برای دانلود بقیه قسمت های سریال به کانال زیر جویین شوید https://t.me/southparkfansir زیرنویس از: https://t.me/OniMaiYt
ماجراجویی امروز با اسپانسریِ
«جایزه‌ی شخصیت محبوب» تقدیم می‌شه.
گوش به زنگ باشین ببینین کی می‌بره
اون جایزه‌ی خفن رو.
می‌تونی اون عنو بندازی بالا واسم؟
داری خوب از اون ادا اصول دزد دریاییت مایه میذاری، هان؟
اوه، خفه شو بابا.
اون بالا چه گهی می‌خوری؟
دارم از دست «کین» قایم می‌شم.
فکر کنم شنیدم داشت با «بابل» حرف می‌زد
در مورد یه ماجراجویی تو همین چاردیواری،
منم تو کَتم نمی‌ره پاشم توش باشه.
یعنی می‌خوای کل روز تو گلدون چتر بزنی؟
جای اتاقت بهتر نیست؟
«کین» تازگیا هی میاد اتاقمو چک می‌کنه.
وقتی هم جواب نمی‌دم، شروع می‌کنه
جلو در اتاقم آواز «دِیزی بِل» می‌خونه.
خیلی رو مخه.
جدی این کارو می‌کنه؟
نمی‌دونم.
بیا از خودش بپرسیم. هی کین!
کون‌نشورِ تخمی!
بله، جکس؟
نگاه کن، «زوبل» اونجاس.
کیر تو کونت.
آه، تو اینجایی!
دیگه لازم نیست اون بشکن تلپورت تخمی رو بزنم.
خوب شد پیدات کردم.
به تعداد زوج احتیاج داریم چون ماجراجویی امروز
یه ماجراجویی تیمیه.
رو صحنه می‌بینمتون
تا، مثلاً، ۵.۷ دقیقه‌ی دیگه.
عالیه.
اصلاً در مورد اون آواز خوندنه ازش نپرسیدی.
چی؟
ماجراجویی امروز یکم کوتاه قراره باشه
به خاطر «جایزه‌ی شخصیت محبوب».
ولی یه فرصت عالیه تا
جلو خبرنگارا از اون چاکرتونم‌هاتون رو کنین.
این خیلی سنگینه.
آره خب، بابل.
اینکه چند روز پیش دیدم همه‌تون چجوری «بت‌بال» بازی می‌کردین
بدجور منو تو فکر برد.
باید ما هم مسابقات ورزشی خودمونو داشته باشیم،
ولی با ورزش‌های جدید و خفن که خودم اختراع کردم.
ببخشید، کین.
می‌تونیم این دفعه همون سافت‌بال رو مثل آدم بازی کنیم.
آره.
تو لیگ «کین» ما اینا رو داریم:
۴۰۰ متر جیم زدن عمودی،
تخم‌مرغ‌بازیِ قرِ دوقطبی،
جفنگ‌بازی عرضی،
ورزش نارنجی، توپ‌دو، راه‌توپ،
دو-راه، و توپ توپ.
این ورزش‌ها قطعاً قراره...
آره، ببخشید.
نه، من عمراً تو یه تیم با اون باشم.
زوبل، چرا کارت فقط غر زدنه؟
اصلاً نمی‌فهمم تو چی می‌خوای.
یه جعبه پیشنهادات گنده واسه همین گذاشته بودیم.
آره، من و زوبل هی می‌گیم ماجراجویی‌های ریلکس و بی‌دردسرتر دوست داریم.
واقعاً از اون سافت‌بال من خوشت نیومد؟
من زیاد اهل ورزش نیستم، ببخشید.
اون جعبه پیشنهادات فقط باعث دعوا و درامای بین ماها می‌شه،
منم حال نمی‌کنم.
خیلی خب.
جدی می‌خوای بدونی من چی می‌خوام؟
اوه، نه.
من قابلیت سـ... رو می‌خوام.
عمراً.
بالاخره داریم در مورد این حرف می‌زنیم؟
(جیغ و داد قروقاطی)
اوه، سلام زوبل.
هنوز از اون سس تخمی چیزی برات مونده؟
کجا بودیم؟
آه، آره.
اینکه کار تیمی چقدر واسه به رویاها رسیدن واجبه.
اینارو به اون بگو.
اونه که همیشه تو همه‌چی می‌رینه.
امروز بدجور رو سگ اخلاقی، نه؟
الان نه.
می‌دونی در مورد «فرض کردن» چی می‌گن؟
می‌گن هم تو رو «کون» می‌کنه هم «مینگ» رو.
مینگ؟
کین الان گفت «کون»؟
سلام.
من «مینگ» هستم.
و واقعاً خوشم نمیاد که فرض‌های شما چه گهی به اعتبار من زده.
واسه این گه‌خوری یه آدم کامل ساختی؟
هرچی که هست،
الان دیگه تابلوئه که چه تنش کیری‌ای بین همه‌تون هست.
پس شاید چیزی که واقعاً بهش نیاز داریم، تمرین اعتماده.
اگه منظورت اینه که بپرم تو بغل جکس، من نیستم.
نگران نباش.
این یه تمرین اعتماد دو طرفه‌س،
که توش هرکدوم باید به اون یکی اعتماد کنین
که به اون یکی خیانت نکنه.
این یه اتاق خصوصیه که هیچکس توش نه شما رو می‌بینه نه می‌شنوه.
و اینم یه تفنگ پره.
اوه، پسر.
شخصیت الف تفنگ رو می‌بره تو اون اتاق
و همه‌ی گلوله‌هاشو خالی می‌کنه،
بعد میاد بیرون و میده به شخصیت ب.
شخصیت ب بعد تفنگ رو می‌گیره و به کله‌ی خودش شلیک می‌کنه،
در حالی که اعتماد کرده شخصیت الف تو اون اتاق تفنگو خالی کرده.
شخصیت الف هم باید اعتماد کنه که شخصیت ب تفنگو سمت اون نمی‌گیره.
پس همه انگیزه دارن که قوانین رو رعایت کنن و به هم اعتماد کنن.
یه کم کصشعر و پیچیده به نظر میاد.
قیافه‌ی خودت کصشعر و پیچیده‌س!
بگذریم، جکس، چرا تو شروع نمی‌کنی؟
با این؟
صبر کن، من باید چی کار کنم؟
حواسم نبود.
اوه.
نه!
یا، آره، می‌تونیم همه‌مون به هم شلیک کنیم.
بیاین، تفنگ بگیرین.
دیگه برام مهم نیست.
اوه، ایول!
صبر کن، یعنی همین؟
بگیرین تفنگو و حال کنین؟
من نگفتم حال کنین.
یه کم بی‌هدف و مسخره‌س.
از مگسک استفاده کن.
کین!
باشه.
تیم‌ها رو برگردوندیم.
تیمای دو نفره بشین، همه‌تون سه تا جون دارین.
آخرین تیمی که زنده بمونه برنده‌س. راضی شدین؟
اوم، نه خیلی.
خب، اون دیگه الان مشکل من نیست.
من باید واسه یه مراسم اهدای جایزه برنامه‌ریزی کنم، پس شماها باید یه مدت خودتون رو مدیریت کنین.
پنج دقیقه وقت دارین تیماتونو مشخص کنین.
وقت تموم شه، هرکی به هرکی می‌شه.
یالا، «غمگین‌جان». تو با منی.
راستش من قراره با «زوبل» هم‌تیمی بشم.
چی؟
نه، نمی‌شی.
ما تو همه‌ی ماجراجویی‌های تیمی قبلی با هم بودیم.
انگار دور و زمونه عوض شده، پسر خرگوشه.
هی،
می‌خوای تو تیم من باشی؟
اوه!
خیلی دوست دارم، ولی، خب،
راستش نمی‌خوام «کینگر» با «جکس» بیفته.
اوه، آره.
خب، من می‌تونم تو تیم «کینگر» باشم.
من و اون یه بار با هم بودیم و خیلی هم بد نبود.
اوم، هوم.
و اونوقت من با...
اوه، اوم،
آره، اصلاً فراموش کن چی پرسیدم.
من میرم تو تیم «جکس».
صبر کن.
همونطور که گفتی،
احتمالاً بهتره «کینگر» و «جکس» رو جدا نگه داریم.
من می‌تونم «جکس» رو جمع کنم،
پس نگران من نباش.
هی، پامنی،
اگه یه وقتی خواستی با یکی حرف بزنی
یا تو هر چیزی کمک خواستی،
من هستم.
هنوز یار نداری؟
خب، ببین کی اینجاس.
مطمئنی می‌تونی منو با این همه شأن و شکوه تحمل کنی؟
بدتر از ایناشم دیدم.
هی، زوبل،
می‌خوای تو بازی امروز این پیش تو باشه؟
هان؟
راستش زیاد به خودم اعتماد ندارم با این.
و اینکه خیلی دلم می‌خواد بتونم با یه مسلسل «تامی» شلیک کنم و قهقهه شیطانی بزنم و نمی‌خوام قبل از اینکه به اون فرصت برسم، اینو بشکنم.
سالم نگهش می‌دارم برات.
هان؟
صبر کن.
چی؟ اونم حساب شد؟
اوم، کین؟
چی؟
اوه.
آره، تفنگا تلپورت شدن به جاهای رندوم تو سیرک.
برین پیداشون کنین، قهرمانا.
باید بریم مسلسل «تامی» رو پیدا کنیم!
اوه، صبر کن.
کین، من یه جونم کمه!
وقت نداریم!
اوه!
باعث افتخارمه که همه‌تونو به قتل برسونم.
خوش بگذره، رفقا!
تو خیلی بی‌بخاری.
آها!
ای شیطون کوچولو.
خیلی خب.
شرط می‌بندم گنده‌ترین نگرانی‌هامون «جکس» و «زوبل» باشن.
اونا از همه جوون‌ترن، پس احتمالاً هنوز اون روحیه‌ی جنگجوی جوونی رو دارن.
اه.
مرد.
من هنوز یه قلب کم دارم.
این نامردیه.
هان؟
اوه، یه چیزی براش دارم.
بیا، اینو بگیر.
صبر کن، الان چی کار کردی؟
اون چی بود؟
یه پروانه‌س.
می‌تونه جونتو پر کنه.
«کین» اینو گفته بود؟
اوه، نه بابا.
خودم ساختمش.
اوم،
چی؟
خب، اول کیو می‌کشی، پام‌پام؟
پام‌پام؟
اوه، نمی‌دونم من خیلی اهل کشتن باشم.
من برات تفنگ پیدا می‌کنم و تو همه‌ی کارای خشن رو انجام بده.
از اینا دوست داری، مگه نه؟
تو می‌دونی که هیچ‌کدوم اینا واقعی نیست، درسته؟
منظورت چیه؟
مثلاً سیرک؟
بازی امروز رسماً اینه که به هم شلیک کنیم.
پس چه فایده‌ای داره این ژست اخلاقی تخمی رو بگیری؟
خب، اونا دوستای منن.
دلم نمی‌خواد بهشون صدمه بزنم.
خیلی خب.
بذار روراست باشم.
چرا این برات مهمه؟
اینکه به دوستام صدمه نزنم؟
ببین.
من می‌دونم چه حسی داره.
یه روز تو دنیای واقعی یه آدم حسابی هستی
داری کارای مهم می‌کنی،
و روز بعد، یه دلقک کارتونی عجیب غریب مسخره‌ای.
می‌خوای اون بخشی از وجودتو حفظ کنی
که هنوز فکر می‌کنه جزو اون دنیاس،
ولی تهش، چی گیرت میاد؟
«راگاتا» سعی می‌کنه خیلی مهربون و رفیق باشه،
ولی یه ماجراجویی در میون تیکه پاره می‌شه.
چه خوشمون بیاد چه نه،
همه‌ی ما الان یه مشت شخصیت کارتونی هستیم.
پس چه فایده‌ای داره الکی فیلم بیایم که نیستیم؟
ولی ما هنوز آدمیم، مگه نه؟
منم اولش اینطوری فکر می‌کردم، ولی هرچی زمان می‌گذره،
بیشتر تو اون تیپ شخصیتی خودمون فرو می‌ریم.
می‌شیم بخشی از این ماشین.
تیپ شخصیتی تو چیه پس؟
آدم بده؟
ببین، من یه دینامیک اساسی اضافه می‌کنم.
می‌سنجم ببینم تا کجا می‌تونم پیش برم.
کرم می‌ریزم رو مخ آدما و دیوار چهارم رو می‌شکنم.
می‌دونی چرا؟
چون باحاله.
من هر کاری می‌کنم چون باحاله.
چون من اون آدم باحاله‌ام.
آدم باحاله؟
آره.
«راگاتا» اون شاد و شنگوله‌س.
«گنگل» اون افسرده‌س.
«کینگر» اون دیوونه‌س.
«زوبل» اون غرغروئه‌س.
و تو هم اونی هستی که هنوز اینو نفهمیده.
همه‌مون تبدیل به یه تیپ شخصیتی شدیم.
من حداقل اونقدری خودآگاهی داشتم که انتخاب کنم کی باشم.
اون آدم باحاله.
خب تو می‌خوای کی باشی؟
هیچ فرصتی بهتر از الان نیست که یه چیز جدید رو امتحان کنی.
می‌خوای وحشی‌بازی دربیاری؟
می‌خوای بالاخره اون همه خشم و عذاب چند هفته‌ای رو که توت جمع شده خالی کنی؟
من می‌دونم از اینجا متنفری.
همه متنفرن.
ولی نکته مثبتش اینه که تقریباً هر گهی دلت بخواد می‌تونی بخوری.
مثلاً ببین چجوری اون تفنگو گرفتی دستت.
زیادی واقعیه.
فقط خودتو ول کن.
اه، به درک.
امروز، من می‌خوام «شرور» باشم.
چطوره؟
برو تو کارش.
آره.
آره، اون احمقای دیگه بهتره کونشونو جمع کنن
چون قراره با خشم «پامنیِ شرور» روبرو بشن!
یه جورایی خز و خیل بود.
جدی قراره با اینا به هم شلیک کنیم؟
یا شلیک می‌کنی یا بهت شلیک می‌شه.
راگاتا،
یه اسنایپ این دور و ورا پیچ این گوشه‌س.
فکر کنم «کینگر» رو زدم.
مطمئنی این بالا جامون امنه؟
وا!
غلت تاکتیکی!
یالا، راگاتا.
مثل اینکه جای «پادشاه» و «عروسک پارچه‌ای» رو پیدا کردیم.
اوه، آره.
یعنی، آره، بریم بگیریمشون.
اوه، من اصلاً بلد نیستم چجوری با تفنگ شلیک کنم.
نمی‌دونم چقدر به درد بخورم تو...
اوپس، من این کارو کردم؟
یه جاشو جا انداختی.
برو!
تو خیلی خفنی.
راگاتا، کاور بگیر!
هان؟
من «راگاتا» رو می‌زنم، تو برو سراغ «کینگر».
چشم، داداش شرور.
تفنگ می‌خوام، تفنگ می‌خوام، تفنگ می‌خوام!
ای ...
یالا دیگه، مرد.
کینگر!
بدجوری یکی دیگه از اون پروانه‌ها رو لازم دارم!
چطوری چطوری!
دقیقاً می‌دونم داری با «پامنی» چی کار می‌کنی، و هیچ‌وقت هم موفق نمی‌شی.
هان؟
می‌دونی،
داری به «پامنی» نزدیک می‌شی تا فاسدش کنی.
صبر کن، نه، نه، نه، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
اوه، واو.
راستش فکر نمی‌کردم جواب بده.
هان؟
اوه.
«کینگر» رو گم کردم، ولی رسوندمش به یه جون.
من یه جون دادم، ولی یه «کینگر» برامون مونده.
چطوری گذاشتی یه جون ازت بگیره؟
راستش خودم هم نمی‌دونم.
هی، من این کلاشینکف‌طوره رو پیدا کردم.
اگه نتونیم «تامی گان» رو پیدا کنیم، اینم کار راه میندازه؟
آره.
به نظرت «جکس» عصبانی می‌شه که باهاش تیم نشدم؟
من اگه جات بودم الان نگران اون نبودم.
تهش همه‌ش یه بازیه.
ولی این «جکس»ئه.
احتمالاً دنبال انتقامه،
و می‌خواد بدجور هم زجر بده.
هی.
لیاقتت بیشتر از اینه که وقتی حتی اینجا نیست بهش فکر کنی.
تو یه انسانی.
اسباب‌بازی اون نیستی.
بعضی وقتا اینطوری حس نمی‌شه.
این قابلیت‌های آواتار، هان؟
آدم فکر می‌کنه چرا هیچکس دیگه‌ای از اینا نداره.
فقط ای کاش... آخه چجوری می‌شه اون بخشی از وجودتو دوست داشته باشی که فقط تو رو از بقیه بدتر می‌کنه؟
چون وجود داره.
اون بخشی از توئه که واقعیه.
و تنها «تویی» که باید برات مهم باشه، «توی» واقعیه.
باید انتخاب کنی که خودتو دوست داشته باشی.
حتی اگه منطقی به نظر نرسه.
این طبیعی نیست، عمدیه.
تا حالا مجبور شدی این انتخابو بکنی؟
هان؟
ببخشید، منظورم اینه،
معلومه که نه. تو «زوبل»ی.
هرچی بشه، اگه تو هوامو داشته باشی، منم هواتو دارم.
آره.
حالا بیا بریم «پامنی» و «جکس» رو بکشیم.
خیلی خب.
اینم یکی.
قضیه‌ی این ذرت چیه؟
کدوم ذرت؟
چرا از ذرت می‌ترسی؟
و نگو که نمی‌ترسی.
دو بار تا حالا با دیدنش از جات پریدی.
نمی‌ذاری از زیرش در برم، نه.
خب، نمی‌دونم.
یه مشت دون‌دون کوچولو روشه.
انگار مثلاً کیسه‌ی تخم حشره‌س یا یه چیزی.
چندشه.
مور مورم می‌شه.
جالبه.
تو از اونایی که «ترایپوفوبیا» دارن؟
اون چه گهیه؟
ترس از کلی سوراخ سوراخ ریز.
اَه.
باشه.
انار چطور؟
افتضاح.
امروز کلی چیز در موردت یاد گرفتم.
یادمون نره که اینجاییم تا آدم بکشیم.
هنوز باید بفهمیم اون دیوونه کجا رفته تا خیالمون راحت شه.
درست پشت سرتم، مگه نه؟
اوناش!
امیدوارم شماها آماده‌ی حرکت خفن کمانه‌ای من باشین!
اوه، اینم از چراغ.
هان.
بزن قدش.
آره!
آه، عجب بازی‌ای بود.
کی فکرشو می‌کرد «پامنی» اینقدر تیراندازیش خوب باشه؟
این ماجراجویی‌ها، هان؟
و ببین، با اینکه باختیم، حداقل هرچی تو چنته داشتیم رو کردیم، مگه نه؟
اوم، حالت خوبه؟
ناراحتی که باختیم؟
ناراحت یه چیز دیگه‌ای هستی؟
می‌خوای در موردش حرف بزنی؟
فکر کنم «پامنی» رو ناامید کردم، درست همونجوری که «جکس» رو ناامید کردم.
زیادی تلاش می‌کنم تا تو دلشون جا باز کنم و تهش فقط از خودم دورشون می‌کنم.
و تهش هم از من متنفر می‌شن.
خب، فکر نکنم کسی اینجا ازت متنفر باشه.
«جکس» متنفره.
«گنگل» و «زوبل» هیچوقت باهام حرف نمی‌زنن،
و «پامنی» هم احتمالاً بعد از امروز دیگه حرف نمی‌زنه.
اون اومد پیشم و می‌خواست تو تیمم باشه.
من گفتم نه.
چرا اون کارو کردم؟
شاید فقط به یه استراحت احتیاج داشتی.
اونجوری که من می‌شنوم تو خیلی رو خودت فشار میاری که هوای همه رو داشته باشی، و وقتی نمی‌شه، خودتو سرزنش می‌کنی.
گفتی «پامنی» رو ناامید کردی، چرا این حسو داری؟
نمی‌دونم.
حس می‌کنم هر روز داریم از هم دورتر می‌شیم.
انگار دستمو خونده و دیگه بهم اعتماد نداره.
قبل از اینکه بفهمم، اون یه آدم دیگه می‌شه، آدمی که حتی نمی‌خواد من دور و برش باشم.
اونجوری که من می‌بینم،
رابطه‌ها دو طرفه‌ان،
و بعضی وقتا منطقی نیست که تو همه‌ی بار سنگین رو به دوش بکشی وقتی اون یکی تو فازش نیست.
همه‌ی ما با مسائل جور دیگه‌ای کنار میایم و سروکله می‌زنیم، و بعضی وقتا فقط باید بذاری آدما کارشونو به روش خودشون بکنن.
تا وقتی که هنوز وقتی بهت احتیاج دارن کنارشون باشی،
به کسی فضا دادن هیچوقت نباید به معنی بی‌خیال شدنش باشه.
من حتی نمی‌دونم چی می‌خوام.
من فقط می‌خوام همه خوشحال باشن.
و نمی‌خوام آدما ازم متنفر باشن.
تو از خودت متنفری؟
من از خودم متنفر بودم.
نمی‌تونستم از خودم متنفر نباشم به خاطر چیزایی که فکر می‌کردم تقصیر منه.
فکر می‌کردم همه‌چیو باختم.
ولی بعد تو پیدات شد،
و دیدگاهم کلاً عوض شد.
همیشه راه‌هایی هست که نشون بدی اهمیت می‌دی، بدون اینکه خودتو به خاطرش نابود کنی.
باید تو همه‌ی این قضایا هوای خودتم داشته باشی.
نمی‌فهمم.
خیلی وقتا، هیچی از حرفات سر در نمیارم، ولی بعد یه لحظه‌هایی داری که تو...
نمی‌دونم.
چجوری این کارو می‌کنی؟
چجوری این همه مدت اینجا دووم آوردی؟
فکر کنم فقط ذهن مقاومی دارم.
ریسک‌پذیری.
کمیته عاشق این چیزا می‌شه.
هنوز دارن دنبالمون می‌کنن؟
هنوز دارین دنبالمون می‌کنین؟
آره، هنوز داریم دنبالتون می‌کنیم!
مگه جای دیگه‌ای هم باید باشیم؟
هنوز دارن دنبالمون می‌کنن!
خیلی خب، این یکی طولانیه. باید بدوییم.
بزن بریم!
اوه، اینجا خیلی بدشانس بودیم تو این دراپ‌ها.
وقتشه.
چرا دیگه شلیک نکردی؟
تیرت تموم شده؟
چرا تو وایسادی؟ تیرت تموم شده؟
پامنی، تیری برات مونده؟
یکی تو خشاب دارم و یه تیر اسنایپ، ولی تفنگ اسنایپ ندارم.
اوه، لعنتی.
هان؟
زدمش!
گه توش!
فقط می‌خوای تو اتاقت قایم شی، ترسو؟
دیزی، دیزی، جوابت رو به من بده.
جدی جدی می‌خوای شروع کنی اون آهنگو بخونی؟
من نیمه دیوانه‌ام
همه‌ش برای عشق تو.
عروسی شیکی نخواهد بود.
نمی‌تونم از پس هزینه‌ی کالسکه بر بیام،
ولی تو رو اون صندلیِ یه دوچرخه‌ی دونفره، خوشگل می‌شی.
اوه صبر کن، من کلید اتاق «زوبل» رو دارم.
اه، نه!
اه.
می‌تونم بزنمش.
صبر کن.
بهم اعتماد کن، شریک، این با من.
خب، انصافاً هم، رقیبامون چیز خاصی نبودن.
آره، راست می‌گی.
فکر کنم الان اونجاییه که یکی‌مون به اون یکی خیانت می‌کنه.
هان؟
اوه، آره. تو می‌تونی بهم خیانت کنی.
اوه.
من فقط فکر کردم این قراره یه چیز دو طرفه باشه.
نه، نه، تو بزن، انجامش بده.
راستش دلم نمی‌خواد.
چه بی‌حال.
یالا، فکر می‌کردم باحالی.
می‌تونیم فقط با هم به عنوان یه تیم برنده باشیم.
ما تیم نیستیم، یالا.
منظورت چیه؟
آره، هستیم.
توهم زدی.
مگه ما دوتایی با هم سر اینکه شرور و هرج‌ومرج‌طلب باشیم، ارتباط برقرار نکرده بودیم؟
من فقط داشتم سرگرمت می‌کردم چون فکر می‌کردم باحاله.
حالا، می‌خوای بهم شلیک کنی یا نه؟
من کار اشتباهی کردم؟
آره، الان داری مثل «راگاتا» حرف می‌زنی.
معلومه که ما تیم نیستیم.
نه، منظورم اینه،
ما داشتیم خوب پیش می‌رفتیم، خوش می‌گذروندیم، حرف می‌زدیم.
ولی تو یهو...
تو داری کم میاری.
انجامش بده.
اگه الان بهت شلیک کنم، بعدش هنوز با هم رفیقیم؟
ما هیچوقت رفیق نبودیم.
پس اون همه حرفایی که بهم زدی چی؟
آره، کلی بهت حرف زدم، مگه نه؟
اصلاً حال نمی‌کنم فردا بهش فکر کنم.
نه.
نه، نه، نه، این کارو نمی‌کنیم.
تو قرار نیست تو چشمای من نگاه کنی و بگی هیچی از کارایی که با هم کردیم برات معنی نداشته، چون می‌دونم که این حقیقت نداره.
داری بهم نخ می‌دی؟
آره، این چیزیه که همه می‌خوان، یه زوج استریت.
اوه خدای من.
می‌شه اینو جدی بگیری؟
تو اصلاً می‌تونی هیچی رو جدی بگیری؟
رفیق، تو یه دلقک کارتونی هستی.
چجوری انتظار داری جدی بگیرمت؟
ولی من...
تو اومدی سراغ من، نه برعکس.
می‌خوای همینجوری الکی وانمود کنی این اتفاق نیفتاده؟
حتماً داری اشتباه یادت میاد.
واسه همینه که تو مراسم ختم «کافمو» نیومدی؟
من هیچ مراسم ختمی نمیام.
آره، شرط می‌بندم که نمیای.
چون می‌ترسی.
می‌ترسی که یهو یه احساس انسانی از خودت نشون بدی.
من می‌ترسم که حوصله‌م سر بره تا حد مرگ.
تا حالا فکر کردی که شاید همین چیزا باعث می‌شه آدما «مجرد» بشن اصلاً؟
اوه خدای من.
جدی می‌خوای منو به خاطر کاری که همه‌ی آدمای دیگه هم کردن سرزنش کنی؟
تو اصلاً اونو نمی‌شناختی.
تو اصلاً نمی‌دونی آدما قبل اینکه «مجرد» بشن چجورین.
اصلاً، اصلاً تحمل کردنشون خوشایند نیست.
تو...
متأسفم.
مطمئنم که هستی.
وای، مرد، این دیگه خیلی خجالت‌آور بود، هان؟
خب، بالاخره بهم شلیک می‌کنی یا نه؟
اگه من فردا «مجرد» بشم چی کار می‌کنی؟
می‌گذرم و میرم.
و احتمالاً فراموشت می‌کنم.
باشه.
فهمیدم.
عجب، تو واقعاً جنبه‌ی شوخی نداری، نه؟
تو اون آدم باحاله نیستی.
اوم، فکر نکنم اون حساب بشه.
هی، داری چی کار می‌کنی؟
بجنگ دیگه.
دیوونه شدی؟
گفتم بجنگ!
بس کن!
چته تو؟
چرا تو هم نجنگیدی؟
اوه، باز شروع شد.
باز شروع شد.
چون منم نجنگیدم، این یعنی من مخفیانه به تو اهمیت می‌دم؟
من فقط یه جوجه جنینِ بدفهمی‌شده تو تخم‌مرغم که باید شکسته بشه تا در بیاد.
خب، من این نیستم.
من سرسوزنی به تو یا هیچکس دیگه‌ای تو این سیرک اهمیت نمی‌دم.
ختم کلام.
شماها اسباب‌بازی‌های منین،
و من از زجر دادن شماها لذت می‌برم.
من اونیم که برای تفریح درد ایجاد می‌کنه.
اگه بهت رو دادم، فقط برا این بود که این تیکه‌ی آخر بیشتر بهت بچسبه و دردت بیاد.
فاک.
هیچی بیشتر از این در مورد من وجود نداره.
پس لطفاً، دیگه دست از گشتن بردار.
(تشویق)
هی.
من یه چیزی... من حس می‌کنم یه...
تو اول بگو. نه، تو برو.
بذار بعد از برنامه حرف بزنیم.
آره، خوبه.
خانم‌ها و آقایان،
وقت «جایزه‌ی شخصیت محبوب» رسیده.
قبل از اینکه چیزی شروع بشه، می‌خوام تشکر کنم
از کمیته
که نامزدهای ما رو بررسی کردن و به برنده‌هامون رأی دادن.
ما عاشقتیم، کین!
خفه شو.
باشه.
ولی یه مراسم اهدای جایزه بدون تقدیرهای ویژه و زیرشاخه‌ها مگه می‌شه؟
درسته، برگشته!
برخلاف برنامه‌ی من که برنگشته.
خدا، چقدر احمق به نظر میای.
و جایزه‌ی «گنده‌ترین دهن‌چاک» می‌رسه به... زوبل!
هان؟
خیلی خب، رفقا، الان لحظه‌ایه که همه‌تون منتظرش بودین.
جایزه‌ی «شخصیت محبوب».
بابل، یه طبل بزن ببینم.
و جایزه‌ی «شخصیت محبوب» می‌رسه به...
صبر کن، منم، بچه‌ها!
اوه، صبر کن، اشتباه خوندم.
«مینگ»ئه.
نباید «فرض» می‌کردی که جایزه رو بردی.
الان هردومون اسکل به نظر می‌رسیم.
خیلی خب.
حالا، بذار ببینم چند نفرشون به من رأی دادن. ```