Iyon ang araw na sila ng binibini
ay nagsagawa ng ritwal para sa yumaong ina ng binibini.
Ang lakas ng loob mong payukuin ang anak ko!
Pinayuko mo siya sa hamak na kaluluwang iyan?
Ina.
Mamamatay si Jae-yi ng angkang Sim sa loob ng tatlong araw.
SIM JAE-YI
Batang Amo!
Diyos ko!
Madam Gwigokja.
Tuloy kayo.
Halikayo, Batang Amo.
Takot na takot ako na baka mapahamak ako at…
Wala ako sa sarili.
Wala ako sa katinuan noon.
Pagkatapos, nang nahimasmasan na ako,
umalis ako para humingi ng tulong…
Ngunit pagbalik ko roon nang may mga kasama,
tila ilusyon lang ang lahat.
Tuluyan nang naglaho ang Batang Amo
nang walang kahit katiting na bakas ng dugo!
Alisin siya.
Hindi.
Hindi iyan ang anak ko.
Ginawa mo pa talaga ito.
Naisip mo ba talagang
mabubura mo ang anak ko sa ganitong paraan?
Naniwala ka ba talagang
kapag ginawa mo ito,
mapupunta sa iyo ang lahat?
Ipalibing n'yo po siya.
Ang kapatid ko,
ang anak ninyo ni Ama.
Ihatid na natin siya sa huling hantungan.
Lingid sa lahat, narito lang pala siya.
Isipin ninyo ang kaniyang lungkot, pangungulila, at takot.
Ipalibing ba ika mo ang anak ko?
Kalokohan.
Dinala n'yo pa ang kalat na ito…
Mamamatay muna ako bago mangyari iyon.
Kung gayon, sige.
Mamatay kayo.
Dahil nararapat iyon sa inyo.
Nasaan ang anak ko?
Ang tunay kong anak na ipinangako mong ibabalik mo.
Ano ang ginawa mo kay Hongrang?
Hindi siya si Hongrang!
Narito si Hongrang. Ito mismo siya!
Itatanggi mo?
Hindi mo siya kikilalanin?
Sino sa tingin mo ang gumawa nito?
Dahil iyon sa talisman na isinabit mo upang mamatay ako.
Ang intensiyon mong pumatay
ang pumatay sa anak mo.
Ikaw
ang pumatay sa kapatid ko.
Ikaw.
Hindi!
Hindi ito ang anak ko.
Hindi!
Anak ko!
Hindi maaari! Hindi ito ang anak ko!
Hindi!
Hindi siya ito!
PUNTOD NI HONGRANG
Paumanhin sa paggamit ko ng iyong pangalan.
Bilang kapalit,
poprotektahan ko ang iyong kapatid na itinangi mo
hanggang sa huling hininga.
Poprotektahan ko siya hanggang dulo.
Hindi ko alam
kung ano ang dapat kong sabihin
o kung paano ko siya
ihahatid sa huling hantungan.
Sabihin mo,
"Magandang araw."
Maaari iyong pagbati
at maaari ding pamamaalam.
Sa pamamaalam mo,
maaalala mo ang una ninyong pagkikita.
Umaasa kang magkikita kayong muli.
Kaya naman,
ang pamamaalam mo'y nangangahulugang
"Magkita tayong muli."
Magandang araw…
Hongrang.
DEAR HONGRANG
Magmamadali akong lumikha muli ng mga talisman ko
kahit pa magkadurog-durog ako sa pagpipinta.
Ngunit
si Hongrang…
Lipulin ninyo ang mga hayop na Geomgyedan na sumira sa ritwal ko
at ibalik ninyo sa akin si Hongrang.
Masusunod po, Kamahalan.
Duda akong may makukuha pa tayo sa kaniya.
Ikaw na mismo ang humanap sa kuta nila.
Opo.
Kapag iniligpit natin ang Geomgyedan,
papaslangin din natin ang Sugo.
Pero nais ng Kamahalan na ibalik natin siya…
Opo.
Masakit siguro iyon
at nakatatakot.
Kinamumuhian ko ito
at ikinahihiya.
Bakit ka mahihiya?
Ang mga gumawa sa iyo niyan,
sila ang dapat mahiya.
Ngunit ako pa rin…
ang naiwang may mga pilat.
Gaya ng pasakit mo
na nananatili dito…
at dito.
Sana balang araw,
ang mga pilat natin…
tuluyan nang makalimutan at mabura.
Hindi kailangang makalimutan
o mabura ang mga iyon.
Kailangan lang nating pansinin, kilalanin
at yakapin, na gagawin ko para sa iyo.
Matulog na tayo.
Natitiyak ko
na isisisi sa akin ng prinsipe ang lahat ng krimen niya.
Dapat mahanap natin ang Sugo ng Kamatayan
para magamit natin siyang sanggalang.
Opo.
Ano iyan?
Nahulog sa iyo ito.
A, oo.
Pupunta ako sa nayon.
Sige.
-Mangunguha ako ng panggatong. -Sige.
Sabihin mo kung nasaan ang kuta ninyo.
Kapag ginawa mo iyon,
makaaalis ka rito nang ligtas.
Kapag tumanggi ka,
agad ka naming papaslangin.
Hindi ako narito para iuwi ka.
Sasabihin ko lang kung bakit dapat bumalik ka.
Huwag ka nang mag-abala.
Ang Sugo ng Kamatayan,
hindi siya mananatili.
Darating ang araw na maiiwan kang mag-isa.
Hindi mangyayari iyon.
Ang lalaking iyon,
malapit nang mamatay.
Tiyak na nakita mo na ang mga pantal sa katawan niya.
Iyong ibang may guhit na kagaya niya,
nag-aagaw-buhay na o kaya'y patay na.
Upang maging papel ang balat nila,
pinaputi iyon ni Punong Sim gamit ang tawas at arseniko.
Unti-unting nagdudulot ng sintomas ang lasong iyon.
Magkakaroon siya ng iba pang sintomas
gaya ng hapo dahil sa pinsala sa kaniyang baga,
paninigas ng katawan, kumbulsiyon,
o pagkabulag dahil sa pinsala sa mga mata.
Hindi, ayos lang siya.
Maaaring maayos siya sa ngayon
pero hindi iyon tatagal.
Kalokohan iyan.
Maaaring matagal na niyang alam.
Kaya ang panatilihin ka sa tabi niya
ay karuwagan at makasarili…
-Tama na. -Maaari kang umasa.
Nais mong mangyari iyon,
subalit hindi ako naniniwala sa iyo.
Nais lang kitang bigyan ng oras upang matanggap mo
at makalayo ka sa kaniya.
Totoo man ang sinasabi mo, wala kang mapapala.
Anuman ang mangyari,
hindi ko siya iiwan.
Sige.
Kung hindi mo siya mapakawalan,
ako ang gagawa.
Pumunta na ako sa ibang manggagamot ngunit wala silang…
Kayo na lang ang pag-asa ko.
Pakiusap, wala na ba talagang paraan?
Kung may pinsala na sa balat at mata,
malamang na malala na sa loob.
Walang gaanong magagawa.
Hintayin na lang natin kung kakayanin ng katawan niya.
Jae-yi?
Bakit wala pang balita kay Hongrang?
Pinaalis ko na siya pagkabigay niya ng kasulatan.
-Ano? -Tapos na ang parte niya.
Hindi ba?
-Kkot-nim! -Pinuno!
Sangga!
Kkot-nim!
Sim Yeol-guk.
Hayop ka!
Ikaw pala.
Paanong buhay ka pa?
Ang iyong anak sa sinapupunan ko
ang sumalo ng pinsala
mula sa espadang ipinadala mo.
Sabihin mo.
Nasaan ang Sugo ng Kamatayan?
Hayop ka!
Kapatid ko…
Pinuno!
Kapatid ko.
Pinuno!
Kapatid ko…
Umalis na po tayo.
Bakit narito ka, Ama?
Ang Sugo ng Kamatayan.
Nais mong ikaw ang makahuli upang mahamon mo ang prinsipe.
E, ikaw? Paano mo nalaman ang lugar na ito?
A, mukhang malinaw na ang sagot.
May taksil sa poder ko.
Sayang ang mahalagang impormasyon na binayaran ko nang malaki.
Wala po rito ang Sugo.
May umatake sa Geomgyedan at binihag si In-hoe?
Kailangan kong umalis.
Ngunit ano ang magagawa mo?
May karamdaman ka, hindi ba?
Alam mo?
Bakit hindi mo sinabi?
Nag-alala akong baka masaktan ka,
lalong magsisi,
at magdusa.
Kaya kailangan ko nang umalis,
bago pa ito lumala at habang may silbi pa ako.
Kapag hindi ko sila napigilan,
habambuhay kang hindi matatahimik kagaya ko.
Kailangan kitang protektahan.
Hayaan mong
protektahan kita.
Babalikan kita, Jae-yi.
Pangako.
Sige.
Maaari kang umalis.
Pero huwag mong kalimutan
na sa pagbalik mo,
tayong dalawa na lang.
Kung mas maaga sana tayong nagmahalan.
Oo nga.
Hindi sana'y ang mga araw na walang kabuluhan noon
ay magagandang alaala na ngayon.
Pagbalik mo…
mula sa araw na iyon,
habambuhay ka nang
manatili sa tabi ko.
Oo.
Kahit ano ang mangyari…
kasama mo ako.
Habambuhay.
Magpakailanman
hanggang sa huli.
Pinapasabi ni Ina ang mga katagang ito para makuha mo ang kasulatan.
"Dahan-dahang himasin
ang balikat ni Mong-jun."
Ang lalaking ito,
nakikilala mo ba siya?
Mong-jun ang dating pangalan
ng ama ko na lolo mo, na dating punong mangangalakal.
Nanggaling dito ang anak ko.
Kinuha niya ang kasulatan.
Babalik siya
upang ayusin ang lahat.
Halika na. Maghanda tayong batiin siya.
Anak ko!
Hindi mo ako anak.
-Anak ko. -Hindi sabi.
Hindi kita ina.
Mahal kong anak.
Bakit mo naman…
Ang babaeng pinagtangkaan ninyo ni Punong Sim
na nagngangalang Kkot-nim,
siya ang ina ko.
Sino ang poprotekta sa kaniya kapag namatay ka?
Paghusayan mo.
Ikaw, nawa'y makaligtas ka.
Nawa'y mabuhay ka
upang maranasan mo
kung paano iwan
at mawalan ng minamahal.
Ano ang sabi mo?
Nais kong maghain ng ulat tungkol sa ama kong si Punong Sim.
Nakasaad ang ilang taon ng kriminal na aktibidad at mga patunay.
Makikita sa mga talaan ng samahan ang mga katiwalian nito.
Sim Jae-yi.
Ang lakas ng loob mong
isuplong ako.
-Bitiwan mo ako! -Ano ba?
Pinuno!
-Huwag ka nang manlaban! -Bakit mo ginagawa ito?
Sabihan mo siya.
Kung nais niyang mahanap sila, papuntahin niya sa akin ang Sugo.
-Bakit ba? -Bitiwan mo ako!
Pinuno!
-Bitiw! -Pakawalan mo ako!
-Buwisit ka! -Bitiwan mo ako!
-Pakawalan mo ako!
Bitiw!
Tumigil kayo.
Kamahalan.
Gaya ng iniutos ninyo,
dala ko na ang pain para sa obra ng yin at yang.
Dapat bang
ituring kitang isang tuso
o likas na may katangahan?
May kani-kaniyang silbi at halaga ang lahat ng bagay.
Kaya bakit nagdala ka ng mga bagay na walang halaga…
gayong may isang bagay na di-hamak na mas mahalaga?
Kamahalan!
Isa iyang demonyong nagpapanggap na tao.
Inakit niya ang aking obra
upang makalimot sa silbi nito, na nauwi sa kaguluhan.
Huwag na nating hayaan na magsisi tayo o lumaban pa siya.
Tarakan mo na ng tulos ang demonyo
sa puso't ulo nito.
Jae-yi!
-Jae-yi! -Jae-yi!
Bitiwan mo ako!
-Jae-yi, huwag! -Jae-yi!
Nasa panganib si Binibining Jae-yi.
Matibay ka.
Kkot-nim.
Napagtanto ko lamang noong nawala ka
na ang lahat ng nangyari
ay kagagawan ni Min Yeon-ui.
Ginawa ko ang lahat upang iligtas at protektahan ka.
Marahil pinagbabayaran ko na
ang kasalanan ko sa iyo.
Wala ako sa katinuan.
Kaya siguro hindi kita nakilala.
Maaari mo akong patayin,
pero hayaan mo munang makaganti ako.
Alam mo rin, hindi ba?
Sa simula pa lang,
ikaw na ang may-ari ng puso ko.
Simulan mo na.
Bakit gulat na gulat ka?
Inakala mo ba talagang
kaya kitang patayin?
Kuya!
Kuya.
Jae-yi!
Hindi maaari…
Mabuti naman.
Sa ganitong paraan,
makahihinto ako.
Ang totoo,
natakot akong
hindi mo na ako mapapatawad.
Kuya.
Oo.
Kapag tinatawag mo ako nang ganiyan,
lubos na akong masaya noon.
Iyan lang,
higit na sa sapat.
Patawad
dahil naghangad at nangarap ako ng higit pa.
Hindi, Kuya.
Hindi malala ang mga sugat niya.
Narito na ang Sugo. Iligtas n'yo ang inyong sarili.
Kuya.
-Sige na. -Kuya.
Halika na.
Umalis na tayo.
Tayo na.
May mga bata.
Isa, dalawa, tatlo, hila!
-Mga bata, halikayo. -Tayo na.
In-hoe.
Patawad,
nahuli ako.
Punong Maestro.
Bu-yeong.
Po?
Magpahinga muna tayo.
Opo.
Si Jae-yi…
Mukhang nag-alala siya, ano?
Sinabi kong hindi malala ang sugat ninyo at huwag siyang mag-alala.
Magaling.
Noon pa man,
ikaw lang ang tunay
na nakauunawa sa akin.
Maaari mo kaya siyang
pagsilbihan gaya ng ginawa mo sa akin?
Ikararangal ko po.
Salamat.
Panahon na para lumisan ako.
Saan po kayo pupunta?
Sa isang lugar
na napakalayo.
Babalik ako sa panahong iyon.
Doon ako
mamamalagi
magpakailanman.
Batang Amo.
Jae-yi.
Jae-yi!
Mauna na kayo ng mga bata.
Susunod ako. Maliwanag?
Tayo na.
Sige na.
Bilis, takbo!
Bilis, malapit na tayo.
Oo, pasok kayo, bilis!
Hindi, huwag muna.
Nagbalik ka.
Bata,
ano ba ang ikinagagalit mo?
Kung ano man iyon, iwaksi mo na.
Sapagkat ang galit mo
ay nagmumula sa kamangmangan mo at sa hindi pagkaunawa.
Bakit mo ginawa
ang mga karumal-dumal na bagay
sa akin at sa mga batang iyon?
Ang hangarin kong maging dakila
ay hindi dahil sa pansariling kagustuhan o kasakiman.
Dahil iyon sa katapatan ko
sa lahat ng tao.
Dapat maging diyos ako.
Sa gayon,
magkakaroon ng katahimikan at bansa at ang buong mundo.
Isa ka lang palang hangal.
Isang nakasusuklam na baliw.
Isang walang silbing naghahangad na magkaroon ng kabuluhan.
Ang mababa mong tingin sa sarili, ang kabaliwan mo…
Sino ka para pagsalitaan ako?
Tumahimik kang siraulo ka!
Bakit ganiyan ka kamangmang?
Bakit ganiyan ka kayabang?
Hindi ka ba marunong magpasalamat?
Isinilang kang isang napakababang uri ng nilalang
na mabubulok at mamamaho kung hindi bibigyan ng silbi.
Iyon ang kapalaran mo
hanggang sa ginawa kitang pinagpalang nilalang.
Para sa ikabubuti mo ang lahat ng ito.
Ni minsan,
hindi ako nakatulog nang walang takot
o nakahinga
nang walang bahid ng pasakit.
Hindi ako makatawa nang lubos
o makaiyak nang buong puso, pero heto
at buhay ako.
Patuloy mo kaming pinapatay.
Oo, alam ko.
Paanong hindi ko malalaman
gayong pagmamay-ari ko kayong lahat?
Kaunting tiis na lamang.
Bibilisan kong gumuhit ng mga bagong talisman, at…
Subukan mo ngayon.
Hindi!
Akala mo ba'y matatapos ito…
kapag nalagutan ako ng hininga?
Iniukit ko
ang espiritu at kaluluwa ko sa katawan mo.
Mabubuhay ako sa iyo
hanggang sa mga huling araw mo.
Hindi lang iyon.
Hangga't nananatili ang mga obra ko ng kabutihan at walang hanggan,
balang araw ay may lilitaw na diyos na magmamana ng dakilang layunin.
Mananatili akong buhay kasama mo
bilang aking obra
na magpapatuloy sa aking legasiya!
Hindi ako papayag.
Iniligtas mo ako.
Pagkatapos ng lahat,
naisip kong tapusin ang buhay ko.
Kapag hindi ko sinunog o sinira ang duming ito
naisip kong hindi ako lalaya.
Na kailangan kong mamatay
upang muli akong maging tao.
Pero hindi na ngayon.
Hindi na mahalaga iyon.
Dahil ginawa mo akong tao.
Itinuring mo akong lalaki.
Ang gabing ito,
tila napakahaba.
Kailan kaya darating ang umaga?
Kung pagod ka,
maaari kang magpahinga.
Umidlip ka muna saglit.
Paano kung magtagal?
Ayaw kong maghintay ka na naman.
Ayos lang iyon.
Mamasyal ka sa panaginip mo,
at kahit mapalayo ka,
maaari kang bumalik.
Kailangan mo lang bumalik.
Hindi na kita…
makita.
Kahit hindi mo ako makita,
narito ako.
Ngayong wala akong makita…
tila ikaw na lang ang natitira sa mundo.
Mas ramdam ko
na nariyan ka.
Hindi mo man nakikita,
hindi nangangahulugang naglaho.
Gaya ng hindi mo makita
ang mga bituin kapag umuulan.
Hindi ibig sabihing wala sila roon.
Sasabihin ko na lang sa sarili ko na mahaba ang tag-ulan.
At pagdating ng panahon,
gaya ng maliliwanag na bituin
sa gabing walang ulap,
bumalik ka sa akin.
Sige.
Saan…
Saan na tayo tutungo?
Babalik ako sa lugar ko,
at babalik ka sa lugar mo.
Saan iyon?
Ang lugar ko ay sa tabi mo
at ang iyo ay sa tabi ko.
Gaya ngayon.
Mabuti.
Narito tayo kung saan tayo nararapat.
Kailangan lang…
manatili tayong ganito.
Ganito?
Ano ang sunod nating gagawin?
Marami pa tayong bagay na hindi nagagawa nang magkasama.
Ano ang ating uunahin?
Mamangka kaya tayo? Mainit at maaraw ang panahon ngayon.
Masdan natin ang pagsikat ng buwan
at maglakad tayo sa may mahabang pader na bato.
Nais ko ring magduyan.
Itulak mo ako upang umaangat ako nang mataas.
At…
tagsibol daw ngayon ng dahon ng aster,
kaya isama natin iyon sa kanin.
Pagkakain natin,
humiga tayo sa balkonaheng kahoy
at mag-usap tungkol sa kahit ano.
Pagkatapos…
MAKALIPAS ANG 2 TAON, TAGSIBOL
Punong Babaylan.
Nasaan ang anak ko?
Saan na naman kaya siya nagtungo?
Napakatagal niyang bumalik.
Huwag kang mag-alala.
Patungo na siya rito.
Siguro nga.
Kailan kaya…
Kailan kaya siya darating?
Malapit na.
Malapit na siyang dumating.
Heto, ganito iyan gawin. Dahan-dahanin mo, ha?
Heto na ako!
-Ako! -Ako na lang!
Ako ang taya!
Isa, dalawa, tatlo, apat…
Maligayang pagdating.
Sa tuwing namumula ang iyong sugat,
tingnan mo ito.
Tandaan mong palaging hawak kita
nang mahigpit.
Jae-yi.
Magandang araw.
PAGGUNITA KAY PARK ZI-A
Nagsalin ng Subtitle: Moonnette Maranan