WYŚCIG
Upuściłaś coś.
ODCINEK 1
Proszę ładnie powiesić kokardę.
Baner do góry.
NOC FILMOWA Z LOMOCON NA DACHU
Wyżej z prawej.
Tak jest dobrze.
W sam raz.
Tu Park Yoonjo z PR Joa.
Pożyczaliśmy 50 krzeseł, ale nie wszystkie tu są.
- Park! - Wyślecie od razu?
Proszę poczekać. No?
Musisz zobaczyć!
Brakuje dziesięciu.
Nie ma komu dowieźć?
A ci, którzy tu byli...
Proszę pana! Tutaj!
Zaraz! Nie odjeżdżajcie jeszcze!
Co ty wyprawiasz?
Ale...
Nie ma krzeseł i nie ma komu dowieźć.
Siljang, nie mam czasu na rozmowę.
Ależ masz czas!
Proszę, 90% gości odwołało wizytę.
Krzeseł mamy więcej niż trzeba.
Co teraz?
Chyba jakaś masakra.
Film-klasyk z lat 90. pasuje do klimatu retro.
Ale jak nie będzie nikogo z lat 90.?
Zaprośmy znajomych.
Patrz, jaka ładna pogoda.
Kto teraz siedzi w domu?
Podzwońmy, po kim się da, spróbujmy.
A gdzie się podziała ta nowa pracowniczka?
Z Uniwersytetu Seulskiego?
Nie ogarniam.
Co taka absolwentka robi w tej firmie?
Tak trudno teraz o pracę?
Ja z kolei nie ogarniam, czemu jej tu nie widzę.
Pani Shin Jihyo, gdzie pani jest?
- Ej! - Ej, Jihyo!
Halo? Tak, chwileczkę.
Ej, przecież mówiłam, że muszę mieć dzień wolnego przed startem.
Szefowa już się zgodziła.
Co? Mam mówić „Park Yoonjo”, a nie „ej”?
Kuźwa.
Oczywiście, pani Park Yoonjo.
Mam przyjechać teraz?
Ile osób mogę przyprowadzić?
- Czołem! - Witamy!
-Dzień dobry. - Proszę.
- Miło poznać. Proszę. - Po jednym.
Oprowadzę państwa.
Dzień dobry.
Oto Lomocon...
- Jesteście. - Kopę lat.
- Tu przekąski. - Dobrze, napijmy się. Na zdrowie!
Nie jestem w kadrze!
Dobra, zaczynamy.
Jo!
Co tak długo? Dzwoniłam kilka godzin temu.
Tobie odbiło, że mam zamykać bar i przyjść na film.
Do 22.00 i tak nie masz klientów.
Właśnie, że mam. Tłumy.
A potem afterparty w twoim barze.
Dobra, dobra.
A tego nie zdejmiesz?
Gdzie są ci urodzeni w latach 90.?
No gdzie?
Tutaj. Ty i ja.
Urodzone w 1990.
Czyli liczymy się jako lata 90.
Poza tym...
Cześć!
- Cześć! - Hej!
- Pokaż. - Ale wyszłyśmy.
NASTOLETNIA SIOSTRA
Jeszcze jedno.
- No dalej. - Jestem na zdjęciu?
MAMA YOONJO, 50+
SZEF YOONJO Z PIERWSZEJ PRACY, 50+
Oczywiście przyjdzie więcej osób.
Bez obaw.
KLIENT, 40+
SZEFOWA PR JOA, 40+
- Tak? - Na pewno?
Tak, naturalnie.
- Znaczy... - Tutaj.
Dobrze.
Tylu ludzi, a nie ma żadnego dwudziestoparolatka.
Pani Lee. Zróbmy to, co przygotowałyśmy.
Słowa pożegnalne? Dobrze.
Jakie słowa?
„SŁOWA POŻEGNALNE” Z LOMOCON!
Ludzie z lat 90.
To atrakcja dla młodych w wieku 20 do trzydziestu kilku lat.
Robimy im zdjęcia pogrzebowe z pożegnalnymi słowami.
PRZEKAZUJĘ MOJE STO MILIARDÓW WONÓW NA CELE SPOŁECZNE
Mogę wysłać? Patrzcie, to Haejo!
Tylko bez smutnych i przygnębiających.
Słowa mają być miłe i przyjemne.
W tym właśnie rzecz.
Tak potrafią tylko ludzie z lat 90.
Jak zapłaczesz, to cię zatłukę.
Mam dość.
MAM DOŚĆ, ALE CHCĘ!
KOCHAJMY SIĘ FACECI RZĄDZĄ
Nie ma nic lepszego od miłości.
Co ona taka poważna?
Bo ja wiem?
„Przykro mi, ale naprawdę umieram.
Cieszę się, że was mam”.
Co się dzieje?
Pozwólcie mi wziąć zdjęcie.
Potrzebuję portretu na pogrzeb.
Co ona gada o pogrzebie?
Posłuchajcie.
Byłam bardzo szczęśliwa dzięki wam.
Dużo z wami podróżowałam.
Dziękuję.
- Ona serio płacze. - Co z nią?
- Co się z nią dzieje? - Ona...
- Nie wierzę. - Co ona mówi?
- Co się dzieje? - Czemu wcześniej nie powiedziałaś?
- Czemu? - Co się dzieje?
Weź.
Robi się dziwnie.
Bo wiedziałam, że tak będzie.
Nie! Razem żyjemy i razem umieramy!
To nie fair!
Proszę. Siadaj z tyłu.
Pijemy do upadłego!
- Dawaj! - Uwaga!
Tak jest.
- Nasze napoje. - Ej.
Co z tym życiem?
Przyniosłem soju!
Tak samo jak szklanka.
- Pustą się napełnia. - Się napełnia.
Pustą się napełnia!
Panie!
Ciszej, my tu film oglądamy.
- Cisza! - Coś powiedziała?
- Chcesz pan pić? Idź do baru! - Ej.
- Przyszliśmy na film! - Co mówisz?
- Zamknij się! - Słuchaj...
- Ej. - Stop.
- Coś powiedziała? - Nie.
- Przepraszam. - Coś powiedziała?
- Niewiarygodne. - Daj im spokój.
Bachor nie ma manier.
Dobra, nie płacz!
Co z tym życiem? Trzeba się cieszyć, póki żyjemy!
Na litość boską, bądź cicho!
Nie jesteście tu sami.
Film oglądamy!
Dowiedziałam się, że przyjaciółka umiera!
A nie wiesz, że film oglądamy?
- Przepraszam! - Weź.
- Nie jesteście tu sami! - Dajcie mi obejrzeć film!
- Przepraszam. - Rany.
Jak te niezliczone zdjęcia w mej pamięci,
tak i miłość z czasem stanie się tylko wspomnieniem.
Lecz ty nie stałaś się wspomnieniem.
Mogłem odejść z miłością w sercu dzięki tobie.
Chciałbym ci za to podziękować.
#FILM_Z_LAT_90 #ŚWIĘTA_W_SIERPNIU #KAMERA
#KAMERA #SŁOWA_POŻEGNALNE
#SŁOWA_POŻEGNALNE #URODZENI_W_90
Nie dawaj tego tagu o latach 90.
Byłyśmy trzy. Ty, ja i Lee Siljang.
Ale nie było tam żadnego dwudziestolatka.
Choć było wzruszająco.
Ale nie miło i przyjemnie?
Nic a nic.
Może zmienię nazwę?
Nie „miłe i przyjemne słowa ludzi z lat 90.”,
ale „słowa pożegnalne każdego”?
- A możesz tak? - Nie.
Klientowi chodzi o osoby z lat 90.
Ludzie! To ma być akcja promocyjna?
- Pan wybaczy. - Ej.
Nie zatrzymuj mnie!
- Cofnij się! - Nie próbowałam!
- Nic nie mów. - Nie próbowałam!
- Nie dotknęłam pana! - Ta cała niby akcja...
Cholera!
Złapała?
A ja gram w baseball.
- Dobry rzut. - O rety.
- Ona też gra? - Zapytam ją.
- Biorę popcorn. - Proszę. Rano robiony.
- Dobry jest. - Prawda?
- Następnym wydarzeniem... - Smaczny.
Ta nowa z uniwerku wyłączyła telefon i w ogóle nie przyszła.
Kto?
Taka dziewczyna.
Pij.
Nie zasługuję na żadne picie.
Sama mówiłaś, że robisz tutaj afterparty.
Tak więc musisz pić.
Tak jest. Wypiję wszystko.
Dobrze.
O rety.
Ale dobre.
A czemu Jaemin nie przyszedł?
To był jego ulubiony film.
Pojechał na biwak.
Bardzo się w to wkręcił.
W biwakowanie? Samemu?
Nie wiem.
Może ukrywa jakąś dziewczynę, kto wie?
Powinnam żyć jak Jaemin.
Macie podobny zawód. Widujesz go?
Nie, nigdy.
On jest w zespole PR dużej firmy. Sam szczyt szczytów.
Ja pracuję w małej agencji. Jestem na dnie.
Brutalna hierarchia.
Mam całą masę powodów, żeby pić.
Dobra, wystarczy. Dawaj soju.
- Lepsze, co? - Tak.
Jedziemy.
CHOI HYEYOUNG
Proszę, kto dzwoni. Moja ulubiona dziennikarka Choi.
Bardzo mi miło.
Gdzie jesteś?
Nie w Seulu.
Dobranoc.
DZIENNIK DAEGUK
Wyślę ci coś. Sprawdź od razu.
CHOI HYEYOUNG
ŁAPÓWKA PRZY PRZETARGU
NA DOSTAWCĘ DLA SEYONG?
SPRAWDŹ DALEJ
ŁAPÓWKA PRZY PRZETARGU NA DOSTAWCĘ SEYONG?
FIRMA WYMIENIŁA DOSTAWCĘ...
PODEJRZEWA SIĘ, ŻE DOSZŁO DO PRZEKUPSTWA
To do poniedziałkowej gazety?
Nie ma za co.
Autorem jest Ma Jaerak.
Damy radę uciąć?
To chyba twoje zadanie?
Jeśli tego nie utniemy, udam, że nie dzwoniłaś.
Przynajmniej nacieszę się weekendem.
- A tym zajmiesz się po wybuchu? - Da radę uciąć?
Wysłał artykuł mnie. Wie, że się znamy.
- Chce go uciąć. - Wisisz mi drinka.
Dalej, panie Maeng!
Odbieraj pan ten telefon.
Chyba nie upił się pan o tej godzinie?
Chuljun. Wysłałem ci plik.
Daj znać panu Songowi.
Tyle że ja... ledwo wróciłem...
- Idź spać. - Tak mi się kręci w głowie...
Dobrze.
- Dobrze... - Ale śpij w domu.
Nie na ulicy. Zamarzniesz na śmierć.
ZARZĄDZANIE STRATEGICZNE SZEF DZIAŁU PR 2 SONG SUNTAE
- Panie Song. - Czołem.
Jak to? Sam jesteś?
Gdzie Chuljun?
Źle się czuje.
Idiota.
Ma Jaerak z Dziennika Daeguk?
Tak.
Nigdy o nim nie słyszałem.
Kto ci sprzedał?
Choi Hyeyoung. Koleżanka ze studiów.
Witam, panie Jang.
Przepraszam, że dzwonię tak wcześnie.
Wypadła nagła sprawa.
Chodzi o tego reportera, Ma Jaeraka.
Załatwił mi weekendowy wyjazd.
Naprawdę?
Taki trochę zbyt zapalony.
Wie pan, sprawdzimy co i jak,
ale poniedziałek to za wcześnie.
Gdzie tam.
Nie proszę, żeby usunąć artykuł.
Proszę o zapoznanie się z faktami i wysłuchanie nas.
Jasne. Golf brzmi dobrze.
Tamto ostatnie pole było w porządku? Zarezerwuję i oddzwonię.
Dobrze. W kontakcie.
Spotkaj się
z tym dziennikarzem Ma.
Sprawdź, czego chce.
Dzwoniłem do niego i pisałem,
ale nie odpowiada.
Unika mnie.
Chce gadać z ważniakami?
Będę dzwonił dalej.
„Korupcja ma się dobrze”?
KORUPCJA MA SIĘ DOBRZE W KORPORACJACH?
Celowo użył takich złośliwych słów.
Co za palant.
Powinien już tu być.
Tam jest.
DZIAŁ SPRZEDAŻY SZEF ZESPOŁU 1 CHO JINSEO
Suntae!
Co się dzieje?
Fabryka w Changwon działa dobrze,
ale ich dyrektor udzielił wywiadu.
Czytałem artykuł. Niewiele powiedział.
Trzeba coś zrobić. Jedź się z nim spotkać.
Aż do Changwon?
4,5 GODZ. JAZDY, 364 KM
Tak.
A co?
Nic takiego.
Ale jeśli wtedy dziennikarz...
Ponoć nie odbiera.
A jeśli odbierze? Mam szybko wracać do Seulu?
Tak.
W czym problem? Niewyraźnie mówię?
Ależ skąd. Już tam jadę.
Powiedz też Chuljunowi, żeby już nie wracał do pracy.
Leniwy smarkacz.
Suntae, czyli Dziennik Daeguk czegoś od nas chce, prawda?
Prawda?
MAENG CHULJUN
Cześć. W sumie to cię zwolnili.
Czyli mam ich unikać?
Tego nie powiedziałem.
Proszę tylko o kontakt z działem PR,
jeśli prasa proponuje wywiad, zamiast udzielać go od razu.
Ale nie powiedziałem im nic złego.
Nic nie mówiłem o nadużywaniu władzy.
Taki tam zwykły wywiadzik.
Mogli panu zadać podchwytliwe pytania.
Chcemy tylko bardziej uważać.
Boże kochany.
Ale nie wypuścili artykułu.
Da pan radę ich powstrzymać?
Czy to nie zadanie działu PR?
Właśnie dlatego tu jestem.
Muszę najpierw ocenić sytuację.
Nie mówiłem nic złego.
PIEKARNIA ANGA
PIEKARNIA
Jeden kakaowy i jeden białkowy poproszę.
Białkowy.
Na miejscu?
Białkowe poprosimy.
- Po jednym? - Tak.
- Miłego dnia! - Do widzenia.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Witamy.
Umieram z przepracowania.
Wiedziałam.
Że docenisz moje wyzwanie.
Gdzie jesteś?
W fabryce w Changwon.
Jestem tu, by uciąć publikację. A ty?
Szukam nowego klienta.
Obserwuję taki sklep od paru miesięcy.
Żartujesz.
Miałaś nie pracować w weekendy.
Ty też pracujesz.
Bo muszę. A ty nie musisz.
Duża różnica.
Ty jeszcze nie nawaliłeś. Ja już tak.
Na miejscu czy na wynos?
OSTATNIE POŁĄCZENIA
DZIENNIKARZ MA JAERAK
Nie odbieraj.
Zabiję, jak odbierzesz.
Nie odbieraj, mówię.
Nie podnoś telefonu.
Nie odbieraj. Zaklinam cię...
Abonent czasowo niedostępny. Zostaw wiadomość...
O tak!
Dzwonię z działu PR Seyong.
Prosiłam o blokadę artykułu...
Nie można wykorzystywać wywiadu, którego nikt wcześniej nie planował.
Zajmujemy się tylko przetargiem.
Wszystko potem należy do agencji.
Nie można czegoś takiego zaplanować.
REGULACJE REKLAM LEKÓW
Gdyby tak było, powiedziałbym.
Pani Oh.
- Nieprawda. - Z panią rozmawiałem wtedy?
Ten artykuł to blaga.
- Nadal są wyniki. - Jasne.
- Mieliście je zdjąć. - Obserwujemy.
Wkrótce wydamy oficjalne oświadczenie.
Panie Ryu, kiedy będzie gotowe?
- Dział PR Seyong. - Za pięć minut.
W porządku?
Proszę poczekać...
Halo?
ZESPÓŁ PR 2 SEYONG PRASA / MEDIA
Cholera jasna.
- Seunghee. - Tak?
Na pewno usunęli te artykuły?
Sprawdzę jeszcze raz.
Poszedł?
Sytuacja nie wygląda dobrze.
Nie mogli tego wyciszyć.
Co za niekompetencja.
- Panie Park... - A wczoraj
nie odbierałeś.
Bo był weekend.
Stary, sprawdź jego kieszeń. Gdzieś tam trzyma wypowiedzenie.
Nie udzielił szczerego wywiadu...
Nie zwolnią mnie przez brak pracy w weekend.
To wbrew prawu pracy.
A myślałem,
że załatwili sprawę biletami na seminarium szefa gazety.
Chcą czegoś więcej.
Te bilety nie są po cztery miliony?
Te pieprzone, liche pisarzyny.
Tak, słucham. Proszę mówić.
Około południa, jak sądzę.
Wydamy oświadczenie dla prasy, więc...
- Podobno byłeś w Changwon, Jaemin. - Tak.
Dyrektor fabryki wygadał się w wywiadzie?
Nie wygląda na to.
To co było?
Zmieniono dostawcę białka,
a poprzedni podał dziennikarzowi fałszywe informacje.
Typowe.
Przespałem się z byłą żoną. Co zrobić?
Co z tobą...
Maeng!
Słyszałaś mnie? Mówiłem cicho.
Słyszę wszystko.
Przepraszam.
Nie lubię jej.
Ryu Jaemin!
Oświadczenie gotowe?
Tak. Za chwilę je przyniosę.
Byle szybko.
Co do tej nowej...
Nie odzywa się od soboty?
Nie oddzwania?
Nie.
Wciąż nie daje znaku życia.
Nie chce tu pracować. Widać wyraźnie.
Ale tak się nie rzuca roboty, co?
Wredne podejście.
Wiedziałam, że się nie przyjmie. Koniec.
Uniwersytet Seulski i taka praca?
Siljang.
Kiepsko to zabrzmiało.
Czemu wspominasz o uczelni?
A co w tym miejscu ci nie pasuje?
Tak sobie tylko gadam.
Tak nie może być.
Czemu myślisz, że teraz odbierze?
Zostaw wiadomość po sygnale i naciśnij gwiazdkę lub krzyżyk.
Pani Shin Jihyo, tu Park Yoonjo z PR Joa.
Nie oddzwania pani.
Rozumiem, że pani odchodzi,
ale praca to nie żarty.
Chce pani odejść,
to proszę powiedzieć mi wprost.
Psuje pani reputację osób w pani wieku.
Końcówka super.
SHIN JIHYO
Co się dzieje?
Już dobrze. Tylko spokojnie.
Już dobrze.
One tam...
- Pani Shin Jihyo... - Ja zacznę.
Mówiłam pani Kim, że biorę dziś wolne.
Nie chciałam pani olewać.
To czemu pani nie odbierała?
Mogła pani zostawić wiadomość.
Wolno mi nie odbierać, kiedy nie pracuję.
Pani Shin.
Nasza firma jest mała. Wciąż brak nam pracowników.
Wiedziała pani o imprezie, którą organizujemy w weekend.
Pani zadaniem było zająć się gośćmi.
Powtarza pani to samo.
Mówiłam już pani Kim, że biorę wolne.
Pani to zignorowała.
Nie tym tonem.
Jestem pani przełożoną.
Stąd to niezrozumienie?
Czy może dlatego,
że w małej firmie nie ma zdrowego rozsądku?
Bo czy taka elastyczność
to nie jedna z zalet pracy w małej firmie?
Nie jak w korpo?
Bo po co inaczej bym tu pracowała?
Kiepska wypłata, brak czasu.
- To proszę odejść. - Jasne.
Właśnie dlatego odchodzę.
Pani Shin Jihyo.
Przepraszam, bo to moja wina.
Zapomniałam powiedzieć paniom Park i Lee, że bierze pani dzień wolny.
Dobrze.
A więc...
Nie będę pani zatrzymywać na siłę,
ale wypłata i brak czasu?
Czy jest coś jeszcze, co się pani nie podoba?
Zastanowię się,
jak możemy usprawnić pracę
w naszej małej firmie w przyszłości.
Powiedzieć pani?
Tak.
Uważam, że dla małych firm kompetentni pracownicy są najważniejsi.
Bylibyście bardziej konkurencyjni, zatrudniając kompetentnych ludzi.
Po co pracować całą noc?
Brakuje wam ludzi, żeby zrobić choć jeden projekt wiralowy.
Wszystko na marne.
Chodzi o zasoby ludzkie.
Macie tu tylko kilku pracowników,
a oni mają o sobie takie wysokie mniemanie typu żenująca „lisica”.
Nie „lisica”. „Lee Siljang” to jej prawdziwe imię.
Pracuje tu pani od tygodnia i nawet o tym nie wie?
W takiej małej firmie?
Cóż, ja to widzę tak.
Pani Park i pani Lee są bardzo uzdolnione.
Tak pani sądzi?
Cóż, każdy ma inne standardy.
A co według pani sprawia, że ktoś jest kompetentny,
pani Shin Jihyo?
Na innych aspektach się nie znam,
ale na pewno nie byłby to ktoś, kto żyje dla samej pracy.
To sprawa indywidualna.
Tego się nie mierzy.
Wyraziłam tylko opinię. Pani sama prosiła.
Nie chcę o tym dyskutować, ani się kłócić.
Pani Shin!
Mogę już iść?
Dam sobie łeb uciąć, że ma już inną pracę.
Nie musisz dawać.
Nie do wiary...
IMPREZA LOMOCON NA DACHU
Co nie tak z tymi dzieciakami?
- Rozumiesz ich? - Co ty, MP?
MŁODY PIERNIK
Kto? Ja?
Zaraz, ja?
Ona miała rację.
Czyli wystarczyło, że powiedziała szefowej?
To ona wyłączyła telefon i nas olała.
Kto bierze wolne już pierwszego dnia pracy?
A nie można?
Nie można.
Nie wiesz, bo nie pracowałaś w firmie.
Tak się nie robi.
Można brać na coś pilnego. Co ci szkodzi?
Cicho tam.
Okej.
Wiesz co?
Wygram ten nowy projekt.
Ta dziewczyna zmobilizowała mnie do rywalizacji.
Patrzyła na mnie z góry.
Rozumiem. Czego się napijesz?
Projekt wart miliard wonów dla Seyong Cosmetics.
- Seyong. - Co pijesz?
Coś lekkiego.
Tyle starań, a on i tak puścił artykuł.
Nie dał nam cynku, by go usunąć.
Dał, by gadać z szefostwem.
Wiedział, że to podniesie cenę reklam.
Do bani.
A czego trzeba w takich chwilach?
- Alkoholu? - Bingo!
Proszę.
UTOPIA
- „Top”? - Fajna nazwa, nie?
Czekaj.
Weź, ale mi stracha narobiłaś.
Popraw mi głowę.
Już.
Pięć stopni w lewo.
W lewo...
Okej.
Ożeż.
Wystraszyła mnie.
Mnie też.
Mówicie?
O rety.
No tak.
Chodź.
Witamy.
Dzień dobry.
Proszę usiąść.
- Dzięki. - Tutaj.
Chodziliście razem do podstawówki albo gimnazjum?
- Tak. - Tak.
Ja mam ich już serdecznie dość.
Jesteś koleżanką Jaemina ze studiów?
Pewnie dobrze ci szło w szkole.
Bo ja wiem?
Przed chwilą obgadywaliśmy ludzi z waszej uczelni.
A o co poszło?
O dzisiejszą młodzież.
Wiem, o czym mówisz.
Widzę takich po dwudziestce w pracy
i myślę sobie: „Ja taka nie byłam”.
Właśnie tak!
Telefonów nie odbierają. Najgorzej.
Absolutnie.
Nigdy nie odbierają.
Niektórzy tylko odpiszą, ale nigdy nie odbiorą.
Słyszałaś?
Raz dzwoniłam w jednej sprawie.
- Bardzo ważnej. - No.
A ona tylko odpisywała SMS-ami. Nie odbierała.
- Wiesz, o czym mówię. - Absurd.
Weź się suń.
- Ja? - Co było dalej?
- Ale... - No...
- Zmiana? - Tak.
- Ostatnio był tajfun, prawda? - Tak.
- Powinna była odebrać. Pilna sprawa. - Bez wątpienia.
A ona nic tylko odpisywała.
Boże, co z nią nie tak?
- Ty rozumiesz... - Tak?
Prawda? Dasz swoją wizytówkę?
A ty swoją?
PRZYJMUJEMY ZGODY NA REMONT!
No dobrze.
Co to jest?
Upominki.
Wyglądają lepiej niż prawdziwe produkty.
Taki urok upominków.
Nieodparty.
Racja.
Pewnie. Ja zawsze mam rację.
Oczywiście.
Chodźmy.
Hwaja.
Czemu nie chodziłam do zwykłego liceum?
O czym ty mówisz?
Nie pozwoliłaś mi, co?
Miałam zarabiać od razu po liceum.
Chodziłaś do technikum, bo chciałaś od razu do pracy.
Co mnie do tego?
- Ja? - Tak, ty.
Byunggil miał wtedy raka.
Brakowało kasy.
Widzisz? To był twój wybór.
Jazda do góry.
Nie zdziwiłabym się, gdyby ta winda spadła.
Nikt cię nie zmuszał do zamieszkania w ruinie.
Będzie remont bloku.
My tu wynajmujemy mieszkanie.
Nie skorzystamy na tym remoncie.
Dlatego depozyt za czynsz jest taki niski.
Nie pomyślałaś o tym, co?
To ja go zapłaciłam.
Co cię wzięło na wspominki o liceum?
Skończyłaś je dawno temu.
No...
Zastanawiałam się, jakie miałabym życie,
gdybym poszła do normalnego liceum.
A jakie masz?
Świetne,
ale ciągle mnie pytają.
Wkurzające.
Co masz na myśli?
Powiedz wprost.
Ponoć nie jestem kompetentna.
Według szefowej?
Nie.
Nowej, co dzisiaj odeszła.
A co ona się zna?
No właśnie.
Może się wywyższa, bo skończyłaś studia online.
Może ty się wywyższasz.
Daj spokój.
Mam rację?
Może.
A skoro mowa o studiach online,
to nawet nie wzięłam kredytu studenckiego.
Sama to opłaciłam.
Byłam księgową, a teraz pracuję w dziale PR.
Myślisz, że to łatwe?
Zmieniłam zawód przed trzydziestką.
Weź...
Masa młodych wtedy nie wie, co ma ze sobą zrobić.
Ja zrobiłam coś super.
Też ciężko pracowałam.
Tylko dlaczego mam tak nędzne życie?
Córkę, która mi wypomina,
że sama zapłaciła depozyt.
A to było ledwo 30 milionów.
Powód jest prosty.
Ty wydajesz na głupoty.
Na ludzi i faceta, których kocham.
To ma być głupota?
Boże.
Faceta?
Raczej facetów.
Moje życie, moi faceci.
A to mój kieliszek. Sama kupiłam.
Ale ty się czepiasz.
To tylko kieliszek soju.
Ja?
Tak, ty.
Zarządzać agencją?
Zajmuje się tym pan Maeng.
Tak, zwykle za to odpowiada menadżer,
ale ostatnio jest bardzo zajęty.
Odciążam go trochę.
Choć może powinienem odciążyć całkowicie.
Jak się uprze, nie odpuści.
Zadrzesz z nim raz i koniec.
Czemu on taki?
Ogarnij się, żebyś znowu mógł szefować.
Bo ja mam za dużo pracy.
Będę musiał odejść, jeśli znów nie dostanę awansu, wiesz?
Właśnie dlatego musisz to odzyskać.
Musisz robić coś, co można docenić,
a nie tylko pić z dziennikarzami.
Co w tym złego?
Tak robią rzecznicy prasowi.
Taka praca.
Czasy się zmieniły.
- Chyba tylko ty nie zauważyłeś. - Tak jest.
Nie chcę zauważyć.
Idzie Ji.
Przepraszam.
Pani Ji.
Świat cyfrowy jest bezpieczny?
Zamknij się.
Fajna ona jest.
Zaczynaliśmy razem,
ale ona została szefową działu i zespołu.
Powinienem iść do cyfrowego.
Kto tu pija z dziennikarzami?
Ty, panie tradycjonalisto.
Prezentacja dla Cosmetics?
To niby przetarg, ale znamy już zwycięzcę.
Ty też go znasz.
Earth Comm?
Tak.
PR JOA
Nie może to być zwykła reklama kosmetyków.
Pokażemy wszystko, co najważniejsze,
a przy okazji będzie mądrze, żeby ludzie poczuli więź.
Zaprosimy influencerów, głównie tych od produktów beauty.
Będą też różne akcje promocyjne i wyzwania dla użytkowników...
Cześć.
Nie musiałeś się fatygować.
Zwykłe latte i słodzone.
- Chcę mrożoną. - Mrożoną...
- Szlag. - Co tam?
To dla Seyong?
Wiesz o tym?
Pewnie nie pamiętasz, ale ja tam pracuję.
W dziale PR.
Zgadnij, kto odpowiada za prezentacje.
Ty?
Pociągniesz za jakieś sznurki? Wybierz mnie.
Przeceniasz możliwości zwykłego asystenta menadżera.
Dawaj słodkie. Potrzebuję cukru.
Dziękuję.
Gdybym tak ciężko pracowała od szkoły średniej,
to byłby Harvard.
Może powinnam...
To niby przetarg,
ale znamy już zwycięzcę.
- Earth Comm? - Tak.
Strasznie się uparli, żeby być numerem jeden.
Może rekrutują?
Inne agencje PR o tym nie wiedzą, co?
Jasne, że nie.
Tamto? Song znowu nas męczy.
Minęło dziesięć lat, a on ciągle nie odpuszcza.
Co za złamas.
OFERTY AGENCJI
SEO DONGHOON, PARK JEEYOUNG
PR JOA: KIM HEEYOUNG
Idziemy.
Dokąd?
Odprężyć się.
Aż ci łeb paruje.
Gdzie?
Zaraz, czekaj.
Co tu się wyprawia?
Tam na górze.
Giń!
- Nie zabijaj zakładnika! - Co?
Zostaw zakładnika.
- Strzelaj! - Giń!
Giń!
Czemu on żyje?
A masz.
Gotowy?
Dawno nie tańczyłem.
Jazda.
Co ci tak zależy?
Jak to?
Za ciężko pracujesz.
Tobie odpowiada praca na pół gwizdka, ale mnie nie.
Chcę wypaść dobrze i zdobyć uznanie.
To mnie napędza.
Poprosimy też kaszankę.
Da pan wszystko poza wątróbką.
Plus placki i ciastka rybne.
- Mogę tu zjeść ciastko? - Proszę.
Dzień dobry. Dwie lemoniady poproszę.
Świetnie się czuję. Lepiej być nie może.
Siljang.
Dość już o mnie. Co u ciebie?
Do kitu.
- Poród się zaczął? - Nie.
Jeszcze nie. Dwa centymetry rozwarcia. Muszę czekać, aż będzie dziesięć.
Boże.
Ale że dziesięć?
Aż mnie rozrywa na samą myśl.
Zjem trochę cukru i wracam do środka.
- Zadzwonię po prezentacji. - Ej!
Wypij czekoladowe latte za moje zdrowie, dobra?
Zabiłabym za cokolwiek słodkiego.
Dziękuję.
Przepraszam.
Wszystko dobrze? Czy nie uderzyłem...
Przepraszam. Dzwonię po pomoc...
Nie, chwila. Picie nie było gorące, nic się nie stało, ale...
Dobrze.
No i co teraz?
Przepraszam najmocniej.
Strasznie mi przykro...
Śpieszę się.
Moment.
Proszę.
Zadzwoń później, a jakoś to wynagrodzę.
Nie jeździ się rowerem po chodnikach!
Przepraszam bardzo.
Dobra, weź już idź. Jesteś zajęty.
Przepraszam.
Jasne.
Przepraszam.
Przynajmniej miły.
Earth Comm?
SEO DONGHOON, PREZES
Earth Comm?
Tak to już jest...
No wie pani...
Oczywiście, że wiem. Tylko po co zostałam tu wezwana?
Bo...
To nie moja decyzja...
Sprawka Songa Suntae?
Proszę.
Dziękuję.
Drudzy prezentują Hellohope. Państwa zapraszam do sali pierwszej.
Dziękujemy.
Jak się pani czuje?
Zaczyna mi odwalać z nerwów, odkąd tu przyszłam.
Odwalać, tak?
Nigdy nie dawałam prezentacji w takiej dużej firmie.
Zawsze musi być ten pierwszy raz.
Co nie?
Panie Ryu.
Dzień dobry.
Park Yoonjo z PR Joa.
Co pani...
Ach, pani też na prezentację.
Przepraszam za wcześniej.
Widzę, że jakoś sobie pani poradziła. Cieszy mnie to.
Nic nie szkodzi. Przepraszał pan z milion razy.
Ale proszę potem do mnie zadzwonić.
My prezentujemy pierwsi, tak?
Tak. Earth Comm mogą zaczekać w sali drugiej.
Dobrze.
- Życzę powodzenia. - Dzięki.
Idziemy?
PR Joa prezentują ostatni. Czekaj w sali trzeciej, o tam.
Okej. Do zobaczenia.
Czekaj.
Nie życzysz mi powodzenia?
Pokażę im, kto tu rządzi.
Nie jąkaj się i bądź pewna.
Weź.
Poradzisz sobie. W końcu jesteś Park Yoonjo.
SZEF ZESPOŁU MARKETINGOWEGO KO DONGKYUN
Po co zespół marketingowy ma oglądać prezentacje?
Oni nas nigdy nie wołają, kiedy sami mają prezentacje.
Co za zniewaga.
- Dział sprzedaży ich zaprosił. - Ale po co?
Bo to sprawa reklam i akcji PR-owych.
Chcą się upewnić.
Nie czekałem na odpowiedź.
Czy tylko ja nie znoszę tego, jacy oni napuszeni?
Tylko ja?
Ja też nie znoszę.
Co nie?
My, dział zarządzania strategicznego. Oni, dział biznesowy.
Może i są więksi,
ale to my jesteśmy jądrem tej firmy!
Panie Maeng.
Serio jestem tu potrzebny? Mam dużo swoich zajęć.
W firmie rządzi marketing. My to zwykły dział PR.
Jak możemy tak bez was?
Pewnie, że was potrzebujemy.
To pana miejsce.
Pochlebca.
Jaemin.
Nadal nie chcesz przejść do mojego zespołu?
Wy tam tylko prosicie dziennikarzy o przysługi i wydajecie kasę.
Nie docenia się waszej pracy.
Prawda?
Jaemin, zapraszamy w każdej chwili, okej?
Proszę nawet nie myśleć, że go podkradniecie, panie Ko.
Już się boję.
Zadzwoń, dobra?
Proszę.
Opracowaliśmy strategie
promocji offline i online oraz zarządzania.
Celem promocji offline jest...
Yoonjo.
Usiądź na chwilę.
O co chodzi, pani Kim?
KAMPANIA OFFLINE
Skupimy się na komunikacji.
Naszym celem są ludzie po trzydziestce. Nie dwudziestolatkowie i nastolatkowie.
Oto powody tego podejścia.
Bakteria Lactobacillus plantarum.
Bakteria tworzy kwas mlekowy. Zapobiega zmarszczkom i nawilża.
Pełno jest Lactobacillus plantarum w jednej z najpopularniejszych potraw.
W kimchi.
Oczekujemy, że ludzie po trzydziestce,
nasi docelowi klienci,
najbardziej zainteresują się tymi kosmetykami.
Jeśli nie ma więcej pytań, na tym zakończę prezentację.
Dziękuję.
Yoonjo.
Gramy drugie skrzypce.
Ten przetarg...
Oni już wybrali Earth Comm.
No i co teraz?
A co możemy? Postarajmy się i tak.
Ty się postaraj.
Mówi pani, że już wybrali Earth Comm.
Mało razy występowaliśmy przed tak dużą firmą.
Do dzieła.
Choćby dla doświadczenia. Spróbujmy, dobrze?
Muszę już iść.
- Jasne. - Tak.
Decyzja już podjęta, więc nie jestem potrzebny, co?
Oczywiście. Bez obaw. Zajmę się tym.
Miłego wieczoru.
Chyba dobrze poszło.
Earth Comm jest tak dobry, jak mówią.
Jaemin, resztę zostawiam tobie.
Dobrze.
Prezentacja była iście imponująca.
Zawsze wspaniale pan wypada.
- Miło mi. - Chyba widzieliśmy już wszystko.
- Gratulacje. - Bardzo dziękuję.
Dziękuję.
Do widzenia.
Do zobaczenia.
Dobra robota.
Nie życzysz mi powodzenia?
Poradzisz sobie. W końcu jesteś Park Yoonjo.
On już wiedział.
PRZEDSTAWIONA HISTORIA JEST FIKCJĄ
Napisy: Cezary Kucharski