Corre, que te pillo. Non te metas por aí.
Que nos mata túa nai. Veña, tira.
- Que te pillo. - Non, non quero durmir.
Veña, a deitarse, que van chegar os Reis
- e vante pillar aínda esperto. - Non teño sono.
Si, home. Nós temos que marchar.
Boa noite.
Tío, podo ver a Lúculo?
- A ver, pero só un minuto, eh? - Vale.
Veña. E logo a durmir, eh?
Aí, pulsa o botón para chamalo.
Lúculo!
Mira, que vén verte.
Pódolle dar de comer?
Queres que se poña coma unha bóla
e que non se dea movido? Que engorde coma ti?
- Eu non estou gordo. - Non?
Non se vai poder mover nunca máis.
Veña, á cama antes de que volva túa nai!
Tío, cinco minutos máis.
Vale, agardo esperta.
Mentres esteas aquí mañá para abrir os regalos... Vale?
Irmanciño.
Custou, pero parece que por fin quedou durmido de todo.
En dúas horas vénme ao cuarto preguntando polos Reis, xa verás.
Seguro que non queredes quedar un anaco?
Non, mellor chegar á casa antes do atasco.
Sinto que non virades a Mario. Segue no cuartel.
Tanto ten, dille que aínda é o meu cuñado favorito.
Vale.
- Rapaces, grazas por virdes. - Si.
- Adeus, Belén. - Chao.
Chao.
Falamos, vale?
- Vale. Quérote. - Eu tamén.
- Ide con coidado, si? - Si.
Vasmo contar?
- Julia. - Xa sabes o que me pasa.
Vale xa.
- Non é o momento. - E cando é o momento?
Non queres fillos comigo? Dimo, pero non marees.
Por favor, Julia.
Estou farta de sentir que me tomas o pelo.
Dis que non sabes se serás bo pai.
Que non saberei xestionarme.
Coidado!
Estás ben?
Si. Ti?
UN ANO DESPOIS...
Seguimos á espera do resultado
desa reunión extraordinaria do Consello da UE
onde se debate o posible peche de fronteiras.
Non sei como o vedes vós.
Hai que ser prudente e agardar a ver que din os expertos.
Desculpade un momento, porque conectamos con Daniel Romero, experto en seguridade
que está asesorando a Unión Europea,
concretamente a Dirección Xeral de Sanidade e Saúde Pública.
Bo día, Daniel. Día complicado en Bruxelas, entendo.
Bo día, Antonio. Pois si, días moi difíciles.
Levamos horas recibindo imaxes moi duras das fronteiras,
que xa as vistes todos.
Nos EUA pretenden adoptar a política de peche de fronteiras
semellante á que se debate agora na Unión Europea.
Que probabilidades hai de que se vexa un peche de fronteiras en todo o mundo?
Moitas, a verdade.
Estamos vendo que o cociente de contaxio do virus TSJ é demoledor,
cun total fracaso das medidas de prevención ata o momento.
Co que pasou coa COVID-19,
estaremos a poucos días de tomar medidas máis drásticas.
Contémplanse directrices...
Deputado González Escalón, benvido ao programa.
Imaxinará a miña primeira pregunta:
Por que o seu partido se afasta da tese da arma biolóxica?
Non entendemos que se descarte tan rápido a idea do virus natural.
Polo tanto, entendo que non cren no informe das Nacións Unidas,
que sitúa a orixe nos laboratorios da Unión Soviética.
Ese informe ten erros moi notables.
Por exemplo, fala de tres laboratorios abandonados...
Es o vendedor do Corinto?
Un pracer. Esta é María.
Un pracer.
Onde está o barco?
Aquí mesmo.
Creo que estaba todo no anuncio. Son nove metros de eslora.
O motor ten algo máis de 2000 horas, pero está coas revisións ao día.
As velas levan un ano sen usarse, pero están en perfecto estado.
Grazas.
Tes facturas?
Teño, creo que si.
Va que me queda perfecto?
Non che queda ben.
- Como que non? Pero mírame. - Non me chista.
- É o meu talle perfecto. - De feito, quérocho quitar.
- Amor! Quedei enganchada. - Non.
- É a miña pulseira favorita. Coidado. - Vale, tranquila.
- Vale. - Tranquila.
- Perdón. - Rompíchela.
- Amor, rompíchela. - Perdoa, non...
- Perdón. - Era miña.
Perdón, de verdade. Xúroche que pensaba que...
Queridos clientes, tratamos de reabastecer os andeis
o máis rápido posible.
Mentres, lembramos que o goberno recomenda non adquirir
máis de dúas unidades de cada produto. Grazas.
Boa tarde a todos e a todas.
Para explicar a situación á que nos enfrontamos,
acompáñame o responsable de Sanidade, Fernando Aguirre.
Grazas, señor presidente.
Como primeiro punto, queriamos comunicarlles que onte
o Goberno da Rioxa contivo dous casos na localidade de Haro.
O Goberno das Illas Baleares transmitiunos
que non se rexistrou caso ningún
tralos incidentes en Cala Ratjada e Inca, ambos en Mallorca.
Ven. Tranquilo.
Estas noticias indican que, agora mesmo,
todos os casos están controlados en España.
É dicir, estamos contendo a enfermidade.
Lúculo!
E Lúculo?
Deixa a Lúculo en paz, que quero falar co teu tío.
Mario, colle o neno, anda.
- Veña. - Quero ver a Lúculo.
- Vamos. - Pero quero ver a Lúculo!
- Onde está Lúculo? - Xa está.
- Que tal? - Chameite varias veces.
Fun ensinarlle o barco a unha parella.
Dime que o vendiches e que che deron unha pasta.
Buscaban algo un pouco máis moderno.
Escoita, vouche facer unha proposta, vale? Agarda un momento.
Esta mañá chamaron a Mario.
Trasládannos ás Canarias mentres dure todo isto.
Cre que é para comprobar os sistemas informáticos,
pero non lle dixeron máis nada.
Cando marchades?
Esta noite.
E avísanvos hoxe?
Escoita, por que non vés?
- Vannos dar unha casa. - Non podo. Síntoo, Belén.
Si que podes, que o mirei. Tes un avión mañá desde Vigo.
- Non estás para quedar só. - Que non, que vou estar ben.
Ven só uns días, vale?
Agardas a que todo se calme e se despois queres volver...
Belén, por favor, non insistas.
Imaxina que nos confinan coma coa COVID
e ti quedas aí só e tirado...
A ver, estou con Lúculo.
Vale. Faino por min.
Faino por min, por favor.
Veña, só van ser uns días.
Varias fontes confirman unha noticia alarmante:
a emerxencia dunha nova variante do virus TSJ,
que pon en xaque as autoridades europeas
desde as últimas 24 horas.
Esta mutación, aínda sen nome oficial,
parece redefinir o que sabemos do virus:
acurta drasticamente o período de incubación a apenas uns minutos
desde o contaxio ata a aparición dos síntomas máis severos.
PERDÓANOS, SEÑOR
O contaxio seguiría sendo por contacto sanguíneo,
sobre todo por feridas e mordeduras subcutáneas,
e descártase a transmisión aérea como vía de infección.
Grazas. Non.
Pasaxeiros do voo KW0933 con destino a Barcelona,
embarquen pola porta número catro.
Primeira viaxe en avión.
Estás nervioso?
Pasaxeiros do voo VTL290J con destino a Gran Canaria,
- embarquen pola porta número tres. - Marchamos.
Os pasaxeiros do grupo un poden ir embarcando.
Teñan á man o billete e o documento de identidade.
Moitas grazas.
Si, pase por aquí.
A tarxeta de embarque, por favor.
Boa viaxe.
Ola.
Perfecto. Boa viaxe.
Ola, que tal?
Estou embarcando. Avísote cando chegue, vale? Adeus.
Non sei que pasa.
- Pode colocarse aquí un momento? - E logo?
Agora o solucionamos, vale?
Un momento.
Vale.
Pode poñerse aquí co cabaleiro? Un momentiño.
- Non se preocupe. Pido un pouco... - Estou nervioso.
Pídolles un pouco de paciencia.
Un pouco de paciencia, por favor. Estamos vendo que pasa.
E logo non vai haber voos ou que?
Avísaos.
Paciencia. Imos investigar que está pasando porque non o sabemos.
Calma, por favor.
Sabédelo perfectamente.
- Non sei. - Mentes.
Por favor, tranquilícese.
Tómannos o pelo. Queren que...
Queren que morramos aquí.
Señor, volva ao seu sitio.
Quero subir a ese avión!
Seguridade!
- Si? - Escoita, van pechar o espazo aéreo.
Si, acaban de anuncialo.
Hai unha variante duns minutos de incubación.
Vai para a casa e encérrate ata que saibamos algo máis, si?
Si.
Desaloxen! Vamos!
Quieto! Solte a arma!
Deixe a arma! Agora!
A noticia do estado de alarma veu acompañada de sucesos
coma o do aeroporto de Vigo, onde detiveron un home
tras roubar unha arma e ameazar as forzas de seguridade,
ou os disturbios que vemos en diferentes puntos.
Mentres agardamos a comparecencia do presidente,
onde se espera que explique
se a declaración tan repentina do estado de alarma
está asociada a unha posible aparición en España da nova variante,
e que aclare se hai algunha directriz...
...sobre a restrición do movemento coa nova situación.
Volvemos agora a Galicia,
onde a Consellería de Infraestruturas e Mobilidade da Xunta
informa de fortes retencións en toda a rede de estradas.
A autovía Ferrol-Vilalba estaría experimentando un atasco
de quilómetros ao seu paso polas Pontes de García Rodríguez.
En particular, todas as autovías teñen grandes atascos.
Recomendamos buscar alternativas para os desprazamentos.
Noticias vinte e catro sete Galicia.
Inquietude entre os veciños de Santiago polos militares que desertaron...
Oian, precisan algo?
Temos que chegar a Chantada. A familia do meu marido está alí.
Pois eu creo que é mellor que dean a volta, en serio.
Que?
Que o mellor é que dean a volta cando poidan.
Por aquí non imos poder seguir.
- Vale, grazas. - Grazas.
...tentaron tomar á forza unha embarcación de Salvamento Marítimo
que lles estaba ofrecendo comida e auga.
A estes disturbios hai que sumar unha última hora:
uns manifestantes asaltaron un camión
que se dirixía á base aérea de Zaragoza
pensando que estaban evacuando persoal militar.
Conectamos coa nosa enviada en Aragón para ampliar a información.
Judit, descubristes algo máis
deste asalto no exterior da base?
Bo día, Saúl.
Sabemos que dous oficiais do Exército do Aire
están hospitalizados tralo asalto...
Vamos para a casa.
Afástese, por favor.
Atrás.
- Señor, móvase. - Pódeme dicir que pasa?
Afástese, por favor.
Circulen. Despexen esta zona. Marchen.
Atentos!
Que pasa?
Por favor.
- Meu amor! Por favor! - Sigan andando, por favor! Veña!
Dispérsense! Fóra!
É Joaquín Teban.
Ola.
Como estás?
Tomaches algo para calmarte?
Dixéronvos cando abrirán o espazo aéreo?
Coa nova variante, non hai plans a curto prazo.
Escoita, isto é importante.
Van organizar puntos seguros para redistribuír a poboación.
Queren desprazarnos?
Queren montar zonas de corentena para controlar o virus.
Pero dentro do exército hai voces críticas.
A maior número de persoas, máis contaxios.
E xa pasaron cousas en Bélxica.
Entón, pase o que pase, ti queda na casa.
Estamos?
Pase o que pase.
- Prometido? - Si, claro, prometido.
Mantenme informada.
Mario está atento e en canto poida xa te trae canda nós.
- Quérote moito. - E eu a ti.
Bo día. Última hora: Alemaña decreta a corentena en Múnic.
Dende hai un par de horas, está prohibido saír ou entrar
na 11a cidade máis poboada da Unión Europea.
Non é a primeira cidade do continente confinada, pero si a maior...
...as zonas do Estado de Baviera avaliaranse cada...
Poden usar algo así como armadura. Resistente.
Veñen morderte e morden aquí. Que se fodan.
Verdade? Infalible.
Ven? Por aquí. Onde van entrar?
COMERCIOS PECHADOS ÁS 14:00.
DECLÁRASE O ESTADO DE EXCEPCIÓN EN TODO O TERRITORIO NACIONAL
A POBOACIÓN PODE SER MILITARIZADA
DENDE AS 14:00 QUEDA SUSPENDIDA A ACTIVIDADE COMERCIAL
COLABORE COAS AUTORIDADES POLA SÚA SEGURIDADE
Non o sei. Non sei o que pasa.
- Non o sei. - Vamos.
- Abre. - Vamos.
De que vas, tolo? Estás tolo, tío!
Vamos!
Socorro!
Axuda!
Vamos, cona.
Axuda!
Non.
- Estás ben? - Non se achegue.
Boa noite.
Desculpen a hora á que rematou o Consello de Ministros.
Comparezo ante vostedes brevemente
porque comeza outra reunión para seguir coordinando esforzos con Europa.
A día de hoxe, a incidencia do TSJ está descontrolada en todo o mundo.
España non é excepción.
Ás 20:00 de onte, o meu goberno ordenou a evacuación temporal
de varios núcleos de poboación do litoral levantino,
e prorrogouse
o confinamento das cidades con máis de 400 000 habitantes.
O resto dos núcleos de poboación serán trasladados a puntos seguros.
Para iso, os cidadáns deberán seguir as normas que diten
as unidades de control rexionais
e as forzas de seguridade que actúan baixo o seu mando.
Lémbraselle á poboación a obrigatoriedade de acatar as súas ordes.
De non facelo, enfrontaranse ás consecuencias penais
unha vez se restableza a normalidade.
Precisamente, desde o centro temporal de mando da Graciosa, nas Canarias,
queremos render homenaxe aos centos de homes e mulleres
das forzas da orde que dan a súa vida
por salvaren o maior número posible de cidadáns.
Teñen o respecto da Coroa, do Goberno e do país.
E por último,
o CECOP estableceu que, ante a falta de mantemento
e como prevención ao fallo
dos medios de comunicación habituais,
os comunicados efectuaranse unicamente a través da rede de radio de emerxencia.
Moitas grazas.
Prepárense para ser evacuados ao punto seguro máis próximo.
Alí permanecerán ata que descenda a alerta sanitaria.
Negarse á evacuación considerarase violación da Lei de Seguridade Nacional.
Por favor, vaian subindo.
Cala.
Non subas ao autobús. Por favor, queda na casa.
Vale.
Iremos buscarte pronto.
Para xa. Vale, por favor.
Vou.
Fálalle o exército! Temos que evacuar!
Cala.
Sei que están aí! Saian!
Temos orde de evacuar a zona inmediatamente. Abran!
Abran a porta!
Imos entrar!
Non podemos perder máis tempo.
Temos que trasladalos ao punto seguro decontado.
Saian de inmediato. É unha orde.
Abran a porta!
Isto non abre. Vamos.
Ola, Belén.
Agardo que esteades ben.
DÚAS SEMANAS DESPOIS...
Quero pensar que ás Canarias non chegou o TSJ.
Eu estou incomunicado, pero estou ben.
O meu único problema é que empezo a quedar sen comida.
Levo uns días pensando en arriscar e afastarme da casa,
pero non sei o perigoso que pode chegar a ser.
O bo é que entre placas e baterías
aínda podo botar un tempo aquí.
En fin, nada, que a ver se vén a cobertura
e podemos falar dunha vez.
Quérovos.
Dixeron que só ían poñer a salvo os nenos,
que volverían pronto.
Pero á media hora xa apagaran o móbil.
Por que non foi cos militares?
O meu cuñado é militar e recomendoume non facelo.
E vostede?
O autobús corría máis ca min.
Fixo ben.
Imaxine que podería pasar se hai un gromo entre os que levaron.
Vostede tamén fixo ben.
Non lle deixarían levar ese gato tan bonitiño que ten.
Mírame moito dende a ventá.
Perdoe que llo pregunte así...
Ten algo de comer?
Pouco dei mercado antes de que chegara isto.
E fóra da urbanización igual hai... Xa sabe.
Por iso vai de bucio.
- Isto? - Para que non o mordan. Xa.
Está ben pensado.
Non atopou nin unha caixa de galletas?
Todas as casas onde mirei están baleiras.
Creo que lle podo axudar con iso.
Esa.
Son os Fidalgo. Marcharon cos militares.
Vinos chegar o día antes con bolsas.
Dubido que comesen todo.
Son os Arnáez.
Cinco fillos. Nesa casa faltarán moitas cousas,
pero nunca unha barra de pan.
Os Rosales.
O pequeno era amigo da miña filla.
Se cadra entras e atopas os pais abandonados.
Ao fondo sabes que estaban as casas máis grandes.
Aí seguro que dás atopado algo para que comamos.
- Vostede coñéceos a todos. - Chámasme cheirona?
Chámolle "a miña salvación".
Walkies.
Se isto é todo o que podemos conseguir, marcha cos militares.
Aquí imos rematar coméndonos un ao outro.
Iso ou que a Santa Compaña veña por nós.
Quizais haxa unha casa onde non comesen todo.
Cal?
- Voulle dicindo, de acordo? - Vale.
Gabriela, vou entrar.
Perdón.
- Pensaba que non había ninguén. - Eu non...
- Xa marcho. - Agarda, que podemos...
Bótaos en falta?
Só que non se despediran.
Gabriela.
Síntollo, pero creo que a súa familia non se portou ben con vostede.
Fixérono o mellor que souberon.
Ás veces as cousas poden facerse mellor.
E ti? Non botas en falta esa rapaza?
Hai moito que non a vexo.
- Perdoa por preguntar, non quería... - Non.
Perdoe vostede, Gabriela.
Morreu hai algo máis dun ano.
Nun accidente de tráfico.
Síntoo.
Quizais é mellor que non vivise todo isto.
Tes fotos dela?
Si, claro.
Aquí.
Deberías coñecer a miña veciña.
Nunha semana, teño anécdotas para contar o resto da vida.
Belén.
Nada, só quería dicirche que o sinto.
Por non ir vervos en todo o ano.
Tíñavos a media hora nada máis e...
Son parvo.
E nada, iso, que...
Un bico.
Estás aí?
Escoitas?
- Si? - Son Gabriela. Tes unha radio?
No cen.
Vale.
Creo que teño algo.
- Están a poñer música. - Agarda.
Esta mensaxe é para os sobreviventes que nos escoiten.
Poden atoparnos na ría de Arousa,
- coordenadas 36 graos, 37-31 a 62 W. - Que opinas?
- Mandamos sobreviventes ás Canarias. - Non o sei.
Non me fío da ría.
Se a xente se xunta alí, haberá máis risco de contaxio.
Xa, pero quedamos sen comida.
Poderiamos intentalo.
Non che sei, fillo.
E como chegariamos?
Podemos ir no meu barco.
Eu non podo.
Como que non? Claro que pode.
Pero se case non dou saído á rúa.
Non, vostede non se preocupe.
Eu axúdolle. No que faga falta.
Gabriela.
Gabriela, escoita?
Estou aquí.
Está ben.
Se cres que non vou ser un estorbo, vou.
Conseguirémolo, Gabriela.
Xa o verá.
Gabriela, en cinco minutos estou aí.
Gabriela, escoita?
Gabriela!
GRAZAS POR ESTES DÍAS. AGORA TES QUE SALVARTE
Belén,
están aparecendo infectados e...
creo que xa non vos podo agardar máis.
Recibín unha mensaxe por radio
dun grupo de sobreviventes na ría que...
desde aí van ir ás Canarias. Voume reunir con eles.
Cunha pouca sorte atopo un sitio con cobertura e...
poderei mandarche todo isto dunha vez.
Non te preocupes se non sabes de min.
Lúculo!
Estás ben? Xa.
Xa.
Vamos.
Merda!
Xa está, tranquilo.
Iso.
Xa está. Iso é.
Vamos.
Hostia!
Ola, irmá.
Sigo sen atopar cobertura.
Tiñas razón en desconfiar dos sitios seguros.
Ao saír da urbanización,
vin unha especie de destacamento militar ou algo que caera.
E agora estou baixando pola ría de Pontevedra e...
está todo arrasado.
Quero que saibades que estou ben. E con forza.
Creo que atopei a maneira de chegar ás Canarias.
Quérovos.
Bótovos moito en falta.
Ola! Socorro!
Aquí!
Tranquilo.
Ola.
Chámome Pritchenco. Viktor Pritchenco.
El é Ushakov, capitán do barco.
O capitán quere saber se es de por aquí.
Si, vivo moi preto de Pontevedra, nunha especie de urbanización.
Vós de onde sodes?
Que facías na ría?
Vin seguindo a mensaxe de radio
- para ir ás Canarias. - Canarias?
Si. O goberno, os militares... Todo o mundo está alí.
Pódovos levar. Coñezo o rumbo.
O barco avariouse xusto antes de chegar os "viys".
A policía xa non deixou que desembarcase ninguén.
Por iso están todos aquí.
Síntoo.
- A que te dedicas? - Son avogado.
E tamén teño unha pequena empresa de placas solares.
Dixen que es enxeñeiro.
A ninguén lle gustan os avogados.
Eu vin de Ucraína pilotar helicópteros antiincendios hai dous meses.
E para ver o famoso Nadal de Vigo.
Para ser ucraíno falas ben o castelán.
Xa, miña nai era mexicana.
E na escola aprendín a falar ruso.
Alá era coma o inglés.
Iso é todo o que podemos ofrecer agora.
- Moitas grazas. - Mañá necesitaremos
que nos indiques sitios na zona onde atopar materiais, provisións...
Claro, o que sexa.
Desculpa.
Non atopastes máis sobreviventes?
Non, temo que es o primeiro.
Vale, descansa, si?
Que tal durmiches?
Non subas correndo as escaleiras, que esvaran moito.
O capitán quere falar contigo.
Oe, onte vin que chegou xente nova, ou?
Onte non veu ninguén.
Como que non? Eran dous homes, unha muller e unha nena.
Onte non chegou ninguén, entendes?
Isto é unha fábrica de coches. Coñecédela?
Seguro que a saquearon, pero aquí hai todo tipo de materiais.
Formigón. Hai formigón por aí?
Non o sei. Formigón?
Hai una planta entrando en Vilagarcía.
Os de onte están abaixo, verdade?
Ushakov quere que lle axudes.
Dá as grazas e esquece todo o demais.
Que cona pasa aquí?
Viktor, dime a verdade: Somos prisioneiros?
Rematou o interrogatorio.
Escoita, sei onde hai un helicóptero.
Está nun hospital na periferia de Pontevedra.
Podemos collelo e voar ás Canarias. Es piloto, ou?
Queres seguir con vida?
Baixa a cabeza. Non preguntes máis.
Remataron as vacacións no mar.
Por favor, non me odies, si?
A miña muller e a miña filla!
Cálmese, por favor.
Cálmese. Non sei onde están.
Díxenche que non te meteses en problemas.
Agardo que sexa verdade o do helicóptero.
Axiña!
Vamos, Viktor.
Hai un heliporto moi preto de aquí.
Xa verás, en nada estamos de camiño ás Canarias.
- Viktor, contesta. Viktor, esperta. - Estou.
Grazas.
Grazas por salvarme a vida, Viktor.
Ushakov é un monstro.
Este inferno veulle que nin pintado.
Que fixo coa familia deses homes?
Está construíndo un refuxio na illa de Sálvora.
Só deixa vivir a xente que lle serve.
Cando todo acabe, a xente responderá polos seus actos.
Mira arredor teu.
Isto non vai rematar nunca.
Non.
Onde está? Non.
E o helicóptero?
Xa. Tranquilo. Non.
Vamos, Viktor. Veña, vamos.
Agarda aquí.
Vamos.
Iso é.
Vamos.
Agarda.
Vamos.
Agarda.
Vamos.
Veña.
Iso é.
- Sácaa. - O que?
- Non te entendo. - Tes que sacar a bala.
Tes que sacar a bala.
Vale.
De acordo. Un momentiño.
Aguanta, vale?
Non te movas de aquí. Queda con el, si? Veña.
Max, por favor.
Lisca, que están aí!
Ola?
Eu, Leila.
Lucía, que fun eu.
Iria, que te pilla!
Ola?
Ola. Hai alguén aí?
- Ola? - Ola. Onde estades?
- Aquí hai un home. - Onde? Abaixo?
- Por favor. - Ola.
- Aquí hai un home. - Si, escoitáchelo.
- Ola, por favor, aquí. - Hai alguén aí?
Si, ola. Estamos nos quirófanos.
Ola? Estamos aquí. Escoitas?
Por aquí! Vamos!
Vamos.
- Axuda. - Si.
Agarda.
Coidado co pescozo.
Vamos.
As pernas.
Está moi grave. Vamos.
- Vale, rápido. - Si.
Ao fondo.
Lucía.
Axúdenos. Está ferido.
- Que lle pasou? - Disparáronlle.
Veña, vamos.
Nenos, apartade.
Credes que rabuña?
- Parece boíño. - Xa.
- Deixarase tocar? - Non o sei.
- Dillo ti. - Si, eu.
Vai ti, veña.
Dillo ti.
Como se chama?
- Chámase Lúculo. - Lúculo?
É por un militar romano que comía moito.
Non preguntedes máis, que non llo puxen eu.
- E é moi vello? - Catro anos.
Queredes acaricialo?
Veña, si. Vamos.
Non pasa nada.
Tranquilo, que só te queren coñecer.
Coidadiño. Moi ben.
- Así, con coidado. - Es moi suave.
- Moi ben. - Si, moi suave.
É moi bonito.
Está tranquilo, que non pasa nada. Querémoste coñecer.
Sacámoslle a bala.
Ten algo de febre, así que hai que agardar.
Grazas. Moitísimas grazas.
Non sabiamos que había alguén aquí.
Viñamos buscando un helicóptero e chegamos demasiado tarde.
Es piloto?
Era a zona de triaxe e corentena.
Non durou nin medio día.
Temos algunha forma de baixar?
Non desde este edificio.
O patio está repleto deles e, sen armas, non durariamos moito.
Debaixo están as caldeiras e hai un acceso ao patio.
Pero hai uns días houbo unha explosión.
E non sei, baixar aí...
é un perigo para os nenos.
O seu amigo pode pilotar helicópteros?
Se se recupera, si.
Non nos queda case comida.
E os pais deles?
Morreron. Traballaban aquí.
Pasárono moi mal. Pobres anxiños.
Iria botou unha semana sen falar.
E Leila aínda se está afacendo á idea.
Aínda pregunta cando volverá a nai.
- E que lles dicides? - A verdade.
Á súa maneira, coas súas palabras.
Hai un momento no día para que falen dos pais.
Pedímoslles que lembren momentos felices con eles.
Sor Cecilia, teño sede.
Si.
A clave está en non resistirse á dor
e en aprender a vivir con ela.
É a forma de deixar que vaia marchando.
Oxalá fose tan fácil.
A miña muller morreu aquí.
- Hai pouco máis dun ano. - Síntoo.
Síntoo, Julia.
Pensei que tiñamos todo o tempo do mundo.
Perdóame.
- Mamá, ven á piscina. Veña! - Un momentiño.
Carlos, estou chamando o tío.
A ver, que levo dúas horas sen saber de ti.
Mario di que é normal, que as redes fallan e...
Carlos, por favor, agarda.
En fin, xa o intento despois. Chao. Rapaces!
Deixáronme soa na casa.
Montaron xogos na praia para os fillos dos que estamos aquí.
Irmanciño, estou moi preocupada.
Oxalá che chegue esta mensaxe
e che lembre o moito que te quero.
Non sei cando poderemos volver falar. Cóidate moito.
Cando virás para onda nós?
Porque...
Botámoste moito en falta e querémoste.
Moitísimo!
Adeus.
E Lúculo? Como está Lúculo? Onde está Lúculo?
Lúculo? Onde está Lúculo?
Queres deixar de roubarme...? Non me roubes o teléfono.
Belén.
Estou moi ben.
Estou moi ben agora.
É que...
Nin imaxinas onde acabei.
- Vén xente moi perigosa. - Seguíronvos?
Buscan provisións pola zona.
Puxéstesnos en perigo.
Debemos chegar ao helicóptero antes ca eles. E os túneles?
Vamos.
- Cambiamos. - Pero a onde imos?
Vamos.
Un último esforzo. Prométocho.
Na boca, pegadiño.
Así, moi ben.
Como estás? Preparado?
Isto non se quita, vale?
Pase o que pase. Vamos.
Coidado co chanzo.
Amodo.
Nenos, non miredes.
Imos ben pegados.
- Canto falta? - Creo que pouco.
Oíches?
Vamos. Rápido.
Vamos.
A calor debeu inchar a porta.
Max.
- Coida del, vale? - Vale.
Dálle co machado.
Sor Cecilia.
Non, non vos acheguedes.
Salva os nenos.
Por favor, sálvaos.
Vale, creo que a porta está pechada por fóra e necesito abrila.
Vale, cúbrote eu.
Mamá.
Estás ben?
Leila! Vállame Deus.
Xa está, nenos.
- Lúculo. - Estás ben?
Xa está.
Marchamos.
Un último esforzo.
Que pasou?
Canto tardas en poñer en marcha un helicóptero?
Pois depende de como estea, pero...
Xa queda pouco. Marchamos.
Teño un plan.
Veñen!
Nenos!
Veña, vamos, bule.
Lucía, corre!
Lucía!
Lucía, corre!
Lucía, corre, ven!
- Lucía! - Vamos.
Corre!
Que pasa?
Non o sei.
- Non. Non pode ser, Viktor. - Déixame pensar.
Vale, non hai tempo.
Tranquilos.
Vamos!
Como estás?
Vivo.
- E ti? - Eu apenas.
- Belén. - Manel?
- Manel! Óesme? - Si.
Manel, onde estás?
- Vou de camiño. - De camiño?
- Nun helicóptero, si. - Que? Como?
Vou para as Canarias. Conseguino, Belén.
Non!
- Non! Non veñas! - Que?
Non! Escoita! Non veñas ás Canarias!
Polo que máis queiras, Manel, non veñas ás Canarias!
Tes que dar a volta! Dá a volta, non veñas!
Por favor, non veñas ás Canarias!
APOCALIPSE Z: O COMEZO DA FIN
Subtítulos: Antía López Cando
Supervisora creativa Magdalena Sánchez