- Czekaj. Chcesz uratować Matkę? - Tak.
Przecież mamy już plan.
Ratujemy ciebie, a potem zabijamy Matkę.
- Zmieniam plan. - Drugi raz? Tak nie można.
Ktoś mi powie, co się dzieje?
To długa, dziwna historia.
Może być krótka wersja.
Włości są pojebane.
W skrócie: mężczyzna imieniem Edward włamał się do mojego domu
i powiedział, że w ścianach jest sowa.
- Coś nie tak? - Wszystko. Gdzie jesteś?
Na obrzeżach Włości. Co się dzieje?
Mnóstwo.
Zrobiłem coś bez zastanowienia i mam teraz duży problem.
To znaczy?
Tak jakby porwałem Matkę.
Co takiego?
Hej, próbuję tu ratować świat. Weź zmień może ton.
…poszedłem tam w nocy…
Dobra, idź do domu kultury.
Jest zamknięty. Tam się spotkamy.
Czekaj. My, czyli kto?
To teraz, kurde, cały projekt grupowy.
Bez odbioru.
Dobra, na pewno… Niech to szlag.
Potem Art ukradł furgonetkę.
Się wie!
Mam dla was dobrą i złą wiadomość.
Wally ma Matkę.
Naprawdę?
Tak. Ma czekać na nas w domu kultury.
- Art. - Trzecia zmiana planu. Trzymajcie się.
Kiedy robiłem obchód, Matka tu była.
Wally nie mógł jej daleko…
- Zamknij się. - Dobrze.
Chuligani Sama Coopera wykradli go z Dworu.
Uciekają.
Nie martw się. Wysłałem najlepszych ludzi…
Wysłałem najlepszych ludzi do pilnowania bram.
Nikt nie ucieknie z Włości.
A tymczasem…
Tymczasem musimy zachować pozory.
Ja wygłoszę mowę, a ty…
Nie obchodzi mnie żadna mowa.
Ani Sam Cooper.
Liczy się tylko Matka.
Znajdę ją.
Musisz mi zaufać.
Nie dość już wycierpieliśmy?
Nie martw się, kochanie.
Czas działa na naszą korzyść.
Cześć wszystkim.
No hej.
Witajcie.
Ojej.
Ale ludu.
Cześć.
Dobra.
O nie.
Trzeba się wtopić w tłum.
Nie tędy.
Dziękuję, że przyszliście w ten zaskakująco chłodny wieczór.
Trzymajmy kończyny przy sobie, żeby nikt nas…
Przepraszam. Dokąd idziecie?
Chcieliśmy tylko trochę z małżonką poświętować.
Małżonka ma imię?
Tak, oczywiście. Ma imię.
Petunia.
Widzę, że jest pan zajęty.
Chodź, Prudence, pójdziemy gdzie indziej.
Muszę pogadać z szefem.
Do przyjścia Wally’ego powinniśmy być tu bezpieczni.
Przynajmniej jest złowrogo.
Nie zwracajmy na siebie uwagi.
Jasne.
Pod tamtym stołem są znalezione rzeczy.
Gdyby ktoś chciał mniej się rzucać w oczy.
Tato…
Wszystko dobrze?
Tato?
Co się dzieje?
Ona tu jest.
Cześć. Przepraszamy za spóźnienie.
Bez zbędnych ceregieli
mam przyjemność przedstawić wam bohatera dzisiejszego wieczoru.
Wszyscy go znacie i kochacie. Ja też go kocham.
Nasz prezes, przystojny gagatek Blaine Shaw.
Witam wszystkich. Dziękuję. To bardzo miłe.
Miło mi powitać was na obchodach 75. rocznicy Włości.
Rocznice dają nam okazję, by zastanowić się nad przeszłością
i zaplanować przyszłość.
Jak powiedział Robert Browning: „Najlepsze dopiero przed nami”.
Właściwie…
Właściwie to nieprawda.
Cały cytat brzmi: „Zestarzej się ze mną.
Najlepsze dopiero przed nami”.
To też nieprawda.
Jedyny pewnik w niepewnym wszechświecie jest taki, że wszystko się kończy.
Czas jest jak złodziej w nocy.
Kradnie naszą młodość. Naszą radość. Naszą miłość.
Nieustannie nas mieli, aż…
zostaje z nas tylko pył.
Ale nie tutaj.
Włości to twierdza.
Płonąca w ciemności cytadela.
Włości to zrealizowana w cegle i kamieniu obietnica, która mówi:
„Najlepsze nie nadejdzie.
Już nadeszło.
Jest tutaj.
Razem z nami”.
Musimy ją zabrać z dala od Włości.
Lepiej do lekarza. Nie wygląda na zdrową.
Ja jestem lekarzem.
- A nasz plan? - Chcesz ją zabić?
No… już nie.
- Jest cudem. - Je kredę.
Jej krew jest kluczem.
Oddaj to, skarbie.
Jej krew jest kluczem do leczenia chorób.
Proszę, weź to.
Koniec schorzeń. Koniec cierpienia.
Koniec śmierci.
Czyli wszyscy będą żyć wiecznie?
Cuda mają swoją cenę.
Tak, a kto ją płaci? Ty?
Ty?
Łatwo jest oddawać się hipotezom,
kiedy to nie wasi pacjenci umierają.
Kiedy to nie waszego męża wykańcza AIDS i to nie wasze komórki was atakują.
Blaine i jego banda ze Stepford znaleźli źródło młodości
i zamierzam je wykorzystać, jasne?
W szczytnym celu. Opracuję terapie.
Znajdę sposoby, by leczyć ludzi.
Ludzi, którzy…
Musimy jej pomóc.
Wreszcie ktoś to rozumie.
Jak przemycimy ją na wolność?
Nie. Nie tego chce.
- Skąd wiesz? - Powiedziała mi.
Rozmawia z tobą?
W mojej głowie.
To czego chce, Sam?
Chce umrzeć.
Musimy ją zabrać do jaskini Arta.
To tam się urodziła.
Jej dzieci przygotowały ją na ten moment.
Na jej koniec.
To musi być tam. Teraz.
Wykluczone.
To jej decyzja.
Nie. Nie pozwolę jej umrzeć.
Wally, rozumiem.
Trudno to przyjąć, a jeszcze trudniej zrobić,
ale Blaine nie przestanie traktować Włości jak swojego bufetu.
Myśli, że nikogo nie obchodzą seniorzy.
Nawet ich samych.
Musimy dowieść, że się myli.
Musimy się postawić.
Dla Matki, dla Włości, dla wszystkich.
Pomścijmy Jacka.
Bądźmy bohaterami i naprawmy sytuację.
Pozwól jej odejść.
Nie.
Wally.
Nie mogę. Nie zrobię tego.
Musimy.
Nie chcę umierać.
Wiem, skarbie. Wiem.
I gdybym myślała,
że torturowanie tej staruszki przez całą wieczność cię uratuje,
stanęłabym u twojego boku.
Ale nie uratuje.
Tak, ale…
byłbym żywy.
Ale nie byłbyś… sobą.
Więc pozwól, że uratuję cię teraz,
póki wciąż jest czas.
Niech będzie.
Ale będę cię nawiedzać.
Mam nadzieję.
- Już zawsze. - Dobra.
Sam, jesteśmy z tobą.
- Jak się tam dostaniemy? - Wyjazdy są zablokowane.
Mam pewien pomysł.
Raz, dwa, trzy.
Chwila, pod kuchnią są tunele?
Prowadzą aż do jaskini.
- Głęboko. - Rzucamy monetą?
Zanim tam wejdziemy, powinnam wiedzieć coś jeszcze?
Nie. A nie, czekaj.
Wally pobrał mi płyn mózgowo-rdzeniowy, a Renee zrzuciła Hanka z urwiska.
To chyba tyle.
- Halo! Jest tam kto? - Cholera. To Blaine.
Idźcie do tuneli. Kupię wam trochę czasu.
- Czemu to ty masz się poświęcać? - Byłam pierwsza.
Jest tam kto?
- No idźcie. - Pomóż mi z Matką.
- Zostanę z tobą. - Weź to.
Weźmy Matkę do…
Wiemy, że tu jesteście!
Jezu. W co ja właśnie wdepnęłam?
Nie chcesz wiedzieć.
Myślisz, że Judy i Art sobie poradzą?
Widywałem ją wkurzoną. Czasem przeze mnie. Wierz mi, to Blaine powinien się martwić.
Co jej jest?
Jej dzieci tam są.
Blaine trzyma je w piwnicy budynku ochrony.
- Mówi, że musimy je uratować. - Nie damy rady.
To jej dzieci, Wally.
Pójdę tam z Pazem.
Dlaczego my?
Wiesz, gdzie są.
No i Judy odegrała już bohaterkę, więc teraz twoja kolej.
To też.
Uwolnimy twoje młode.
Obiecuję.
Spotkamy się w jaskini.
Dobra. A my?
Idziemy tam.
Gdzie Matka?
Czyja matka? Twoja?
Zgubiłeś mamę? Słabo, stary.
Widzę już, w czym problem.
Ta przygoda wzburzyła w was krew,
zakłóciła równowagę płynów.
Czujecie się niezwyciężeni, ale niestety to pozory,
więc powiedzcie mi, gdzie jest Matka.
Sprawdzałeś w Señor Cocinas?
Wszyscy lubią ten lokal.
Dobrze, weźmy wszyscy głęboki oddech, żeby się uspokoić, tak?
Gdzie jest Matka?
Idź do diabła, Blaine.
Co ty robisz?
Odsuń się od niej!
Zostaw ją!
Mimo wszystkiego, co ci zrobiła,
wciąż ją kochasz.
Jak uroczo.
Judy!
Nie. Spokojnie.
Ostrze utkwiło
w stosunkowo nieszkodliwym kawałku jelita.
Wykrwawi się dopiero za niecałą dobę.
Jedna operacja, może resekcja fragmentu jelita,
i stanie na nogi.
Więc… gdzie jest Matka?
Dobra, dość.
Przestań!
Teraz robi się ciekawie.
Ostrze jest tylko o kilka milimetrów od ważnych narządów.
W grę wchodzą dwie, może trzy operacje.
Potrzebny będzie worek kolostomijny, ale to krwotok wewnętrzny mnie martwi.
Nie.
W ciągu godziny utonie we własnej krwi.
Czemu to robisz?
Czemu w ogóle cokolwiek robimy?
Z miłości.
Powiedz mi, gdzie jest Matka.
Piekarnik jest rozbebeszony.
Są w tunelach.
- Zabrali ją do jaskini? - Tak!
Judy… Jestem przy tobie, kochanie.
Idziemy po resztę?
Nie trzeba. Idźcie do ochrony. Zagońcie ich do zaułka.
A ich weźmiemy, będą kartą przetargową.
Nikogo nie ma.
Pomóż mi.
Ostrożnie.
Trzymam cię. O tak.
Ale tu śmierdzi.
Patrzą na nas.
Pewnie są ciekawe.
Patrz, panel sterowania.
Nie działa. Nie otwiera klatek.
- Chyba trzeba mieć klucz. - Tak.
Cześć, gołąbeczki.
Witam w moich skromnych progach.
Największy system tuneli na świecie znajduje się pod Disney World.
Tak zwane utilidory.
To nie jest największy system tuneli na świecie.
- Jest. - Nie, wodociągi w Delaware są większe.
- To nie są tunele użytkowe. - Mówiłaś o tunelach w ogóle.
Może dokończycie tę dyskusję po mojej śmierci?
Którędy teraz?
- Tędy. - Jesteś pewny?
Ona jest pewna.
Co to ma być?
- Wiedzą, że tu jesteśmy. - To pułapka.
Nie. Zaganiają nas.
Prosto w pułapkę.
Pewnie tak, ale jaki mamy wybór?
- No… - Chodźcie.
Zawsze był takim upartym skurczybykiem?
Nawet sobie nie wyobrażasz.
Czekajcie na mnie.
Spokojnie, kozaku.
Po tamtej stłuczce nie będę się raczej dobrze bił,
ale nie sprawdzajmy tej teorii, co?
Pamiętasz ten swój zespół?
Cowboy Renegade?
Dawaliście niezłego czadu.
- Nie wiedziałem, że jesteś fanem. - No ba.
Myślałem, że fajnie byłoby się zaprzyjaźnić.
Wiesz? Jak… dwóch hombre.
Ale szefowi nie jest łatwo.
Jasne.
A teraz zabrali mi pracę.
Zamknęli mnie tu z młodymi, póki nie odzyskam dobrej prezencji.
Blaine mógł ci chociaż załatwić jakiś pokój w hotelu czy coś.
Święta prawda.
Wiecie, pracowałem w więzieniu, a teraz w nim mieszkam…
Dzięki Blaine’owi.
Może mógłbyś nam pomóc.
Czemu niby miałbym wam pomagać?
Bo nie ma nic lepszego niż odpłacić się komuś
pięknym za nadobne.
Walić Blaine’a.
A co z tobą?
Ze mną?
Niech czas zrobi swoje…
i wymaże wszystkie plamy.
Jesteś pewna, że nas nie rozszarpią?
Nie.
- Pusto. - Wally, pomożesz?
Dobra. Złap jej rękę.
Nie, twoją rękę.
Gdzie ją dać?
Na fotel.
- Dobra. - Tak, tutaj.
Halo! Ma ktoś wolną rękę?
W porządku?
Halo?
Dobrze. Już idę.
- Spokojnie. Jestem. - Świetnie.
Musimy założyć, że Blaine już tu jedzie.
- Nie ma chwili do stracenia. - Weźmy mój wóz.
Po co? Nie możemy wyjechać z Włości.
To tu stawimy im czoła.
Czoła? Nie mamy żadnej broni.
Chyba że są uczuleni na vintage.
- Mamy broń. - To nie działa.
Działa.
Wymieniłam transformator, żeby uniknąć przegrzewania.
Dodałam cewkę, żeby zwiększyć moc wiązki.
A co ze skokami napięcia?
Kondensatory mikowe.
Wybaczcie, że przerywam to nerdzenie,
ale zaraz tu będą.
Dobra. Zanieśmy telewizory do garażu. Mam plan.
Dobra.
Oby to zadziałało, Sam.
Cześć.
Muszę wam coś powiedzieć.
Czyżby?
Tak. Zamierzam…
Zamierzam… odejść z pracy.
Witamy we Włościach.
Wasze miejsce, wasz czas.
Uciekajcie!
Musimy im pomóc!
Nie!
Ja spadam.
Kocham cię.
Już po wszystkim?
Chyba tak.
Pomocy!
Pomóżcie Judy!
- Połóżcie ją. - Spokojnie.
Jestem przy tobie.
Jestem, kochanie. Dzwońcie po karetkę.
- Telefon mi padł. - Telewizory je usmażyły.
Przynieście mi ręcznik. Potrzebuję go. Dzięki.
Judy, odsunę ci ręce. Podaj mi dłoń.
Pozwól, że to zabiorę. Muszę zobaczyć, co się dzieje.
Dobrze. Jezu.
Potrzebuje szpitala. Nie mogę…
To ją tam zabierz.
Nie zdążymy.
Nie!
Trzymaj się, kochanie. Jestem tu.
Nie odchodź.
Zostań ze mną. Nie odchodź.
Pamiętasz…
jak pojechaliśmy z dziećmi do Wielkiego Kanionu?
Pamiętam, jak próbowaliśmy tam dotrzeć.
Zgubiliśmy się.
Wiedziałem, gdzie jestem.
Nie wiedziałem tylko, jak dotrzeć do celu.
Zatrzymaliśmy się przy dużym, pustym jeziorze…
na zupełnym odludziu.
Wskoczyliśmy do wody.
Pływaliśmy w ubraniach.
Tak pięknie wyglądałaś,
stojąc w wodzie i śmiejąc się z dziećmi.
To był dobry dzień.
Nigdy nie dotarliśmy do Wielkiego Kanionu.
Nie, Judy, nie!
Nie, Judy!
No już, kochanie.
Kochanie!
Judy.
Czego ona chce?
Chce pomóc.
Art, spokojnie. Możesz jej zaufać.
To jakiś cud.
To cud.
Muszę ją zabrać do jaskini. Już.
- Ostrożnie. - Trzymam.
Już prawie. Raz, dwa, powoli.
- Dobra. - Idę z tobą.
- Mam iść sam. - Nie obchodzi mnie to.
- Jesteś moim tatą. Nie puszczę cię… - Claire.
Nie mogłem pomóc mamie.
I nie pomogłem tobie.
Ale jej mogę pomóc.
Musisz mi zaufać, Claire.
Proszę.
Dobrze, ale nie będę zadowolona.
Papatki dla piratki.
Narka dla kanarka.
Hej, kowboju, uważaj na siebie.
Szerokiej drogi.
Zadzwoń, jak dojedziesz.
Dziękuję.
Ostrożnie.
Proszę bardzo.
Udało się.
Nie ma za co.
Eksplozja? Co to znaczy?
Że niby ty eksplodujesz?
Poczekaj. Daj mi odejść.
Wiesz co, po namyśle…
Postanowiłem anulować twoją umowę.
Nie nadajesz się do Włości, Sam.
Zabrałeś mi żonę.
To nie miało się tak skończyć, Sam.
Ożywię ją.
Nie masz pojęcia, do czego Matka…
Do czego jest zdolna.
Wszystko, co niby osiągnąłeś, wciąż można cofnąć.
Już dobrze.
Odpuść.
Nigdy.
Nie!
Puść mnie!
Nie…
Nie mogę…
Nie mogę umrzeć!
Każdy umiera.
Witaj w klubie.
Lilly?
Cześć, stary zrzędo.
To naprawdę ty?
To ja.
Jak?
Matka ci dziękuje.
Czas to dar.
Ile go mamy?
Będziesz tak stał i pytał, czy…
zatańczysz ze swoją piękną żoną?
Znowu będziemy razem.
Zawsze jesteśmy razem.
Sam!
Hej.
Co wy tu robicie?
Umówiliśmy się w jaskini, pamiętasz?
No tak.
Czy to Matka?
Tak.
Ma już spokój.
To co, wracamy do domu?
Mnie pasuje.
Kolacja gotowa.
- Pomogę ci, tato. - Jest gorące.
- Wiem. - Trzymasz?
Dobra, Art. Są tu dzieci. Schowaj magiczne grzybki.
Kochanie, poza tobą nie potrzebuję już żadnej magii.
Idą wędliny.
Dzięki. Mam już swoje przekąski.
- Co to jest? - Salami, ser, owoce.
- Częstujcie się. - Proszę.
Coś ci cieknie.
- Mało to apetyczne. - Idź się wytrzyj.
Czekaj. Mam coś dla ciebie.
- Pamiętałeś? - Pamiętałem.
Dziękuję.
- Tydzień w Rzymie. - Super.
- Potem Florencja. - Boże. Uwielbiam Florencję.
- Musisz lecieć! - Serio?
O Boże, tak.
Ostrzegam. Wally chyba wprosi się wam na wycieczkę.
Jakoś mnie to nie dziwi.
O czym rozmawiacie?
- O naszej podróży. - Naszej podróży…
Tato, chcesz burgera czy hot doga?
Poproszę jedno i drugie.
- Dobra. Pośpiesz się. - Jasne.
Napisy: Marzena Falkowska