To było wtedy, gdy panienka i panicz
odprawili rytuał dla zmarłej matki panienki.
Jak śmiesz kazać mojemu synowi się kłaniać?
Kłaniać się tak nędznemu duchowi?
Matko.
Jae-yi z rodu Sim zginie za trzy dni.
SIM JAE-YI
Paniczu!
Na niebiosa!
Pani Gwigokja.
Proszę wejść.
Chodźmy, paniczu.
Tak się bałam, że będę miała kłopoty, że straciłam jasność umysłu.
Nie myślałam trzeźwo.
W końcu wzięłam się w garść
i poszłam wezwać pomoc.
Gdy wróciłam z innymi, wydawało się, że to wszystko był sen.
Panicz rozpłynął się w powietrzu.
Nie została po nim ani kropla krwi.
Pozbądź się go.
Nie.
To nie jest mój syn.
Jesteś żałosny.
Myślisz, że w ten sposób
odsuniesz mojego syna od władzy?
Wierzysz,
że dzięki temu
gildia przejdzie w twoje ręce?
Zorganizujcie mu pogrzeb.
To mój brat,
a wasz i ojca syn.
Pora odprawić jego duszę.
Nie wiedzieliśmy, że był tuż obok nas.
Pomyślcie, jaki musiał być samotny,
bezradny i przerażony.
Chcesz wyprawiać pogrzeb mojemu synowi?
Co za bzdura.
Jak śmiesz znosić tu to ścierwo?
Prędzej umrę, niż pochowam syna.
Więc giń.
Giń.
Wiesz, że zasługujesz na śmierć.
Gdzie jest mój syn?
Prawdziwy, którego miałaś tu sprowadzić.
Co zrobiłaś z Hongrangiem?
Nie nazywaj go tak!
Hongrang leży u naszych stóp.
Nie wierzysz?
Nie poznajesz go?
A kto doprowadził do jego śmierci?
To przez ten twój amulet, którym chciałaś zabić mnie.
Twoja żądza mordu zabiła twojego własnego syna.
Zabiłaś
mojego brata.
To twoja wina.
Nie!
To nie mój syn.
Nie!
To nie może być on!
To niemożliwe! To nie jest mój syn!
Nie!
To nie może być on!
GRÓB HONGRANGA
Wybacz, że się pod ciebie podszywałem.
Odpłacę ci się.
Będę chronił twoją ukochaną siostrę
do ostatnich dni.
Będę przy niej do końca.
Nie mam pojęcia,
co powinnam powiedzieć
ani jak…
jak go pożegnać.
Wystarczy,
że powiesz „cześć”.
„Cześć” mówi się
zarówno na pożegnanie, jak i na powitanie.
Kiedy się żegnasz,
zataczasz pętlę do chwili powitania.
Wracacie do początku.
To „cześć”
jest wyrazem nadziei,
że znów się spotkacie.
Cześć…
Hongrang.
ŁYKAJĄC ZŁOTO
Muszę czym prędzej odtworzyć moje talizmany,
nawet jeśli miałoby mnie to wykończyć.
Co do
Hongranga…
Rozkazuję zgładzić szermierzy, którzy udaremnili mój rytuał,
i sprowadzić Hongranga do mnie.
Tak jest, Wasza Wysokość.
Nic więcej nam nie powie.
- Sam znajdź kryjówkę szermierzy. - Tak jest.
Gdy ich pokonamy,
zgładzę też Łowcę Dusz.
Książę nakazał go sprowadzić.
Rozumiem.
To pewnie bolało
i było straszne.
Nienawidziłem tego
i wstydziłem się.
Nie powinieneś.
Powinni się wstydzić ci,
którzy ci to zrobili.
A jednak to ja…
noszę blizny.
Twój ból także
pozostaje tutaj…
i tutaj.
Kiedyś
nasze blizny…
znikną i zostaną zapomniane.
Nie musimy
o nich zapominać.
Wystarczy je zobaczyć, zrozumieć
i zaakceptować. Tak jak ja widzę ciebie.
Chodźmy spać.
Jestem przekonany,
że książę będzie obarczać mnie winą za swoje zbrodnie.
Musimy znaleźć Łowcę Dusz
i wykorzystać go przeciwko księciu.
Tak jest.
Co robisz?
Upuściłeś to.
Tak.
Pójdę do wioski.
Dobrze.
- Ja przyniosę drewno. - Dobrze.
Gdzie jest wasza kryjówka?
Jeśli mi to zdradzisz,
weźmiesz srebro i puścimy cię wolno.
Jeśli odmówisz,
zginiesz natychmiast.
Nie zmuszę cię do powrotu.
Powiem ci tylko, dlaczego powinnaś wrócić.
Daruj sobie.
Łowca Dusz
nie wytrwa przy tobie.
Niedługo zostaniesz sama.
Mylisz się.
Ten człowiek
umiera.
Na pewno widziałaś, że ma wysypkę.
Inni wytatuowani
albo są umierający, albo już nie żyją.
Aby zmienić ich skórę w pergamin,
naczelny kupiec kąpał ich w trujących substancjach.
Wysypka wynika z nagromadzenia toksyn w jego ciele.
Pojawią się też inne objawy,
takie jak duszność z powodu uszkodzenia płuc,
sztywność ciała, drgawki,
a nawet utrata wzroku przez uszkodzenie oczu.
Nic mu nie jest.
Może teraz nie,
ale to nie potrwa długo.
Przestań.
Musi mieć tego świadomość,
więc trzyma cię przy sobie z tchórzostwa i egoizmu.
- Dość. - Żyjesz nadzieją.
Na pewno tego chcesz,
ale niestety ci nie wierzę.
Daję ci czas, żebyś się z tym pogodziła,
i szansę, żebyś wróciła.
Nawet jeśli mówisz prawdę, nie masz na co liczyć, bracie.
Cokolwiek będzie,
nigdy go nie opuszczę.
Dobrze.
Skoro sama nie potrafisz,
ja cię od niego uwolnię.
Byłam u innych medyków i zielarzy, ale nikt…
W was moja ostatnia nadzieja.
Naprawdę nic nie da się zrobić?
Skoro są już zmiany na oczach i skórze,
jego wnętrzności są zniszczone.
Niewiele poradzę.
Albo się wyliże, albo umrze. Możemy tylko czekać.
Jae-yi?
Czemu nie mamy wieści od Hongranga?
Kazałam mu odejść, gdy przekazał akt własności.
- Co? - Zrobił swoje.
Czyż nie?
Kkot-nim!
Osłaniać nas!
Kkot-nim!
Sim Yeol-guk!
Jak śmiesz!
A więc to ty.
Jakim cudem przeżyłaś?
Miecz, którym kazałeś mnie zabić,
wbił się
w twoje dziecko w moim łonie.
Mów.
Gdzie jest Łowca Dusz?
Jak śmiesz!
Bracie…
- Bracie. - Jaśnie pani!
Bracie.
Jaśnie pani.
Bracie…
Musimy stąd uciekać.
Co was tu sprowadza, ojcze?
Łowca Dusz.
Chcecie go pojmać i wykorzystać jako haczyk na księcia.
A ty skąd wiedziałeś, żeby tu przyjść?
Rozumiem.
Odpowiedź jest oczywista.
Miałem u swojego boku zdrajcę,
Zapłaciłem za tę wiedzę wysoką cenę.
Łowcy Dusz tu nie ma.
Twoi ludzie zostali zabici, a In-hoe pojmany?
Muszę iść.
Co wskórasz w swoim stanie?
Nie jest z tobą dobrze, prawda?
Wiedziałaś?
Czemu nie mówiłaś?
Nie chciałam sprawiać ci bólu,
pogłębiać poczucia winy, przysparzać ci cierpienia.
Dlatego muszę iść teraz,
zanim mój stan jeszcze się pogorszy.
Jeśli ich nie pokonam,
spędzisz resztę życia w strachu, jak ja.
Muszę cię chronić.
Proszę,
pozwól mi.
Wrócę do ciebie, Jae-yi.
Obiecuję.
Dobrze.
Idź więc.
A kiedy wrócisz,
już na zawsze
będziemy tylko we dwoje.
Gdybyśmy pokochali się wcześniej…
Tak.
Wtedy po tych wszystkich pozornie zwykłych dniach
pozostałyby cenne wspomnienia.
Obiecasz mi…
że gdy wrócisz,
będziesz przy mnie
już na zawsze?
Tak.
Będę przy tobie,
cokolwiek się stanie.
Na zawsze.
Na zawsze
i jeszcze dłużej.
Macocha kazała ci przekazać, że akt własności zdobędziesz,
delikatnie głaszcząc
ramiona Mong-juna.
A ten mężczyzna?
Rozpoznajesz go?
Mong-jun to dziecięce imię
mojego ojca, a twojego dziadka, poprzedniego naczelnego kupca.
Mój syn tu był.
Zabrał akt własności.
Niedługo wróci
i przywróci porządek.
Chodźmy. Przygotujmy się na jego powitanie.
Mój syn!
Nie jestem nim.
- Synu. - Nie.
- Nie jesteś moją matką. - Mój drogi synu.
Cóż ty…
Ta, którą ty i Sim zabiliście dwa razy,
kobieta o imieniu Kkot-nim.
Ona była moją matką.
Kto ją ochroni, jeśli zginiesz?
Chroń ją.
A tobie życzę, żebyś przeżyła
i zaznała w pełni porzucenia
i straty.
Co takiego?
Chcę złożyć donos na mojego ojca, naczelnego kupca Sima.
Tu znajdziecie dowody na jego liczne przestępstwa.
A w księgach gildii są zapisy jego nielegalnych praktyk.
Sim Jae-yi.
Ośmielasz się…
na mnie donosić?
- Puszczaj! - Zostaw!
Szefie!
Dlaczego to robisz?
Powiedz jej, że jeśli chce im pomóc,
musi przysłać do mnie Łowcę Dusz.
- Dlaczego? - Puszczaj!
Szefie!
Puśćcie mnie!
- Do cholery! - Puszczaj!
- Zostaw mnie!
Puść!
Zatrzymaj się.
Wasza Wysokość.
Zgodnie z rozkazem
przyprowadziłem wabik dla obrazu yin i yang.
Jesteś
płytki czy po prostu głupi?
Każde istnienie ma swoją wartość.
Dlaczego sprowadzasz do mnie bezwartościowe śmieci,
gdy możemy mieć coś znacznie cenniejszego?
- Wasza Wysokość! - To podstępny demon w ludzkim ciele.
Ta kreatura zwiodła mój amulet.
Przez nią zapomniał o swoim przeznaczeniu.
Bez niej nie będzie miał powodów, żeby mi się sprzeciwiać.
A teraz wbijcie kołek
w jej serce i czaszkę.
Jae-yi!
- Jae-yi! - Jae-yi!
Puszczaj!
Jae-yi, nie!
Panience grozi śmierć.
Uparta jesteś.
Kkot-nim.
Dopiero gdy cię straciłem,
pojąłem, że to wszystko był spisek Min Yeon-ui.
Pragnąłem cię chronić za wszelką cenę.
Może straciłem rozum,
żeby zapłacić za krzywdę,
jaką ci wyrządziłem.
Dlatego cię nie rozpoznałem.
Zabij mnie,
ale najpierw daj mi dokonać mojej zemsty.
Wiesz na pewno,
że w moim sercu od zawsze
było miejsce tylko dla ciebie.
Zaczynamy.
Czemu się dziwisz?
Naprawdę myślałaś,
że byłbym w stanie cię zabić?
Bracie!
Bracie.
Jae-yi!
Nie możesz…
Czuję ulgę.
Wreszcie to wszystko się skończy.
Tak bardzo
bałem się,
że nigdy mi nie wybaczysz.
Bracie.
Tak, siostro.
Dawniej samo to słowo w twoich ustach
przynosiło mi radość.
Tylko tego
było mi trzeba.
Wybacz,
że ośmieliłem się pragnąć czegoś więcej.
Bracie, nie.
Jego rany nie są śmiertelne.
Łowca Dusz tu jest. Musicie się schronić.
Bracie.
- Idź. - Bracie.
Proszę ze mną.
Musimy iść.
Chodźmy.
Tu są dzieci.
Raz, dwa, trzy, ciągnij!
- Chodźcie. - Uciekamy.
In-hoe.
Wybacz, że dotarłem tak późno.
Mistrzu.
Bu-yeong.
Tak?
Nie spieszmy się.
Dobrze.
Moja siostra…
była zmartwiona, prawda?
Powiedziałem jej, że wasze rany nie są śmiertelne.
Świetnie.
Jak zawsze
tylko ty
naprawdę mnie rozumiesz.
Myślisz, że mógłbyś
służyć jej tak, jak służyłeś mnie?
To byłby zaszczyt.
Dziękuję.
Już pora, żebym odszedł.
Dokąd pójdziecie?
Gdzieś
daleko stąd.
Do tamtego dnia.
To tam
zostanę
na zawsze.
Mistrzu.
Jae-yi.
Jae-yi!
Weź dzieci i uciekaj stąd.
Będę tuż za tobą.
Musimy iść.
Ruszaj.
Już prawie.
Wejdźcie, szybko.
Jeszcze nie.
Wróciłeś do mnie.
Moje dziecko,
co cię tak złości?
Czymkolwiek to jest, porzuć to.
Twój żałosny gniew
wynika z ignorancji i niezrozumienia.
Dlaczego
tak skrzywdziliście
mnie i inne dzieci?
Moje dążenie do wielkości
nie bierze się z egoizmu czy chciwości.
Pragnę po prostu tego,
co najlepsze dla całej ludzkości.
Muszę zostać bogiem.
Tylko wtedy
nasz kraj i cały świat osiągnie harmonię.
Jesteś głupcem.
Zwykłym żałosnym szaleńcem.
Nikim, zwiedzionym złudzeniem, że może zostać kimś.
Przez twoje poczucie niższości te dzieci…
Jak śmiesz tak do mnie mówić!
Milcz, obłąkańcu!
Jak możesz być tak głupi?
Tak arogancki?
Nie ma w tobie cienia wdzięczności?
Urodziłeś się wśród plebsu i brudu.
Czekał cię tylko odór i zgnilizna.
Taki miał być twój los,
ale ja nadałem twojemu życiu boski cel.
To wszystko było dla twojego dobra.
Ani jednej nocy
nie zasypiałem bez strachu.
Każdy mój oddech był przesiąknięty bólem.
Nigdy beztrosko się nie śmiałem
ani nie płakałem, a jednak jestem tu.
Żyję.
Choć zabiłeś nas za życia.
Wiem, oczywiście.
Jak mógłbym nie wiedzieć,
że zawdzięczam wam wszystko?
Już niedługo ci pokażę.
Wkrótce namaluję nowe talizmany, a potem…
Powodzenia.
Nie!
Myślisz, że to wszystko się skończy…
gdy odejdę?
Wpisałem
w twoje ciało mojego ducha.
Będę żyć w tobie
do końca twoich dni.
A to nie wszystko.
Póki istnieją moje obrazy cnót i nieskończoności,
pewnego dnia przyjdzie ktoś, komu pisany jest boski los.
Będę nadal istnieć w tobie,
bo nosisz na sobie
moją spuściznę!
Tylko nie to…
Uratowałaś mnie.
Po tym wszystkim
chciałem ze sobą skończyć.
Musiałbym wypalić sobie plecy,
żeby się uwolnić.
Musiałbym umrzeć,
by znów stać się człowiekiem.
Teraz jest inaczej.
Nic już nie ma znaczenia.
Zwróciłaś mi człowieczeństwo.
Zrobiłaś ze mnie mężczyznę.
Ta noc
jest nadzwyczaj długa.
Ciekawe, kiedy nadejdzie świt.
Jeśli nie masz sił,
możesz odpocząć.
Możesz się zdrzemnąć.
A jeśli będę spał za długo?
Nie chcę, żebyś znów czekała.
W porządku.
Możesz odpłynąć do świata snów.
Nawet jeśli popłyniesz daleko,
wróć.
Musisz do mnie wrócić.
Już…
cię nie widzę.
Choć mnie nie widzisz,
jestem tu.
Teraz widzę tylko ciemność.
Zostałaś mi tylko ty.
Czuję cię
silniej niż kiedykolwiek.
To, że czegoś nie widzisz,
nie znaczy, że to zniknęło.
W pochmurną noc nie widać gwiazd.
To nie znaczy, że ich tam nie ma.
Będę wierzyć, że przede mną długa pora deszczowa.
A gdy nadejdzie czas,
jak jasne gwiazdy
w bezchmurną noc,
wrócisz do mnie.
Wrócę.
Dokąd…
Dokąd teraz?
Ja wrócę do siebie,
a ty do siebie.
Czyli gdzie?
Moje miejsce jest przy tobie,
a twoje przy mnie.
Tak jak teraz.
Cieszę się.
Oboje jesteśmy tam, gdzie nasze miejsce.
Musimy tylko…
w nim pozostać.
Tak?
Co teraz zrobimy?
Mamy tyle możliwości, bo tak niewiele razem zrobiliśmy.
Od czego zaczniemy?
Może popływamy łódką? Ostatnio jest tak ładnie.
Możemy obejrzeć wschód księżyca
i przejść się wzdłuż kamiennego muru.
Pójdziemy na huśtawkę.
Będziesz mnie bujać, żebym poleciała wysoko.
Poza tym…
Teraz jest sezon na astry,
więc zrobimy z nimi ryż.
A po jedzeniu
odpoczniemy sobie na ganku
i będziemy rozmawiać.
A potem…
DWA LATA PÓŹNIEJ, WIOSNA
Arcyszamanko.
Gdzie jest mój syn?
Ciekawe, dokąd poszedł tym razem.
Nie wraca już tak długo.
Spokojnie.
Już wraca.
Pewnie tak.
Ciekawe…
Ciekawe, kiedy dotrze.
Wkrótce.
Niedługo tu będzie.
Spróbuj w ten sposób. Delikatnie.
Tu jestem!
- Wybierz mnie! - Wybierz mnie!
Teraz ja!
Witaj.
Gdy rozdrapiesz swoją ranę,
spójrz na to.
Pamiętaj, że zawsze jestem
przy tobie.
Jae-yi.
Cześć.
PAMIĘCI PARK ZI-A
Napisy: Zofia Sław