O cholera.
Gdzie oni są?
Nie widzę ich! Za dużo kurzu.
Czekaj.
Nie widać ich!
No dalej!
Clara!
- Wsiadaj! - W bagażniku mam 3000 szczepionek!
Szybciej!
- W porządku? - Tak.
- Widziałaś ich kiedyś z tak bliska? - Na ich terytorium, ale nie tutaj.
Robisz coś?
Nie, a ty?
Po co ciągle wyjeżdżasz?
Nie możesz beze mnie wytrzymać?
Mówię poważnie. To zbyt niebezpieczne.
Widzisz to?
Tyle zostało po tacie.
Dorastałam tu z nim. To mój kraj.
To nic, że to niebezpieczne.
A dlaczego ty się tu chowasz?
DZIEWIĘĆ MIESIĘCY WCZEŚNIEJ
W zamachu stanu biorą udział oficerowie i szeregowi.
Prezydent, którego miesiąc temu prawie obalono,
wyjechał z kraju.
Zamach stanu kładzie kres rządowi, który obalił monarchię.
- Halo? - Jakieś wieści o łodzi?
Wypływamy rano. Przyjadę po was.
- Jesteś w domu? - W biurze.
- Usuwam ładunki. - Nie zabrali ich?
Zajmuję się wyburzaniem budynków.
Nie oddałem wszystkiego gnojom wysadzającym kraj.
To wiele nie zmieni.
Nie będę miał krwi na rękach.
Co to za odgłosy?
- Fred, słyszysz mnie? - Jestem w centrum tego bajzlu.
Muszę wywieźć klienta. Zamieszki to utrudniają.
Uważaj.
Ty też.
Jasne.
Witam.
Dzięki.
Proszę pana? Pilot mówi, że samolot jest gotowy.
Świetnie.
Co ona tu robi?
To dla ciebie.
Dziękuję.
Wyjdź.
Znów będziesz gadać o szybach naftowych?
Idzie Fred.
Twoja klientka?
Myślałem, że wyjechałeś.
Łódź odpływa za osiem godzin. Zaczynam nowe życie.
To pewne? Nie żałujesz?
Tu jest niezły cyrk. Wolę wrócić do Paryża.
Szkoda. Cyrk oznacza większą kasę do zgarnięcia.
Ale to już wiesz.
Co jest?
Właściciel?
Przeszukać to miejsce. Ty ze mną.
Zostań tu.
Ochroniarze?
Jak się pan miewa?
Idź obok basenu.
Gdzie pozostali?
Mogę z ciebie zrobić bogacza.
Za późno.
Rozdzielmy się.
Jesteśmy policjantami!
Wiecie, co robicie?
Chodźmy.
Otwórz drzwi.
- Piękne. - To prawda.
Nie chcę mieszkać w Paryżu. Chcę tu zostać z przyjaciółkami.
Już ci to tłumaczyłem.
Tutaj jest zbyt niebezpiecznie.
- Czytałeś wiadomości? - Nie.
- Wujek! - Moja ulubiona bratanica!
- Ślicznotka! - Tęskniłam.
Daj buziaka. Jeszcze jednego!
Cześć, Fred.
- Gotowi do wyjazdu? - A ty?
Mówiłem, gdy za niego wychodziłaś,
że jestem w pakiecie z moim bratem.
Chcesz pić?
Musimy pogadać.
Czego się napijesz?
Co z ładunkami?
Zakopałem. Coś zostało, ale nic groźnego.
Na sejf wystarczy?
Napiwek od klienta, który zginął. W sejfie jest tego więcej.
Nie żyje? Co sugerujesz?
- Zgarniemy kasę. - Nie.
Alex...
Nie mam nic. We Francji będę miał kłopoty.
Znów mam jeździć ciężarówką?
Też tego potrzebujesz.
- Wiesz, co robią złodziejom i rodzinom? - Jesteś moim bratem.
Proponowałbym to, gdyby było jakieś ryzyko?
Potrzebuję cię.
Wkurzasz mnie.
CENA STRACHU
Widzimy się w domu.
Biegnij.
- Cześć, wujku. - Jak leci?
Dobrze.
Byłeś z dziewczyną?
Nie mam dziewczyny.
Z tą lekarką.
To tylko przyjaciółka.
Jeszcze raz. Możesz się przedstawić?
Mam na imię Rihanna.
Starczy na dziś.
Idź się pobawić.
- O co chodzi z tymi piratami? - Jakimi piratami?
Wszyscy o tym gadają.
Są tu przez twoją gównianą pracę.
- Potrzebujemy forsy. - Na co?
Wyjazd z kraju.
Mój mąż, a twój brat, trafił za kratki zamiast ciebie.
- Wiem. - Nie wiesz.
Zabiłeś gliniarzy. Zapomniałeś?
Spróbuję was wywieźć za granicę.
Jesteście tu poszukiwane. To niebezpieczne.
Rób, co chcesz. Bez niego nie wyjadę.
- Uciekaj. - Malya!
To za mało.
To stawka dla zabójcy gliniarzy.
Jeśli nie chcesz, to spoko.
Już ja cię nauczę dyscypliny, idioto!
Wszyscy na ziemię!
W tej chwili!
Wszyscy na ziemię!
Chodź tu.
Za przysporzone problemy jesteś winny co najmniej dziesięć walk.
Nie będę walczył. Znajdź kogoś innego.
Skoro nie chcesz walczyć, co mi po tobie?
Twój wybór.
Na twoim miejscu nie zmrużyłbym oka.
Dobranoc.
Gliniarze.
Zabili twojego klienta?
Byli umoczeni. Co to za różnica?
Wiesz, że gdybyś mi powiedział, nie przyszedłbym.
Zaufaj mi, dobrze?
Chodź.
To tutaj.
Dasz radę?
Daj mi pracować.
Rozejrzę się.
Nie ruszaj się!
Odwróć się.
To skutek wczorajszego ataku piratów. Trafili w kieszeń gazową.
Mieszkańcy są zagrożeni.
Cały czas stoisz na warcie.
Odpocznij.
Do zobaczenia.
Proszę.
Milion, według umowy.
Jako szefowa ochrony musi pani ocalić ten szyb.
Jakieś wieści?
Potwierdziły się obawy.
Pod kieszenią gazową jest druga. Ciągnie się pod wioską.
W razie pożaru
ściana rozdzielająca kieszenie runie.
Tylko 100 kilogramów nitrogliceryny ugasi ogień w studni
i zapobiegnie wybuchowi drugiej kieszeni.
Jeśli wszystko wybuchnie, to po nas. Jest pani pewna swoich ludzi?
Mamy umowę z przedstawicielką NGO.
Zrobi wszystko, by ratować mieszkańców.
Czytał pan akta dwóch pozostałych. Dostaną ofertę nie do odrzucenia.
Ma pani dobę na ugaszenie ognia.
Liczę na panią.
Helikopter!
Fred, są tu ludzie z koncernu naftowego.
Kopę lat. Jak leci?
Dobrze.
Znamy się, prawda? Anne Marchand.
Reprezentuję firmę.
- Czego pani chce? - Potrzebujemy pana do ugaszenia ognia.
Mogę na niego dmuchać albo sikać.
Pod szybem jest kieszeń gazowa. Żeby ugasić pożar, trzeba ją wysadzić.
Mamy nitroglicerynę. Musi ją pan tu przywieźć.
Gdzie jest?
W elektrowni słonecznej 800 kilometrów stąd.
Mam wieźć materiały wybuchowe 800 kilometrów?
Nie ma tam dobrego kierowcy?
Odmówili.
- Zrozumiecie, jeśli też to zrobię. - Pański brat jest w więzieniu.
Mogę go wyciągnąć. Jest ekspertem od materiałów wybuchowych.
Wyjaśnię to panu.
Pan poprowadzi, brat zajmie się nitrogliceryną.
Na okupowanych terytoriach ochroni was ekipa Gauthiera.
Po przyjeździe dostanie pan milion.
Wywieziemy waszą czwórkę z kraju.
Wszystkich?
Ona mówi serio? Rób, o co proszą.
Sprowadź Alexa do domu.
Pozwól mi się tym zająć.
Odprowadzimy panią.
Jak pani go uwolni?
Już to robimy.
Jak nitrogliceryna trafi do szybu?
Zajmie się tym ekipa wiertnicza.
Bez obaw. Nie będziemy sami.
Podobno się znacie.
Pojadą z nami jako przewodnicy.
Sprawdzę helikopter.
Co tu robisz, Claro?
Jeździmy tam i z powrotem do stolicy. Znamy drogę na pamięć.
To nie transport leków.
Znasz drogę?
Nie, więc skończ z tą opiekuńczością.
Co was łączy?
Czasem się z sobą pieprzymy.
Możecie odłożyć to na bok czy będzie to problemem?
Nie ma problemu.
Dobrze. Zorganizuję ekipę wiertniczą.
Załóż to.
Kazałem ci to założyć.
A transport lotniczy?
Wybuchłaby przy zmianie wysokości.
Spójrz, Fred.
To strefa wojskowa. Piraci są tutaj.
Moi ludzie się nimi zajmą.
Wieczorem wyruszamy ze stolicy.
Wojskowe blokady dróg?
Na trasie jest jedna.
Jak jej uniknąć?
Strata czasu.
Ciężarówki będą udawać konwój pomocy humanitarnej.
Jak to zrobimy?
W biurze mamy przepustki. Zabierzemy je.
Pomyśl o mieszkańcach. Jesteśmy tu dla nich.
Co mają z tym wspólnego?
Są inne kieszenie gazowe. Jedna jest pod wioską.
No i?
Jeśli nie ugasimy pożaru, ściana między kieszeniami runie
i wioska zniknie.
Ukryłeś to.
- Bratowa i jej córka tam są. - W razie czego będą ewakuowane.
A reszta mieszkańców?
Wszystkimi się nie zajmiemy. To 5000 ludzi na pustyni wśród piratów.
Eksperci dają nam dobę. Spokojnie, do tego czasu wrócimy.
Przed nami 800 kilometrów drogi.
Jeśli chcemy przeżyć, musimy sobie zaufać.
Załóżcie maski.
Kurwa!
Tu nas nie trafią.
W szatni są czyste ciuchy.
Przestań!
Uspokój się!
Przestań, Alex!
Spokojnie.
Zaczekaj!
- Uspokój się. - Puść!
Alex.
Rozumiem, że jesteś zły.
Ale mogą zginąć ludzie.
Pomyśl o rodzinie.
Co z nimi?
Pytałem o coś.
Wszystko dobrze. Czekają na ciebie.
To nitrogliceryna?
Z elektrowni słonecznej.
Używają jej, gdy równają teren i instalują nowe panele.
Od 30 lat nie używano takich materiałów.
Dużo ich zostało po zamachu stanu.
Na miejscu jest oddział, my załadujemy ciężarówkę.
Musicie zrozumieć, co przewozimy.
- Ile trzeba do wysadzenia szybu? - Sto kilogramów.
- Mają tyle w elektrowni? - Dwa razy więcej. Weźmiemy wszystko.
Po co, skoro potrzebujemy 100 kg?
Bo mi za to płacą.
- Jedno auto to za mało. - Jak to?
Do takiej ilości potrzebujemy dwóch ciężarówek.
Kierowca jest jeden.
Poprowadzę drugą.
Ruszamy do biura organizacji. Przygotujcie ciężarówki.
Słuchaj mnie i morda w kubeł.
Potrzebujemy ośmiu skrzyń na auto.
Zaczekajcie.
Nie powinnaś być w wiosce?
Wróciłam dla ciebie.
Ja też.
To już mniej fajne, co?
- Trzymaj. - Dzięki.
PRZEPUSTKA
Co sądzisz o braciach?
Wkurzający, ale potrzebujemy ich.
Alex, musimy pogadać.
Czego nie rozumiesz?
Gdyby nie pieprzony pożar, zdychałbym w pace.
Prawda?
Działa?
Będzie.
Jak idzie?
Zabezpieczymy elektrownię do waszego przyjazdu.
Świetnie. Do zobaczenia.
Poczęstujesz mnie?
Dziękuję.
Córka ma na imię Malya?
Często ją widuję.
Mówiła, że chce zostać lekarką.
Marzy o tym.
Wkrótce będziecie razem.
Tylko tego chcę.
Ruchy! Jedziemy!
Zostało nam niecałe 20 godzin.
Nic nie znalazłem.
Szukaj dalej.
Umieśćcie logo na kamizelkach.
- Tylko spokojnie. - Nigdy nie byłam spokojniejsza.
Witam.
Dokumenty.
Spójrz.
Centrala, tu Jednostka 4.
Potrzebne potwierdzenie dokumentu numer A153025.
Powinniście nas uprzedzić 24 godziny przed przejazdem.
Nie zrobili tego?
- Nie. - Przepraszam.
Musimy przejechać. Wieziemy pilną dostawę leków.
Czysto.
Dobrze, ale następnym razem was nie przepuszczę.
To się nie powtórzy.
Przepuścić ich!
Dobra robota.
Szybciej!
Przejeżdżać!
Wskaż im magazyn. Jedźcie za motocyklem.
- Jak to? - Nitrogliceryna to wasza broszka.
Razem byłoby szybciej.
Gdybym chciał ją ruszać, nie dałbym wam zarobić.
Co robisz?
Pomogę im. Spieszyło się nam, prawda?
Znasz trasę. Nie możemy cię stracić.
Myślę pragmatycznie.
Nie traćmy czasu. Ruszaj, Fred.
Tu będzie dobrze.
Pojedziemy tą trasą.
Potem wrócimy na tę drogę, żeby zyskać czas.
- Jak sytuacja? - Ładujemy drugie auto. Niedługo ruszamy.
Gotowe!
O co ci chodzi?
Długo będziesz się boczyć?
- Zginęło dwóch ludzi. - Myślisz, że mnie to nie obchodzi?
Jakiś problem?
Wieziemy 200 kg nitrogliceryny.
Zamiast strzelać miny, skup się na drodze. Jasne?
Cały czas prosto.
Wszystko gra.
Co za fiut!
Nie wspominałeś o bracie.
Nie pytam, co się stało.
Widziałam cię z jego rodziną.
Nie jesteś tchórzem.
Blokada.
Wojskowa blokada.
Tu nigdy nie ma wojska.
Kurwa.
To na pewno nie żołnierze.
Witajcie.
Witam.
Dokąd jedziecie?
Dostarczamy leki do obozu uchodźców.
Dużo was.
To niebezpieczna droga.
Wysiadaj. Pokaż dokumenty.
Przejazd będzie kosztować.
Mamy tylko leki, nie pieniądze.
- Możemy je zobaczyć? - To niemożliwe.
Mówi, że to niemożliwe!
- Idę. - Co robisz?
Spokojnie.
Wiecie, co to znaczy?
Pomagamy ludziom!
To organizacja pozarządowa!
Przepuśćcie nas, bo umrą ludzie!
Spokojnie.
Nie ruszaj się!
Słyszałeś?
Pokaż ręce! No już!
- Nie zagrażamy wam. - Kim jesteście?
- Pomagamy... - Myślisz, że gdzie jesteś?
Rzuć broń, bo nas wysadzę.
Tylko spokojnie.
Jak psy. Słyszałeś?
Puść go!
Odsuń się od niego!
Djibril!
Nie!
- Nie! - Chodź!
Nie! Puszczaj!
- Do ciężarówek! - Puść mnie!
Szybko!
Zostaw!
Szybko! Gońmy ich!
Ruszamy!
Cholera.
Zabić ich!
W prawo!
Trzeba dociągnąć pasy.
Dobrze.
Pickup padł.
- Czemu strzeliłeś? - Nie dotykaj mnie!
Puść mnie!
Ty powinieneś zginąć, dupku!
- Zostaw mnie! - Uspokój się.
Przez ciebie zginął Djibril!
Znał ryzyko.
Zostaw mnie, proszę.
Zmieniamy trasę.
Żeby zdążyć, pojedziemy na północ.
- Clara, konsultował to z tobą? - Nie. A czy przewidziała tych piratów?
Ja tu dowodzę.
Jedziemy na północ. Zaoszczędzimy trochę czasu.
Zostało osiem godzin.
Echo, prowadzisz.
Ruszamy.
Jak poznałaś Djibrila?
Po zamachu stanu stracił rodziców.
Przyjęliśmy go do organizacji.
Musimy ocalić wioskę, żeby nie zginął na darmo.
Droga jest wyboista, ale oszczędzamy czas.
Bądźcie czujni.
Schowaj się.
Wyłącz silnik!
Stójcie!
Nie atakują nas.
To pole minowe.
Ciągnie się aż do rzeki.
Co proponujesz? Tracimy czas.
Umiesz rozbroić minę?
- Nie, ale zostanę z tobą. - Lepiej wracaj do auta.
Odsuńcie się dalej!
Do dzieła.
Idziemy.
Nie ruszaj się.
Nawet nie drgnij. Spokojnie.
Przepraszam cię.
Później pogadamy.
Co?
Przeciwczołgowa. Nie rozbroję jej.
Kurwa!
Daj ręce.
Nie dam ci tu umrzeć.
Obaj zginiemy. Zostaw mnie.
Jesteś moim bratem.
Rób, co mówię.
Daj dłonie.
- Nie. - No dalej!
Gotowy?
- Tak. - Do dzieła.
Czekaj!
Odliczamy?
- Na trzy? - Dobra.
Trzy!
Ich sprzęt jest do dupy.
Kryć się!
Głaz na drugiej!
Jeden snajper!
Zabiję was, wy dupki!
Jednego po drugim!
Umiesz to naprawić?
Chyba wąż się urwał. Zajmę się tym.
Przykro mi.
Znał ryzyko. Jak my wszyscy.
Niby cię to nie rusza?
To bez znaczenia.
- Ważne... - Żeby dotrzeć do celu.
Mylisz się, myśląc, że bycie dupkiem nam pomoże.
Są dwie drogi. Na północ
albo objazdem na zachód.
Jasne.
Mamy dwie opcje.
Która bezpieczniejsza?
Żadna. Schodzą się 50 kilometrów przed wioską.
Rozdzielmy się.
Pojedziemy pierwsi na zachód.
Wy ruszycie po naprawie na północ.
Ma rację. Wystarczy jeden ładunek.
Jadąc osobno, podwajamy nasze szanse.
Uda się nam.
Wszystkim.
Jesteśmy w kontakcie.
Czemu jedziesz z Gauthierem?
Przy tobie nie mogę prowadzić.
Mówiłam, że jesteś wrażliwy.
Uważaj, dobrze?
Kurwa!
W porządku. Możemy ruszać.
Co robisz?
Mogę zgarnąć twoją dolę.
Pozostałych również.
Nie dojedziesz do szybu.
Zostało 50 kilometrów. Dam radę.
Przejechali, więc my też.
- Poprowadzę cię. - Dobrze.
Do przodu.
Jeszcze.
Gazu.
Brawo.
Ciężarówka musi ostygnąć.
Są już tam?
Wszyscy zginiemy.
Pomocy!
Na pomoc! Mamy tu rannego!
Mówi, że ma rannego.
Fred!
Co się stało?
- Co się stało? - Takiego go znaleźliśmy.
Postrzelił go pasażer ciężarówki.
Gauthier.
Idę po auto.
Trzymaj się, dobrze?
Spójrz na mnie, Fred.
Zostań ze mną.
Proszę, spójrz na mnie.
Nie zamykaj oczu. Oddychaj powoli.
Nadal czekam na ekipę wiertniczą. Nie mam żadnych wieści.
Helikopter oberwał. Nie zdążę wysłać kolejnej.
To katastrofa dla firmy.
- Proszę to rozwiązać. - Jak? Jestem sama na pieprzonej pustyni!
Odpowiada pani za ten szyb.
Jeśli wybuchnie, proszę zapomnieć o firmie i zniknąć.
Proszę to rozwiązać.
To znaczy?
Wie pani, o czym mówię.
Proszę zadbać, żeby nitrogliceryna trafiła do szybu.
Sprowadź helikopter. Weź żonę i córkę.
Kurwa!
Co robisz?
Trzymaj się, dojeżdżamy.
- Alex! - Stój.
Chodź tu.
Żadnych sztuczek.
Co robisz?
Gdzie Gauthier?
Nie żyje! Ale mamy nitroglicerynę. Wezwij ekipę do ugaszenia szybu.
Nie ma ekipy.
Nikogo nie ma.
Tylko wy i ja.
Żeby ocalić mieszkańców,
trzeba wjechać tam z nitrogliceryną.
Leci tu śmigłowiec.
Ratuj swoją rodzinę.
Wjedź do szybu.
Przysięgam, że zabiorę je ze sobą.
Tato.
Tato!
Fred.
Otwórz drzwi.
Co robisz?
Proszę, nie rób tego.
Napisy: Karol Radomski