HISTORIA FIKCYJNA, NIE PRZEDSTAWIA PRAWDZIWYCH OSÓB ANI WYDARZEŃ
Ojcze nasz, któryś jest w niebie!
Święć się imię twoje! Przyjdź królestwo twoje!
Bądź wola twoja, jako w niebie tak i na ziemi!
Chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj!
Odpuść nam nasze winy
jako i my odpuszczamy naszym winowajcom!
I nie wódź nas na pokuszenie, ale nas zbaw ode złego.
Amen!
Straciliśmy zbyt wielu naszych ludzi.
Już, kurwa, czas.
Zdobyliśmy to, czego chcieliśmy.
Ruszamy. Chcieli wojny?
Będą ją mieli.
Nie pozwolimy im się rządzić w naszym kwartale.
To nie są żarty.
Chyba chcieli wojny? No, to zobaczą.
Prosiłem, że sprawdzili kobietę ze zdjęć.
To Mirela Leite, Jerusa Campello Athayde, Rafaela Siqueira.
Jak to?
Najwyraźniej występuje pod różnymi nazwiskami.
Musimy ustalić jej prawdziwe dane i kartotekę.
To ona wydostała Bradocka z więzienia.
Kto miał z tego korzyść?
- Kto zyskuje na chaosie? - Wilson!
- Policja jedzie do Miasta Boga! - Jak to?
Operacja zbrojna. Musisz tam być.
Wilson?
Urządzasz inwazję, kiedy ja tu siedzę?
Na co mam czekać? Oni przegrają.
Słuchaj.
Nie po to ci wszystko zorganizowałam, żeby mnie teraz złapano.
Nie! Nie ma opcji.
Crazy?
Już idę! Chwileczkę.
Nie będę czekać, aż mnie zabiją.
Przekaż im to.
Pierdol się.
Wyjeżdżam. Nawet nie mam tu własnej łazienki.
Nie zostawię jej. Nigdy bym tak nie zrobił.
Wiesz o tym.
Oby to się dzisiaj skończyło.
Chodź.
Pojedziesz ze mną.
Pokażemy się wyborcom.
Bradock. Może powinnam wyjechać?
Nie. Zostań tutaj, jesteś bezpieczna.
- Mam tu być sama?! - Tak. Wrócę po ciebie.
Zostaw mi granat.
Odbezpieczony!
Oż, kurde!
Kuźwa!
Jazda!
Ruszcie się!
Szybciej! Szybciej!
Rzucaj! Podpalaj!
Nikt nie wychodzi!
Kurwa! Szybciej Spierdalamy!
Uwaga, mieszkańcy.
Kosiarz przybył po wasze dusze.
Nie ma ucieczki.
Ten, kto jest uzbrojony, zginie.
Jazda! Szybko!
Uwaga, mieszkańcy.
Kosiarz przybył po wasze dusze.
Nie ma ucieczki.
Ten, kto jest uzbrojony, zginie.
Uwaga, mieszkańcy.
Kosiarz przybył po wasze dusze...
Całe lata oglądania wojen, dokumentowania tragedii.
Powinienem się uodpornić.
Ale prawda jest inna.
Wszyscy się boimy, że to naszą duszę zabierze tym razem policyjny kosiarz.
Uwaga, mieszkańcy.
Kosiarz przybył po wasze dusze.
Nie ma ucieczki.
Ten, kto jest uzbrojony, zginie.
Wysiadka.
Mów, dokąd?
Majorze, spokojnie, tu są niewinni ludzie.
Zaufaj mi.
Tędy.
Jazda.
Skurwysynu!
Jedziemy, mamo, zbieraj się.
Zapomnij o kurczaku, mam jedzenie w domu.
Nie, dziękuję. Zabierz Lekę.
Jest pełno policji.
Mam to gdzieś.
Zabierz Lekę.
- Jedziemy. - Kto tak powiedział?
Ja. Twój ojciec. Bez dyskusji.
Ręce za głowę! Już!
Hej! To cywil, puść go.
Zostaw go.
Wracaj do domu.
To cywil.
Kiedy wybucha wojna gangów,
wiemy, że ci ludzie też mają tu swoje rodziny.
Ale kiedy wkraczają mundurowi, każdy jest dla nich wrogiem.
- Leka, zamknęłaś drzwi? - Zamknęłam, spokojnie.
Wtedy strach zmienia się w panikę.
Stójcie! Już za późno.
Chodźcie, szybko! Wracamy!
OBŁAWA NA BARONA NARKOTYKOWEGO
Nadajemy na żywo z Miasta Boga.
Rozmawiam z sekretarzem do spraw bezpieczeństwa Reginaldo Cavanim
i jego synem, radnym, Israelem.
Nad czym panowie pracują?
Moi współpracownicy wiedzą, że staram się zagwarantować policji
większą autonomię, a mieszkańcom miasta - bezpieczeństwo.
Banda zdrajców, kurwa.
Czy gubernator udzielił panu wytycznych?
Dostałem wolną rękę.
Oczywiście, będziemy działać zgodnie z prawem
i z myślą o uczciwych mieszkańcach Rio.
A czy mieszkańcy popierają te działania?
Całkowicie, bo są zmęczeni nieustanną przemocą w Mieście Boga.
Dobrze zrobiłaś.
Posłałam do więzienia faceta, którego kocham.
Aby Rio znów było cudownym miastem...
Nie, mamo, ty mu uratowałaś życie.
Idźcie do domu, chłopaki.
Szybko, do domu, robi się nieciekawie.
Berê! Berê!
- Berenice! - Zaczekaj.
- Berê! - O co chodzi?
- Musimy coś zrobić! - Niby co?!
Nie wiem. Porozmawiać z Melonem albo z prasą.
Nie możemy dopuścić do tego, by zginęli niewinni ludzie!
Chłopcze, usiądź, bo mi działasz na nerwy.
- Co zamierzasz? - Nie bądź głupi.
Jestem przyzwyczajony do pracy pod kulami.
Lígia, proszę, zajmij się nimi.
O Boże!
Pod ścianę!
Już!
Nogi szeroko!
Dawaj!
Oszalałeś? Robisz zdjęcia?
- Bo co? - Przecież strzelają!
A wy? Co tu robicie?
Idziemy porozmawiać z telewizją.
- No to się pospieszmy. - Chodźcie.
Nie tędy. Patrz na tych typów.
Ja pierdolę.
Kurde! Uciekaj!
Schowaj się!
Szybko!
Nie mów mi, że mam się uspokoić, Kapiszon!
- Porozmawiajmy. - W dupie mam rozmowy.
- Barbantinho ma rację. - W dupie mam rację.
- Co ty robisz? - Wyjmuję legitymację.
- Po co? - Jestem z prasy!
Tą dzielnicą wstrząsnęła wojna gangów,
rozpoczęta przez dilera - Bradocka.
Tam jest.
Mieszkańcy pragną pokoju i bezpieczeństwa...
Proszę o minutę uwagi.
Chciałbym z panem porozmawiać.
Pracuję w radzie miasta i reprezentuję tę dzielnicę.
To potrwa minutę.
Naszym priorytetem jest bezpieczeństwo mieszkańców Rio.
To bardzo ważne. Mogą zginąć niewinni ludzie.
Poleciłem mieszkańcom, żeby nie wychodzili z domów.
Nie słyszy pan?
Ręce przy sobie.
Pan sobie urządza kampanię wyborczą, a to my tu mieszkamy.
Mieszkańcy! Zostańcie w domach! Nie wychodźcie na ulice!
To dla waszego bezpieczeństwa! Dziennikarze też powinni uważać!
Co wy odwalacie?!
Chcemy rozwiązać problem...
Hej! Melon!
Nie mogę chodzić po własnej ulicy?
- O co tu chodzi? - Poczekaj!
Zero tolerancji dla bandytów i osób, które ich wspierają.
Puśćcie mnie!
Uspokójcie się! Zaczekajcie!
Co jest, Melon?
Stójcie! Zostawcie ją!
Spieprzaj!
Jestem dziennikarzem i znam go.
Jest mieszańcem i działaczem społecznym!
Puść mnie!
Wypuśćcie ją. Dajcie jej spokój.
- Róbcie, co mówię! - Właśnie!
Daj nam spokój, ty zjebie. Wiem, kim jesteś, Melon!
Jesteś szmatą, sukinsynem.
W porządku, Barbantinho?
Co ci jest, Barbantinho? Cholera!
- W porządku? - Gówno, nie w porządku!
Wszystkich was pozwę!
- Chodźmy. - Nie pozbędziesz się mnie
- w ten sposób, rozumiesz?! - Chodź, Barbantinho.
Tak nas traktują w faweli!
Właśnie tak.
Każdego dnia.
Tak nas tratują.
Przewidywalna reakcja.
To rzekomi działacze,
związani z przestępczością zorganizowaną.
Przyjmujemy politykę "zero tolerancji"
wobec przestępców i współwinnych.
Rzućcie broń!
Wychodźcie!
Szybko!
Już was nie ma.
Co jest, Delano?
Zwariowałeś?
Kurwa, Santos!
Dlaczego to zrobiłeś?
Dlaczego?
Odwaliło ci?
Wracaj tutaj!
Ci chłopcy nie mieli broni.
Nie po to tutaj przyjechaliśmy!
Co to ma być?
Proszę jego spytać.
Mów, Delano!
Chciał wypuścić bandytów.
Jesteś taki sam jak oni.
Wracaj do kosiarza
i siedź tam do odwołania!
Cholera. Tam są.
I tam też.
Po prostu idziemy!
Kurwa!
Szybko! Wracaj.
Chcesz zginąć?
Zwariowałeś?
Boże, proszę. Nie chcę umierać.
Cholera!
Na zdrowie, skurwysyny!
Tutaj!
Nie idź tam! Proszę! Wracaj!
Berenice! Szybko! Barbantinho!
Biegiem!
Przestańcie!
Wstrzymać ogień!
Przestańcie strzelać!
- Wycofujemy się!
Naprzód!
Kurde, schowaj to.
Oszalałeś?
Cześć.
Jesteście z Miasta Boga?
- Tak. - Znam cię.
Przejdź dołem, to zapłacicie tylko raz.
Musicie się stąd wyrwać.
Uczcie się, żebyście nie zostali w faweli.
Za dużo tutaj policji i za dużo bandytów.
- Hej, Kapiszon. - Co, bracie?
Pamiętasz, jak próbowaliśmy okraść autobus?
Pamiętam.
Straszne z nas były cieniasy.
Nieprawda.
Trzeba odwagi, żeby się wycofać.
To fakt.
Patrz, Kapiszon.
Całe życie uciekamy przed policją.
I spójrz na nas.
- Siedzimy w kosiarzu. - Owszem.
Paskudnie tu, jak w dupie.
Jak w dupie.
Trzymaj się. Już prawie jesteśmy.
Popatrz na mnie.
Możecie się, kurwa, pospieszyć?!
- Rana postrzałowa! - Jest zimny!
- Szybko! - Z drogi!
Proszę tu zaczekać.
Trzymaj się, Barbantinho!
Nigdy się nie dowiemy, kto pociągnął za spust.
To nie była przypadkowa kula.
Cel jest zawsze ten sam -
ktoś biedny, czarny, z faweli.
PORZĄDEK I POSTĘP
Słyszałem, co mówią ludzie.
Co tam u ciebie?
Dostałeś pracę?
Nie, to staż.
- Ale coś ci płacą? - Jakieś grosze.
Możesz mieć górę pieniędzy, piękny dom,
możliwość podróży,
ale twoją prawdziwą wartość mierzy się tym, ile serc umiesz poruszyć.
Gdyby każda modlitwa dała trochę życia Barbantinho,
żyłby tysiąc lat.
ŻĄDAMY SPRAWIEDLIWOŚCI
Chcemy tu szczęśliwie żyć.
Spokojnie iść fawelą, bo jesteśmy stąd.
Chcemy tylko dumni być.
I czuć, że biedny człowiek zasługuje na własny dom.
Chcemy tu szczęśliwie żyć.
Spokojnie iść fawelą, bo jesteśmy stąd.
Chcemy tylko dumni być.
I czuć, że biedny człowiek zasługuje na własny dom.
Chcemy tu szczęśliwie żyć.
Spokojnie iść fawelą, bo jesteśmy stąd.
Chcemy tylko dumni być.
I czuć, że biedny człowiek zasługuje na własny dom.
Chcemy tu szczęśliwie żyć.
ZBROJNE ODDZIAŁY POLICJI
Spokojnie iść fawelą, bo jesteśmy stąd.
Chcemy tylko dumni być.
MIASTO BOGA CHCE POKOJU
I czuć, że biedny człowiek zasługuje na własny dom.
Chcemy tu szczęśliwie żyć.
Spokojnie iść fawelą, bo jesteśmy stąd.
Chcemy tylko dumni być.
I czuć, że biedny człowiek zasługuje na własny dom.
Drodzy rządzący! Z bezsilności piszę ten list.
Musimy stąd iść. Babciu!
Przestańcie!
To jest niepotrzebne!
Mieszkam w faweli, gdzie mnie nie szanują.
Tutaj smutek i szczęście pod rękę spacerują.
Mamo!
Wracaj do domu!
Zostawcie nas!
Nie musicie tego robić!
Ligia!
Bogaci mieszkają w pięknych dzielnicach.
a biednych się poniża i bije na ulicach.
Wracaj do domu z moją mamą! Szybko!
Nie mogę tego znieść. Przemocy, brutalności.
Proszę swój rząd o odrobinę fachowości
Chcemy tu szczęśliwie żyć.
Spokojnie iść fawelą, bo jesteśmy stąd.
Chcemy tylko dumni być.
Chcemy tu szczęśliwie żyć.
Spokojnie iść fawelą, bo jesteśmy stąd.
Chcemy tylko dumni być.
I czuć, że biedny człowiek zasługuje na własny dom.
Nie macie prawa!
Zostawcie nas!
Oddział! Na mój rozkaz!
Stać! Jestem z policji!
Nie ma potrzeby użycia siły.
O nie!
Zdrajca!
Odejdź stąd!
Chcecie mnie zabić?
No to mnie zabijcie!
- Nie pójdę stąd. - Cofnij się!
Nie cofnę się!
Możesz mnie zastrzelić!
Nie do wiary.
- Kto wydał na to zgodę? - Policja próbowała zrobić przejście,
- ale sytuacja wymknęła się spod kontroli. - Każ im się wycofać!
Chcecie mieć kolejnego męczennika?
Jestem taka sama jak wy i nie ruszę się stąd.
Jesteśmy tacy sami jak wy.
- Zostawcie nas w spokoju! - Cofnąć się!
Nie pozwolę na to! Nie odejdę!
Kiedy robiłem to zdjęcie, nie miałem pojęcia,
że trafi ono na pierwsze strony gazet i odmieni życie Berenice.
Ale o tym opowiem wam później.
Najważniejsze, że odwaga Berenice w walce z policją
to jedna z najpiękniejszych rzeczy, jakie widziałem w Mieście Boga.
João Augusto Barbacena,
zwany Barbantinho.
Kolejna ofiara. Kolejna!
W walce między przestępcami a państwem.
Czyli przestępcami w garniturach,
którzy zabijają niewinnych obywateli.
Kto skorzystał na śmierci Barbantinho?
Przepraszam.
- Ilu ludzie jeszcze musi zginąć? - Panie przewodniczący!
Chcę wyrazić współczucie z powodu straty doradcy i przyjaciela.
Zgłosiłem projekt,
aby park w Mieście Boga nazwać imieniem Barbantinho.
Pan sobie żartuje?
Myśli pan, że to cyrk, a pan robi za błazna?
- Trochę szacunku! - Przepraszam,
ojciec tego sympatycznego pana stał za nieodpowiedzialną,
za to nagłośnioną w mediach operacją, w której stracił życie mój doradca.
Ale nada się jego imię skwerkowi!
I zarobi się na jego śmierci!
Co za demagogia!
To pan próbuje coś ugrać na jego śmierci!
To pan jest demagogiem! Hańba!
Pan robi z siebie ofiarę! Chcesz się bić? Jesteś bandziorem?
Lepiej się przygotuj!
- To zwykły bandyta! - To pan powinien siedzieć!
- Uderzy mnie pan? - Nie muszę. Wystarczą moje słowa!
W Mieście Boga radzimy sobie ze stratą tak,
jakbyśmy zmieniali oponę w jadącym samochodzie.
Jest mało czasu na łzy, bo droga daleka.
- Ustawmy barykadę i spalmy wszystko. - Popieram.
- Ja też. - Ma rację.
Napisz artykuł.
Zorganizujmy się.
Chcę coś powiedzieć.
Bardzo krótko.
To smutne.
Wiem, że wszyscy są smutni.
Ale właśnie ktoś musi dalej walczyć o to, w co wierzył Barbantinho.
Dalej? Jak?
Ktoś musi kontynuować jego pracę.
- Na pewno. - O czym on marzył?
Co było jego największym marzeniem?
Aby ktoś z nas znalazł się po drugiej stronie i walczył o nasz los.
Jeszcze nie ostygł, a tu już kombinujesz?
On by tego chciał.
Aresztujemy i karzemy, a potem pod naciskiem prasy
i aktywistów ci ludzie wychodzą na wolność.
Waldemar Bradock doprowadził do masakry w Mieście Boga.
I odniósł swój sukces, kosztem życia niewinnych ludzi.
Ten człowiek byłoby wśród nas.
Walczyłby o Miasto Boga, gdyby nie Waldemar Bradock.
To potwór.
Upolujemy go, bo to jest zwierzę!
To zwierzę wsadzimy za kraty, gdzie jego miejsce.
Liczymy na pomoc mieszańców...
Tylko spokojnie.
Jerusa, powiedz,
za kogo on się uważa, że obwinia mnie o śmierć Barbantinho?
Ja go nie zabiłem i ty o tym wiesz.
Ten skurwysyn to wszystko wymyśla!
Kurwa! Wszystko wymyśla!
Kurde.
Syn sekretarza do spraw bezpieczeństwa
spotyka się z dziewczyną najważniejszego dilera z Rio.
To idzie na okładkę. Zajebiście!
Halo?
Co?
Zabili Felipe.
Jakiego Felipe?
Tego, który opowiedział nam swoją historię w Gardenii.
Ojciec Henrique boi się, że będzie następny.
Odbierz, odbierz.
Wilson? Nie odbiera.
Trudno, idziemy.
Piękna!
Wyjeżdżasz bez pożegnania?
Czym mogę służyć?
Chcieliśmy porozmawiać z księdzem.
Proszę.
To sprawa prywatna.
Tu nie ma prywatnych spraw, czarnuchu.
Gadaj.
No, mów.
Patrzcie!
Zaniemówił!
Tak, czarnuchu?
Macie mnie za idiotę?
Myślicie, że nie wiem, co tu robicie?
Słuchajcie.
Mam dla was dobrą radę.
Genialny pomysł.
Wypierdalajcie z Gardenii i nigdy się tu nie pokazujcie.
Ptaszki, które za dużo ćwierkają, giną tu całymi stadami.
Prawda ojcze?
Żegnam.
Chodź.
Spiszcie to.
Chcę mieć raport was obu w sprawie wtorkowej operacji.
Byłoby dla was lepiej, gdyby wasze zeznania się pokrywały.
Przepraszam, majorze, ale pan wie, co się wydarzyło.
Naprawdę? Co takiego?
Nasi ludzie strzelali do niewinnych i zabili cywila.
Znowu bronisz bandytów?
- Bronię prawdy. - Wszyscy wiedzą, kim jesteś, Delano.
No kim jestem? Mów.
Synem bandyty.
Kurczak, Małego Zé...
Którykolwiek cię spłodził, był bandziorem.
Zamknij ryja.
Co to ma być?
- Cześć, mamo. - Niech cię bóg błogosławi.
Co się stało?
O co chodzi?
Zostałem zawieszony.
Zawieszony?
Za co?
Co się stało? Wytłumacz mi.
Delano!
Kto jest moim ojcem?
Dlaczego teraz o to pytasz?
Kto jest moim ojcem?
- Proste pytanie. - Ja jestem twoim ojcem.
Jestem twoim ojcem, twoją matką i babką.
Wychowałam cię sama i ja jestem twoim ojcem.
Delano, chodź, muszę ci coś powiedzieć.
Słucham.
Ludzie prosili, żebym zajęła miejsce Barbantinho w wyborach.
A ty się zgodziłaś?
Nie wiem, czy ci powiedzieli, ale to cholernie niebezpieczne.
To mówi ktoś, kto opuścił Miasto Boga, żeby wstąpić do policji?
Nie opuściłem.
Jestem tutaj.
Zawsze mnie uczyłaś, że rzeczy trzeba zmieniać od środka.
To właśnie próbuję zrobić w policji.
Kto się zajmie ośrodkiem kultury, jeśli odejdziesz?
Zwołałam was tutaj, bo nie ma czasu do stracenia.
Musimy kontynuować realizację marzeń naszego przyjaciela,
Barbantinho.
Ale ja się tego nie podejmę.
To nie dla mnie.
Chcę zostać tutaj i opiekować się dziećmi, prowadzić ośrodek kultury.
Ale chcę zaproponować kogoś,
kto będzie kontynuował walkę.
Nie znam nikogo, kto nadawałby się do tego lepiej
niż ta niesamowita i silna kobieta.
Ja?
SERIAL INSPIROWANY FILMEM FERNANDO MEIRELESA "MIASTO BOGA"
NA PODSTAWIE POWIEŚCI PAULO LINSA
WYSTĄPILI
REŻYSERIA
SCENARIUSZ
MIASTO BOGA - WALKA TRWA
Wersja polska na zlecenie HBO HIVENTY POLAND
Tekst: Antonina Kasprzak