Nie!
Niemożliwe. Nie pójdę bez tego na Fan Con.
Musi tu być.
Gdzie to jest?
Gdzie bym się schowała jako strój?
Carmie, będziemy udawać, że cię nie znamy.
Aiden, Jayden, nie możecie ze mną iść.
Najgorsza siostra w dziejach.
- Chcesz tam nocować? - Nie biorę tego.
Przygotowałam strój na premierę nowego komiksu Keva
i nie mogę go znaleźć.
- Nic się nie zmieniłaś. - Idziesz z nami?
Z twoimi ludźmi? W życiu. Poleć ze mną. Będzie dwa razy szybciej.
Nie mogę.
Kev za bardzo stresuje się premierę.
- Myślałem, że ze sobą nie rozmawiacie. - Chciałam tylko okazać mu wsparcie.
Obiecałam.
Oby odwdzięczył się podobną przyjaźnią.
Fan Con cię zachwyci. Serio, poczujesz się
jak u siebie.
Lecę. Spotkamy się po drugiej stronie.
Cofnij się.
Chce mnie spotkać po drugiej stronie.
Mam cię.
WAMPIRZE KŁY
Fan Con, nadciągam!
POTWÓR CZY WOJOWNIK WRÓŻ WOJOWNIK – WAMPLING
HALO?
NADAJEMY NA ŻYWO!
JESTEM ARTYSTĄ!
TYLKO Z TOBĄ...
OBUDZIŁAM SIĘ WAMPIRZYCĄ
WITAMY NA FAN CONIE
ZAPISY
Leanna na żywo streamuje z festiwalu geeków, Fan Conu.
Tyle osób przyszło dla Keva! Będziecie zachwyceni!
Geeki są w modzie na zlocie.
- Komentujcie, lajfersi. - Fan Con.
Zlot złodziei pomysłów, kupczyków i naciągaczy.
Artystów wizualnych, pisarzy, grafików.
Całego spektrum ludzkości i nie tylko. Czas zacząć łowy.
- Ta chwila była mi pisana. - Jasne.
LĘKA SIĘ KAMERY? FAJNA STYLÓWA!
Wiem, co sobie myślicie. Moi? Fan Con?
To dla was, lajfersi.
Będę za kulisami podczas premiery komiksu Keva.
Kochać mnie to kochać siebie.
Kogo my tu mamy? Carmela!
- Trzymaj się kadru. - Uda się znaleźć Perełkę?
Tak, o ile tu jest.
Te gogle ukażą każdego gorgona, który ukrył się w ludzkiej postaci.
Van Helsingowie nigdy nie błądzą.
Posłuchaj mnie, młody.
Pozory mylą na Fan Conie.
Gdy coś wydaje się darmowe, wcale nie jest. Nigdy!
Unikaj kontaktu wzrokowego z wystawcami.
Chyba że chcesz wydać fortunę na zbędny towar.
- Są mistrzami sztuki perswazji. - Z kim ty rozmawiasz?
Każdy rodzaj mityka próbował mnie wytropić, uniknąć lub zgładzić.
- Poradzę sobie. - Każdy tak sądzi.
Aż pognasz do Iron Mana po zdjęcie,
ochrona cię przyszpili i zbanuje na dekadę.
Tak było z tobą?
A skąd. Przepraszam.
Bilety.
- Śmiało. - Rozmawiasz ze mną?
Nie, jestem uprzejma.
Po co tu jesteś?
Dla Tristana.
I aby cię wesprzeć głupim cosplayem. Nie ma za co.
Ktoś cię prosił? Dzięki, pasuje mi milczenie.
- Dobrze. - Dobrze.
- Lajfersi pytają o źródło inspiracji. - Nie mam ochoty.
Zaraz wracam. Obejrzyjcie listę moich najlepszych chwil licealnych.
Odświeżyłam.
Ogarnijcie się, wy dwoje.
To psuje mi... nasz kontent
i źle wpływa na premierę komiksu Keva.
- Ogarniam to. - W życiu.
Teraz ćwiczenie emocjonalne. Robiłam je z mamą i uratowało nam relację.
Powiedz coś miłego o Kevie.
Skoro tak, obejrzymy moje tutoriale konturowania.
W porządku!
- Potrafi dochować tajemnicy. - Nieźle. I?
Miała być jedna rzecz.
Dość semantyki. Mów.
Wie różne rzeczy. Mnóstwo rzeczy.
W tym przypadkowe, które nie mają sensu.
Super odpowiedź. Kev, teraz ty.
Mam ci wciąż stylizować włosy?
Widzi mnie jak nikt inny.
Przy niej czuję, że gdzieś przynależę.
I jestem ważny.
- Właśnie dlatego tu jesteśmy. - Serio?
Tak.
Tęskniłem za tobą.
I ja za tobą. Nigdzie nie zniknęłam.
- Właśnie, że tak! - To ty i Dylan...
Cofamy się.
W końcu razem. Hasztag KevCarm.
Powinnam mieć własny podcast.
- Wspólna fotka! - Nie, dzięki.
No to nie.
Ile tu geeków takich jak ja. Jak my.
Carmie, Kev. Rozmawiacie? Tak czy nie?
- Tak. - Wiadomo.
Super. Bo musicie to zobaczyć.
Ładne.
Co to jest?
Wytwór Helsingów. Gogle na gorgony. Obczaj Zbieracza.
- Oddawaj! - Zbieracz to gorgon?
Dopiero to odkryłeś?
Co to gorgon?
Mityk, który zamienia wzrokiem w kamień. Rzadko wychodzą.
Gotowy?
Zaczynam łowy. Na razie.
Kev!
Rety.
- Co to jest? - Twój grafik.
- To trwa jeden dzień. - Nieustannej pracy.
Większość z tego to twoje zmiany stroju.
Stanowimy zespół. Mamy wspólny grafik.
- Gdzie jesteś? - Tristan?
Miał zadzwonić, kiedy tu dotrze.
- Może mnie szuka. - Znajdź go i wróć do mojego stoiska.
Weź go. Twój przyjaciel jest moim przyjacielem.
Dzięki, Kev. Tak zrobię.
- Bosko! - Ale wypas!
Rety, fajowe włosy. Wyglądasz jak Carmela.
Ale też stanowczo nie.
Dzięki. Ja nie...
Dobra.
Chwila. Zdjęcia wamplingów pokazują ich wewnętrzne światło.
- Jesteś Carmelą! Prawdziwą! - To makijaż.
To ona! Carmela!
- Nie! - Niesamowite!
Nie! Nie ja. To chyba pomyłka.
- To mityk! - Miks!
Wampling!
Spójrzcie! Gorgon!
Gdzie? O rety! Nie gadaj!
- Łapmy ją! - Jaki ma profil!
KEV TYLKO KEV!
Dlaczego robisz to wszystko?
Dlatego.
Cześć, Kev!
Przyszli dla mnie?
Lajfersi reagują na odezwy i szastają kasą.
Autografy 10 dolarów. Zdjęcia 20.
To nie może być prawda.
To twoi ludzie. Tak, usiądź.
Cześć, Kev. Uwielbiam twój komiks.
O kim jest twój nowy komiks?
Dzięki, Kev.
Hej, Kev.
Oto plan.
Zaliczę sekcje od A do H, a ty od I do L. Spotkamy się tu punkt 14.00.
Godzina czternasta.
Czyli szósta? A co z N do Z?
To parking. Jest za młoda na parkingową.
Skup się.
- Mamy tylko jedne gogle. - Ja ich nie potrzebuję.
Wszędzie bym poznał swoją córkę.
To stare zdjęcie.
Wszędzie.
Poszła tędy. Chcę selfie!
Gdzie zniknęła?
Wreszcie. Już miałam krzyknąć.
- Jesteś... - Tak, miksem.
Rany. Wyglądasz super.
- Skąd wiedziałaś, że jestem miksem? - A, szybkość.
B, nieprzekonujący kostium.
Co najważniejsze, każdego z nas coś zdradza.
- Z nas? - Mnie i przyjaciół. Przedstawię cię.
- Spotkałaś już meer-tinkę? Lub spektrę? - Rety!
Nie jestem sama. I jesteście inni.
Tak jak ja.
A czym jesteś? Jeśli wolno zapytać.
Wamplingiem? Wypas.
A nie mówiłam?
- Mogę też o to zapytać? - Jelena to meer-tinka. Syrena na dorobku.
Wciąż nie mam rozwiniętych mocy, ale jara mnie woda. Cofnij się.
Ale fajowe.
Pokazać coś mega fajowego?
- Tomas uwielbia to robić. - Jesteś...
Spektrą. Pół człowiek, pół duch.
Moi ludzie.
Teraz ty. Pokaż, co potrafisz.
- Jeszcze raz. - Potem. A twoje moce?
Jestem banshianką. Moją mocą jest głos.
Wybacz. Co mnie ominęło?
Cóż...
Kurczę... przydatne.
- Carmie. W końcu. Gdzie byłaś? - Z przyjaciółmi miksami.
Jasmine, Tomas, Jelena, Tristan, wróż wojownik.
Siema.
- Ktoś chce cię poznać. - Do zobaczenia.
Na pewno.
Nie są na poziomie.
Jest coś innego? W ciemniejszym odcieniu?
- Bosko. Nawet niezłe... - Co robisz?
Zbieracz zbiera.
- Polubi to? - Tak. Znalazłem ją.
- Co? - Nie słyszałeś?
Jest tutaj.
- Co mam powiedzieć? - Halo?
- Lepiej „cześć”. - Tam.
To ona.
Na co czekasz? Idź.
Halo.
- Cześć. - Przepraszam.
Myślałem, że jesteś moją... Kimś innym.
Proszę wybaczyć.
- Hej! - Hej!
Dotarłaś.
- Chodź do naszego stoiska. - To nie ona. Za stara.
Nie znajdę jej.
- Selfie? - Zawsze!
Uśmiech!
Hej, Kev.
Widziałaś Carmie? Miała przyjść.
Na pewno dotrze.
Sprawdzam, gdzie masz Q&A.
- Robię Q&A? - Hej, Kev.
To mój nowy genialny pomysł.
Pokażę publiczności prawdziwego „ty”.
Dobrze, ale ujawnię tylko cząstkę siebie.
Nie zamierzam zaglądać w mroczne zakamarki.
Przerażasz i jarasz mnie jednocześnie.
Podpisuj dalej!
- Zaczynamy. - Dzięki.
DLA KEVA! TYLKO DLA KEVA!
Nie wierzę, że tu jestem. Spotkałam tylu swoich.
- Dobrze się bawisz? - Pewnie! Uwielbiam Fan Con.
Wyobraź sobie żyć tak otwarcie.
Po co to sobie wyobrażać? Niech ludzie się ukrywają. Nasza kolej.
Nie musisz być taka, jaką chcą.
Witamy na Fan Conie.
Jak obiecałem.
- Witaj, Carmelo. - Carmie.
Wiesz, kim jestem?
- Nie. - Carmie. Jestem twoją matką.
Moja matka nie porzuciłaby mnie.
Chciałam cię tylko chronić.
Abyś była bezpieczna, aż zakończysz bitwę
między ludźmi a mitykami i spełnisz proroctwo.
Nie obchodzi mnie proroctwo. Wychowali mnie ludzie. Dobrzy ludzie.
Nie poprowadzę kogoś, kto łapie miksy i nie daje im wyboru.
Zbieram miksy, aby ochronić ich przed ludźmi.
Takimi, którzy zabili ci ojca.
Twój ojciec był człowiekiem. Zniknął, gdy się urodziłaś.
Nie!
Nie możesz się poddać. Wciąż może tu być.
Nie wszystkie bajki kończą się „długo i szczęśliwie”.
Hej, Helsing.
- Znamy się? - Co z tobą?
Nabrzeże? Goblin?
Nie rozpoznajesz?
Na pewno to pamiętasz.
Goblin?
No jasne.
Jak ci idzie z wamplingiem? Carmelą?
Jest tutaj?
Tak, dlaczego?
- Spokojnie. Skąd je masz? - Stworzyłem. Do tropienia gorgon.
Nie służą tylko do tego.
Młody, nie potrzebowałeś mnie. Sam mogłeś przeczytać pergamin.
- Co? - Masz go?
MITYK
Mówiłeś, że to jest złe.
Dobro, zło. Góra, dół.
Co za różnica?
Twój ojciec walczył, abyśmy mogły umknąć łowcom.
Musiałam cię ukryć, ochronić, dopóki nie zrozumiesz,
że to ty zakończysz wojnę i zjednoczysz ludzi i mityków w pokoju.
W pokoju?
Czekałam z tym brzemieniem, aż dorośniesz.
Więc dałam ci rodzinę, która bezpiecznie cię wychowała.
Chciałaś mnie urodzić?
Chciałam wszystkiego dla ciebie i naszego świata.
Chroniłam cię.
Po stuleciach bólu to ty zjednoczysz nasze dwa światy.
Okłamałaś mnie.
Ludzie nigdy nie będą mną rządzić.
Trzeba ich zniszczyć.
Nie!
Tristan, coś ty zrobił?
Nie jestem sama. I różnicie się. Tak jak ja.
Liceum idzie zgodnie z planem.
To najlepszy dzień w moim życiu.
Idę na tańce.
Nasze dziecko. Ale wyrosła.
Carmelo?
Nie jestem jedną z was. Widzi, kim naprawdę jestem.
Pomóż mi!
Boję się. Kim jestem, by myśleć, że dam radę?
Nie!
Jestem nikim.
Nigdy tak nie mów.
Trzeba tu nieco poprawić.
- Na razie. - Carmelo?
Chciałabyś być wyjątkowa, nie tylko outsiderem?
Dlaczego mnie adoptowaliście?
Nie byliśmy pewni, czy możemy mieć dzieci.
Kocham was.
Liczyłem na rok, zanim wszystko się zmieni.
- Ostatni rok bycia dziećmi. - Wciąż jestem dzieckiem.
Wamplingiem.
- Nie miałem siebie za dziwaka. - Jesteś moim przyjacielem.
Chyba przełamałam passę zwyczajności.
Proszę.
Wracaj. Obudź się.
Puść ją. To nie ona.
Poprowadzę mityków, by zniszczyć ludzi.
Potrzebujemy cię.
Ja cię potrzebuję.
Carmelo?
Nie odchodź.
Potrzebuję cię.
Napisy: Przemysław Stępień