วันนั้นเป็นวันที่…
คุณหนูกับคุณชายทำพิธีไหว้แม่นางฮาเจ้าค่ะ
กล้าดียังไงมาสั่งให้ลูกข้าคำนับ
เจ้าสั่งให้เขาคำนับวิญญาณชั้นต่ำแบบนี้หรือ
ท่านแม่!
ชิมแจอีจะตายในสามวัน
(ชิมแจอี)
คุณชาย
นี่มันอะไรกัน
เชิญเจ้าค่ะ ท่านควีก๊กจา
เดี๋ยวก่อน เดี๋ยว คุณชาย
ข้ากลัวว่าตัวเองจะเดือดร้อน
ข้ามันบ้า ข้าสติไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเจ้าค่ะ
แล้วพอข้าตั้งสติได้
ข้าก็ไปเรียกคนมาช่วย
พอข้ากลับมาพร้อมกับบ่าวคนอื่นๆ
ไม่ใช่แค่คุณชาย แต่รอยเลือดเอง
ก็หายวับไปไม่มีเหลือ ราวกับที่ข้าเห็นคือภาพลวงตาเจ้าค่ะ
กำจัดเขา
ไม่จริง
นั่นไม่ใช่ลูกข้า
ท่านนี่ทำได้ทุกรูปแบบจริงๆ
คิดว่าทำแบบนี้
แล้วจะกำจัดลูกชายข้าได้งั้นหรือ
คิดว่าทำแบบนี้
แล้วท่านจะได้ครอบครองทุกอย่างงั้นหรือ
จัดงานศพให้เขาด้วยเจ้าค่ะ
น้องชายข้า
ลูกชายของท่านพ่อและท่านแม่
เราส่งฮงรังไปแต่เพียงเท่านี้เถิดเจ้าค่ะ
ที่ผ่านมาเขาต้องเดียวดายอยู่ในที่ที่ไม่มีคนรู้
อย่างเดียวดาย เศร้าใจ
และหวาดกลัวแค่ไหน
จะจัดงานศพให้ลูกชายข้างั้นหรือ
เหลวไหล
ไปเอาของพรรค์นี้มาจากไหน
ให้ข้าตายเสียยังดีกว่าต้องมองของพรรค์นั้น
ตายสิเจ้าคะ
ตายเลยเจ้าค่ะ
ท่านแม่สมควรตายแล้ว
ลูกชายข้าอยู่ไหน
ลูกชายข้าตัวจริงที่เจ้าบอกว่าจะพากลับมา
ข้าถามว่าฮงรังอยู่ที่ไหน
อย่ามาเรียกเขาว่าฮงรัง!
ฮงรังอยู่นี่ เขาอยู่ตรงนี้!
จะบอกว่าไม่ใช่หรือ
จนแล้วจนเล่าก็ยังดูไม่ออกหรือ
เขาต้องเป็นแบบนี้เพราะใคร
เพราะยันต์ที่ท่านติดไว้เพื่อหวังจะฆ่าข้าไงเล่า
ความกระหายเลือดบ้าๆ ของท่าน
ทำให้ลูกท่านต้องตาย
ท่าน
ฆ่าน้องชายของข้า
ท่านนั่นละ
ไม่ใช่!
นี่ไม่ใช่ลูกชายข้า
ไม่ใช่ ไม่จริง
นี่ไม่ใช่ลูกชายข้า
ไม่ใช่
ข้าบอกว่าไม่ใช่
(หลุมศพฮงรัง)
ข้าขอโทษที่เอาชื่อของเจ้ามาใช้ตามอำเภอใจ
แต่ข้า…
จะปกป้องคนที่เจ้าหวงแหนจนวันตาย
อย่างพี่สาวเจ้าให้เอง
ข้าจะปกป้องนางให้ถึงที่สุด
ข้าไม่รู้
ว่าข้าควรจะพูดอะไร
ไม่รู้ว่า
ข้าควรส่งเขาไปอย่างไร
"สวัสดี"
บอกเขาอย่างนี้สิ
เวลาเจอหน้ากันก็สวัสดี
จากกันก็สวัสดี
เราพูดแบบนี้มิใช่หรือ
คำว่าสวัสดีที่พูดตอนจาก
คือการทวนซ้ำคำว่าสวัสดีตอนที่เจอกัน
เพราะเราอยากกลับไปตอนนั้น
เพราะฉะนั้น
คำว่าสวัสดีที่เจ้าบอกเขาตอนนี้
หมายถึง "แล้วพบกันใหม่"
สวัสดี
ฮงรัง
(ฮงรัง)
แม้ร่างกายข้าจะแหลกสลาย
ข้าก็จะวาดยันต์ใหม่ขึ้นมาให้ได้โดยเร็ว
ว่าแต่
ฮงรัง
ไปกำจัดกลุ่มนักดาบชุดดำ ที่มาทำลายพิธีของข้าให้สิ้นซากเสีย
แล้วพาตัวฮงรังกลับมา
รับด้วยเกล้าพ่ะย่ะค่ะ
เราคงไม่ได้อะไรจากเขา
เจ้าไปสืบหาที่อยู่ของพวกนักดาบชุดดำมา
ขอรับ
ตอนที่จัดการพวกมัน
กำจัดเจ้าฮวีซูไปด้วย
แต่องค์ชายรับสั่งให้พาตัวเขาไป…
ขอรับ
เจ้าคงเจ็บมาก
และกลัวด้วย
ข้าเกลียดมัน
และอับอาย
เจ้าจะอับอายทำไม
พวกคนที่ทำให้เจ้าเป็นแบบนี้สิที่ต้องอาย
แต่อย่างไรร่องรอยของมัน
ก็หลงเหลืออยู่ที่ข้าอยู่ดี
เหมือนที่บาดแผลเจ้า
อยู่ตรงนี้
และตรงนี้
ทั้งแผลของเจ้า
และแผลเป็นของข้า
ข้าหวังว่ามันจะถูกลืมและลบเลือนไป
ไม่ต้องลืมหรอก
ไม่ต้องลบเลือนไปก็ได้
แค่เฝ้ามอง รับรู้ และโอบกอดไว้แบบนี้ก็พอ
ข้าจะทำเช่นนั้น
นอนเถิด
องค์ชาย
จะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ข้า
เพราะฉะนั้นเราต้องชิงหาตัวฮวีซู
ที่องค์ชายตามหาอยู่ให้เจอก่อน แล้วใช้เขาเป็นโล่
ขอรับ
ทำอะไรอยู่
เจ้าทำหล่นน่ะ
อือ
ข้าจะไปในหมู่บ้านสักหน่อย
อือ ไปสิ
- ข้าไปเอาฟืนก่อน เดี๋ยวมา - อื้อ
บอกที่อยู่ของพวกเจ้ามา
แล้วเจ้าจะได้เอามันออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัย
แต่หากไม่ทำเช่นนั้น
ข้าจะฆ่าเจ้าเสียตรงนี้
ข้าไม่ได้มาพาเจ้าไป
เพียงแต่มาบอกเหตุผลที่เจ้าต้องกลับไป
เรื่องพรรค์นั้นไม่มีหรอก
ฮวีซู
เขาไม่อาจอยู่เคียงข้างเจ้าได้
อีกไม่นานเจ้าจะต้องอยู่อย่างลำพัง
เรื่องนั้นก็ไม่มีทาง
เขา…
กำลังจะตาย
เจ้าคงเคยเห็นผื่นแดงบนตัวของเขา
คนที่ถูกสลักภาพไว้บนร่างกายเหมือนเขา
ทุกคนล้วนตายไปแล้วหรือไม่ก็กำลังจะตาย
นายห้างชิมใช้สารส้มและสารหนู
ฟอกผิวพวกเขาให้ขาวเพื่อทำเป็นกระดาษ
สารพิษพวกนั้นสะสม ในร่างกายพวกเขาจนทำให้ล้มป่วย
จากนอกผื่นแล้วยังมีอาการอื่นๆ อีก
ไม่หายใจไม่สะดวกเพราะปอดเสียหาย
ก็ตัวแข็ง มีอาการชัก
หรือไม่ก็ตาเสียจนมองไม่เห็น
เปล่า เขาไม่เป็นอย่างนั้น
ถึงไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเป็นอย่างไร
แต่อีกไม่นานเขาต้องเป็นแน่
อย่าพูดอะไรไร้สาระ
เขาเองก็คงรู้ตัวอยู่ก่อนแล้ว
การที่อยู่ในสภาพนั้นแต่ยังไม่ยอมปล่อยเจ้าไป
มันคือความขี้ขลาดและเห็นแก่ตัว
- หยุด - เจ้าคงหวังว่าจะไม่จริง…
ท่านคงหวังว่าจะจริง
แต่ไม่
ข้าไม่เชื่อท่าน
ข้าอยากให้เวลาเจ้าได้ทำใจ
และให้โอกาสเจ้ากลับมาด้วยตัวเอง
ต่อให้เป็นอย่างที่ว่า
ก็ไม่มีอะไรให้ท่านคาดหวังทั้งนั้น
เพราะถึงเป็นเช่นนั้น
ข้าก็จะไม่มีวันทิ้งเขาไป
ได้ หากเจ้าทิ้งเขาไม่ลง
ข้าจะเป็นคนพรากไปเอง
ข้าไปที่นั่นมาแล้ว
ข้าไปทั้งโรงหมอ ร้านยา และไปหาคนขายสมุนไพรแล้ว แต่ทุกคนก็…
เหลือที่นี่ที่เดียวแล้ว
ไม่มีวิธีไหนเลยหรือเจ้าคะ
ถึงขั้นผิวเปลี่ยนกับตาเสีย
แสดงว่าข้างในเสียหายหมดแล้ว
ไม่มีหนทางหรอก
ได้แค่รอดูว่าร่างกายเขา จะเอาชนะได้หรือตายไปเท่านั้น
แจอีหรือ
เหตุใดถึงไร้ข่าวคราวฮงรังเช่นนี้
ข้าบอกให้เขานำสัญญากรรมสิทธิ์มา แล้วไปจากที่นี่
- อะไรนะ - เท่านั้นก็นับว่า
เขาทำหน้าที่ของตัวเองครบถ้วนแล้วมิใช่หรือ
- กตนิม - หัวหน้า
สกัดมันไว้
กตนิม
ชิมยอลกุก
ไอ้คนเลว
เจ้าเองหรือ
เจ้ารอดมาได้อย่างไร
ดาบที่ท่านส่งมาทำร้ายข้า
ลูกของท่าน
ในท้องข้าเป็นคนรับไว้
ตอบข้ามา ฮวีซูมันอยู่ที่ไหน
เจ้า!
ท่านพี่
- ท่านพี่ - ท่านหัวหน้า
ท่านพี่
ท่านหัวหน้า
ท่านพี่
- ท่านพี่ - ต้องไปแล้วขอรับ
ท่านมาทำอะไรที่นี่ขอรับ
ฮวีซู
ท่านคงคิดจะชิงจับเขาก่อน แล้วเผชิญหน้ากับองค์ชาย
แล้วเจ้าล่ะ
เจ้ามาทำอะไรที่นี่
ข้าถามอะไรที่ไม่จำเป็นสินะ
ข้าเลี้ยงโจรเอาไว้ข้างกาย
กว่าจะรู้ได้ก็ต้องเสียไปไม่ใช่น้อย
ฮวีซูไม่อยู่ที่นี่ขอรับ
กลุ่มนักดาบถูกคนเล่นงานหรือ ส่วนอินฮเวก็ถูกจับตัวไป
ข้าต้องไป
ร่างกายเช่นนั้น เจ้าจะทำอะไร
เจ้าป่วยมิใช่หรือ
เจ้ารู้
แล้วทำไมถึงไม่พูดอะไร
ข้ากลัวเจ้าเจ็บ
รู้สึกผิด
และทุกข์ใจไปกว่าเดิม
ข้าถึงได้จะไป
ไปตอนที่ข้ายังพอทำอะไรได้ ก่อนที่ข้าจะทรุดไปมากกว่านี้
หากไม่จัดการพวกมันให้เด็ดขาด
เจ้าก็ต้องร่อนเร่ และถูกไล่ล่าไปตลอดเหมือนกับข้า
หากจะปกป้องเจ้า ข้าต้องไป
ให้ข้าได้ปกป้องเจ้าเถิด
ข้าจะกลับมาให้ได้ แจอี
ข้าสัญญา
ได้
ไปเถิด
แล้วเมื่อกลับมา
ถึงตอนนั้น
เรามาอยู่ด้วยกันแค่เจ้ากับข้า
หากเรารักกันให้เร็วกว่านี้อีกหน่อยคงดี
ใช่
หากเป็นเช่นนั้น
วันที่ไร้ความหมายแต่ละวันเหล่านั้น
คงกลายเป็นความทรงจำดีๆ ไปแล้ว
เมื่อเจ้ากลับมา
แล้วจากนั้น
เจ้าต้อง…
อยู่เคียงข้างข้าไปตลอดนะ
ได้
ข้าจะทำทุกทาง
ให้ได้อยู่เคียงข้างเจ้า
ตลอดไป
ตลอดไปและ…
ชั่วนิรันดร์
ท่านแม่บอกว่าหากข้าบอกเจ้าอย่างนี้
เจ้าจะนำสัญญากรรมสิทธิ์มาได้
"จงสัมผัสเบาๆ
ที่ไหล่มงจุน"
ท่านนั้น เจ้าจำได้รึเปล่า
มงจุน
ชื่อสมัยเด็กของท่านนายห้างคนก่อน ที่เป็นพ่อของข้า
และเป็นท่านตาของเจ้า
ลูกข้ามาที่นี่
เขาเอาสัญญากรรมสิทธิ์ไปแล้ว
ลูกข้าจะกลับมาและแก้ไขทุกอย่างให้ถูกต้อง
ไปเถิด ไปเตรียมรอรับเขากัน
ลูกแม่
ข้าไม่ใช่ลูกของท่าน
- ลูกแม่… - ไม่ว่าอย่างไร
ท่านก็ไม่ใช่แม่ของข้า
ไม่สิ ลูกแม่
เจ้าพูดเรื่องอะไร
คนที่ท่านกับนายห้างชิม หมายจะเอาชีวิตถึงสองครั้ง
หญิงสาวนามว่ากตนิม
นางคือท่านแม่ของข้า
หากเจ้าตาย ใครจะปกป้องนาง
ดูแลนางให้ดี
ข้าหวังว่านางจะมีชีวิตรอด
มีชีวิตต่อไปแล้วลองสัมผัสให้ชัดเจน
ว่าการถูกทอดทิ้งเป็นอย่างไร
ความสูญเสียเป็นอย่างไร
เจ้าว่าอะไรนะ
ข้าบอกว่าข้าจะร้องทางการ เรื่องนายห้างชิม พ่อของข้าเจ้าค่ะ
ในหนังสือแจ้งมีความผิดที่เขาทำตลอดมา รวมถึงหลักฐานบันทึกไว้อย่างละเอียด
ส่วนนี่คือบัญชีที่มีการค้าขายผิดกฎหมาย และการทุจริตของสมาคมตระกูลมินเจ้าค่ะ
ชิมแจอี
นี่เจ้ากล้า…
แจ้งเอาผิดข้าหรือ
- ปล่อยข้า - ปล่อย
ใต้เท้า
- อย่าดิ้น - ท่านทำแบบนี้ทำไม
ไปบอกเขาว่าหากจะหาคนเหล่านี้
ฮวีซูต้องมาด้วยตัวเอง
- ทำแบบนี้ทำไม - ปล่อย
- ใต้เท้า - โธ่เว้ย
ใต้เท้า
- ปล่อย - ปล่อยข้า
- โธ่เว้ย - บอกให้ปล่อย
- ปล่อยสิวะ - ปล่อยสักที
- ฮึ่ย - ปล่อย
- บ้าเอ๊ย - ปล่อย
ปล่อย
หยุด
องค์ชาย
พวกเขาคือตัวประกันที่ข้าจับมา เพื่อล่อภาพวาดหยินหยางที่พระองค์สั่งพ่ะย่ะค่ะ
นี่เจ้าตื้นเขิน
หรือโง่เขลากันแน่
ทุกสิ่งล้วนมีคุณค่าและความสำคัญต่างกัน
เหตุใดเจ้าถึงเอาแต่สิ่งไร้ค่ามา
แล้วปล่อยสิ่งที่แน่แท้เช่นนี้ไว้
องค์ชาย
มันคือปีศาจเจ้าเล่ห์ในคราบมนุษย์
ภาพวาดหยินหยางของข้า หลงลืมหน้าที่และออกอาละวาดเพราะมัน
เราจะปล่อยให้เขาหลงผิด และยึดติดต่อไปอีกไม่ได้
ตอกไม้ลงที่หัวและหัวใจ
ของนางปีศาจร้ายนั่นเสีย
แจอี!
- แจอี - แจอี
- ปล่อยนะ - ปล่อย
- แจอี - แจอี
คุณหนูแจอีตกอยู่ในอันตรายขอรับ
ตายยากนักนะ
กตนิม
หลังเสียเจ้าไป ข้าถึงได้รู้
ว่าเรื่องทั้งหมดเป็นอุบายของมินยอนอี
ข้าพยายามช่วยชีวิตเจ้าทุกวิถีทางแล้ว
หลังจากนั้น ข้าคงเสียสติไป
เพราะต้องการชดใช้ในเรื่องนั้น
ข้าคงเสียสติ…
จนมองไม่ออกว่าคือเจ้า
เจ้าจะฆ่าข้าก็ได้
แต่ช่วยให้ข้าได้ล้างแค้นให้สำเร็จที
เจ้าก็รู้มิใช่หรือ
ว่าในหัวใจดวงนี้ของข้า
มีเพียงเจ้าคนเดียวมาตั้งแต่แรก
ลงมือ
เหตุใดถึงตกใจเช่นนั้น
เจ้าคิดว่า
ข้าจะฆ่าเจ้าได้ลงคอหรือ
ท่านพี่
แจอี
ไม่นะ ไม่
ดีแล้ว
แม้จะเป็นเช่นนี้ แต่ข้าก็ได้หยุด
ความจริงข้าก็กลัว
กลัวว่าเจ้าจะไม่ให้อภัยข้า
ท่านพี่
ว่าอย่างไร
แค่เจ้าเรียกข้าเช่นนั้น ข้าก็ดีใจ
เท่านี้ก็เพียงพอแล้ว
ข้าขอโทษ
ที่ข้าหวัง
และฝันเกินกว่านั้น
ไม่นะ ท่านพี่
ไม่โดนจุดสำคัญขอรับ
ฮวีซูมาที่นี่แล้ว ออกไปจากที่นี่เถิดขอรับ
- ท่านพี่ - ไปเสีย
ท่านพี่
ไปขอรับ
ท่านต้องไปแล้ว
ไปกัน
หือ มีเด็กๆ อยู่
หนึ่ง สอง สาม ดึง!
- ไปกัน เด็กๆ - ออกมาเร็ว
อินฮเว
ข้าขอโทษที่มาช้า
ท่านหัวหน้าใหญ่
- บูยอง - ขอรับ
ค่อยๆ ไปเถิด
นาง…
คงเป็นห่วงข้าใช่ไหม
ข้าบอกคุณหนูแล้วว่า ดาบไม่โดนจุดสำคัญ ไม่ต้องเป็นห่วงขอรับ
ดีแล้ว
มีแต่เจ้า…
ที่เข้าใจข้าเสมอ
กับนางเอง…
เจ้าก็ช่วยทำแบบเดียวกันให้ได้ไหม
ข้าจะทำตามนั้นขอรับ
ขอบใจ
ข้าคงต้องไปแล้ว
ท่านจะไปไหนขอรับ
ที่ไกล…
แสนไกล
ข้าจะกลับไป
ยังวันนั้น
และอยู่ที่นั่น
ชั่วนิรันดร์
คุณชาย
แจอี
พาเด็กๆ ออกไปก่อน
แล้วข้าจะรีบตามไป เข้าใจไหม
ต้องไปแล้วขอรับ
ไปเถิด
เด็กๆ มาทางนี้ เร็วเข้า
อือ มาทางนี้ เร็วเข้า
ไม่ ไม่ได้
กลับมาแล้วหรือ
เจ้าหนู
เจ้าโกรธแค้นอะไรนักหนา
ไม่ว่าจะเป็นอะไรก็เก็บมันไว้
เพราะความเคียดแค้นของเจ้า มาจากความเขลาและเข้าใจผิด
เหตุใด
ถึงทำเรื่องแบบนี้
กับข้าและเด็กๆ พวกนั้น
งานใหญ่ของข้า
ไม่ใช่เพื่อความมักใหญ่ส่วนตัวหรือความโลภ
มันคือจิตใจอันแรงกล้า
ที่ข้ามีให้แก่ราษฎร
ข้าต้องกลายเป็นเทพเจ้า แผ่นดินนี้…
และโลกทั้งใบจึงจะสงบสุข
ที่แท้ก็แค่โง่เง่า
เจ้ามันก็แค่คนบ้าที่น่ารังเกียจ
สร้างภาพลวงตาอุบาทว์ขึ้นมา เพราะอยากมีตัวตนทั้งที่เจ้ามันไม่มีค่าอะไร
ปมด้อยอันน่าทุเรศ และความบ้าคลั่งที่น่ารังเกียจของเจ้า
- ทำให้เด็กๆ… - ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนี่ กล้าดียังไง
หุบปากซะ ไอ้เดรัจฉาน!
ไยจึงโง่เขลานัก
เหตุใดถึงบังอาจเช่นนี้
เหตุใดถึงไม่รู้จักขอบคุณข้า
ร่างกายที่ต่ำต้อยและอัปยศมาตั้งแต่เกิดนั่น
ร่างกายที่ปล่อยทิ้งไว้ ก็มีแต่จะเน่าเปื่อยอย่างไร้ค่าและส่งกลิ่นเหม็น
ข้าเอามันมาทำให้เป็นสิ่งสูงเกียรติ
ทุกอย่างนี้ก็เพื่อเจ้าเองมิใช่หรือ
ข้า
ไม่เคยหลับลงอย่างไร้กังวลเลยสักครั้ง
ไม่มีสักเสี้ยววินาที
ที่ข้าจะหายใจได้โดยไม่ทรมาน
ข้าไม่เคยหัวเราะได้เต็มอก
หรือร้องไห้ได้อย่างสบายใจ
ข้ามีชีวิตอยู่ก็จริง
แต่เจ้าฆ่าพวกเราทั้งเป็น
ข้ารู้
รู้ดี
ข้าจะไม่รู้ได้อย่างไร
ข้าเป็นเจ้าของพวกเจ้าเชียวนะ
เดี๋ยวข้าจะทำให้เจ้าเห็น
ข้าจะรีบวาดยันต์ขึ้นมาใหม่…
ลองวาดดู
ไม่นะ
คิดว่าหากข้าตาย
แล้วมันจะจบลงหรือ
บนร่างกายของเจ้า
ข้าได้สลักดวงจิตและวิญญาณของข้าลงไป
ข้าจะอยู่กับเจ้าไปอีก
ตราบนานเท่านาน
เท่านั้นยังไม่พอ
ตราบใดที่ภาพวาดอันสูงส่ง และเป็นอนันต์ของข้ายังอยู่
สักวันหนึ่งก็จะมีเทพผู้สานต่องานนี้ ปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง
ข้าจะมีลมหายใจอยู่กับเจ้าต่อไป
แล้วงานอันยิ่งใหญ่ของข้าก็จะดำเนินต่อไป…
ไม่ ไม่ได้
เจ้าช่วยข้าไว้
ข้าเคยตั้งใจว่าหากทุกอย่างจบลง
ข้าจะกำจัดตัวเองทิ้งไป
เพราะข้าคิดว่าหากไม่เผาหรือฉีกร่างนี้ทิ้ง
ข้าก็คงไม่อาจหลุดพ้นได้
หากข้าไม่ตาย
ข้าคงไม่อาจเป็นคนปกติได้
แต่ตอนนี้ไม่เป็นไรแล้ว
ไม่เป็นอะไรทั้งนั้น
เพราะเจ้าทำให้ข้าได้เป็นคน
และเป็นบุรุษคนหนึ่งแล้ว
ค่ำคืนนี้
ช่างยาวนานกว่าทุกที
เมื่อไรฟ้าจะสว่างเสียที
ถ้าหากเหนื่อย
เจ้าพักสักหน่อยก็ได้
นอนสักเดี๋ยวแล้วค่อยตื่นมา
หากข้าหลับนานเกินไปจะทำอย่างไร
ข้าคงทำให้เจ้าต้องรอนานอีก
ไม่เป็นไร
เดินไปตามทางในฝันเจ้า
แต่แม้จะเดินไปไกลแล้ว
ก็ต้องกลับมานะ
ขอแค่เจ้ากลับมาก็พอ
ข้ามองไม่เห็น…
เจ้าอีกต่อไปแล้ว
ถึงมองไม่เห็น
แต่ข้ายังอยู่
พอมองไม่เห็นอะไรแล้ว
เหมือนโลกนี้มีเพียงเจ้าเลย
มีแค่เจ้า
ที่ข้าสัมผัสได้อย่างชัดเจน
แค่มองไม่เห็น
ไม่ได้แปลว่าจะหายไป
เหมือนที่เรามองไม่เห็นดวงดาวในวันฝนตก
มันก็ไม่ได้แปลว่าดวงดาวจะหายไป
ข้าจะคิดเสียว่ามันคือหน้าฝนที่ยาวนานแล้วกัน
แล้วเจ้าค่อยกลับมา
ในวันที่ฟ้าสดใส
เหมือนดาวที่ส่องประกาย
ในสักวันหนึ่งก็ได้
ได้
ทีนี้
ข้าต้องไปที่ไหน
ข้ากลับไปยังที่ของข้า
เจ้ากลับไปยังที่ของเจ้า
ที่ไหน
ข้าอยู่เคียงข้างเจ้า
เจ้าอยู่เคียงข้างข้า
เหมือนตอนนี้
โชคดีเหลือเกิน
เราต่างอยู่ในที่ที่ควรอยู่ด้วยกัน
เราอยู่กัน…
แบบนี้ก็ได้
แบบนี้หรือ
ทีนี้เราจะทำอะไรกันดี
มีอะไรให้ทำตั้งมากมาย
เพราะเราไม่เคยทำอะไรด้วยกันเลย
ทำอะไรก่อนดี
วันนี้แดดดี เราออกไปนั่งเรือเล่นกันไหม
ข้าอยากไปชมจันทร์
และเดินข้างกำแพงหินเรียงรายกับเจ้า
นั่งชิงช้าด้วยนะ
เจ้าต้องผลักข้าขึ้นไปสูงๆ ด้วยล่ะ
แล้วก็
จริงสิ ข้าได้ยินว่าเป็นหน้าชวีนามุล เรามาทำข้าวชวีนามุลกินกันนะ
กินข้าวเสร็จแล้วค่อยนอนเล่นที่ชานบ้านกัน
คุยเรื่องสัพเพเหระ
แล้วเรา…
(ฤดูใบไม้ผลิ สองปีต่อมา)
ท่านร่างทรง
ลูกชายข้าล่ะเจ้าคะ
ลูกข้าไปไหนอีกแล้ว
ถึงไม่ยอมมาหาข้าเลย
ไม่ต้องห่วง
เขากำลังจะกลับมา
เขาจะมาใช่ไหมเจ้าคะ
แล้วเมื่อไร
เขาจะกลับมาเมื่อไรเจ้าคะ
อีกไม่นาน
เขาจะกลับมา
นี่ๆ ตรงนี้ ตรงนี้ไง
ค่อยๆ นะ เบามือ
ข้าอยู่นี่
ข้า
- ข้าจะเล่นซ่อนหา - ได้ๆ
นับถึงห้านะ
หนึ่ง สอง สาม สี่…
เจ้ามาถูกที่แล้ว
เมื่อใดที่บาดแผลนี้บวมนูนขึ้นมา
จงมองดูมัน
ข้าโอบกอดเจ้าอยู่เช่นนี้
ขอให้จำไว้
แจอี
สวัสดี
(ด้วยความระลึกถึงคุณพัคจีอาผู้ล่วงลับ)
คำบรรยายโดย พริมขวัญ โกมลมนัส