To moment zwrotny. Obrana trajektoria wytyczy nam życie.
Nie mam trajektorii. Zostawiłem wszystko za sobą.
Dramatyzujesz. To tylko liceum.
Homo qui non Mythica, Monstra vel Mixta venatur,
inanis est concha!
- Co? - Rodzinne motto.
„Kto nie poluje na mityków, potwory i miksy,
nie jest człowiekiem, a raczej pustą skorupą”.
Jestem skorupą.
Bez celu, nadziei i marzeń.
Rany. Spadająca gwiazda!
Rusz się!
Lądowanie do poprawy, ale ta prędkość!
Chyba przybywa mi mocy.
- Mega! - Carmie!
- Mogłaś zginąć. - I kto tu dramatyzuje?
Choć istniało pewne ryzyko.
- Pamiętaj, ma supersiłę. - Olać. Liczy się jutro.
Musimy być na 100%.
I uważaj.
Odstawiłem nunczako, wachlarze bojowe i haki,
ale są inni łowcy, a do tego twoja mama...
Moją matką jest Aasha,
mieszka ze mną na 324 Sheridan Drive.
Tamta to jakaś osoba, która według pisarki jest moją mamą.
Dość już o niej. Teraz i na zawsze.
Super.
W tym roku koniec dramy z miksami.
Proszę, paznokcie na pierwszy dzień szkoły.
Denerwujesz się?
Może. Raczej jestem podekscytowana.
Zaczynam z czystym kontem.
Nowy początek.
Większość osób mnie nie zna, więc mogę być kim tylko chcę.
I to cię dręczy?
Nie tylko, ale głównie.
Jak tobie było w liceum?
Było ekscytująco.
Ciut strasznie. Wszyscy inni wiedzieli, kim są.
Poznałam chłopaka.
Tatę?
- Nie. - Mamo!
Zaczęłam myśleć o tym, czego chcę w życiu.
Kim chcę zostać.
Też tak zrobię.
Bez tej części o chłopaku. Nudy. Wybiorę, kim chcę być.
Nie masz wyboru.
- Mamo? - Zostaniesz mitykiem.
- Zmiennokształtna? - Zniszczysz ludzkość.
Nie!
Zniszczysz ludzkość.
POTWÓR CZY CZŁOWIEK WRÓŻ WOJOWNIK – WAMPLING
HALO?
NADAJEMY NA ŻYWO!
JESTEM ARTYSTĄ!
TYLKO Z TOBĄ...
OBUDZIŁAM SIĘ WAMPIRZYCĄ
LICEUM STOKER
Uśmiech!
Sorki.
- Klasa 3B. - Ups.
- Uważaj. - A sala?
Nie mają numerów.
Udało nam się. Liceum.
- Nowe osoby i moc wrażeń. - Uwaga!
Jestem niewidzialny? Ludzie nie otwierają oczu?
Najpierw znajdźmy coś dla nas.
Odpadam.
Nie wychylam się w tej grze.
Będę osobą, którą ludzie zauważą po latach.
Gdy stanę się sławny, przypomną sobie o mnie.
Masz ciemną stronę. Musimy wybrać
klub, drużynę, zajęcia pozalekcyjne, które włączą nas w życie szkoły.
Bransolety przyjaźni!
Zafollowuj mnie, wal lajki, udostępnij każdy mój post.
Leanna!
Christoph! Pamiętam cię.
Nie, przyjaźń odpada.
Albo bądźmy outsiderami dziwakami
do końca liceum i nie tylko.
KLUB NAUKOWY
Moment!
- Uważaj. - Spoko.
Rusz się, młody.
- Gdzie przepraszam? - Co? Człowiek idzie.
Osiem-pięć-osiem, osiem-pięć-siedem.
Mam.
Nie!
Halo? Ktoś mnie słyszy? Pomocy!
- Halo? - Czwarta, nauki społeczne.
Sala druga...
Przepraszam! Nie chciałam. To moja wina.
- Nieźle sadzisz. - Nie celowo.
Co mogę sadzić? Nie jestem doniczką.
Nie patrzyłem. Szedłem i sprawdzałem grafik.
Właśnie urosłaś?
To przez moje czoło. Dodaje mi wzrostu.
- Uwaga! - Co?
Wybacz, tamci zdawali się tędy iść.
Niezłe czoło. Tristan.
Carmie. Zagubiona.
To jest pierwszaczka.
Jasne. Inaczej poznalibyśmy się rok temu.
Też chciałabym cię poznać rok temu, gdybym tu była.
Nie byłam. Jestem pierwszaczką.
- Zatrzymuj mnie do woli. - Co ty! Powal mnie znów kiedyś.
- Jeśli chcesz. Zero presji. - Bosko.
To liczę, że cię wkrótce powalę.
Dobra.
Odwróć się.
Życie jest piękne
Jest tam ktoś? Halo?
Nogi mi drętwieją!
Stołujesz z tym, z kim bywasz.
Leanna na żywo. Bosko. Śledzisz?
Nie jestem na Insta. Trzymam się na uboczu.
- Zapisałaś się już gdzieś? - Pewnie. Do trzech klubów.
Idealne do networkingu. Co cię kręci?
Dawny ja kochał prawdę.
Sprawiedliwość.
Ratowanie świata przed potworami.
Nowy ja...
poszukuje.
Niech ci będzie.
Klub komputerowy to cały ty.
KLUB KOMPUTEROWY
Podziękujesz mi już jako miliarder.
KOMIKSY
Ile razy mam ci mówić?
To nie są Inkrustowane Oczy Izydy.
Właśnie, że są!
Mam na to papiery.
Serio? Bardzo interesujące.
Cóż...
Mój młot dowodzi inaczej!
Ale daj znać, jakbyś słyszał o jakimś miksie gorgon.
- Opłaci ci się. - Miks.
Niełatwo złapać, trudniej utrzymać.
Dużo warte.
Ale czy wystarczająco?
Trzyma zgniłe jaja w kieszeni?
Nie, oni mają taki zapach.
- Oni? - Wyglądasz okropnie.
- Jak pierwszy dzień w liceum? - Słabo.
W gimnazjum uchodziłem za skrytego, tajemniczego, inteligentnego.
W liceum jestem nikim.
Niewidziany i niesłyszany.
Kev.
Wcale taki nie byłeś w gimnazjum, więc się nie martw.
W liceum umierają marzenia.
Przetrwaj z minimalną liczbą blizn psychicznych i będzie dobrze.
Potem wkroczysz w świat porzuconych marzeń i zdeptanej nadziei.
Liceum miało być drogą do przygody zwanej „życiem”.
Kto wie? Rządzi przypadek.
Coś do ciebie.
A pudła same się nie wyniosą.
Cuchnie zgniłymi jajami.
- Kim jesteś? - Przysięgam.
Potęga lasu to wolność, możliwość bycia sobą.
- Cieszę się z przyjazdu. - Cała ty.
Już niedługo. Czuję, jak z każdym dniem moje moce rosną.
- Podjęłaś decyzję? - Skłaniam się do bycia mitykiem.
Czemu nie? Jesteśmy silniejsi i fajniejsi od ludzi.
- Prawda. - Pochodzimy z natury.
Jesteśmy niezbędni. Ludzie mają przed sobą długą drogę. A ty?
Nie myślałam o tym. Skupiam się na liceum.
Mam czas.
Do czasu. Na razie.
Pa!
Panna nieźle sadzisz!
- Zapomniałeś mojego imienia? - Nigdy. Carmie.
Biegasz? No jasne.
Spodenki, buty,
fakt, że biegłeś po torze.
Należę do drużyny. Dziesięciobój.
- No jasne. - Nie oceniaj. Dołączasz?
Tak, po to przyszłam.
Nie, żeby cię zobaczyć. Ja do drużyny.
Dołącz. Wzmocniłabyś nas.
- Nie jesteś dobrym dziesięcioboistą? - Żartownisia!
Mistrzowie pracują, inni odpadają.
Dajesz!
- Miło było. - Wzajemnie.
KEV PRZYSZŁO, NIE MOGĘ ODDYCHAĆ
CARMIE CO? JUŻ?
KEV TAK.
Kończę Leannę Na Żywo z pierwszego dnia w liceum.
Followersi niech wiedzą, że dałam czadu.
Uwielbiają mnie tu. Wiadomo.
Wyznaczam trendy. Boski kapelusz.
CARMIE PĘDZĘ!
Na zajęciach przoduję.
Jestem w klubie kulinarnym, wyborczym i moim ulubionym dyskusyjnym.
O czym tu dyskutować?
KOMIKSY – KSIĄŻKI KUPNO – SPRZEDAŻ – WYMIANA
Nie w środku, Carmie.
Pokaż.
Co tak długo?
Zluzowałam z lataniem, bo lądowania są ostatnio brutalne.
Pamiętaj, przybywa ci mocy.
Wciąż kitrasz fakty o miksach?
Pochwal się, mój inteligentny, kreatywny i niebywale tajemniczy przyjacielu.
Wszystko w punkt.
Oto pierwszy komiks autorstwa Keva. Tylko Keva.
Carmela: pół wamp, pół człowiek.
„Księga pierwsza: Nie gryzę... jeszcze”.
Odjazd, co?
Odbiło ci? Napisałeś komiks o mnie?
Co? A skąd!
Gdzie tam.
Kev, skończyłeś! O rany!
- Genialny! - Dziękuję.
- Gratulacje! - Dziękuję.
Sam to napisałeś?
Jak na to wpadłeś?
- Rany. - Halo?
Nie widzicie podobieństwa?
Do kogo?
Nie.
Czy to...
- Nic mi... - Nie.
Dobra robota, chłopcze.
- Lekkoatletyka? - Tak.
Znajdę tam coś dla siebie.
Jesteś superszybka, dziesięciokrotnie silniejsza i latasz.
Możesz być olimpijką.
Nie wykorzystam mocy. To byłoby nieuczciwe.
Kiedyś nie będziemy musiały się ograniczać.
Kiedyś, ale nie dziś.
- Poznałaś jakieś ciacho? - Gadasz jak moja mama.
Nieszczególnie.
Nieszczególnie? Czyli tak. Kogo?
Nie kłam. Wysunęłaś kły.
- Gdzie jest Kev? - Rozważam, czy z nim rozmawiać.
Dałam mu znać, że mamy przerwę.
Gadałaś z nim, by mu to powiedzieć?
Aby wiedział.
Trzeba zgody, by stawiać kogoś na świeczniku.
Nawet jakby to było o tobie, a nie jest, opisał tylko jeden rok.
Szczegół.
Wyautował mnie jako miksa czytelnikom komiksów.
Kto uwierzy?
Poza łowcami, miksami, mitykami, Zmiennokształtną.
Dobrze.
Taki miałam pierwszy dzień.
- A ty? - Trudna sprawa.
Otwieram się, poznaję ludzi. Przyjął mnie klub komputerowy.
Nie zgadłabym, ale cóż.
Szło nieźle.
Grałem w Medieval Mayhem, biłem się o zamek z czarodziejami.
- Czyli spoko? - Tak.
I wtedy ktoś za mną krzyknął...
Zmiażdży cię!
Ruszyłem do boju.
Uznali, że komputery mogą nie być dla mnie.
Zgadzam się.
Zbyt techniczne. Spróbuj czegoś bliższego sercu.
LICEUM STOKER
Zwolnione tempo!
Czemu ludzie się gapią i idą w zwolnionym tempie?
Carmie!
Nie do zarżnięcia.
Wytrwała.
Powinni dawać znać, kiedy polerują podłogi.
Carmie. Ty i ja... A właściwie ja zapostowałam.
Mamy wirala!
Nacisnęłam zwolnione tempo...
Komiks Keva nie stanowi problemu.
Tylko to.
- Zgadnij, kto z tobą znów gada. - Jedna osoba.
- Fajowo. - Zwolnione tempo!
- Wszystko gra? - Nie.
Nawaliłem na socjologii.
Gadałem o Atlantillianach w kontekście wznoszących się oceanów.
Nie gadaj.
Tak było. Każdy wie, że Atlantyda się wynurza.
Wyśmiali mnie. Liceum nie jest dla mnie. Nikogo nie obchodzi, że tu jestem.
Mnie obchodzi.
Nie masz wyboru. Nawet gdy ze mną nie gadasz.
Carmie Henley?
Wiesz, że dzień bez sportu jest stracony?
Jestem trener C. Widziałem, jak biegłaś.
Na nagraniu.
Wiem już, że wkraczasz do gry.
Biegłaś szybko przy powolnej mowie tamtej. Więc jaka naprawdę jesteś szybka?
Bardzo szybka. I silna. Mogłaby skakać w dal i wzwyż.
Bosko, ale wola zwycięstwa jest niczym bez zapału do pracy.
Testy w piątek! Odważ się być wielka!
- Dziwnie gada. - A owszem. Widzimy się na torze.
Czy każdy cię zna?
Odbiło jej?
Nie może iść na testy. Przed rodzicami z kamerami?
Przypadkiem użyje mocy i co wtedy?
- Słuchasz mnie? - Kogo wywalają z klubu artystycznego?
Nie dziesięć osób z origami łabędzi. A skąd.
Tylko tego, kto wykonał fortyfikacje z X wieku z papieru.
Wynocha!
Ale cię zauważają.
Z dziwnych powodów. Cztery lata niewidzialności odpadają...
Halo! Istota ludzka!
- Boże. - Co z nią? Jest do niej niepodobna.
Ma na imię Carmela, nie Carmie.
- I nie cierpi imienia. - No. Fioletowe włosy i inna historia.
Dziękuję.
- Hej ty! - Ja?
Jasne.
- Hej. - Benny, co tam masz?
- To twoje dzieło? - Każdy panel.
Na co patrzysz?
- Jak masz na imię? - Kev.
Cóż...
tak trzymaj. Piszę się na nowy numer. Spoko.
- Narka. - Tak.
Słyszałeś? Mówił, że jest spoko!
- A oni są fajni! - Pewka.
Duzi, silni, popularni, idealne zęby i lubią twój komiks.
W ogóle nie jest o Carmie.
Dylanie, jestem fajowy. I widoczny.
Nie zaprzeczę.
To ty.
Mam cię, wamplingu.
Napisy: Przemysław Stępień