Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Synku, powiedziałam, że mi przykro.
Przepraszam cię, Renn!
Będziesz mnie karał do końca świata?
Naprawdę? O Boże.
- To naprawdę smutne. - Zostawiłaś mnie.
Wiem. Myślałam, że byłeś tuż obok.
- Nie byłem. - Wiem.
- Czekałem w sklepie. - Wiem.
Jakaś starsza pani pytała, czy się zgubiłem, a ja mówiłem, że nie,
ale ona dalej pytała i pachniało jej z buzi bateriami.
AA?
Renn.
Naprawdę przepraszam. To się już nigdy więcej nie powtórzy.
- Obiecujesz? - Daj paluszek.
Nigdy więcej nie zostawię cię w sklepie.
- W ogóle nigdy mnie nie zostawisz? - Nigdy.
- Na 100%? - Na 100%.
W porządku.
Nigdy cię nie zostawię.
Obiecuję.
Renn. Już jej nie ma.
Tu Davis. Tak.
Dobrze, Cleveland. Życzę miłego lotu.
- Dziękuję. - Następna osoba.
To znowu ja.
Chciałam cię złapać przed lotem.
Mamy tu urwanie głowy i przydałaby mi się twoja pomoc.
Renn, mówi Kevin. Posłuchaj.
Próbuję awansować cię na kierownika.
To prawdziwy zaszczyt. Zastanów się nad tym przez kilka dni.
Zadzwonię, dobra?
Hej, mówi tata.
Śledzę twój lot, gdybym jednak miał cię odebrać.
Cieszę się, że przyjeżdżasz.
Widać coś?
- Słucham? - Widać coś?
- Nie. - Szkoda.
Liczyłam na kosmitów, roboty albo kosmoroboty.
- Rozumiesz? - A mnie się nawet podobało to „nic”.
Chcesz, żeby ten lot minął spokojnie,
a ja, ponieważ boję się latać, marzę, by zamienił się w film Michaela Baya.
- Który? - Con Air – lot skazańców.
Rany. Tylko to akurat nie był film Michaela Baya.
To nic. I tak jest świetny.
Con Air?
Każdy film akcji z lat 90. jest świetny.
- Czyli boisz się latać? - Tak.
I uważasz, że każdy film akcji z lat 90. jest świetny?
- Oczywiście. - Całkiem nieźle nam idzie.
- A jednak ja nie wiem o tobie nic. - Pytaj.
Pożałujesz tych słów. Zarzucam ludzi pytaniami.
Dobrze. Jaką muzykę lubisz?
Psy? Bo jak nie, od razu możemy skończyć rozmowę.
Czym się zajmujesz? Cleveland to cel podróży?
Jesteś stamtąd? I jak ci na imię?
Spróbuję po kolei.
Brytyjskie ballady popowe. Psy? Wiadomo. Są lepsze niż ludzie.
Zajmuję się pisaniem. Jestem rodowitym clevelandczykiem.
I mam na imię Renn.
Twoja kolej.
- Clevelandką to ja nie jestem. - Jasne.
Lecę tam służbowo na konferencję. Mam na imię Zoey.
Delektujesz się naszą piękną pogodą?
- Ta... - O tak. Totalna beznadzieja.
Wiem.
- Lepsza połówka? - Nie, moja siostra.
Odwiedzasz rodzinę?
Tak jakby.
- Okej. - Właściwie nie.
To potwornie niejasne
i teraz chcę ci zadać milion kolejnych pytań...
ale mój kierowca już jest.
Słuchaj, nie znasz miasta.
Gdybyś chciała, żeby ci polecić knajpę albo coś...
- Może... Nie musisz. - Jasne. Daj mi swój numer.
- Dobra. - Super.
- Nigdy nie umiałem o to pytać. - Coś ty? Świetnie ci poszło.
- Jasne. - Tak.
- Bardzo. - Proszę.
Na razie.
Możemy jechać dłuższą drogą?
- Co? - Naokoło.
- Chciałbym jechać dłuższą drogą. - Dość dziwna prośba.
Będzie raczej kosztowna, ale spoko.
- Wystaw mi dobrą opinię. - Dzięki.
- Co? - Pokaż ręce.
- Mamo, ukradłaś łyżeczkę? - Jaką łyżeczkę?
Tę, o którą poprosiłaś kelnerkę. Do espresso, którego nie zamówiłaś.
- Ach o tę łyżeczkę. - Właśnie.
Co z nią?
Nie wolno zabierać łyżeczek z knajp.
- One są przygotowane. - Kto?
- Knajpy. Robią zapasy. - Co?
Wszystkiego mają więcej. Pasuje im, gdy coś znika.
- Pasuje im to? - Tak.
Dlaczego?
Bo inaczej wszystkiego by miały za dużo.
No tak. Nie mają miejsca.
Właściwie to mnie przekonałaś.
Jesteś Robin Hoodem od łyżeczek.
- Tak. - No dobra.
Mam matkę kleptomankę. Nie wiem, co powiedzieć.
Oszaleję z tobą.
- Znowu coś ukradłaś. - To tylko łyżeczka.
Uśmiech. Fotka z mamą kryminalistką. Dobrze, idziemy?
KONKURS NA NAJLEPSZE OPOWIADANIE
Chwileczkę. Tak?
- Cześć. - Hej. Nie wiedziałam, że już jesteś.
Dopiero co przyjechałem. Dojazd z lotniska trochę mi zajął.
Mogłam cię odebrać.
- Na pewno jesteś zajęta... - Tata chciał przyjechać.
Leigh, wszystko gra. Przyjechałem, prawda?
W porządku.
- Trzymasz się? - Co?
Czy się trzymasz?
Tak. Wszystko gra.
- Rozpakuj się. Nie będę przeszkadzać. - Jasne.
- Jasne... - Właśnie.
Myślę, że trzeba jutro ruszyć najpóźniej o 9.00,
bo mamy dużo do załatwienia.
- O 9. Dobrze. - Świetnie.
- Dobrze cię widzieć. - Ciebie też.
Co ja gadam?
Tam nic nie ma. Alkohol? Ten dobry przestawiłem.
Mogłem cię odebrać z lotniska.
- Wiem. - Lubisz jechać dłuższą drogą.
Co słychać?
W porządku.
- A u ciebie? - Co u mnie?
Byłeś jej mężem przez 15 lat.
Nie martw się o mnie. Pomówmy o tobie. Jak w pracy?
Dobrze ci się mieszka?
To trochę... Wszystko gra. O co ci chodzi?
No co?
Czuję, że cię zawodzę.
- Jak to? - Po prostu.
- Nieprawda. - A jednak.
Powinienem cię pocieszyć, powiedzieć coś głębokiego.
- Na przykład? - Nie wiem. Cytat z Thoreau.
Jeśli się w ogóle nadaje.
- To ten, co mieszkał w lesie? - Tak. Nad jeziorem.
- Po co ci cytat? - Bo tak się robi.
Kiedy brakuje nam słów, pożyczamy je od kogoś elokwentnego.
Nie potrzebuję cytatu o drzewach.
Nic mi nie jest. Tobie też nie. A Leigh jest sobą. Wszystko gra.
Wcale nie. Wszystkim jest źle. To oficjalne.
Spójrz na nas. Ojciec i syn przy kuchennym stole.
Pijemy nocą drinka. To idealny moment.
A ja nie mam nic, co nie zabrzmi,
jakbym googlował: „Jak pocieszyć ukochaną osobę?”.
- A googlowałeś? - Tak.
- Przepraszam, ale co ci wyszło? - Że daję ciała.
Nieprawda. Jesteś tu.
Nalałeś mi tego, co lubię.
- Googlowałeś... - „Jak pocieszyć ukochaną osobę?”
„Jak pocieszyć”. Widzisz? Świetnie ci idzie.
- Świetnie? - Dobrze.
Dobrze. Czyli prawie do bani.
Nie. Gdyby ci serio świetnie szło, byłoby dziwnie.
Tak jest lepiej. Nie powinieneś być w tym zbyt dobry.
Dzięki.
- Sprawiłeś, że poczułem się lepiej. - Nie ma za co. Od tego jestem.
Okej.
Już. Świetnie.
- No dobra. - Dobranoc.
- Nie siedź za długo. - Bez obaw. Jestem trupem.
Przyznam, że dziwnie się czuję bez naszego odrażającego,
- chuchającego kolegi. - Tak. Ależ mi go brakuje.
Mnie też. Bardzo. Ale co począć?
- Ładnie wyglądasz. - To celowe.
Wersja samolotowa nadaje się tylko do samolotu.
- Czego się napijesz? - Szampana.
- Elegancko. - Nadaje ton.
Kieliszek szampana i tequila z wodą gazowaną.
- To wszystko? - A co?
- Jesteśmy w Cleveland. - No wiesz?
Chcę o wiele więcej. Mam to z ciebie wyciągać?
- Jesteś gorszy od moich pacjentów. - Pacjentów?
Lekarka?
- Terapeutka. - Nie.
Niedobrze. Będę musiał się ewakuować. Ale miło było.
- Weź. - Jak mogłaś nie powiedzieć wcześniej?
- Naprawdę chcesz znać odpowiedź? - Właściwie nie.
A więc w twoim mieście nie organizują
- konferencji terapeutycznych? - Jasne, że organizują.
To dlaczego Cleveland?
Ciągle moja kolej? Też cię o coś zapytałam.
Jak było dorastać w Cleveland?
Już odpowiedziałem, ale spoko.
Umawiasz się w czyjejś piwnicy, całujesz z dziewczyną w piwnicy.
Wiesz. Sporo aktywności kręci się wokół czyjejś piwnicy.
I tyle. Spędzasz czas z rodziną.
Albo z kumplami. To wszystko. Twoja kolej.
Sprowadziła mnie tu konferencja terapeutyczna.
- Więc... - Tak, ale...
Poza tym się rozwodzę.
Nie wiedziałem, że ludzie jeżdżą po to do Cleveland.
Nie robią tego. Ale jeżdżą do Cleveland,
gdy ich były w końcu się wyprowadza i potrzebują zmiany otoczenia.
Co było przyczyną zgonu, jeśli mogę zapytać?
Na akcie zgonu pewnie widniałaby jego niewierność,
ale to tak jakby powiedzieć, że Człowiek z blizną zginął w basenie,
a nie od miliona strzałów w plecy, który go do niego wepchnęły, rozumiesz?
- Niezłe odniesienie. - Dzięki.
Ale to niefajnie. Przykro mi.
Mnie nie.
A ty?
Mówiłeś, że od przylotu
spędzasz czas z siostrą, więc jaki jest powód twoich odwiedzin?
- Zjazd rodzinny. - Fajnie.
Tak.
W takim razie wypijmy za spędzanie czasu z rodziną.
- Zdrowie. - Zdrówko.
- Dobrze się bawiłem. - Ja też. Dziękuję.
To może jeszcze jednego?
- Chętnie. - Super.
Jak ci minął lot?
W porządku.
Jadłeś coś?
Nie.
W razie czego na miejscu będzie co jeść.
W restauracji?
Tak, to oczywiste.
Mówię tylko, gdybyś się zastanawiał.
Nie jestem głodny. Kto tam będzie?
- Mama, Leigh, ja, ty i Rick. - Rick?
- Cieszysz się, że go zobaczysz? - Jeszcze jak.
- Cała szczęśliwa rodzinka. - Szczęśliwa czy nie, jest to rodzina.
Dokładnie to, czego potrzebuje teraz mama.
- Tego i cudu. - Nie wiadomo.
Widziałem badania.
- Tak czy siak... - Tamto studium przypadku, tato.
Nadal można myśleć pozytywnie.
Czyli się oszukiwać?
Udawać? Daj spokój.
Nie twierdzę, że to wszystko będzie łatwe
albo że należy się oszukiwać czy cokolwiek udawać.
Po prostu nie powinieneś zakładać, że ją stracisz.
Bo...
przegapisz wiele wspomnień, które nadal możecie stworzyć.
Może.
- Wheeland? - Właściwie to Barona.
- Hej. Miło was widzieć. - Was też.
- Dobrze wyglądasz. - Ty też.
Ładnie tu.
- Tak. - Oby jedzenie było dobre.
- Zobaczymy. - Na pewno będzie.
Zanim zaczniemy, chcę ustanowić dwie zasady.
Po pierwsze, nie wolno płakać.
Jeśli ktoś ma potrzebę, niech idzie to toalety.
Po drugie, niech nie będzie dziwnie.
Wiem, że Rick jest w drodze, a z nami jest Darren.
To będzie pierwsze nasze wspólne spotkanie.
- Ale niech nie będzie niezręcznie. - W porządku.
Już złamałaś drugą zasadę.
Masz tequilę.
- Dla mnie też wino stołowe. - Dzięki, mamo.
- Mogliśmy wziąć butelkę. - Wiem.
Jak ci minął lot?
Dobrze. Trochę się dłużył.
Po dwóch minutach od startu mój sąsiad zdjął buty.
- Co? - Nie.
- A potem skarpety. - Nie!
A po jakimś czasie wyjął torebkę z jajkami na twardo
- i zaczął je obierać. - Niemożliwe!
- Kto bierze jajka na drogę? - Przysięgam!
Cieszę się, że cię widzę, synku.
Ja też.
A tobie dziękuję za towarzystwo.
To było kochane.
- Cześć. - Hej.
- Cześć wszystkim. - Dobrze.
Możemy się...
- Cześć. - Wybaczcie. Okropne korki.
- Nic się nie stało. - Urwanie głowy.
Co? Zatrzymałem się przy barze na telefon.
Co mnie ominęło?
Nic. Dziękowałam właśnie Leigh,
że pojechała ze mną do kliniki.
- A ja powiedziałam, że nie ma sprawy. - Dzięki. Przepraszam. Nie mogłem.
Nic się nie stało. Dobrze, zatem toast.
Dziękuję, że przyszliście.
Chcę powiedzieć, jak bardzo się cieszę, że tu dziś ze mną jesteście.
Wiem, że najbliższe miesiące będą niezwykle trudne...
Złamałam pierwszą zasadę.
- Co? - Głupota.
Jaką zasadę? Co? Ustaliła jakieś zasady?
Nieważne.
Sto lat, sto lat
Niech żyje, żyje nam
Sto lat, sto lat
Dajesz.
Odbieramy jej rzeczy ze szpitala,
a potem jedziemy do domu pogrzebowego.
- Później spotykamy się z księdzem. - Z kim?
Z księdzem.
- Z księdzem? - Tak.
- Prawdziwym księdzem? - Tak.
- Mama była Żydówką. - Rick mówi, że chciała księdza.
- Księdza? - Tak.
- Na własnym pogrzebie? - Tak.
- Mimo że była Żydówką. - Już to mówiłeś.
- Toż to obłęd. - Tak powiedział Rick.
Że nasza matka chciała, by chował ją ksiądz?
Przez 28 lat mojego życia nie słyszałem, żeby choć raz wspomniała:
„Wiesz, jak umrę, chcę, by jakiś ksiądz zupełnie od czapy
- wygłosił mowę na moim pogrzebie”. - Rick tak zadecydował.
- Jak to? My jesteśmy jej dziećmi. - Ale on płaci.
O Boże. Fatalne wytłumaczenie.
- Bo? - Bo to nie sytuacja:
„Stawiam dziś obiad i chce mi się mięsa,
więc idziemy na pieprzonego steka”. Chodzi o jej życie.
- Dobrze. A więc naleśniki... - Powaliło cię?
Porcja chrupiącego bekonu
oraz melon i jogurtem. W porządku?
- Dziękujemy. - Super!
Dobra.
- Co potem? - Jedziemy do mamy
- po strój do... - Do trumny?
- Chciała być skremowana. - Nie wiesz tego.
- Nie znosiła tu być. - Nie.
Leigh. Ona nie znosiła tego miejsca.
Może miała sentyment, bo tu się urodziła
i tu był jej dom, ale nienawidziła tego miejsca.
A teraz zostanie pochowana w zimnej clevelandzkiej ziemi.
Może gdybyś odpowiedział na którąś z moich wielu prób kontaktu,
miałbyś udział w podejmowaniu decyzji.
Nieważne.
Pomódlmy się za te hojne dary. Dziękujemy za to śniadanie. Amen.
Brawo.
Ksiądz zrobiłby to lepiej.
- Pomożesz mi? - Już. Przepraszam.
W Ohio są opcje leczenia. Mają obiecujące rezultaty.
- Skąd to wiesz? - Tak tu napisali.
Każdy tak pisze.
Przecież oni... Skąd wiemy, że to dobry wybór?
Jest też centrum MD Andersona.
Może Lisa by mi z tym pomogła...
SKLEP Z UPOMINKAMI
Uwielbiała go.
Spała z nim każdej nocy.
- Renn, zgadłam? - Tak. Dzień dobry.
- Miło cię wreszcie poznać. - Cześć.
- Tak mi przykro, skarbie. - Dziękuję.
Renn, poznałeś już Kim? Cudownie opiekowała się mamą.
Załatwiała jej desery.
To była przyjemność znać waszą matkę.
Chodź ze mną. Reszta rzeczy jest już spakowana.
Dzięki, salo szpitalna.
- Mamo, kiedyś będziesz musiała wyjść. - A właśnie, że nie.
To może my wejdziemy?
Będzie dokładnie tak, jakbym ja stąd wyszła.
- Nie dam rady. Nie ma opcji. - To chwilowe.
Wszystko odrośnie, spokojnie.
A może zrób sobie zdjęcie i przyślij je nam?
Wtedy tak naprawdę się nie zobaczymy.
Dobra, zgoda. Zrobię to. Dajcie mi chwilę.
Możemy przestać?
Leigh? Możemy się na chwilę zatrzymać?
- Nie mamy czasu. - Tylko na moment.
- Co u Johna? - W porządku.
Kiedy przyjeżdża?
Nie wiem. Załatwia to.
Co to znaczy?
Musi się uporać z pracą i przyjedzie, jak będzie mógł.
Jesteś na mnie zła?
Nie.
- Na pewno? - Tak.
Bo odnoszę wrażenie, że jesteś.
Od kiedy interesujesz się moimi uczuciami?
Zmieńmy temat.
Dobrze. Co u Johna?
- Komicy mówią na to nawrotka. - O nich też nie chcę rozmawiać.
Czekaj. Wrócimy na moment do harmonogramu?
- Po co? - Trzeba go zmienić.
- Dlaczego? - Muszę kupić krawat.
- Nie wziąłeś? - Nie posiadam.
- Nie posiadasz krawata? - Nie mam czarnego.
- Moje nie nadają się na pogrzeb. - Dobra, spoko.
Czemu się tak wkurzyłaś?
Możesz potem wziąć moje auto.
Dzięki.
Mogę teraz?
Tu jest tak przygnębiająco, że chcę wjechać w ścianę.
- Widziałem! - Co?
- To był uśmiech. - Wcale nie.
Umiem go poznać.
- To był uśmiech. - Delikatny.
- Ale uśmiech. - Dobra, to był uśmiech.
DOM POGRZEBOWY
Idę poszukać Ricka. Nic nie mów.
Idź, ja zaczekam w tej krainie smutku.
STRATA BLISKIEGO NIE OZNACZA STRATY SIEBIE
KAŻDE ŻYCIE WARTO UCZCIĆ
- Rozwieść się? - Coś musisz zrobić.
- Nie mogę się teraz rozwieść z Rickiem. - Dlaczego?
- Ponieważ... - Czyli po prostu zaciśniesz zęby?
- Fatalny plan. - Skarbie, ale jaki mam wybór?
Byłabym wtedy dwukrotnie rozwiedzioną 55-latką,
która mieszka w Cleveland.
Nigdy nie wypowiedziałam czegoś tak smutnego.
Smutny jest tylko fakt,
że mieszkasz w Cleveland. Musisz się stąd wynieść.
Jedź do Paryża, na Alaskę albo do Rzymu.
- Do Rzymu? - Tak. Gdziekolwiek.
- Boże. - Byle dalej stąd.
A potem jedz, módl się i kochaj. No może bez „módl się”.
I bez „kochaj”. Bo na to szanse są nikłe.
- To co mi zostało? - Jedz...
- Jedz i jedz. - Brzmi dobrze.
- Racja. - Ale poważnie. Wyjedź stąd, mamo.
- Nie mogę. Mam pracę. - Rzuć ją.
Nie mogę rzucić pracy, bo przecież spłacam dom.
Samochód też. Całe moje życie jest tutaj.
Może i chciałabym wyjechać.
- Ale nie mogę. - W takim razie ja wrócę.
Przejdę przez ten rozwód razem z tobą.
- Rozwiedziemy się razem. - Przejdziesz przez dwa rozwody?
A potem znajdziemy ci kogoś, z kim będziesz miło spędzała czas.
Na przykład tamtego kolesia. Wygląda na zaprawionego w boju.
Jakby miał za sobą wspaniałe życie.
Pewnie regularnie czyta wiadomości. Masz wybór.
- Tamten jest słodki. - Fakt. Ale chyba też zajęty.
Rick nie był taki zły. Mówię poważnie. Był zabawny...
Jasne. Wiem. Ale serio, naprawdę mogę wrócić.
- Pomógłbym ci... - Nie wrócisz do domu.
Nie. Masz własne życie.
Nie możesz przestać pisać. Jesteś świetny.
Obiecaj mi, że będziesz pisał. Daj paluszek.
Poważnie?
- Obiecujesz? - Obiecuję.
- Na 100%? - Na 100%.
Renn.
Na dole.
POKÓJ OTUCHY
Po co tu jesteśmy?
Co ma się wydarzyć w pokoju otuchy?
Facet poszedł uszykować dla nas kilka trumien.
Czekamy, aż wróci. Tyle.
- Uszykować? - Tak.
- W sensie: prezentację trumien? - Tak, prezentację trumien.
W trumiennym salonie wystawowym?
Tak. Ile pytań mi jeszcze zadasz?
- Ile tych trumien? - Trzy.
Tyle się mieści w moim budżecie.
- Masz budżet trumienny? - Owszem.
Może mają takie używane na gwarancji?
Jak nowe, ale odrobinę tańsze.
Wybacz, ale chcesz się dołożyć?
Korzystając z tej fortuny, którą zgromadziłeś swoim pisaniem?
- To był cios poniżej pasa. - Wystarczy. Uspokójcie się.
To nie jest miejsce ani czas. Rick, co to za facet?
Nie wiem. Jakiś dziwak, który prowadzi ten dom pogrzebowy.
- Nie. Pytam, jak ma na imię? - Bob.
- Witam, jestem Bill. - Miło mi poznać.
- Jeszcze raz? - Bill.
Bill, oczywiście. Miło mi, panie Billu.
Przepraszam.
Pani Donnellan, pięknie pani w niej wygląda.
To już dom na zawsze.
Dobrze. Już pokazuję, co dla państwa mam.
Świetne propozycje.
Mam pytanie o tę po prawej.
Możemy umieścić na niej cokolwiek? Własną inskrypcję?
Czy tylko standardowe „niech spoczywa w pokoju”.
O nie. To może być cokolwiek.
Imiona, daty.
Ulubione powiedzonko.
- Właśnie. - Mam cię! Na przykład „YOLO”.
Renn.
Uśmiałaby się. Przyznaj.
- To inicjały? - Nieważne.
- Ta po lewej jest ciekawa. - Klienci często ją wybierają.
Nie dziwię się.
Płomienie na trumnie to świetny pomysł.
Trudno dobitniej pokazać bliskiemu,
- gdzie się go wysyła. - Renn?
No tak. Zatem decyduje się pan na nią?
- Nie, proszę go nie słuchać. - Dokładnie tak.
- Jestem za środkową. - Ja też.
- Słyszał pan. - Zapraszam.
Oszalałeś? Chcę cię awansować na kierownika działu płac.
- Wiem. - To zaszczyt.
Na tę pozycję jest wielu chętnych. Na przykład Gary.
I bardzo mu na niej zależy. Możesz dobrze zarabiać.
Jesteś facetem. Kierownik działu płac.
Możemy dać ci chwilę. Zastanów się.
- Zadzwonię do ciebie. - Dziękuję.
KEVIN PRACA
- Wszystko dobrze? - Tak.
Niezła kolejność. Z domu pogrzebowego do istnej kolebki śmierci.
Bądź miły. To ksiądz.
A w jego domu ewidentnie rozgościł się jakiś demon.
Czy ja widzę lalkę Annabelle?
- Nie. - Zobacz.
- Nie. - To Annabelle.
- Może on ma bratanice. - One ją tu zostawiły?
Mógł nie zauważyć.
Zakładam, że to żywy człowiek z ludzkimi oczami.
Mógł je stracić w walce z demonem.
Jasny gwint.
- Nie. - Uśmiech, teraz żart.
A nie chciałaś słyszeć o komedii.
- Niezły postęp. - Nie przyzwyczajaj się.
Proces zmiany już się rozpoczął. Proszę, jak na zawołanie.
Mazda miata.
Zastawił chodnik.
Doniosę na niego.
- Soczek? - Soko-smoothie.
- Co to jest? - Cieńsze smoothie. Jestem na diecie.
Brawo.
- Rick, witaj. - Ojciec Dan.
Renn i Leigh? Miło mi.
Moje kondolencje. Prowadzę lekcję.
Ale wejdźcie, zapraszam.
Dobrze. Adam, nie przerywaj. Świetnie ci idzie.
- Sharon, wspaniale mu idzie. - Jest świetny!
Fajnie, że nareszcie poznacie ojca Dana.
Nareszcie?
Ojciec Dan był dla nas prawdziwą ostoją
w czasie całego tego trudnego procesu.
To prawdziwy bohater duchowy,
który nigdy nas nie zawiódł.
To wiele znaczy, że będzie z nami również na końcu.
Dziękuję. To bardzo miłe słowa.
Cieszę się, że ksiądz znał naszą mamę.
Nie wiedziałam o tym.
Nie znał jej. Nie spotkali się. Jest raczej moim duchowym bohaterem.
- Bohater. - Po to jesteście.
Ja już mu opowiadałem o waszej mamie.
Mówiłem, co lubi jeść i tak dalej.
Teraz ojciec Dan porozmawia z każdym z was.
Zbierze od was informacje, które potem pozszywa z moimi
i będzie z tego mowa pogrzebowa.
Patchworkowa mowa pogrzebowa.
Próbujesz sobie żartować, ale dokładnie o to chodzi.
Muszę coś załatwić, więc będę leciał.
Zostawiam ich w twoich rękach.
No dobrze.
- Dzięki, Rick. - Dziękuję.
- Pa. - Na razie.
Wybaczcie, nie miałem kiedy posprzątać.
Jest w coraz lepszej formie. To jeszcze nie to, co dwa miesiące temu,
ale dzisiaj świetnie sobie poradził.
- Tak. - Świetnie.
- Naprawdę. - Dzięki. To co słychać?
- Renn? - Przepraszam, może ksiądz powtórzyć?
- Jak się masz? - W porządku.
Jak to ma wyglądać?
Ksiądz będzie dopytywał, jak się czuję, czy mam po prostu nawijać?
Cóż. Na początek zawsze pytam rozmówcę,
- czy chciałby wygłosić mowę sam. - Nie.
Rozumiem, to...
- Spore wyzwanie, mówiąc delikatnie. - Tak.
Mimo to wolę się upewnić, jeszcze zanim zacznę.
W porządku.
Dziękuję. Ale moja odpowiedź nadal brzmi nie.
Dobrze.
W takim razie na początek opowiedz mi coś o niej.
O Lily Katherine.
Lily Katherine.
Tak z ciekawości, co Rick powiedział o mojej mamie?
To pytanie do twojego ojca.
- Ojczyma. - Przepraszam.
Zapytaj jego. Tak samo z twoją siostrą.
Czyli jutrzejsza mowa ma być dla wszystkich niespodzianką?
Tak bym tego nie nazwał,
ale zauważyłem, że rozmówcom pomaga,
gdy samodzielnie myślą o zmarłej osobie.
Gdy mówią, jak oni ją widzą, swoimi oczami.
A więc powiedz, jakie miała zainteresowania?
Ulubione filmy? Może przytoczysz wspomnienie?
Nie wiem. Nie mam pomysłów.
Co ci przychodzi do głowy, gdy o niej myślisz?
- Że nie podobałoby jej się to. - Co konkretnie?
Siedzenie tu i rozprawianie o niej
z duchowym bohaterem Ricka. Bez obrazy.
Dlaczego byłaby przeciwna?
Bo nie znosiła, gdy ludzie o niej gadali.
Dlatego nikomu nie powiedziała, przez co przechodzi.
Dusiła wszystko w środku. Nikt nie mógł wiedzieć.
- Rozumiem. - Nie znosiła słuchać opinii innych.
Opowieści o jakimś krewnym, który połknął tabletkę i wyzdrowiał.
Może lepiej zacząć od tego, a nie od jej ulubionego dania.
I całego tego pierdolenia. Przepraszam. Zamiast od tego, co lubiła.
Ludzie mają to w dupie. Przepraszam.
Lepiej powiedzieć, czego nie znosiła.
Nie wiem, czy jeszcze kogoś tak wkurzały przypadkowe spotkania.
A to wiele o niej mówi.
Rzeczy, których nie znosiła, czyli na przykład ludzi i gadania.
Albo tego. To by jej się nie podobało.
- Co zrobiłaś? - Co?
Co gwizdnęłaś?
Boże. Przecież nic nie zrobiłam. Wzięłam sobie filiżankę.
Wzięłaś sobie... Boże. Znowu?
Wyluzuj, Leigh. Z knajp ciągle coś ginie,
więc wszystkiego mają więcej.
- Właśnie. - Nieprawda. Nie wierzę w to.
- Podstawek też wzięłaś? - Oraz łyżeczkę.
Cały zestaw?
Jeden element nie ma sensu.
Właśnie.
- Wyluzuj. - Aresztują was.
- Czemu się tak wkurzasz? - Bo niczego nie traktujesz poważnie.
Ani przez moment nie byłeś dziś
- tak naprawdę obecny. - Byłem.
Wcale nie. Ciałem jesteś tutaj,
- ale duchem nie. - Jestem tutaj.
Pozwól mi przeżywać to na własny sposób.
Nie robisz tego, tylko dowcipkujesz.
- Nie masz uczuć. - Co z tego?
- To jakieś pieprzenie. - Nieprawda.
- Ulubione danie? - To się dzieje.
Dzień, którego wszyscy się baliśmy,
i o którym rozmyślaliśmy, nadszedł.
Nie tego dłużej wypierać, bo mama nie żyje.
- Nie wypieram. - Umarła.
- Słyszysz, co mówię? - Tak.
- Umarła! - Słyszę cię!
- To pokaż jakąś reakcję. - Pokazuję!
Wydzieram się. To jest reakcja.
Fakt, że ty jej nie widzisz, nie znaczy, że jej nie mam.
Znam cię, Renn. Robisz dokładnie to, co zawsze.
Wypierasz istnienie problemu. Nie chcesz czuć ani gadać.
- Dotarło. - To pytaj.
O co?
Jak masz dalej żyć bez mamy?
Jak masz stanąć na nogi?
Nie musisz znać odpowiedzi,
- ale musisz zacząć zadawać te pytania. - Nie muszę.
W takim razie za pół roku, za rok czy za sześć lat
będziemy prowadzić tę samą rozmowę.
A ty nadal będziesz odrzucał moje telefony.
Może nie.
- W porządku. - W porządku.
Idę poszukać dla niej ubrań ma jutro.
Nie chcę tu długo siedzieć.
Po resztę rzeczy wrócimy jutro.
Perukarnia z Rennem i Leigh
Cześć, synku. Co porabiasz?
Leigh?
Zgubiłeś się? Halo.
- Co? - Zgubiłeś się?
- Przepraszam. Szukam krawata. - Dział męski. Na wprost.
Cholera.
Pomóc panu?
- Renn? - Kurwa.
- Cześć, stary. - Siemka.
Co słychać? Jak leci w Los Angeles? Dalej piszesz?
- Co u ciebie? - Dobrze. W porządku.
Mogłem widzieć jakiś twój film?
Nie, jeszcze nie. Na razie głównie chodzę na spotkania.
Kurczę. Na pewno się ruszy.
Kuzyn wyjechał do Los Angeles robić karierę aktorską. A to dziwadło.
Wygląda jakby ktoś go popchnął na twarz i zastygł w wyrazie zdziwienia.
Przykro mi.
Chyba niedawno dostał rolę w reklamie proszku do prania.
Pytasz mnie? Ja go nie znam.
Tak. Mam rację. To był proszek do prania.
W każdym razie za jeden dzień pracy dostał 20 tysiaków.
Za jeden dzień?
W reklamach jest świetna kasa.
Niesamowita. Też się ty zajmij.
Marketing to nie moja działka, ale pomyślę. Dzięki.
Pewnie, zastanów się.
A tak w ogóle co słychać?
Słyszałem o twojej mamie.
Tak.
- Trzymasz się jakoś? - Tak. Jest dobrze.
Kurczę. Wiesz, pamiętam ją.
- Była naprawdę miła. - Fakt. Dzięki.
Pamiętam, że zawsze spóźniała się
- po ciebie do szkoły. - To prawda.
Wybacz,
- to akurat kiepskie wspomnienie. - Wcale nie. Fajne.
Pamiętam, że kiedyś to moja mama nie odebrała mnie na czas,
bo tatę wylali z roboty i wrócił wcześniej do domu.
Okropnie się pokłócili i mama trzasnęła drzwiami.
Pewnie była tak wkurzona, że o mnie zapomniała.
Wtedy podeszła do mnie twoja mama
i mówi: „Andy, poczekamy z tobą.
Chodź do auta, posłuchamy muzyki”.
Wsiadłem z wami do samochodu, a twoja mama puściła...
- Paula Simona. - Paula Simona.
Uwielbiała go.
I siedzieliśmy sobie tak we troje.
Ja, ty i twoja mama.
I słuchaliśmy Paula Simona. W końcu przyjechała moja mama,
zabrała mnie do domu i znów wybuchła awantura.
Kurczę, całą noc wrzeszczeli. Nie chciałem ich dłużej słuchać.
Poszedłem na górę i zakradłem się do ich płyt.
Znalazłem tę samą.
Zabrałem ją do swojego pokoju, założyłem słuchawki
i przestałem słyszeć krzyki.
- No tak. - Wszystko dzięki twojej mamie.
Była naprawdę bardzo miłą kobietą.
- Dzięki. - Spoko. Przykro mi, serio.
- Dzięki. - Miło było cię zobaczyć.
Za wcześnie na drinka?
Dzięki, Cleveland!
- Róże dla pani. - Zaraz wracam.
Okej.
Nie ma za co.
Faktycznie żałuję, że przyszedłem.
- Chyba sobie pójdę... - Za późno.
Teraz musisz poznać moich znajomych. Chodź ze mną.
- Przedstawiam wam Renna. - Renn.
- Część. - Hej.
Sam.
- Parker, miło mi. - Wzajemnie.
Byłaś fenomenalna.
Absolutnie. Występ wieczoru bez dwóch zdań.
Moim celem jest sprawić, abyś stanął na scenie.
Odpada. Musiałbym wypić 900 szotów,
- a to niemożliwe. - Zaraz wracam.
- Tak! - O Boże!
Jak się poznaliście?
Walczyliśmy z kosmitami w samolocie.
- Czyli jesteś jej pacjentem? - Tak.
A wy? Znacie ją od zawsze...
- Poznaliśmy ją dziś rano. - Ale już ją kochamy.
- Nie da się inaczej. - Racja.
- Gadaliście o mnie? - Ale same dobre rzeczy.
- To kontynuujcie. - O rety.
Dobra, a więc zdrówko za udział.
- I za wasze urocze Cleveland. - Za Cleveland.
Zdrowie.
- Za Cleveland! - Co to było? Alkohol?
- Grzeje. - Dobry.
Czyja to robota?
- Renn. - Dziękuję.
- No dobrze. - Okej.
- Robi się niebezpiecznie. - Zdrówko.
Wyjdę na moment.
Cleveland!
- Cześć. - Co porabia mój ulubiony emo?
Jest gotowy zrobić sobie tatuaż z Dashboard Confessional na łydce. Tak.
Domyślam się, że rodzina cię przytłoczyła.
- Można tak powiedzieć. - Co dziś robiłeś?
Niech pomyślę. Byłem w domu pogrzebowym i w szpitalu.
Spotkałem się z księdzem. Obraziłem go.
Pokłóciłem się z siostrą, a potem ona rozryczała się w garderobie.
Kupiłem krawat, a teraz jestem tutaj.
Teraz będziesz miała więcej niż cztery pytania.
Mam tylko jedno.
Jaki jest powód twojej wizyty?
Jedno, ale trafne.
Moja mama zmarła.
- Boże. - Tak.
Tak mi przykro, Renn.
Dzięki.
Dlaczego nie mówiłeś?
Nie wiem. Myślałem, że jeśli nie wypowiem tych słów,
nie będą prawdziwe.
- Rozumiem. - Ale są.
Ona nie żyje, a jutro jest jej pogrzeb.
Boże. Dziwnie powiedzieć to na głos.
Jutro idę na pogrzeb mojej mamy.
Przykro mi.
Spoko. Nic mi nie jest.
Na pewno? Mnie by było.
Nie. Masz rację. Nie radzę sobie.
I nie wiem, dlaczego ciągle to powtarzam.
To wszystko wydaje się takie nierealne.
A ja kompletnie nie wiem, jak sobie z tym poradzić.
Dlatego ignoruję, co się da, unikam...
Boję się, że utknę w tym stanie na zawsze.
Wiem. Tak się może wydawać.
Ale ostatecznie...
Być może bardzo powoli, ale w końcu...
zaczniesz sobie radzić i nauczysz się z tym żyć.
Nie umiem tego wyjaśnić,
ale moje życie dzieli się na dwie połowy.
Jest ta dobra,
sprzed choroby mamy, i ta gówniana.
Ciebie nie wliczam.
I z nią wcale nie chcę sobie radzić.
Chcę wrócić do czasu, zanim mama zaczęła nosić rękawiczki,
bo tak jej pękała skóra, i zanim wybieraliśmy z nią perukę.
Albo do szpitala, który ostatecznie i tak jej nie uratował.
Do czasu, gdy siedziałem z nią tak jak z tobą,
gadaliśmy i śmialiśmy się razem.
Chcę wrócić do tej dobrej połowy.
To dziwne, bo mam przed oczami urywki tych dobrych chwil,
ale one wydają się takie odległe.
I...
widzę je.
Rozumiesz? Ale nie mogę ich dotknąć.
Mogę je tylko oglądać.
Nie...
nie biorę w nich udziału.
To żałosne, ale ciągle sprawdzam telefon.
Liczę na wiadomość albo połączenie od niej: „Hej, synku.
Żartowałam. Nic mi nie jest”.
Ale...
przecież wiem, że to niemożliwe.
A...
zamiast tego widzę połączenia od szefa, który chce mi dać beznadziejną robotę.
Od siostry, która mi przypomina, co jeszcze musimy załatwić,
bo...
zmarła nasza mama.
A ja to wszystko ignoruję, robię uniki...
i na każdym kroku daję ciała. Przepraszam, rozgadałem się.
Nie uważam, żebyś dawał ciała.
Ale raczej nie staję na wysokości zadania.
Nikt nie powiedział, że powinieneś.
Dzięki.
Słuchaj, mogę przyjść jutro?
- Na pogrzeb? - To dziwne...
- Trochę. - Ale...
Nie wiem. Chciałabym tam z tobą być.
Będzie mi miło.
- Super. - Super.
Jestem gotowy.
Na co?
Ale bardzo chcę to zobaczyć.
- To chodź. - Dobra.
Pomyślałem...
Dalej!
Zebraliśmy się tu dziś, by po raz ostatni pożegnać się
z Lily Katherine.
Nauczycielką, przyjaciółką, siostrą, żoną.
Oraz matką.
Lily Katherine była osobą pełną życia, która rozświetlała każdy dzień.
Swoim śmiechem zarażała innych.
Jej kochający mąż, a także miłość jej życia – Rick,
powiedział, że uwielbiała ludzi.
Dodał, że byłaby zachwycona, mogąc was tu dziś zobaczyć,
mogąc z wami porozmawiać, uściskać was i posłuchać o waszym życiu.
Uwielbiała spotkania z przyjaciółmi
i rozmowy o ulubionych filmach, na przykład...
Przepraszam.
Co?
Mam dziś jedno jej wspomnienie.
I nie jest to nic odjazdowego,
jak skok z samolotu czy wspinaczka wysokogórska.
Jest w nim ona i jestem ja. Wracamy do domu z galerii handlowej.
Mam dziewięć lat i jestem wkurzony.
Bo o mnie zapomniała.
Zostawiła mnie z komiksem o Supermanie na ławeczce w sklepie Ann Taylor,
a sama poszła przymierzyć swoje zwyczajowe kilka tysięcy ciuchów.
Leigh wie, że takie miała hobby.
Kupowała nowe ciuchy i oddawała je z powrotem do sklepu.
W każdym razie...
Lubiła to robić.
Tamtego dnia kupiła sweter.
Zapłaciła za niego i wyszła ze sklepu.
A ja zostałem na tej ławeczce i czekałem, aż po mnie wróci.
Zrobiła to kilka godzin później. Wpadła zdyszana,
przepraszając wylewnie, ale ja nadal byłem wkurzony.
Jakaś starsza pani pytała: „Zgubiłeś się?”.
Nie.
Przecież byłem dokładnie tam, gdzie miałem być.
Tylko ona mnie zostawiła.
Kiedy teraz przypominam sobie ten dzień, czuję tylko zazdrość.
Bo chciałbym go przeżyć jeszcze raz.
Chciałbym znów siedzieć na tej ławce
w tamtym sklepie i z tym samym komiksem. Zazdroszczę temu 9-latkowi.
Bo gdybym mógł jeszcze raz
przeżyć ten dzień...
to ona by wróciła.
Przepraszam.
- Cześć. - Piękna opowieść.
- O nie. - Mama byłaby z ciebie dumna.
- Dziękuję. - Możesz na mnie liczyć.
Wiem.
- Cześć. - Hej.
Dzięki, że jesteś.
Spoko. Dziękuję, że mi pozwoliłeś.
- Poznałaś moją siostrę? - Leigh. Tak.
- Jest przemiła. - A ja na to...
- Tak. - „Do tego służy jazz”.
- Przepraszam na chwilę. - Jasne.
- Gratuluję przemowy. - A ja tobie tego żartu sprzed chwili.
Każdy opłakuje bliskich na swój sposób.
Tak. A niektórzy ewidentnie wcale.
- Na przykład ja? - Z tego, co widzę i słyszę, tak.
- Nie teraz. - Tylko rozmawiamy.
Jasne. Bo ty siedzisz w kącie zdołowany,
więc dla ciebie była ważniejsza niż dla mnie?
Tak. Oraz po prostu dlatego, że ciebie nie było przez te dwa lata.
- A raczej dziesięć. - Renn.
Gdy zaczęła chemię albo gdy spała na podłodze,
bo nie miała siły przejść do łóżka. Gdy miała halucynacje od leków.
- Pamiętasz? - Renn.
Widziała ludzi, których tam nie było.
A potem zaczynała przez to płakać.
Wtedy też ciebie przy niej nie było.
Właściwie to ci współczuję. Ciekawe, jak będziesz ze sobą żył.
No tak, bo ty wiesz lepiej?
Jak się zachować, gdy bliska osoba choruje?
Bo ty wróciłeś do domu, co?
- Byłeś przy niej? - Byłem.
- Dobra... - Ze dwa razy!
Spędzałem czas z mamą i dzwoniłem do niej.
- A teraz rozmawiamy o tobie. - O nie, o tobie też.
Bo gdy ona zachorowała,
tak naprawdę, ciebie też przy niej nie było.
- Twoja siostra była, ale nie ty. - A ty?
Ty niby byłeś?
W porównaniu z tobą? Dzień i noc.
- Może nie teraz. - Teraz.
Oceniasz mnie za to, jak ją opłakuję.
Jakoś ja cię nie oceniam za to, że uciekłeś i oddałeś się pisaniu.
- Nie chciała mnie tu. - A ty jej posłuchałeś.
Cierpiącej kobiety.
Mówiła to, co chciałeś usłyszeć.
- Chciałem przyjechać. - Ale nie zrobiłeś tego.
Serio wierzysz, że cię tu nie chciała?
Że nie chciała mieć cię przy sobie?
Byłeś jej ulubionym dzieckiem. Wybacz, ale to prawda.
Nie chciała mnie. Chciała ciebie, ale się nie pojawiłeś.
I dlatego się z nią nie pożegnałeś.
Może o to chodzi?
- Przykro mi. - Rick.
- Ciekawe, jak będziesz ze sobą żył. - Idź stąd.
Przepraszam...
- Przykro mi. - Przepraszam.
Dziękuję, że przyszliście.
Szerokiej drogi.
Dziękuję.
Jak ty to robisz?
Co?
Nigdy się nie rozklejasz i...
jesteś taka silna.
Renn, tak naprawdę jestem w totalnej rozsypce. Serio.
- Nie wiedziałem. - Wiem.
Myślałem, że ta sytuacja w szafie była jednorazowa.
Przepraszam, że zostawiłem cię samą.
Opowiadałeś rano o tym dniu, kiedy mama zostawiła cię w sklepie.
Ja go pamiętam inaczej.
- Nie było cię tam. - Właśnie. A chciałam być.
Wiem, że zostałeś sam i byłeś przestraszony. Rozumiem to.
Ale ja nie byłam zaproszona.
- Przykro mi. - Spoko.
Rick jest dupkiem i myli się w wielu kwestiach.
Do nich możemy wrócić później.
Ale miał rację co do tego, że byłeś jej ulubionym dzieckiem.
Wiesz, że mamy charaktery po rodzicach.
Czasem tata próbował być bardziej jak ty,
a mama bardziej jak ja.
Ale tak było i koniec.
Dlatego na wycieczki zabierała ciebie, a nie mnie.
Nie dlatego, że mnie nie kochała. Bo kochała.
Ale unikając mnie, mogła unikać jego.
Nie mam z nią takich wspomnień jak ty. Nie z dzieciństwa.
Ale mam inne, świeższe.
Sprzed miesiąca.
Kiedy siedziałam z nią w szpitalu,
oglądałyśmy talk-show The View, grałyśmy w karty.
Może to słodko-gorzkie wspomnienia,
ale ona w nich jest.
I są moje.
Tobie trafiła się ta dobra połowa, a mnie ta zła, ale...
za żadne skarby bym się nie zamieniła.
- Wiem. - Nie wróciłeś do domu.
Rozumiem, że teraz jest ci z tym źle,
ale Rick nie ma racji. Ona nie chciała, żebyś wrócił.
Unikając ciebie, mogła unikać siebie.
Bo gdybyś wrócił, wszystko stałoby się prawdą.
Możesz się dołować i płakać,
słuchać The Smiths czy co tam lubisz.
Ale ja bym tego nie robiła, bo ona tego nie chciała.
- Za mamę. - Za mamę.
Przestraszyłam się ciebie. Byłeś centymetr od jego twarzy.
Ma obłęd w oczach.
- Co? - Rick, niech go szlag.
- Wymienił w domu zamki? - Zgadza się.
- A to są nasze rzeczy. - Tak.
- To wszystko? - Owszem.
- Jebaniec. - Dwa pudła i worek na śmieci?
- Tak. - Jebaniec.
Czyli Rick wybrał za nas wspomnienia
- i spakował do pudełek. - I worka.
- A rzeczy mamy? - W domu.
Do którego nie mamy kluczy.
To naprawdę chujowe zagranie. Chujowe.
Chcę go utopić.
- A ja krzyczeć. - Zamordować go.
Moglibyśmy go pozwać, ale nie mamy podstaw.
- Nie przetrwałbym w ciupie. - To prawda.
Rick, ty zasrańcu.
Coś jednak możemy zrobić.
I wiem, kto by nam kibicował.
- Nie. - Tak.
- Nie. - Ależ tak.
Nie.
Chyba nikogo nie ma.
- A jeśli mają ochronę? - Co? Nie mają.
Kurde.
Chcę tylko powiedzieć, że moim zdaniem to fatalny pomysł.
Nie jestem przeciw ani za, żeby było jasne.
Przyjąłem. Omówmy kroki.
- „Jak włamać się do domu”. - O Boże. Wybacz.
Ale chcę mieć jasność. Nasz rodzic i domniemany głos rozsądku to popiera?
Tak. Żałuję, że włożyłem mokasyny,
ale ważniejsze jest dla mnie,
abyście to zamknęli i uniknęli blokady emocjonalnej.
- A Rick jest dupkiem. - Dlatego można się do niego włamać?
Umawialiśmy się na delikatne włamanie, tak?
- Nie używaj tego słowa. - Ale...
Tak, będzie delikatne. Możemy omówić każdy z kroków?
Dobra, ja tego nie popieram, tylko... Pierwszy krok?
- Jestem ciekawa. - Jeden. „Czy w domu nikogo nie ma?”
- No raczej. - To dość oczywista kwestia.
Ale podstawowa.
- Zapewne nikogo nie ma. - Zapewne?
Dobra, a więc „zapewne nie”. Krok drugi.
„Czy dom jest wyposażony w alarm?”
Raczej nie zainstalował dziś całego systemu ochrony.
Kiedyś nie było alarmu, więc zapewne nadal nie ma.
A więc znowu „zapewne nie”. Przeskakujemy do kroku czwartego.
- Psia krew. - Co?
Stuknąłem w reklamę.
- Tato, na litość boską. - Co mam zrobić?
- Reklama na stronie dla włamywaczy? - To jakaś gra, nawet fajna.
Podwodny świat z syrenami, konikami...
- Zamknij ją. - Naciśnij krzyżyk.
- Ścisz to! - Próbuję!
- Idziemy siedzieć. - Okej.
Dobra. Skończyła się. Wracam do kroku czwartego.
- „Poszukaj otwartego okna”. - Otwarte okno?
- Idę. - Nie...
- Tylko sprawdź. - Nie trzaskaj drzwiami.
- Trzeba było zrobić próbę. - Co?
Nie wiem. To takie lekkomyślne.
Dobra.
- Z drugiej strony. - Rany.
To w ogóle nie jest podejrzane.
Minęła godzina.
- Nieprawda. - Idzie.
Chryste. To nie jest...
Zamknięte. Trudno, wracamy.
- W kuchni jest otwarte. - Nad zlewem?
- Tak. Krok piąty? - „Wejdź przez to okno”.
A potem co?
- Zacznij kraść. - Nic więcej?
To artykuł o włamaniach. O kradzieżach jest pewnie inny.
- Boże. - Wygoogluję.
- Nie. - Czyli mam się włamać i zacząć kraść?
Nie możesz zacząć kraść, bo się zorientuje i zawiadomi policję.
- Jezu. - Masz zabrać kilka rzeczy,
ale nic nie kraść.
Jeśli mamy kontynuować, chcę, żeby to było jasne.
Dobra, jest.
- Kradnę kilka rzeczy. - Nie. Zabierasz.
Skupimy się na działaniu?
- Grasz na zwłokę. - Nie.
- Chyba jednak. - Tak.
Gram na zwłokę. Ja, rodzicielski głos rozsądku.
Tak się nie robi. Wszyscy o tym wiemy.
Powinienem was jakoś powstrzymać.
Ale nie mam pomysłu jak...
Czyli robimy to?
- Dobra. - Okej.
Zabieramy na trzy.
- Na trzy, - Raz, dwa, trzy.
- Zabierz coś. - Idź coś zabrać.
Kilka rzeczy.
- Co robisz? Leigh. - Idę tam.
Nie.
To im pomoże.
Chryste.
- Jestem tu. - Hej.
Będziesz mi utrudniać?
- Nie. - To dobrze.
Boże.
Ostrożnie. Nie rób hałasu, bo cię aresztują.
Dobra.
Za mamę.
- Za mamę. - Za mamę.
Widać coś?
- Nic ciekawego. - Szkoda.
Co ty nie powiesz.
- Cześć. - Cześć.
Kieliszek szampana.
- Elegancko. - Nadaje ton.
Pamiętasz, jak podzieliłaś się ze mną bardzo osobistym i trudnym
powodem przyjazdu do Cleveland,
a ja w zamian skłamałem, że mam zjazd rodzinny?
Pamiętam.
Nie przeprosiłem cię za to.
Przepraszam.
Dziękuję.
Przepraszam też za tę awanturę z ojczymem na stypie. Odbiło mi.
Spoko. To jeden z etapów żałoby.
- Darcie się na ojczyma? - Gniew.
No tak.
Rozważam też karierę w wypieraniu. Jestem w tym naprawdę dobry.
To... jak się masz?
- Źle. - Źle?
Źle. Ale stanę na nogi.
Mam wrażenie, że nie powinniśmy się teraz umawiać.
Nie. Zdecydowanie nie. Całus był spoko, ale jestem w rozsypce.
- Więc pewnie masz rację. - Totalnie, ja też.
Terapeutka Zoe
powiedziałaby: „Kobieto, znikaj stąd i napisz do niego za rok”.
Tak. A ja odczekałbym trzy dni, żeby wyjść na luzaka.
Akurat wytrzymałbyś trzy dni.
Nie wytrzymałbym. Od razu bym odpisał.
Mam nadzieję.
W samą porę. Dziękuję.
- Za twoją mamę. - Za Lily.
Cholera.
Pamiętajcie: kryjemy się nawzajem.
Cóż, chyba nie ma sensu tego odkładać.
Chcę was przeprosić.
Ta zmiana zamków nie była w porządku. Przychodzę z gałązką oliwną.
No dobra. Proszę.
Jeśli chcecie coś jeszcze, dajcie znać.
- Telefonicznie... - Jedź już.
Łamiesz zasadę drugą.
Jaką zasadę? Coś mnie ominęło?
- Nic takiego. - Dobra, to pa.
- Pa, Rick. - Pa, pa.
To nie są wszystkie jej rzeczy.
Nie.
- Ale dobre i to. - Tak. Brawo, Rick.
„Dopiero gdy zbłądzimy, zaczynamy odnajdywać siebie”.
„Henry David Thoreau. Facet z lasu”.
KEVIN PRACA
Cześć, Renn.
Zostaję przy swojej decyzji, Kevin. Chcę pisać.
- Z czego się utrzymasz? - Nie wiem, ale coś wymyślę.
- Powodzenia. Będziemy tęsknić. - Dzięki.
- No dobra. - Pa.
Daj znać, jak dolecisz. I odbieraj telefon, do cholery.
- Dobrze. - Okej.
- Jedźmy dłuższą drogą. - W porządku.
- Kocham cię. - Dziękuję.
Co masz w rękawie?
- Dali ci to? - Nie.
Nie?
- Ukradłeś? - Tak.
Mogę zobaczyć?
Wiesz, raczej nie powinno się kraść.
- Dobrze. - Nie rób tego więcej.
Ale dziś wyjątkowo możesz to zatrzymać.
- Dobrze. - Wyjątkowo.
- Możemy jechać? - Tak.
Chodź.
No to ruszamy.
Napisy: PLINT Tłumaczenie: Kaja Olszewska