyorum.
Çünkü sen mutluysan ben de mutluyum.
Lütfen bana bu kadar kızma artık. Daha fazla dayanabileceğimi sanmıyorum.
Geriye sayamayacağımı söylemiştim.
Ama saydın. Artık ağrımıyor, değil mi?
- Artık pantolonum da iç çamaşırım da yok. - Direkt arabaya bineceğiz.
Ama iç çamaşırsız ve pantolonsuz gitmek istemiyorum!
Merhaba.
Her şey yolunda mı?
Evet.
Bence o temadan vazgeçme. Çok güzel.
Birlikteyken daha güçlüyüz.
Bilemiyorum.
Ona fazla yüklenme.
Bazen zor zamanlar geçiriyorlar. Bir de…
Niyeti iyi.
Çok sağ ol.
Yarın görüşürüz.
- İyi misin? - Pek iyi hissetmiyorum tatlım.
Hadi gel, seni yatağa götüreyim.
Kendim giderim.
Biliyorum ama yardım etmek isterim.
Bir dakika, ben sadece…
Ne? Bunda tuhaf bir şey yok.
Güreş taytları gibi işte.
- İşe giderken giyeceğim. - Hayır, giymezsin.
Gayet de giyerim. Bu parlak ve altın şeye herkes bayılacak.
Çok komiksin baba.
- Bu da ne? - Şans getiren bir trolmüş.
- Direk dansı mı yapıyor? - Aynen öyle. Başka soru var mı?
Aslında var.
Ben bunu ne yapayım?
Hatıra olarak çantana takarsın ya da…
Bilmiyorum ama ben istemiyorum.
- İstemiyor musun? - Hayır.
Beni boğmuyorsun anne.
- Neden öyle dedim, bilmiyorum. - Merak etme tatlım.
Her şeyi yanlış yapmıyorsun.
Her yaptığın doğru.
Orasını pek bilemem ama…
Seni seviyorum.
Bunu her söylediğinde ben ikiye katlıyorum.
Hayır. Bu, gördüğüm en tuhaf trol.
Olabilir.
Herkesin görebileceği en tuhaf şey.
Onlara sürpriz yapalım. Gel.
- Merhaba! - Değil miymiş?
Biz geldik. Yeni kıyafetler alıyorduk da.
Hadi anlat.
Anlatacak bir şey yok. Her şey normal.
Gördüğünüz gibi ona yeni pantolon aldık.
Benim olabilir. Onu asla geri almam.
Asla ama asla…
- Saldır! - Hile yapıyorlar!
- Evet! - Hayır!
Tamam, yeter.
Otur bakalım. Hadi.
Şu hâle bak ya, hastaneden çıplak çıktığıma inanamıyorum.
Ben yatmaya gidiyorum.
Seni seviyorum.
Tamam, gidelim.
Annene iyi geceler de.
- İyi geceler. - İyi geceler. Tatlı rüyalar.
- İyi geceler. - İyi geceler.
"'Elbette' demiş Büyük.
'Böcek olsan da olmasan da
ben seni ne olursa olsun, hep seveceğim.'
'Ne olursa olsun mu?' demiş ve gülümsemiş Küçük.
'Peki ya timsah olsaydım?'
Büyük de demiş ki 'Sana sımsıkı sarılırdım.
Her gece seni yatağına yatırırdım.'"
DOKUNMAYIN! YENİ BOYANDI
- Gustav, ben… - O benim de oğlum.
Biliyorum.
Muhteşem biri.
Ben biraz temiz hava alacağım.
Onları bırakamam.
İstemiyorum.
Gerçekten istemiyorum.
Artık ailemle olmak istiyorum.
Üzgünüm.
Üzgün müsün?
Üzgünsün.
Sen var ya…
Sana o kadar destek oldum.
- Biliyorum. - Biliyor musun?
Başka insanlar ve duyguları bence hiç umurunda değil.
Senin için her şeyi yaptım, seni bekledim,
terapistin bile oldum ama şimdi…
Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Hayır Gustav. Genelde bilmezsin.
Süper gücün ne olsun isterdin?
Uçabilmek isterdim.
Ya da görünmez olmak.
Sen ne olsun isterdin?
Zamanı durdurmak isterdim tatlım.
İyi misin?
Prova iyi geçti mi?
İstersen biz gidebiliriz.
Sorun değil. Seni sonra alırız.
Sen karar ver.
Hayır, kalmanızı istiyorum.
Tamam.
Şimdi bu biraz kötü oldu. Yapmak istediğimiz başka şeyler vardı.
Gergin misin?
Bu çok doğal.
Ben de gerilirdim.
Direk dansı yarışmasına girsen ben de senin için endişelenirdim.
Teşekkürler.
Bak.
Harika bir iş çıkaracaksın.
Sen muhteşemsin.
Çok da güzelsin.
El sallarsan seni öldürürüm.
Anlaşıldı.
- O iyi mi? - Evet.
- Büyük mavi lekeyi biliyor mu? - Kıçındaki mi? Hayır, bilmiyor.
Tamam.
Sıradaki yarışmacımızın
bize anlatmayı seçtiği şey
birlikte daha güçlü olduğumuz!
Şimdi karşınızda
Anna Holm!
Hadi git.
Bravo! Anna!
- Gel! - Ne? Hayır.
- Evet, gel! - Bu senin sahnen.
Birlikte daha güçlüyüz, demiştin. Gel buraya be. Hadi!
Bana borçlusun, tamam mı?
Çok iyisin.
İnanılmaz iyisin. Aman tanrım.
Nasıl kutlayacaksınız?
Annemle babam bu akşam meşgul gibi.
Nasıl yani? Yarışmayı sen kazandın.
Yani…
Beni sahneye çıkarmasaydın belki sen kazanırdın.
- Çok iyiydi lan! - "Lan" deme!
Ama inanılmazdı. İkiniz de öyleydiniz.
- Yani… - Yani biz…
Seninle gurur duyuyoruz.
- Vay be! Bu nasıl mümkün olabilir? - Selam!
Merhaba!
- Çok iyi striptiz yaptın, vay be Anna. - Teşekkürler.
Bizimle oturabilirdin. Güzel olurdu.
- Kendim için geldim, sizin için değil. - Peki, etkilendim.
Hadi bunu kutlayalım. Gidelim.
- Ben Gabriel'le kutlayabilir miyim? - Ama seni kutlamak istiyoruz.
Tabii ki.
Pekâlâ. Sana kalmış.
Sana bir sürü para göndereceğiz.
- Yemek yiyelim mi? - Olur.
Tamam, ne istiyorsun?
- Büyükanneme gitmek istiyorum. - Öyle mi?
Tatlım. Başka zaman. Büyükannen meşgul…
Hayır, hiç meşgul değilim.
- Tabii ki bana gideceğiz. - Oley!
Onu yarın alırsınız.
Biz götürsek daha iyi olur.
Biraz yalnız kalmanız lazım.
Yarın görüşürüz.
- Hadi. - Gitmek ister misin?
Eve gidip Arild'le kâğıt oynayalım.
Görüşürüz tatlım.
Durun.
Bu onun yiyecek çantası. Sakın riske atma.
Google'da arattım. Bir şey olmaz.
Tamam, harika.
Hoşça kalın!
Google'da aratmış.
Yani ortalık birbirine girecek.
Kadın tam baş belası.
Ona bir iPad verip yerinde tutamıyoruz ki.
Kes şunu.
Tamam, hadi madem…
Baş başa oturmayalı çok uzun zaman oldu.
Sürekli rahatsız edilmemek çok tuhaf.
Ben hallederim.
Dikkat dağıtan şeyler yaparım, daha normal hissedersin.
Bize ne oldu?
Bu noktaya nasıl geldik?
Biliyorum, sen…
Artık beni sevmiyorsun, uzun zamandır durum böyle ve…
Ama ben sadece…
Anlamaya çalıştım.
Neden bana
bu kadar kızgın olduğunu.
- Benden nefret ediyorsun. - Hayır. Etmiyorum.
Ama öyle. Nefret ediyorsun.
Ama gitmeme de izin veremiyorsun.
- Anlamıyorum… - Yok, anlayabiliyorum.
Neden bu kadar sinirli olduğumu kendim de anlayamıyorum.
Çünkü sana çok kızgındım.
Bunun için üzgünüm.
Sanırım anne rolüne kendimi fazla kaptırdım.
Bu senin suçun değil.
Benden bunu hiç istemedin ama…
Sanırım sen beni çok hayal kırıklığına uğrattın.
Bu aile için yaptıklarımı görmüyorsun.
Görmediğimden değil.
Ben…
Sanırım bende
çok zavallı ve maalesef çok yaygın görülen
bir erkek sorunu var.
Bütün ilgiyi çocukların görmesiyle
başa çıkamadım.
Bu kadar basit ve aptalca işte.
Sonra da
unutulduğumu hissetmeye başladım.
Seni özlemeye başladım.
Engel oluyormuş gibi hissetmeye başladım.
Sanırım nihayetinde en iyi çözümü
hiç sorun çıkarmadan sessizce ortadan kaybolmakta buldum.
Yaptığım her şey yanlıştı. Sen bunu söylerken haklıydın.
Ama aynı zamanda…
…çok aptalca.
Sürekli azarlanmak kimseyi iyileştirmez.
- Belki iyileştirir. - Ya da iyileştirmez.
Sana söylenmek çok da hoşuma gitmiyor, umarım ne demek istediğimi anlarsın.
Yok, anlıyorum.
Ama bence ikimiz de biliyoruz ki ben
bunu hak ettim.
En azından artık biliyoruz. Tam bir felaketim.
İşe yaramazın tekiyim.
Öyle deme.
İşe yaramaz değilsin.
Değilsin.
Seni özledim.
Bizi özledim.
Eski hâlimizi.
Hatırlıyor musun?
Çok güzeldi.
- Evet, güzeldi. - Çok güzeldi.
Çok güzeldi.
Şimdi her şey berbat oldu.
Kendini görünmez hissettiğinde savaşmak düşündüğünden çok daha zor.
Ama ben seni görüyorum.
İnan bana, seni görüyorum.
Evet.
Bu aile için yaptıklarını görüyorum.
Sana yaşattıklarım için çok ama çok üzgünüm.
Ailemize yaşattıklarım için.
Beni geri istememeni anlıyorum.
Aslında var ya…
O seni mutlu ediyorsa
ne mutlu bana.
- Şunu keser misin? - Ciddiyim.
Nasıl söyleyeceğimi bilmiyorum…
Ne olursa olsun
bunu şimdi konuşmasak olur mu?
Söyleme.
Şu an sadece…
Sadece…
Şu an bu meseleyi unutalım ve bu akşamın keyfini çıkaralım.
Birlikte bu akşamın tadını çıkaralım.
Bu anın.
Olur mu?
Tamam.
Güzel.
Merhaba.
Seni uyandırayım dedim.
Saat kaç?
- Biri çeyrek geçiyor. - Ne?
Çocuklar arabada. Annem Manne'yi bıraktı, o iş de tamam.
Sakin ol.
Çantalar hazır.
Hazır olunca gelirsin.
Biz bekleriz.
Uzaylının kaç bacağı olur?
- Bir ip parçası ne kadar uzundur? - Nereden bileyim?
- Bilmiyorum. - Bir uzaylının kaç bacağı olur anne?
Uzaylılar hakkında bir şey bilemeyiz çünkü onlar…
Onları hiç gören olmadı.
Benim teorime göre iki bacakları var.
Tamam.
Anne, lütfen gelir misin?
Hemen geliyorum. Manne'yi yatırayım.
Konuşabilir miyiz?
Stella…
Bak…
Buraya gel.
Zaman alacak, biliyorum
bunu hak etmediğimi de biliyorum.
Çok üzgünüm. Ne diyeceğimi bilmiyorum.
Her şeyi yaparım.
Anladın mı?
Artık çok geç.
Hayır.
Evet Gustav. Beni dinle.
Hastayım.
Ne?
- Kanserim. - Hayır, şimdi…
Her şey iyi olacak.
Bir annenin hayattaki görevi her şeyin iyi olacağını söylemektir.
Olmayacağını bilsen bile.
Ailene söyleyene kadar bunu sindirmeye başlayamazsın, dediler.
Sonra…
Direkt söylemeliydim.
Korkaklık ettiğimi, yanlış yaptığımı biliyorum.
Ama yapamadım.
Yapamadım işte.
En büyük korkum sevdiğim kişinin beni bırakması sanırdım.
Ama sevdiklerini bırakmanın yüz kat daha kötü olduğunu
şimdi anlayabiliyorum.
Çünkü ben yokken neler olacağından çok korktum.
Çocuklarımın sorumlu hissetmelerinden çok korktum ve…
Çocuklar bunu yapmamalı.
Çocuklar sadece çocuk olmalı.
Kocamın bana acımasından çok korktum.
Yanlış nedenden yanımda kalmasından.
- Yün mü? - Evet.
- Kısa şortlarda yün olmaz. - Ondan rahatsız.
Ben yokken
her şeyi nasıl halledeceğinden çok korktum.
Çocukların vereceği tepkiden korktum. Onların bunu…
Her şeyin üstesinden nasıl geleceklerdi?
Yalnız hissetmelerinden korktum.
Her şeyden korktum.
Selam.
Ama artık çocuklarımızın emin ellerde olduğunu biliyorum.
Umurumda olan tek şey bu.
Acaba Noel için hediye almaya mı gitsek?
Onları hayattan çok seven insanlarla çevrili olduklarını biliyorum.
- Görüşürüz. - Anna, geliyor musun?
Senin hâlâ burada olup her şeyle ilgileneceğini.
Buraya gel.
Burada olduğunu biliyorum.
Her şeyinle.
Onlar için.
Seni seviyorum.
Bunu her söylediğinde ikiye katlıyorum.
Yakında bir parçası olamayacağımı…
Kaotik günlük hayatımızın,
hayatımızın.
Sizi bırakmak zorunda olmanın içimde yarattığı üzüntüyü tarif edemem.
Ama artık korkmuyorum.
İyi olacaksınız.
Tamam, gitmeliyiz.
- Gitmeliyiz. - Tamam!
- Direğini aldın mı? - Evet.
- Ya kısa şortunu? - Evet!
Söylenmeyi kes.
Yukarı…
Aşağı.
Yukarı.
- Selam. - Aşağı.
- Merhaba tatlım. - Selam Arild.
Baba, bak, süper güçleri var!
Evet. Hadi.
Süper güçlerin varsa göz kırp.
Biliyordum! Süper güçleri var işte.
Ne güzel. Ama artık Arild'i rahat bırak. Buraya gel, hadi.
Kemerini tak. Sana bunları vereceğim.
- Ne oldu? - Gorgor'un üstüne oturdun.
- Bana vurma! - Baba, Anna kabalık ediyor!
Hiç de kabalık etmiyorum.
Tabii yapıyorsun, Gorgor'un üstüne oturmuşsun.
Tamamdır.
Tamam.
Dokuz saat, 45 dakika. Yapabiliriz, değil mi?
Evet. Sağ ol anne. Sorun yok.
Dokuz saatlik yolculukları severiz.
Sorun yok.
Dokuz saat. Harika.
İyi olacak.
Alt yazı çevirmeni: Seda Tiğrek