WYŚCIG
PRZEDSTAWIONA HISTORIA JEST FIKCJĄ
Dobrze.
Ile osób w sumie?
Jeszcze jedna.
Miło panią znów widzieć.
Dzień dobry.
Siadajmy, proszę.
Witam w grupie roboczej.
Zaczynajmy, dobrze?
Każda organizacja ma cechy charakterystyczne.
Każdą organizację napędzają jej członkowie.
Tak, ludzie.
To ludzie tworzą te cechy.
W organizacji...
Jest pewna kobieta.
Ta kobieta z Santiago.
Znów ją spotkałem.
Wróciły motyle w brzuchu
i ciągle o niej myślę.
Sęk w tym, jakiej szukamy pracy.
Takie środowisko firmowe musimy stworzyć.
Dalej...
...by firma była zrównoważona i przynosiła zysk?
Chcę kiedyś być taka jak ona.
Pewnie też na początku robiła biuletyny.
Dzień dobry.
Przykro mi, że to panią spotkało.
Nie, to nic takiego.
Co zrobić, żeby szefowa mnie polubiła?
Zaraz...
Pani Park...
Bo ona jest z zupełnie innej ligi.
Znacznie wyżej ode mnie.
Ale wiesz,
chcę jej zaimponować, żeby mnie zauważyła.
A więc zmieni się, jeśli tego chcemy.
Trzeba pracować, by stworzyć to, co chcemy.
Na początek zastanówcie się, jakie byłoby wasze wymarzone środowisko.
Od tego zaczniemy
nasz projekt R&I.
Po pierwsze, potrzebujemy lidera grupy.
Czy ktoś się zgłasza?
Ja byłbym chętny,
jeśli pozostali nie mają nic przeciwko.
- No i jak? - Jestem za.
Oczywiście, że tak.
Pewnie, że dasz radę.
Pani Park Yoonjo?
Tak?
Tak, też jestem za.
W porządku. Czyli ustalone.
- Liczę na dobre przewodnictwo. - Tak.
Może skończymy na dziś?
Dobrze.
Dziękuję.
Do zobaczenia wam.
Dziękujemy.
Szef grupy powie nam, kiedy kolejne zebranie?
Założę czat grupowy.
Okej. Dzięki wam wszystkim.
- Dziękuję. - Dziękuję wam.
BONUSY W PRACY
WYBÓR ZLECEŃ, PENSJA ZALEŻY OD OCENY
SZEFOWIE MOGĄ OCENIAĆ
Jak widzisz, każdy zespół ma swój projekt.
Szefowie zespołów i ich członkowie mogą wybierać, ile pracują,
a indywidualna ocena pracownika determinuje jej lub jego pensję.
Nasza praca wpływa na pensję?
Tak.
Będziemy zarabiać tyle, ile pracujemy?
Tak. Co miesiąc będziemy oceniać pracę zespołów.
W przypadku dużych projektów
zyski też będą duże,
a płace powinny być adekwatne.
Osoby, które wolą mieć więcej wolnego czasu,
także na tym skorzystają.
Co sądzisz?
Czy to wystarczy, byś rozważyła pozostanie w firmie?
Jesteś teraz zajęta?
Niby czym?
Bar świeci pustkami o tej porze.
Weź, czemu nagle nie możesz?
To przyjdź mi pomóc.
Nie, chcę z tobą pogadać.
Boże.
A ja ci utrudniam pracę,
prosząc o jakąś gadkę?
Nie, ale...
Nie mam czasu słuchać tego biadolenia.
Serca nie ma.
OSTATNIE
Nie mam innych przyjaciół?
Daj spokój, Park Yoonjo.
Przespałaś całe swoje życie, tak?
LEE HAEUN OD STRONY, JAEMIN, KIM MINSOO Z SEAH MARKETING
KIM HEEYOUNG
Pani Kim, to ja.
Pani fanka numer jeden.
Gdzie pani jest?
Rety.
Jak wyglądam?
- Dzięki. - Miło.
Yoonjo, czy ty kiedyś ćwiczyłaś taekwondo?
Tak. Babcia mi mówiła,
że kobieta powinna być silna.
Taekwondo było pierwszym, czego mnie nauczyła.
Twoja babcia?
Pewnie mieszkałaś z babcią.
Moja mama umawiała się z takim facetem, który nie lubił dzieci,
więc wysłała mnie do babci.
Gotowe.
Teraz można iść na bitkę.
Stoimy prosto. Skłon.
Gotowe.
Naprzód.
Czekaj. Chwila!
Nie, chwila.
- Zdrowie. - Zdrówko.
Jaki masz pas?
Czarny, naturalnie.
O matko.
Istna mistrzyni sztuk walki! Świetnie, Yoonjo.
Ale już nic nie pamiętam.
W podstawówce potrafiłam mocno kopać.
Jak tamta dziewczynka?
Od tamtej pory mieszkałaś z babcią?
Przeniosłam się do Seulu w piątej klasie.
Mama poznała innego mężczyznę,
a on...
mnie zaakceptował.
Tęsknię za babcią. Dawno jej nie widziałam.
Powinnaś ją odwiedzić.
Nie będzie na ciebie czekać wiecznie.
A czy nie chciałaś o czymś porozmawiać?
- Proszę. Dwa koktajle z soju. - Dziękuję.
- A pan co zamawiał? - Też dwa koktajle z soju.
Ach, tak.
- Ej! - Nie ma jeszcze.
Proszę poczekać.
- Ej, Eun! - Hej.
Co tu się dzieje?
Co to w ogóle jest?
Jakiś aktor czy inny artysta napisał, że fajny ten mój bar
i można przynieść tu żarcie.
Nie gap się, tylko pomóż z obsługą.
Ale że ja?
Ja przyjmuję zamówienia.
- Chodź. - Gdzie to zanieść?
- Tam. - Okej!
- Dobrze! - Eun!
- Hej. - Co to za akcja?
Nic tylko pytacie, czemu mam klientów.
Czuję się urażona.
Jakaś gwiazda napisała post o Utopii w sieci!
Okej, czaję.
Pomóc ci?
Tak, proszę cię.
Przyjmiesz zamówienia?
Zamówienia. Jasne.
Kto jeszcze nie zamówił?
- Ręka w górę. - Ja!
Ręka w górę!
Dacie radę.
Który stolik?
Dobrze.
- Państwa zamówienie. - Dziękuję.
Tamtych dwoje dalej czeka.
Państwa koktajle. To wasze?
Smacznego.
- Możemy prosić o zdjęcie z panem? - Ze mną? A czemu...
Pan przystojny.
No już.
Poznałam go w szkole w Seulu, w piątej klasie.
Pomyślałam: „Jak chłopak może być taki śliczny?”.
Miał taką jasną cerę.
Ja wtedy ganiałam po wsi.
- Byłam wiecznie opalona. - Jesteś przystojny.
Przystojniak.
Ale wie pani...
Raz, dwa, trzy.
Przede wszystkim
miał piękne oczy.
ROK 2001 12-LETNIA YOONJO, EUN
Dobry był obiad, nie?
Tak.
Co ci najbardziej smakowało?
Kiełbaski.
- Patrz! - Mnie też.
Cholera, nic nie słyszę!
- Spójrz na mnie. - Podnieś głowę.
- Ej! - Weź!
- Stop! - Dokąd to?
Co stop? Idziesz sobie?
- Nie! - Masz starego w pace.
On z naszej klasy, nie?
Tak, to Ryu Jaemin.
Ten z jasną skórą? Najładniejszy?
Nie oceniaj ludzi po kolorze skóry.
- Też idziesz do paki? - Do niego?
Co oni z nim robią?
Dokąd idziesz? Bawimy się!
- Spójrz na mnie. - Tata Jaemin siedzi w więzieniu.
Dokąd to?
Rety!
- Oni wszyscy są stąd. - A ty dokąd?
- Nie ruszaj się. - Ani kroku!
Według nich on przynosi im wstyd.
Czemu się jego czepiają, skoro to tata siedzi w więzieniu?
Ej, puszczajcie go!
Ale już!
- Mówię wam! - Czekaj...
Weź.
Weź czekaj!
Wszyscy chodzą tu do szkoły taekwondo.
Już ja ci...
Ej!
Nie płacz.
To nie twoja wina, że twój tata trafił do więzienia.
Miał łzy w oczach,
które ciągle mu drgały.
Poczułam takie lekkie mrowienie.
Czysta miłość 12-latki.
Od tamtej chwili go polubiłam.
Wyznałaś mu swoje uczucia, a on cię odrzucił?
Czemu nie zrobiłaś tego wcześniej?
Jak byłaś nastolatką albo jak miałaś 20 lat.
Długa i skomplikowana historia.
Tak w skrócie,
to nie było chwili.
Chwila.
To ważna rzecz.
Właściwie...
to nie o tym chciałam porozmawiać.
A o czym?
Wyrzuć to z siebie. Inaczej się pochorujesz.
Jaemin mnie odrzucił, bo podoba mu się ktoś inny, prawda?
Prawda.
Ale okazało się, że jest nią nasza dyrektorka kreatywna.
Dyrektorka kreatywna. Ważna postać.
Co więcej, to przez nią w ogóle zainteresowałam się tą pracą.
Goo Yijung. Może zna.
- Nic pani nie jest? - Nic.
Boże drogi.
Jaki ten świat mały.
Goo Yijung i ja...
pracowałyśmy razem w prasie.
Naprawdę?
Tak.
Dzięki za pomoc.
Idę na dymka.
Podoba ci się tu?
Dziwne.
Myślałem, że wolisz bary z dobrym jedzeniem.
Tu nic nie zjesz.
Ale tu jest coś lepszego.
Posłuchaj.
Przyjaźnisz się z nią, więc wiesz.
Co by powiedziała Eun, gdybym jej wyznała, że mi się podoba?
„Zamknij się i spadaj”?
Ale ty ostatnio chodziłaś...
Tak, z facetem.
Ale nie w tym rzecz.
Co chcesz powiedzieć?
Mam ją spytać za ciebie?
Pewnie, że nie. Sama ją spytam.
A potem?
Zdradź mi coś o niej. Jaki ma typ?
Chyba w jej typie...
jest ktoś taki jak ty.
- Serio? - Tak.
Bo nie jest hetero?
O takie rzeczy powinnaś sama spytać.
Ja ci nie odpowiem.
Nic jej nie mów na razie.
Eun, jesteś głodna? Zamówimy coś?
Zjadłabym kurze łapki na ostro.
Mówisz? Okej.
A gdzie Yoonjo?
Właśnie.
Czemu jej nie ma?
Liczyłem na nią.
Była dziś przybita.
Czemu?
Chyba nie dlatego, że ją odrzuciłeś.
Może stało się coś innego.
Kogo odrzuciłeś?
Pójdę już.
Zaraz, kogo?
Znowu?
Ciągle masz powodzenie.
Mylisz się. Też zostałem odrzucony.
A to ciekawe.
Dobra, wy tam sobie jedzcie kurze łapki na ostro.
Na razie.
No a kto kogo odrzucił?
Nie wiem.
- Rety. - Długo się czeka?
Jakieś 30 minut?
Piliśmy wino, kiedy się znów spotkaliśmy.
W Nowym Jorku.
Liczyłem, że o tobie zapomnę.
Ale nie.
Nie zapomniałem.
Myślenie o tobie utrudniało sprawę.
A teraz...
wciąż sobie przypominam...
te nasze wspólne chwile.
Jaemin.
Przykro mi...
że ci tak mówię,
ale my nigdy więcej...
nie będziemy już razem.
Chyba na to liczysz,
więc mówię ci wprost od razu.
Miałaś ten sam wyraz twarzy,
gdy ze mną zerwałaś.
Teraz już wiem,
że kiedy tak patrzysz, mogę sobie mówić i robić, co chcę,
ale zdania nie zmienisz.
Wtedy byłem zbyt młody.
Miałem niejasną i niestabilną przyszłość.
Ale teraz wszystko wygląda inaczej,
więc myślałem,
że mam jakąś szansę.
Dzwoń, jeśli potrzebujesz kompana do jedzenia lub picia.
Masz przyjaciela.
Cieszę się, że przyjąłeś to lepiej, niż myślałam.
Zgrywam twardziela, bo jak nie,
to będę żałosny.
Jasne.
Widzimy się w pracy.
Ludzkie serce to dziwna rzecz.
Targają mną mieszane uczucia.
Gdy Jaemin mi o niej powiedział,
byłam zła i poczułam się zazdrosna.
Co teraz zamierzasz?
Skomplikowana sprawa. Przeszkadza ci ich przeszłość.
Ale...
mówimy o twoich uczuciach, Yoonjo.
Tych dwoje nie ma z nimi nic wspólnego, prawda?
Tak, racja.
Absolutnie.
Dalej chcę wywrzeć dobre wrażenie na pani Goo. Udowodnić swoją wartość.
Muszę szybko zapomnieć o Minie.
Tylko nie przesadzaj za bardzo, dobrze?
Czasem trzeba dać upust uczuciom.
Chcę o nim szybko zapomnieć.
Dzień dobry.
Tam wolny stolik.
- Tam? Dobrze. - Tak.
Dziękuję.
Donghoon.
- Tam? - Tak.
Yoonjo.
Hej, Donghoon!
Jesteś tu ze wszystkimi?
- Heeyoung. - Zaraz...
Nasz stolik jest tam.
Wszyscy tu są? Dobrze.
Pójdę się przywitać. Zaraz wracam.
- Hej, pani Kim. - Dopiero po pracy?
Tak.
Świetnie się dziś spisaliście.
- Postaw im coś dobrego. - Miałem taki zamiar.
Świetnie. Wiecie co?
Byłam dziś na taekwondo.
- Taekwondo? - Tak?
Trenowałam tam
z taką dziewczyną z podstawówki.
Musiałam przed nią uciekać.
- Dostałam wciry. - O nie.
- Och. - Przez to całe uciekanie...
Heeyoung jest zajęta, więc przyszedłem ją zastąpić. Mogę?
Skończyłam z taekwondo.
Nie wrócę tam.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Nie musisz się o mnie martwić.
Już mi wystarczy. Wracam.
O nie.
Dobrze się składa. Nie puszczę cię.
Po pierwsze, proszę.
To nie fair.
Wypiłam wcześniej o wiele więcej.
Jasne. W takim razie nadgonię.
Nie... Ja nie chciałam...
Nie musisz.
- Zaraz. - Dziękujemy, pani Kim.
Powinno być na odwrót.
- Dzisiaj... - O nie.
Moment.
Macie jakiś fajny lokal
- i idziecie beze mnie? - Ależ skąd.
- W życiu. - Pani Kim, my...
Wiem o tym.
Na dziś wystarczy.
- Prosto do domu. - Idziecie gdzieś beze mnie.
Zadzwonię!
- Proszę ją odwieźć. - Szerokości!
- Dobranoc. - Mogę iść z wami.
- Dobranoc. - Pa!
- Dobra. Dziękuję wszystkim. - Dziękujemy. Pa.
- Dobranoc. - Dobranoc.
Druga runda?
- Tak? - Druga?
- Fajnie. - Idziemy?
Nie dołączysz do nich?
W zasadzie nie powinienem.
Rozumiem. Szef jest samotny.
A może ty dasz się skusić na jednego?
Ojejku.
Chyba czas wracać do domu.
Nie, nic mi nie jest.
Wypiłem dużo, żeby nadgonić.
Właśnie. Wypiłeś za szybko.
O Boże. Gdzie mieszkasz?
Nie trzeba. Zabiorę cię do domu.
Nie, nie możesz. Gdzie mieszkasz?
Wszystko gra.
Nie.
Mój Boże.
Proszę do Jamsil.
Nie może go pani zostawić.
Dobrze, pojadę z nim.
Jesteś w pracy?
Widzimy się na schodach?
Cześć, jestem.
Co tam?
Co tym razem?
Mało nie zdechłem po drodze.
Po co biegłeś po schodach? Mamy windę.
Co?
Racja.
Dzisiaj jest zebranie grupy roboczej.
Będziemy się widywać w pracy,
więc chciałam ustalić parę rzeczy.
Przez jakiś czas będę utrzymywała dystans.
Chyba tego mi trzeba.
Wiem, że to samolubne z mojej strony
i źle mi z tym, ale...
Nie, wszystko gra.
Rób, co ci serce każe.
Rób, co chcesz.
Jeszcze trudniej by było udawać,
że nic się nie stało.
Rób, co uważasz.
A ty co, znowu się biłaś?
Nie jesteś już za duża na bitki?
Masz rację.
No...
pójdę już.
Yoonjo.
Słuchaj.
Tylko byle nie za długo.
Bo zdałem sobie sprawę,
że nie mam wielu przyjaciół.
- Dzień dobry. - Czołem.
Dzień dobry.
Dobrze się bawiliście?
- Tak, pani Kim. - Tak?
Coś się wczoraj stało z panem Seo?
Chyba wyszłam przed nim?
Racja.
Przyszedł chwilę temu i jakoś tak się zastanawiam.
- Dlaczego? - Lepiej sama pani zobaczy.
Proszę.
Co tam, coś się wczoraj stało?
Donghoon.
Boże drogi! Co ty masz na twarzy?
Ponoć upadłem na róże.
Co?
Przed moim blokiem rosną róże.
Podobno się tam wpakowałem.
Ale niby jak?
Donghoon.
Dobrze jest.
Idź już. Mieszkam tutaj.
- Dobranoc. - Branoc.
Dziwne.
To nie ta furtka.
Nie otwiera się.
- Co? - Donghoon.
Nie ta furtka.
Tam po prawej...
Branoc.
Tak.
Czemu się nie otwiera?
W prawo. Idź na prawo.
Donghoon!
- Weź. - Tak.
Nic ci nie jest?
Szkoda,
że nie pamiętam
nic a nic.
O rety.
Wiesz.
Yoonjo miała wczoraj długą noc.
Boże.
Byłeś u lekarza?
Lepiej się umów, zanim złapiesz jakieś zakażenie.
A potem postaw Yoonjo jakiś dobry obiad, jasne?
Tak wypada, co?
No pewnie, że wypada.
Coś pysznego.
No i lepiej nie pij jakiś czas, dobra?
PROJEKT R&I TYGODNIOWY PLAN GRUPY ROBOCZEJ
Każdy z nas wymyśli pytania do ankiety na następne spotkanie.
Mogę coś zasugerować?
Mimo korzyści płynących z tego projektu R&I,
większość pracowników nie wykazuje zainteresowania.
Poza nami, działami PR i HR,
mało kto w ogóle wie o naszej pracy.
Bo może dopiero zaczynamy.
Zaczęłam się zastanawiać.
Wymyśliłam event,
którzy zwróci na nas uwagę przed ankietami.
Anonimowa wideokonferencja.
Będzie wideokonferencja,
na której pracownicy dowolnie wyrażą zdanie
co do oczekiwań wobec firmy i tego, co im się tutaj nie podoba.
Mogą używać pseudonimów
i mogą wyłączyć kamerkę lub zamazać swoją twarz.
Jak ta 100-minutowa debata. „100-minutowa debata w Seyongu”.
„Debata w Seyongu”.
- Oklepane. - Wyświechtane.
„Pytaj o Seyong”.
Super.
Może to skrócimy.
„POS”?
Podoba mi się. POS.
Działamy?
Okej.
Okej!
Zajmie się pani POS-em, pani Park?
Tak.
Żeby użyć wideokonferencji systemowej,
musimy poprosić dział IT o pomoc.
Mamy to.
Wszystko gra?
Tak.
Ostatnio kręci ci się w głowie.
Byłaś u lekarza?
Poradzę sobie.
Kilka ankiet nie zmieni środowiska w korporacji.
Mogą sobie o tym gadać do woli,
ale koniec końców zajmą się systemem ewaluacji.
Prawda?
Po to wzięli HR?
Dział PR może przewodzi projektowi, ale my też jesteśmy potrzebni.
Czy do ewaluacji, czy nie.
W tym roku też robimy ocenę organizacji?
Ponoć nie.
Ludzie tak mówią?
No popatrz ty. A więc każdemu zależy na tym R&I.
Ale ocena organizacji będzie.
Może ją zmienią, ale będzie.
Skoro ma być, to jak ją zmienią?
Nie jak w innych firmach,
gdzie młodsi pracownicy oceniają szefów zespołów, nie?
Nie wiem, nie pracuję nad projektem R&I.
Ich szefem jest...
asystent menadżera Ryu z PR 2.
Sam chyba najlepiej go znasz.
Rozwija się facet, co nie?
Powinieneś był go lepiej traktować.
Niby jak? Dobrze go traktuję.
Byłem miły, a on zgrywał mądralę.
Dzieciaki takie już są.
Nie tak jak my.
Dla nich praca to nie wszystko.
Jaemin, uciekaj.
Co?
Hej, Maeng!
Tutaj.
Szlag.
Za późno.
Ojej.
Dwie pieczenie na jednym ogniu.
Patrzcie, kogo tu mamy.
Filary Seyongu. Trzej muszkieterowie.
Nasi drodzy szefowie zespołów.
- Tak, tak, tak już jest - Tak, tak, tak już jest
- Tak to właśnie jest - Tak to właśnie jest
Suntae, chcesz być młodszym dyrektorem?
Tak, czekam na awans.
Ja tak samo!
Co?
Też zostanę młodszym dyrektorem zarządzającym.
Suntae i ja obaj zostaniemy.
Pewnie. Od razu prezesem.
Właśnie.
Chcesz zostać naczelnym, co nie?
Wiesz...
przytakuj mu.
- Serio! - Serio!
- Nieźle. - Wspaniale!
- Umie pan śpiewać! - Dzięki.
Dobra.
Chodź tu.
Masz.
Pij.
Wypijemy, a potem sztama.
Dobra?
Panowie! Napijcie się też ze mną.
Nie wtrącaj się.
Bruderszaft?
No nie.
Śmiało.
Czekaj! Ja chcę.
Co za kretyn.
Proszę nikogo nie faworyzować!
Niech ci będzie.
Proszę.
Dobra, śpiewajmy już. Chodźmy.
Nie dasz mi spokoju. Już ja ci...
Przestań.
Chodźmy zaśpiewać.
Jazda!
Tak!
Serce mi waliło
Ktoś mnie gonił
Na skraju ciemnego klifu Już dalej nie postąpię kroku
Cudownie, Song Suntae!
Byle dotarł cały.
Pan może tą jechać.
Chcecie gdzieś iść beze mnie?
Nie ma mowy. Jutro praca.
- Dobranoc, Jaemin! - Dobranoc.
- Do widzenia. - Proszę bardzo.
- Już jadę. - Szerokości!
Panie Choi, zapraszam.
Chodźmy.
Uwaga. Ostrożnie.
Proszę. Uważamy.
Panie Ga, wracamy do domu. Proszę.
Uwaga na głowę!
Szerokiej drogi!
Dobranoc panu!
A ty co?
Czemu tak stoisz?
Wezwać ci taryfę?
- Skąd ty taki sprawny? - Co?
Przecież nie dla zabawy?
Nie umiem tak jak ty.
Wyrobisz się, jak zostaniesz menadżerem.
Mówisz?
U nas tak było.
Uczyliśmy się tej pracy, obserwując innych.
No tak.
Ty nie wiesz.
Nie jesteś jednym z nas.
Znowu podkreślasz, co nas różni.
Mówię ci. Urodziłem się w latach 90.,
ale bliżej mi do tych z lat 80.
PYTAJ O SEYONG
„POS”?
Jak idzie projekt?
Powiadomiliśmy wszystkich pracowników
i sprawdziliśmy system wideokonferencji.
Każdy ma dostęp do spotkania poprzez link.
Nie mogę się doczekać, jak to wszystko wyjdzie.
Martwimy się tylko liczbą uczestników.
Zastanawiamy się nad obecnością obowiązkową
dla jednej osoby z zespołu.
Nie.
Nie zmuszajmy nikogo.
Lepiej, żeby zgłosili się dobrowolnie.
Choćby było tylko kilka osób,
to będą mówić bardziej szczerze od setek,
którzy byli zmuszeni.
Zastanawiam się, czy była taka firma, która zorganizowała wideokonferencję
dla każdego pracownika.
Bo nie sądzę.
Może herbatki?
Tak, z przyjemnością.
Pani Goo!
Ma pani gościa.
Nie czekam na nikogo.
Ponoć pani córka.
Przepraszam.
Będę musiała przełożyć herbatę.
Oczywiście.
Proszę mi wybaczyć.
Siema.
No tak.
Cześć.
Zastanawiałam się,
czym się zajmujesz i gdzie pracujesz.
Gdy byłaś w Stanach, nie mogłam popatrzeć, ani się dowiedzieć.
DYREKTORKA KREATYWNA GOO YIJUNG
„Dyrektorka kreatywna”.
- Yoojin... - Nie pisz do mnie więcej.
Nie udawaj, że mnie znasz.
Zostawiłaś mnie, żeby mieć własne życie. Tak trzymaj.
Już za późno, żebyś sobie przypomniała o córce.
Nie zgrywaj zatroskanej.
Rzygać mi się chce.
Wyszłam wcześniej ze szkoły, żeby ci to powiedzieć.
Nie opuszczałam lekcji,
odkąd miałam zapalenia wyrostka w podstawówce.
Chociaż nie obchodzi cię, czy miałam wycinany wyrostek.
Nie powinnaś przepraszać?
Nie potrafisz rozmawiać.
Masz się za speca od PR-u?
Jesteś beznadziejna.
Gdzie jesteś?
Też wyszłam wcześniej ze szkoły.
Skłamałaś, że masz okres.
Gdzie jesteś?
Weź tam nie idź. Złaź, ale już!
Strzelaj, no. Jak ty...
Nie!
Kuźwa.
Dobra, weź. Strzelaj i zabijaj!
Jak poszło z tą kobietą, która cię porzuciła?
Zarąbiście dobrze.
Nie potrafiła wydusić słowa.
W mordeczkę.
Nie mówisz jak ty.
Serio? Zabrzmiało dziwnie?
Tak, w cholerę dziwnie.
Mogłabym się tego nauczyć, gdyby się dało.
Szkoda zachodu.
Przeklinanie...
nie idzie stąd.
Idzie stąd.
Jasne.
Niełatwo, żeby wyszło naturalnie.
Weź za drzwiami!
Gdzie? Nie widzę.
O nie! Oberwałam.
Czekaj. Powybijam te cholery.
Zrobione. Teraz idę cię uratować.
Zwycięstwo.
A słyszałem,
że grupa robocza miała być po pracy.
Słucham?
Ostatnio nic tylko tam siedzisz.
Pewnie ciężko tam pracujesz, skoro to dla dyrektorki kreatywnej.
Ale nie stawiam tego ponad moją pracę tutaj.
W takim razie weź to zadanie i jedź tam.
„Projekt społeczny”?
W Changwonie?
Wiesz, że mamy tam fabryki, nie?
To coś dla lokalnej społeczności.
Rozdajemy tam suplementy.
Taki wolontariat.
Tym razem możesz pojechać ty.
Potrzebują kogoś z naszego zespołu, żeby zająć się suplementami,
robić zdjęcia i tak dalej.
Ale to twój projekt...
Trzeba sobie pomagać.
Jak w zespole.
A co? Coś ci nie pasuje?
W końcu jestem twoim przełożonym.
Panie Ryu Jaemin!
- Tak? - I pan tu jest, panie Gi.
Dzień dobry.
Potrzebuję pana Ryu z powrotem w zespole.
Dział sprzedaży nam zawraca głowę,
bo brakuje im jego komunikatów prasowych.
Czyż nie?
Mówią, że kopiujemy opisy produktów
i wrzucamy jako komunikat.
Mieliśmy też literówki.
Czyli zgoda?
Wróci pan.
Dobrze.
Panie Maeng!
Niech pan Ryu przejmie ten proszek.
Ulepszono go, żeby zwiększyć sprzedaż. Chcę zlecić to komuś dobremu.
Słyszał pan? Czemu pan milczy?
Dobrze.
Przy okazji,
wszystko dobrze z projektem R&I?
Tak.
Na pewno pan sobie poradzi. Masz pan łeb.
W razie problemów proszę dawać znać.
Pomogę, jak mogę.
Dobrze.
Co chwilę zmienia zdanie.
CENTUM 100 SZEJK
CENTUM 100
SZEJK BIAŁKOWY CHARAKTERYSTYKA
DOBRE ZDROWIE DOBRE CIAŁO
WITAJ! ZOSTAŁEŚ CZŁONKIEM
OCENA SUPLEMENTU
CENTUM 100 SIĘ ZMIENIŁ, NIE?
LUDZIE DOSTAJĄ WYSYPKI...
CENTUM 100 OD SEYONGU ŚMIERDZI, NIE?
CO Z NIM NIE TAK?
PILIŚCIE KIEDYŚ? MACIE SENSACJE?
ŹLE GO WSPOMINAM
WYŚLIJ WIADOMOŚĆ
Dzień dobry, tu Ryu Jaemin z działu PR w Seyongu.
Chciałbym cię poznać i posłuchać
o tych efektach ubocznych.
Czekam na odpowiedź.
Mówiła pani, że ja odpowiadam za białko w proszku.
To zbyt duży projekt. Proszę pracować z panią Park.
Pani się tym wcześniej zajmowała, tak?
Tak, chlebem białkowym.
Ale sprzedaż poszybowała, tak?
Podobne rzeczy, czyż nie?
Ale to mój pierwszy produkt...
Zdaję sobie z tego sprawę.
Pani pozwoli sobie pomóc.
Chciałabym przewodzić projektowi.
Będę wspierać Jihyo w jej pracy.
Pracowała nad nim do tej pory, więc powinna dalej przewodzić.
Same o tym zdecydujecie. Ale pani jest jej przełożoną,
więc pan będzie odpowiedzialna.
Dobrze.
Proszę wracać.
Oto, co robimy.
Wszystko postanowione. Prace ruszyły.
Jihyo.
Zrobię, co mi powiesz, dobra?
Byłoby dobrze współpracować.
Wiesz, że się znam.
Wszystkie decyzje są moje. Nie chcę nic więcej słyszeć.
Próba POS-u w głównej sali A za 30 minut.
CENTUM 100 SZEJK BIAŁKOWY STRATEGIA NA MARKETING ONLINE (PLAN)
LEE SEUNGHEE HR_LEE YEONSUNG
Jesteśmy.
Seunghee, widzisz mnie?
Tak, widzę.
Połączenie jest dobre.
Widzicie mnie?
Tak, słyszę też. Wygląda dobrze.
A teraz widzicie?
Tak, widzę.
Możesz wyłączyć kamerę?
Dobrze. Chwila.
LEE SEUNGHEE HR_LEE YEONSUNG
Może niech przy ksywkach
wpiszą liczbę lat w Seyongu?
Rozmowa anonimowa, ale liczba lat mogłaby się przydać.
Dobra.
Niezła myśl.
Dobrze wygląda, nie?
Tak. Dobrze jest.
Nic nie poradzimy na opóźnienia?
Nie bardzo.
Pójdę już.
- Dziękuję. - Dzięki, stary.
Jutro jest weekend.
Sobota, 14.00.
A jeśli nikt się nie zaloguje?
Jo.
Nie oczekuj zbyt wiele.
Seyong nigdy nie słuchał pracowników.
Ludzie się zdziwią.
Dobra, ale zrobimy, co się da.
Słuchaj, Jo.
Wiesz...
Skończyłaś już z tym trzymaniem się na dystans?
Tak, przepraszam za tamto.
Wszystko gra?
Lepiej mi, gdy skupiam się na pracy.
Jesteś beznadziejna, wiesz?
Sama praca i praca.
Wiem.
Co powiesz na nóżki wieprzowe i soju?
Uczcimy przyjaźń.
Mam plany.
Z kim?
Z Seo Donghoonem.
- Chce ze mną o czymś porozmawiać. - Tak?
Pójdę z wami.
Odbiło ci? Nie ma mowy.
No co?
Idziecie na zwykłą kolację, nie?
Czemu mi niby odbiło...
Nie mogę iść z wami?
Nóżki wieprzowe?
Tak mnie jakoś naszło. Usłyszałam dziś o nich.
Jasne.
Mogliśmy wybrać inny lokal.
Donghoon, siadajmy tutaj.
Jasne.
Proszę.
Pycha.
No więc o czym chciałeś porozmawiać?
Podziękować ci za tamten wieczór.
Zraniłaś się, jak mi pomagałaś, co nie?
Gdzie tam, już o tym zapomniałam.
Lepiej nie pamiętać, co się robiło po pijaku.
Sam próbowałem zapomnieć, ale nie mogę.
Rozumiem.
Upadek na róże nie zdarza się codziennie.
Tak się zastanawiam...
Tak?
Czy pójdziesz ze mną na randkę? Taką już oficjalną?
Słucham?
Co on robi?
Czy ty właśnie zaprosiłeś mnie na randkę?
Tak.
Bo wiesz...
polubiłem cię, Yoonjo.
Co ty taki skołowany?
Dobrze.
Pewnie.
Umówię się z tobą.
Napisy: Cezary Kucharski