Gdybyś miał zaprojektować podziemne miasto,
które zniesie wszystko,
od wybuchu jądrowego po klęskę żywiołową,
- co byś powiedział? - Że to niemożliwe.
Dla 25 000 ludzi
potrzebowałabyś przestrzeni o rozmiarach Toledo.
- To niemożliwe. - Zbuduj mi moje miasto!
POPRZEDNIO
Wiele nie wiesz o tym miejscu.
Mój chłopak zaginął,
a ojciec jest Bóg wie gdzie. Winią go o wszystko.
Najbliższą mi osobę aresztowali za coś, czego nie zrobiła.
Twoja matka nie jest tym, za kogo ją masz.
Jesteś Sinatrą?
Co z ludźmi, którzy znikają?
Przysięgam, że nie miałam z tym nic wspólnego.
Ale dowiem się, o co chodzi.
Hej! Co wy, kurwa, robicie?
Nie byłam kochanką.
Nie pozwolę, by spadł ci włos z głowy. Idziemy.
To jej należy się bać, doktorku. Jane.
Wiem, co zrobiłaś. Bainesowi, Robinsonowi…
- Pace'owi. - Więc wiesz, do czego jestem zdolna.
Ona coś knuje.
A ja dowiem się co.
Najpierw będziesz musiała poradzić sobie ze mną.
Mamy kłopoty.
CHCĘ ROZMAWIAĆ Z PRZYWÓDCĄ
Przed bunkrem jest uzbrojona jednostka.
Mają broń i nie żartują.
Nie wiemy, czego chcą.
Szefowa spotka się tylko z tobą.
Pięciu nieuzbrojonych
- i kawałek szarlotki. - Zobaczę, co da się zrobić.
Przyjechałem tu, by ją odnaleźć.
Przepraszam, Xavier.
Xavier?
Tu mamy zbiorniki.
Systemy podtrzymywania życia rodem z Międzynarodowej Stacji Kosmicznej.
Obieg zamknięty…
SZEŚĆ LAT WCZEŚNIEJ
…chroni najlepiej przed niestabilnością środowiska.
- Zbiorniki z tlenem i azotem? - Zgadza się.
W mieście nieustannie będą monitorowane parametry atmosferyczne,
by zachować równowagę na poziomie 78,1% azotu, 20,9% tlenu.
Z poziomu wodonośnego…
Wybacz, ale muszę ci przerwać.
Możesz to trochę uprościć?
Oczywiście, panie prezydencie.
Te zbiorniki przechowują gazy,
- dzięki którym możemy… - Jeszcze.
- Azot… - To moja wina.
Nie wyraziłem się jasno.
Mów do mnie…
jak do jaskiniowca.
Powietrze do oddychania pod ziemią.
- Dzięki. - Przywódca wolnego świata.
Co dalej?
Brudna woda staje się czysta.
Śmieci stają się ogniem.
Zimna woda staje się gorącą.
Cztery modułowe reaktory jądrowe.
Jeden działa.
Przed nami ostateczne odliczanie, aż uruchomimy resztę.
Powinieneś to znać.
Kawałek Europy. Tej kapeli. Też jesteś z Europy.
Kultowa piosenka.
- Słuchaj więcej muzyki z lat 80. - Znam ją.
Jakieś pytania?
Tak. Gdzie jest pilot?
Na pewno jest jakiś uniwersalny pilot do sterowania.
Właściwie to tak. Słuszna uwaga. Tędy.
Jestem pod wrażeniem, Sam. Serio.
- Zadowolona? - Jestem usatysfakcjonowana postępami.
Usatysfakcjonowana postępami. To dobrze.
Chcesz dorabiać jako moja rzeczniczka prasowa?
Już dorabiam jako prezes.
Dobre. Samantha Redmond, królowa ciętej riposty.
Byłem z Jessicą w Londynie, w podróży poślubnej.
Dwa tygodnie teatru, spacerów i piwa. Dużo piwa.
Obok naszego ulubionego pubu był elegancki sklep z piżamami.
W stylu Lorda Granthama z Downton Abbey.
Ostatniego dnia, bardzo pijani, uznaliśmy,
że chcemy coś na pamiątkę,
więc wybrałem szlafrok.
Był jedwabny i miał frędzle.
Był niedorzeczny. Jakbym miał na sobie chmurę.
Gdy poszedłem zapłacić, okazało się, że kosztował 6000 funtów.
- Nie kupiłeś go. - Kupiłem. Wyszło 8000 dolarów.
To więcej niż dałem za pierwsze auto.
Ale było już za późno, by się wycofać.
Nigdy go nie założyłem. Ani razu.
Jedynie kilka razy na przyjęciu, żeby goście zrobili zdjęcia.
Czy to nie dziwne, że po tylu latach i tym, co zrobiliśmy,
mam nadzieję, że bunkier będzie jak ich piżamy?
Kosztowną anegdotą do opowiadania na przyjęciach.
A nie miejscem,
w którym umrę ja, moje dzieci i ich dzieci.
- Wybacz. - Nie szkodzi.
- Nie chciałem… - Naprawdę.
Wszyscy to robicie.
Mówicie „dziecko” albo „śmierć”, a potem przepraszacie.
Nieustannie o nim myślę.
Nie trzeba przepraszać.
Ale lepiej niech panu spakują ten szlafrok.
To nie jest spontaniczny wydatek.
To przyszłość.
„OSTATECZNE ODLICZANIE”
Xavier?
Teri?
Xavier? Przepuśćcie mnie! To mój mąż.
Puśćcie mnie.
- Zabierzcie go! - Podnieś go.
- Xavier. - Zabierzcie go.
- Chodź! - To mój mąż!
Przestań, Xavier!
Nie chcę nikogo skrzywdzić. To moja żona.
Szukałem jej. Muszę wiedzieć, że nic jej nie jest.
- Chodź, Teri. - Puśćcie ją.
Słyszałem cię w radiu.
I cię odnalazłem.
- Gdzie dzieci? - Tam, skąd wyruszyłem.
W bunkrze w Kolorado?
To przyjaciele. Możesz odłożyć broń.
Powiedziałam im o Kolorado.
Jadą tam pociągiem. A ja z nimi. Możemy jechać razem.
- Na pewno nic ci nie jest? - Na pewno. Odłóż broń.
Nie chcę was skrzywdzić. Listonosz mówił, że Teri coś grozi.
- Sprawdźcie okolicę. - Wy dwaj, sprawdźcie z prawej.
Na początku muszę ci zadać kilka pytań.
Zdetonował bombę i nas zaatakował.
No i wie o bunkrze.
Nie skrzywdzimy go.
Czekam w namiocie.
Ładna fryzura.
Schudłeś.
Co się stało?
Mam Beana. Wróć do domu.
Czerwona.
- Naprawdę? - Na spotkanie z obcymi.
Odważny kolor.
Właśnie. Odważny i silny. Jak ty.
Pamiętasz, jak to robiliśmy?
Poranne konsultacje modowe?
Gdyby nie ty, nosiłabym flanelową koszulę i dżinsy.
Sama wkroczyłaś w erę czarnego golfu.
To nie była era.
To była faza. Krótka, ale naznaczona błędami faza.
Kiedy przestaliśmy?
Wchodzić razem do garderoby?
Chodzić wszędzie razem?
Oboje wiemy kiedy.
Dylan miałby w tym roku 26 lat. Dasz wiarę?
Poznaliśmy się, gdy mieliśmy 26 lat.
Jaki jest twój sekret? Co zrobiłeś, że przestało boleć?
- Nie przestało. - Przestało.
Pracujesz.
Masz więź z naszą córką. Czytasz dla przyjemności.
Wymawiasz jego imię bez…
Nie cierpisz.
Ty też nie.
Nie jestem pewna.
Cieszę się, że nie cierpisz.
KIM JEST ALEX?
Carmen wie, kim jest Alex.
Jane zamieszana?
ZEBRANIE KOMISJI
Dzień dobry. Sinatra zwołała zebranie.
Wiem.
- Zorganizowała podwózkę. - Nie, dzięki.
- Pójdę pieszo. - Jak chcesz.
Jakbyś mnie potrzebowała, wiem, gdzie cię znaleźć.
Rodziców nie będzie cały dzień.
Mama powiedziała, że aresztowani są w podziemiach.
Chyba wiem, co to znaczy, ale sprawdźmy jej komputer.
Jesteś nie tylko szpiegiem, ale i hakerem?
Jestem córką potentata technologicznego i znam się na komputerach.
A ponieważ mój brat nie żyje, wiem, że każde hasło to…
„Logowanie”
…szesnasty maja. Urodziny Dylana.
Póki co mamy spokój, ale wkrótce będą nas szukać.
Nie! Nie ma żadnych „nas”, jasne? To ciebie nie dotyczy.
Nie dotyczyło, dopóki nieudolnie nie uciekłeś z więzienia,
a ja nie musiałam cię kryć.
UWAGA
- Dokąd idziecie? - To jego plan. Nie wiem.
Chcemy otworzyć drzwi do bunkra.
Na zewnątrz jest bezpiecznie. Ludzie mają prawo wyboru,
czy chcą tu zostać, czy zacząć na nowo.
A ja dam im ten wybór.
Niech będzie, kurwa. Wchodzę w to.
- Chodźmy. - Co?
- Czy…? - Nie wiem.
Dobrze. Idziemy.
Czekaj.
Rozstawimy snajperów w tych miejscach.
Musimy założyć, że oni też ich mają.
Drzwi otwierają się tylko na metr szerokości,
więc nie stojąc bezpośrednio przed nimi,
będzie pani poza zasięgiem snajperów.
Czemu w ogóle o tym rozmawiamy?
Zabezpieczmy bunkier i wdróżmy lockdown.
Protokół lockdownu to ostateczność.
To mocno obciąży sieć.
Może powodować niestabilność i przerwy w dostawie prądu.
Zastanówmy się. Nie wiemy, czego chcą i jak długo tu są.
Proszę kontynuować.
Obie strony wyślą po pięć nieuzbrojonych osób.
Dla pani bezpieczeństwa, proponuję siebie.
Zgoda.
Wybiorę pozostałe osoby.
- Będę jedną z nich. - Odradzam.
A to dlaczego, doktor Torabi?
To ja negocjowałem te warunki.
Właśnie.
Rozpoznają ją.
Będziesz przy niej wyglądać jak burmistrz mieściny.
To nie pokazuje siły i determinacji, które chcemy zaprezentować.
- Ty… - Ma rację.
Przekaż im wszystko, co wiesz o tej grupie.
Twoja wiedza jest nieoceniona. Świetnie się spisałaś.
Jest twój, Teri. Był bardzo pomocny.
Postarajcie się cieszyć sobą po cichu.
Przepraszam. Bardzo przepraszam.
- Kochanie, nie. - Myślałem…
- Straciłem nadzieję. - Miałam jej dość za nas oboje.
Tak. O Boże.
O Boże.
- Nic ci nie jest? - Nic.
- Dzieci? - Wszystko u nich OK.
Ucieszą się, gdy wrócisz do domu.
Cały czas próbowałam cię odnaleźć.
Ale znalazłeś mnie pierwszy.
Co twoja ekipa planuje zrobić, gdy dotrze do Kolorado?
To może poczekać. Mamy pilniejszy problem.
Co się stało?
Mam Beana. Wróć do domu.
- Skurwysyn. - Nie możemy wyjechać bez niego.
Trudno to wyjaśnić, ale stał się moją rodziną.
- Nie… - Rozumiem.
Naprawdę.
Musimy wiele nadrobić.
Znajdźmy młodego.
Tylko szybko. Jesteśmy spóźnieni. Czekają na nas w Kolorado.
Chłopaki idą jeszcze raz do bazy Dobbins i spadamy.
Z wami lub bez was.
Wrócimy na czas.
Mogę na słowo?
Myślałam, że ze mną skończyłaś.
Porzuciłaś bez sentymentu.
Nie było tak?
Nie mogę zawieść mieszkańców.
Jeśli znów tu rządzisz,
musimy wznowić naszą współpracę.
Dobrze.
Twoja pomoc wszystkim się przysłuży.
Mnie również.
To jednostronne i samolubne,
ale liczę, że z czasem odzyskam twój szacunek.
Dlatego kobiety zawsze powinny rządzić.
To zdrowe rozwiązanie konfliktu.
Zdrowy początek.
- A więc jest haczyk. - Jane.
Martwi mnie jej pozycja w twoim zespole.
- Jest niezrównoważona. - Więc nie wszystkie kobiety.
Chyba odpowiada za zabójstwo Bainessa.
I szczerze mówiąc, ja jestem następna.
Nic ci nie grozi.
Nic nie zrobi, jeśli jej nie każę.
To mnie nie uspokaja.
Ignorujesz, co powiedziałam, czy podpowiadasz, że tak było?
Nie chcę się powtarzać, ale nie jestem potworem.
Znam tę gadkę na pamięć.
Rozejrzyj się.
Pomyśl o tym, co masz. O tych, których ocaliłaś.
O swojej rodzinie.
Tak ich chronisz?
Pracuję nad czymś ważnym.
Czymś wartym poświęcenia.
I Alex też odgrywa w tym rolę?
Kim jest Alex?
Nie możemy o tym gadać. Wiem, że mi nie wierzysz,
- ale dobrze sobie radzę. - Kim jest Alex?
Nie wymawiaj tego imienia.
Muszę przygotować się do spotkania.
A ty odpuść tę sprawę.
Koniec z odpuszczaniem.
To przywódca, który prosił o szarlotkę.
A ten może być wojskowym.
Inni bawią się w przebieranki, są pionkami.
Przepraszam.
Trzeba mieć na niego oko.
Ty weźmiesz szarlotkę. Wy będziecie po bokach.
Dr Torabi Obecne położenie
Oczy dookoła głowy. To ludzie z zewnątrz.
Pozbędziemy się każdego, kto zagraża Sinatrze.
Tak jest.
- Kiedy porwano Jeremy'ego? - Było po 19.00, może o 19.15.
Dobrze.
Co tam jest?
To najniższe piętro. Powstało, gdy wykopali jaskinię.
- Byłam tam. - Kiedy?
W pierwszym roku.
Czytałam książkę.
Była o dziewczynce, która przygarnęła nietoperza.
Też tak chciałam, więc tata mnie zabrał…
Był tam sprzęt budowlany i stare przyczepy.
- Jest tam więzienie? - Wtedy go nie było.
Ale możemy to sprawdzić…
OPASKA Z TRANSPONDEREM
…nadałam nam dostęp.
Wszystko OK?
Minęło kilka lat.
Poczekajcie. Muszę sprawdzić drogę.
Nie potrzebuję twojej pomocy.
I nie wiem, czy chcesz się bawić w macochę,
ale weź sobie daruj. Nie potrzebuję ochrony.
Po pierwsze, nie muszę ci się tłumaczyć.
A po drugie, jestem tu, bo troszczę się o ciebie.
Zależało mi na twoim ojcu. Byłeś jego oczkiem w głowie.
Cały czas mówił o tobie.
O ocenach, zawodach i zespole.
Zabawne, bo o tobie nigdy nie wspomniał.
Chodźcie.
Ma chłopaka?
Jaki jest? Jak się nazywa?
Zanim ci powiem,
pamiętaj, że Presley nie ma zbyt dużego wyboru.
- Rozumiem. Jest biały. - Tak.
Co?
Wyduś to z siebie, Collins.
To Jeremy Bradford.
Nie pierdol. Poważnie? O rany.
- Co na to Cal? - Niewiele.
- Cal nie żyje. - Jezu.
Co…?
Przykro mi.
U Jamesa dobrze. W końcu czyta.
Mówiłam, żebyś się nie martwił.
- Przebił cię. - Zacząłem, gdy miałem siedem lat.
- I pół. - Tak.
Opowiedz mi o Beanie.
To dobry dzieciak.
Ale nawet wcześniej nie miał łatwo.
Był jak gasnący płomień, który musiałam chronić i podsycać.
Ale gdy rozpalił się na nowo, trzymał mnie przy życiu.
Byłam skupiona na odnalezieniu ciebie.
- Gary go nie skrzywdzi. - Jest niebezpieczny.
Wiem. Dlatego odeszłam.
Zabił swojego przyjaciela. Prawie zabił ciebie.
Wiem, z kim mam do czynienia. I ciebie też znam.
Nie wziąłeś broni na pokaz. Nie dajesz innym drugiej szansy.
Dostają ich mnóstwo, ale nie, gdy stawką jest twoje życie.
Szykuj się na 10-30 lat mojej nadopiekuńczości.
Proszę się odsunąć.
Ręce do góry! Bez broni.
Samantha Redmond.
Oczekiwałem prezydenta Bradforda.
Cal Bradford nie żyje.
Niezły spojler.
Kto teraz rządzi?
Wiceprezydent? Ten łysy, którego zniszczono w debacie?
Henry Baines jest niedostępny. Mamy to, o co prosiłeś.
Dziękuję.
- Świeże jabłka. - Chrupkie ciasto.
O tym chcecie rozmawiać? O cieście?
Nie, myślałem, że ten ruch doda mi charakteru,
jak Bradowi Pittowi w filmach.
On zawsze je w filmach.
Też jest w środku?
Nie. O rany.
Czy to…?
To dopiero będzie odpowiednie miejsce na tę rozmowę.
Niech będzie. W porządku.
Zaczekamy tutaj.
Nie widzę broni, ale jeśli ją ma, to przy sobie.
Najbezpieczniej byłoby wyeliminować zagrożenie, zanim wkroczymy.
Chcesz go zabić?
To coś nowego.
Jak mówiłem, mamy wiele do nadrobienia.
- Idę tam. - Nie.
Porozmawiam z nim. Zabiorę Beana.
Zostań tutaj.
- Zaufaj mi. - Ufam.
Ufam ci bezgranicznie.
- Ale jemu nie. - Xavier.
Przetrwałam po dziś dzień, wiem, co robię.
Jeśli będziesz w niebezpieczeństwie, jeśli podejdzie za blisko,
nie zawaham się.
Po twoim wylocie do Atlanty…
obiecałem sobie, że jeśli cię odzyskam, nigdy więcej nie dam ci odejść.
Zaraz wrócę.
Jak w Gwiezdnych wojnach.
Ludzie, wojsko, pompa i okoliczności.
PREZYDENT USA
Ale i tak wszystko sprowadza się do Luke'a i Vadera.
Prawdziwe rozmowy odbywają na osobności.
Jakby co, ty jesteś Vaderem.
Z powodu włosów. Są krótkie.
No i jesteś zła.
Ile masz lat?
Wszyscy o to pytają. Staram się nie brać tego do siebie.
Dwadzieścia sześć.
Ilu ludzi jest z tobą?
Ilu na ciebie liczy?
Jesteśmy rozrzuceni w wielu miejscach.
Ale około 10 000.
Sporo osób do wykarmienia.
I odziania. I powstrzymania od zabójstw.
Masz czasem takie chwile,
że nie masz pojęcia, co robić,
a ci wszyscy ludzie patrzą na ciebie,
jakbyś miała gotowe rozwiązania?
- Owszem, miewam tak czasem. - Tak.
Muszą wierzyć, że masz plan, mapę.
Mogą się nie zgadzać, ale nie mogą w ciebie wątpić.
Tak.
Czas przejść do rzeczy.
Dołącz do mnie po ciemnej stronie mocy.
Wiemy, że bunkier jest wyposażony
w trzy do pięciu modułowych reaktorów jądrowych.
Chcemy jeden.
Po co wam reaktor jądrowy?
- By odbudować świat. - Tak po prostu?
To bardziej skomplikowane, ale to dobry początek.
Podziwiam twoje ambicje. Naprawdę.
Ale to nie jest luksusowy kurort z zapasem reaktorów.
Świeże jabłka.
Czyli szklarnie, lampy do wzrostu roślin, sztuczne zapylanie, nawadnianie.
No i kruszonka, więc…
macie masło. Lub alternatywę. A to oznacza chłodnie.
Czego naprawdę chcesz?
Jednego z twoich reaktorów?
Nie sądzę.
Dużo wiesz o tym, jak działa bunkier.
Więc wiesz, że nie pozwoliłabym ci zabrać reaktora.
Czego naprawdę chcesz? Leków, broni, schronienia?
Mój cel to Alex.
URZĄD POCZTOWY USA
NASZ CEL to zadowolenie klienta!
Gary mówił, że wybuchła bomba.
Nic mi nie jest.
Jesteś w domu.
Bean, wyjdź stąd, proszę.
Zrobiłem obiad. Jest głodny.
Później ci coś przyrządzę, ale teraz musisz wyjść.
Bean, może zajrzysz do szklarni?
Sprawdź, czy są pomidory.
- Zostań tam, póki po ciebie nie przyjdę. - Dobrze.
Zaraz wyjdziemy.
Naprawdę myślałaś, że skrzywdzę Beana?
Nigdy nie zrobiłbym mu krzywdy.
- Jak Ennisowi? - To był błąd!
Byłem zdesperowany. Spanikowałem!
To miejsce bez ciebie nie ma sensu.
Ja też nie.
Uspokój się, do cholery.
Mój mąż tam jest.
Tak, żyje.
Zabije cię, jeśli się nie uspokoisz.
- Nie wiem, o czym mówisz. - Oj, wiesz.
Samantho, gdzie jest Alex?
Jesteśmy w impasie.
KIM JEST ALEX?
POSZUKAJ POD NAZWĄ:
Jane zamieszana?
Przepraszam za to, co powiedziałem.
Po prostu…
Mam sporo do przepracowania, odkąd tu jesteśmy,
a śmierć taty nie polepszyła sytuacji.
Sam nie wiem. Może czasem za bardzo go przypominam?
Za dużo emocji.
Twój tata zranił mnie na sto różnych sposobów, ale nigdy celowo.
Nie jesteś taki jak on.
- Gotowa? - Tak.
Jak to zrobimy, nie ma powrotu.
Gdy system monitorowania wykryje,
że w zbiornikach jest za mało tlenu,
automatycznie otworzy drzwi.
Jak możemy mu pomóc to wykryć?
Cholera.
Standardowo.
Zajebiście. Od dawna chciałam coś rozwalić.
Mówiłem ci, że kiedyś byłem ratownikiem?
Nie.
Jednego lata w liceum. Dzięki temu wyrwałem się z domu.
Ciągle nam powtarzali:
„Nie pozwól, by tonący się ciebie trzymał”.
Trzeba dać mu boję albo kijek, bo jak się na tobie uwiesi,
oboje utoniecie.
Gdy nadeszła odwilż, od razu się domyśliłem.
Zamierzałaś odejść.
Zamierzałaś wrócić do męża
i zabrać Beana.
A potem przyjechał pociąg i się zaczęło!
Musiałem coś zrobić! Tonąłem!
Tonąłem i złapałem się Ennisa.
Tak mi przykro.
Nie chciałem nikogo skrzywdzić.
Nie chciałem nikogo przestraszyć.
Po prostu…
Te trzy lata pewnie są najgorszymi w historii.
- Ale to najlepsze lata mojego życia. - Były piękne, ale straszne.
Były też ważne.
- Ale to koniec. - Nie.
To koniec.
Jeśli to koniec, niech mnie zabije.
- Niech mnie zabije! - Nie, Gary.
Gary!
- Wszystko będzie dobrze. - Znowu będę sam.
- Jak kiedyś. - Masz szansę zacząć od nowa.
Znajdziesz drogę. Znów popłyniesz.
Wiem o tym.
Upewnisz się, że Bean będzie mnie pamiętał?
- Najlepszą wersję mnie? - Tak.
Opowiem mu, że nas uratowałeś.
Bean.
Potrzymasz?
Dobry dzieciak. Zawsze mówiłem, że chcę więcej.
Czeka nas jeszcze jeden przystanek, zanim wyruszymy.
Mamy wiele do nadrobienia.
- Zacznij gadać, Collins. - Nadal lubisz niemowlaki, prawda?
Hej, Bean. Chodź.
Bunkier ma wytrzymać wybuch nuklearny.
Nie dostaniecie się do środka. A każda próba skończy się dla was źle.
Zapomnij o tym i żyj swoim życiem.
Widzę, że nie kumasz. I tak tu wejdziemy.
Znajdę Alex i to będzie wasz koniec.
Zrobię wszystko, by ją chronić.
Nikomu nie pozwolę zniszczyć tego, co zbudowałam.
Zbudowałaś? Co?
Niczego nie zbudowałaś.
Link!
Przekupywałaś, kradłaś i zabijałaś.
Link!
Wycisnęłaś wszystko z planety,
którą ty i twoi kumple zniszczyliście.
Dylan, idziemy!
To szaleństwo. Nie czuję się tu pewnie.
Dylan?
Masz na imię Dylan?
- Kiedy się urodziłeś? - Co?
- Kiedy masz urodziny? - Dobra.
Kiedy masz urodziny?
W maju. Szesnastego maja.
W porządku?
Miło było cię poznać. Dziękuję za ciasto.
Poczęstuję nim moich ludzi,
jak tylko zniszczę wszystko,
co zbudowałaś.
Proszę pani.
Zamknijcie drzwi.
Wróciłaś.
Jak poszło?
Udało się.
Chyba się udało.
Co się udało?
Wszystko w porządku?
Chyba tak.
No dobra…
Nie umiem tego wyjaśnić, ale z Dylanem też.
Tęskniłam za tobą.
- Za nami. - Tak bardzo tęskniłem.
Nie masz pojęcia.
To, panie prezydencie, uniwersalny pilot.
W wieży jest panel kontrolny nieba i dźwięków otoczenia.
A tutaj jest centrum dowodzenia.
Jest małe.
Który nieszczęśnik to obsługuje?
To automat.
Dostosowuje warunki do zagrożenia w ciągu nanosekund.
A jak wybuchnie pożar?
System uruchamia zraszacze i alarmy.
Brak tlenu?
Jeśli czujniki wykryją utratę zapasów tlenu lub azotu,
wszystkie drzwi zostaną otwarte.
Oblężenie.
- Oblężenie? - Tak.
Tak, jeśli armia orków i ohydnych facetów stanie u naszych bram,
a czarodziej z białą brodą nie zdąży wrócić z jeźdźcami.
Wstyd mi, ale wiem, o czym mówisz.
Jeśli ktoś spróbuje odtworzyć Bitwę o Helmowy Jar,
wdrożymy protokół całkowitego lockdownu.
W lockdownie bunkier może przetrwać wybuch atomowy
lub atak Uruk-hai.
Brzydcy goście.
Wiem.
A jeśli wszystko wydarzy się naraz?
Powietrze, Uruk… brzydale.
Szanse na to są znikome.
Zaprogramowaliśmy system, by przewidywał i reagował na każdy możliwy scenariusz.
- Jesteśmy gotowi. - To prawda.
Jestem pani winien przeprosiny.
Powiedziałem pani,
że to niemożliwe.
Pamiętam.
Ale dokonaliśmy niemożliwego.
Ten bunkier przetrwa nas wszystkich.
Czego szukasz?
Przepraszam. Mogę to wziąć na chwilę?
Nada się.
Dzięki.
Bardzo brakuje tu drewna.
Dużo było mowy, że ten bunkier nigdy nie utonie,
więc wolałem się zabezpieczyć.
Niepotrzebnie.
Zdublowane krytyczne elementy systemu
są zabezpieczone, więc te bzdurne przesądy są zbędne.
Sam.
Jestem pod wrażeniem. Możesz być dumna.
Ale dzięki tej pracy uczę się historii.
Żebym nie wyszedł na głupka, oprowadzając po Białym Domu.
I wiem jedno. Imperia nie upadają
z powodu braku przygotowania.
Upadają z powodu arogancji, mając na wszystko rozwiązanie.
Cesarstwo Rzymskie obejmowało trzy kontynenty i władało Morzem Śródziemnym.
Budowali drogi łączące współczesny świat.
Mieli sport, filozofię i teatr.
Nasz oddział zaatakuje tutaj.
Kolejny tutaj, tu
i w szpitalu, by zdobyć zapasy.
Atakujemy o brzasku.
Byli imperium kultury i przepychu.
Zaatakuje nas 10 000 uzbrojonych ludzi, a Samantha przepadła?
Nie odbiera.
Uważali się za niepokonanych.
Niezwyciężonych.
I co?
Upadli.
Mongołowie zdobyli ziemie od Pacyfiku
do Zatoki Perskiej i chcieli więcej.
Kto decyduje?
Nie mogą tutaj wejść. Kto jest za wprowadzeniem lockdownu?
Przeliczyli się, powstały konflikty
i upadli. Tak samo było z Aztekami.
Starożytnymi Atenami.
Imperium Brytyjskim.
I z Chicago Bulls.
Sześć mistrzostw w osiem lat. Dwa potrójne zwycięstwa.
Byli niepowstrzymani.
Do czasu.
Nie grali w finale od 1998 roku.
A do tego…
Yankees, Warriors, Patriots.
Nie wspominając o koszykówce w Kentucky.
Sport, biznes i władzę łączy jedno.
Każdy może być na szczycie przez dekadę albo wiek.
A nawet i przez tysiąc lat.
I każdy jest święcie przekonany,
że tego nie zaprzepaści.
AWARIA ZBIORNIKA TLENU OTWARCIE DRZWI ZA…
PROCEDURA LOCKDOWNU
ZABEZPIECZANIE PUNKTÓW WEJŚCIA
SPRZECZNE KOMENDY
LOCKDOWN NIEKOMPLETNY
AWARIA SYSTEMU
AWARIA SYSTEMU ATMOSFERYCZNEGO
NIEBEZPIECZEŃSTWO PROMIENIOWANIA
STOPIENIE RDZENIA
Ponad 90.
Wszystko, co może stać się potęgą,
łączy jedna rzecz.
Potęga kiedyś się kończy.
Nie pozwolę na to.
Cześć, Alex.
Napisy: Małgorzata Banaszak