[odgłos stukania w klawiaturę]
[nerwowy oddech]
[Tosia] Nic nie działa. Nie wiem, o co chodzi.
Pomagają tylko tabsy i pisanie fanfików.
[spokojna muzyka]
[szum spłukiwanej wody]
Terapeuta mówi, że nie mogę całe życie fantazjować i kraść ojcu psychotropów,
ale...
wali mnie to.
[nauczycielka] Ciągną się te wakacje i ciągną, jakby były z gumy.
Człowiek się po prostu doczekać nie może.
Szkoła jest przecież naszym drugim domem.
Jesteśmy tu jak jedna wielka rodzina
i spodziewam się, że też za mną tęskniliście.
Bardzo.
[śmiechy]
[uczeń] Ja naprawdę.
I tak w październiku klasy drugie wybiorą się na wycieczkę
w miejsce niezwykłe – do Malborka.
Tam będziecie mogli zwiedzać obiekt zupełnie niezwykły.
Największy na świecie...
Wycieczka do Malborka. Tam będziecie mogli zwiedzać
największy na świecie świecki obiekt ceglany.
- Słucham? - Ja poczekam na swoją kolej.
[śmiechy]
No nie, nie.
Zapraszam.
- Proszę. - [ciche śmiechy uczniów]
[pogłos mikrofonu]
[rytmiczna muzyka]
Kierowca białego mercedesa o numerach WX 5236
proszony jest o pilne przestawienie samochodu.
[muzyka zwalnia tempo]
Sorry, jak się stresuję, to mówię żarty. Nieśmieszne.
[śmiech uczniów]
Ale trudno powiedzieć coś śmieszniejszego
niż „największy na świecie świecki obiekt ceglany”.
[gromki śmiech]
[rytmiczna muzyka narasta]
A ja...
Ja jestem Leon. Jestem stypendystą.
Przyjechałem do was z małej miejscowości.
Jak padnie komunikat, by przestawić konia, to pewnie do mnie.
[gromki śmiech]
I mam ogromne pretensje do systemu nauczania w Polsce.
Witamy Leona!
[głośne brawa i wiwaty]
- [z tłumu] Brawo! - [radosna muzyka narasta]
[muzyka urywa się]
[nauczycielka] Tam będziecie mogli zwiedzać obiekt zupełnie niezwykły.
Największy na świecie świecki obiekt ceglany.
Wycieczka będzie autokarowa.
Z kolei w grudniu...
[odgłosy wymiotów, dyszenie]
[melancholijna muzyka]
[dzwonek szkolny]
[spokojna muzyka]
[Tosia] Chce mi się rzygać.
Chce mi się rzygać. Pół życia chce mi się rzygać.
A drugie pół chce mi się spać.
[oddycha głęboko]
[spokojna muzyka]
[muzyka cichnie]
Artur.
[jęczy, śmieje się]
[Artur] Coś ci upadło.
[w tle niewyraźne rozmowy]
- [ekspedientka] Tak się nie waży. - Słucham?
Przecież to do połowy zjedzone jest.
Teraz dobrze?
Hej. Popilnujesz mi miejsca w kolejce?
Chciałem skoczyć na dział z elektronarzędziami.
Żart, sorry.
Mhm... Mam prośbę. Czy mogłaby pani koledze przedstawić wszystkie dostępne promocje,
bo on jest nieśmiały i się boi zapytać.
[prycha]
Koleżanka dobrze trafiła. Tak się składa, że jestem łowcą promocji, nieśmiałym.
[dziewczyna] Reszty nie trzeba.
- Hej. - Cześć.
Emilka.
A ty?
A to jest Tośka.
Nią się nie przejmuj. Ona tak zawsze.
- Idziesz z nami na piwo? - Nie, nie.
- Nieśmiały łowca promocji ma inne plany. - Tak?
Fajny lakier.
[Tosia] „Fajny lakier”?
Fajny srakier.
Dobra, walić to.
[w tle szum ulicy]
[muzyka – dźwięki gitary]
Koncert poszedł dobrze, nawet bardzo dobrze.
Dwadzieścia tysięcy ludzi darło się na całe gardło,
śpiewając jego kawałki.
Największa trasa powoli dobiegała końca.
Całe szczęście, bo był naprawdę bardzo zmęczony.
Swoją sławą, statusem gwiazdy,
tymi wszystkimi ludźmi dookoła.
Zszedł ze sceny. Dopadła go asystentka,
a on marzył tylko o tym, żeby zaszyć się...
- [Leon] ♪ Fajny lakier ♪ - ...w garderobie?
Kto to? Słyszysz?
[Leon wokalizuje piskliwie]
♪ Fajny! ♪
♪ Fajny lakier! ♪
[muzyka rockowa]
♪ Fajny lakier! ♪
Co?
[dźwięk gitary]
[ta sama muzyka – cicho]
[sygnał zamykanych drzwi autobusu]
[muzyka urywa się]
No to ty mi teraz, Andrzej, nie mów, że ty zrobiłeś wszystko jak trzeba.
No to może ja zadzwonię do szklarza?
Chłopie, ale po jakiego szklarza? Co ty wygadujesz?
Wiesz, ile to kosztuje?
- Cześć, tato. - Cześć.
[chłopak] Cześć.
[z pretensją] Nie mogłeś zadzwonić? To bym nie przyjeżdżała.
Nic się nie dzieje. Pół godziny i jedziemy.
Jestem głodna teraz.
Dobra, szefie... Ja to ogarnę.
- Co ogarniesz? - No zabezpieczę to, posprzątam.
Szef się nie martwi.
[wzdycha] Dobrze, to weźcie to posprzątajcie.
I to też. Dlaczego to stoi? Powiedz mi.
To powinno leżeć, bo zaraz powybija następne szyby, no.
[chłopak] No, mówiłem ci, Andrzej.
[Andrzej] Szefie! A szef coś mówił o zaliczuni.
- [chłopak] Początek roku? - Co?
Ładnie wyglądasz. Tak elegancko.
Dzisiaj chyba jest początek roku, nie?
Ta, ja się nie stroję do szkoły.
- Zresztą to nie jest twoja sprawa. - Nie no, jasne.
[nieśmiało] Myślałem, że... [cmoka]
- Może kiedyś chciałabyś na przykład... - Nie.
- Co „nie”? - No, nie chcę się z tobą umówić.
- Bo robię u twojego ojca, tak? - Nie!
Nie no, spoko...
- Co robisz, no?! - Co?
- Co, oceniasz mnie? - Co?
Spierdalaj! Przestań mnie dotykać!
Ej!
Normalna jesteś?
[Tosia] Kurwa, dlaczego jest tak, że mam ochotę każdego rozszarpać?
Dlaczego jest tak, że...
[radośnie] A!
Okej.
[rytmiczna muzyka]
[muzyka urywa się]
Czy ty musisz się tak zachowywać przy moich pracownikach?
Czy ty nie możesz raz zachować się jak normalna dziewczyna?
Nie wiem, uśmiechnąć się ładnie, pogadać coś, powiedzieć?
Tylko cały czas jesteś sfochowana, niezadowolona, obrażona.
Ja tego nie rozumiem, Tosia. Co się dzieje, powiedz mi?
Nic.
Tosia, mówię do ciebie. Powiedz mi, co się dzieje?
[ojciec wzdycha]
Tu masz, tampony ci kupiłem.
[z pretensją] Nie mogłeś podpasek kupić, nie?
Przecież chciałaś tampony.
Jeszcze coś takiego w promocji było. Zobacz sobie.
Ale to jest kubeczek menstruacyjny rozmiar L.
Dla ludzi, którzy już rodzili.
Czy ja ci wyglądam na kogoś, kto już rodził?
[muzyka – dźwięki gitary]
[Leon, pijackim głosem] Puść mnie.
Puść mnie! Puść mnie!
Klocu, puść mnie! Puść mnie!
Puść mnie!
Złotko!
Złotko, hej! Chyba potrzebujesz wokalu, co?
[Leon chichocze] Chłopaki, no puśćcie mnie!
[Leon chichocze]
[Gwiazdor] Ty, może przyda mi się wokal?
[ojciec] Tosia, pospiesz się, bo się spóźnię.
Zaraz.
[spokojna muzyka]
[piosenka „Robię, co mogę” DJ-a BRK, śpiewa Vito Bambino]
♪ Przecież robię, co mogę ♪
♪ A powodem jesteś ty ♪
♪ Przecież piszę tylko o tobie ♪
♪ Więc nie taki znowu zły Mogę być ♪
♪ Bo koleżanki z roku są O krok dalej ♪
♪ Mają stopień ustaleń, legit ♪
♪ W domu hula dobry biznes ♪
♪ Ona króla poślubiła Czasem bierze ją na fitness ♪
Cześć. Co tam?
♪ Ale ty masz przejebane ze mną ♪
Co?
[ta sama muzyka]
♪ I wiem, że myślisz: „Tak nie miało być” ♪
♪ Tylko wiedz, że u mnie na odwrót ♪
[śmiech chłopaków]
♪ Ja coraz bardziej lubię cię ♪
♪ I lubię każdy twój powrót ♪
♪ Przecież robię, co mogę ♪
- ♪ Fajny lakier! ♪ - [dzwonek szkolny]
[muzyka urywa się]
Mrozowska, zapraszam.
[spokojna muzyka]
Z jakiego ty właściwie wróciłaś wybiegu, co?
[muzyka urywa się]
[dyrektorka] Tu jestem, laleczko.
[spokojna muzyka]
[otwieranie drzwi]
[Leon] Dzień dobry.
[muzyka narasta]
Dwanaście minut po dzwonku. To jest nieobecność.
- Przepraszam. - Panu już dziękujemy.
A mogę zostać na lekcji?
Ja nie mam w zwyczaju się powtarzać.
Dobrze, przepraszam.
Co tam masz?
[szeptem] Miętówkę.
[wuefistka] Szybko, dziewczyny. Równo!
- Nie dopuści mnie do matury. - Co ty dajesz?
- Nie zdam. - [wuefistka] Wyżej kolana!
Matylda, zdasz.
- Matylda. - [wuefistka] Tempo, tempo!
Ja znam super korepetytora z geografii.
Wiesz, ilu ja znam korepetytorów z geografii?
[wuefistka] Mocniej, Emilia! Widzę cię!
Szybciej, dziewczyny! Tempo!
Raz! Raz! Raz! No!
[zdyszana] Tośka...
Ej, to, co napisałam, że ostatni fanfik za krótki,
to miałam na myśli, że on jest taki dobry, że mógłby być dłuższy.
[wuefistka] Tempo, dziewczyny!
Dobrze! Dobrze!
A ta nowa postać, ten wkurzony Kopciuszek, super, mega pomysł.
Mega, mega, sztos.
Roksana, błagam, przestań się tak wysilać.
- [niewyraźne rozmowy w tle] - [spokojna muzyka]
- [okrzyk zawodu] - I wyciągnęła.
Dobrze!
- Dawaj! Biegaj! - Do przodu!
Dawaj!
- [w tle niewyraźne rozmowy dziewczyn] - [wciąż ta sama muzyka]
- [z trybun] Dawaj! - Do przodu!
[okrzyk podziwu]
[sygnał wysyłanej wiadomości.]
[dalej ta sama muzyka]
[gwizdek]
- Nie, no bez przesady już. - Bez przesady. Tak się nie gra.
[Leon chichocze]
[Artur] Ty, a z kim ty tak tam piszesz, co?
- [Leon] Z Tośką. - Z jaką Tośką?
No z naszą Tośką.
- Piszesz z Tośką z naszej klasy? - No tak. I co?
Ona jest dziwna.
To znaczy nie jest niesympatyczna czy coś. Po prostu jest dziwna.
- [Leon] A czemu? - Bo się Maksowi nie udało jej wyrwać.
[śmiech]
[Leon] Tosia!
Czekaj!
Wpadniesz dzisiaj do mnie?
Czego ty właściwie ode mnie chcesz?
A muszę czegoś chcieć?
Ja nie jestem zainteresowana, okej?
- Będzie kilka osób ze szkoły. - [obojętnie] Mhm.
- Zrobię ci guacamole. - Nara.
Jak twoje opowiadania, Tosiu?
Fanfiki.
Naturalnie. Jak twoje fanfiki?
[spokojna muzyka]
No dobrze. Podobają się.
Właśnie kończę jeden, tylko...
Tylko co?
[dźwięki gitary]
[muzyka urywa się]
- Chciałabym, żeby mi pan przepisał leki. - Tosiu...
Znowu wzięłaś leki ojca?
- Umawialiśmy się, że nie będziesz. - Ja się na nic nie umawiałam.
Jak nie chce mi pan przepisać tych leków, to ja przestanę tutaj przychodzić.
Widzę, że jesteś zła. Ale to jest okej.
Złość daje siłę do zmiany.
Ja już nie chcę być zła!
Ja już nie mam siły być zła!
[wzdycha]
Tosiu, złość trzeba wyrzucić na zewnątrz.
W przeciwnym razie znowu może dojść do epizodu samookaleczenia.
[muzyka urywa się]
[muzyka – dźwięki gitary]
Trzymaj się mnie. Chodź.
Zobacz, sępy rzuciły się już na jedzenie.
[grzmoty – z oddali]
Myślałem o tobie.
Montuję taki projekt w przyszłym sezonie. Ale wiesz...
Czekaj, czekaj...
- Bez niego już. - Już, sekundę.
On się kończy. Wiesz, to jest łabędzi śpiew.
Dobra, będę pamiętał o tobie, żebyśmy obgadali jeszcze.
Bawcie się! Jedzcie, ile można!
Jedzcie, ile można. Okej.
[radosne okrzyki z tłumu]
Ten numer, który wczoraj mi grałeś, taki wiesz, ten...
[naśladuje dźwięki gitary] To jest git.
To jest git i możemy to pokazać w paru miejscach. Mam już nagrane sprawy.
Ćwicz, proszę cię, ćwicz.
Co tam?
Ej, wszyscy wypad!
Koniec imprezy!
[grzmoty]
Mój zegarek!
[wrzask] Nie!
Ty jesteś... świrem!
[melancholijna muzyka]
[Tosia] Jestem normalna.
Jestem zupełnie normalna.
No wiadomo.
No pewnie, że tak.
[w oddali muzyka klubowa]
Tosia.
Co?
Strasznie zmokłaś.
Odczep się ode mnie, Maks.
- [głośna muzyka] - [śmiechy]
- Co, nie podobam ci się? - Podobasz.
To o co chodzi? Myślałam, że mnie podrywasz?
Nie wiem. Może jestem romantyczny? [prycha]
- [Roksana] Tośka. - [Tosia śmieje się niezręcznie]
No tak. Myślałam, że się zbłaźniłam już.
- Hej. Pomóż mi. - O, cześć.
[Roksana] Tutaj. Daj, daj.
- Hej. - Ciao.
Hej.
- Idziemy? - [w tle niewyraźne rozmowy]
Chodźmy.
- Siema. Hej. - Cześć.
Co to jest w ogóle za chata?
Konrad mi ogarnął.
Dopóki sobie czegoś normalnego nie znajdę.
[Leon] Ty jesteś cała mokra, Tośka. Weź się przebierz, bo będziesz chora.
Nie no, bez przesady.
[Leon] Tam są moje rzeczy.
Załóż coś.
- Twoje rzeczy zakładać? - No idź.
- [z oddali] Co z guacamole? - [Konrad] Chwila!
No dobrze.
Popilnuj mnie.
Przyszłam do ciebie dzisiaj, bo ostatnio dużo o tobie myślę.
I... to znaczy trochę sam mi się myślisz.
A ty w ogóle znasz bajkę o Kopciuszku?
[chichocze] Całkiem spoko z ciebie Tosiek.
- [rozmowy cichną w oddali] - [nowa, spokojna muzyka]
Mogę pożyczyć te ciuchy?
[radosna muzyka – piosenka po angielsku]
[nowa, radosna muzyka – dźwięki gitary]
[radosny śpiew – piosenka po angielsku]
- Nie, dopiero po osiemnastym. - [muzyka cichnie]
Tak. Nie, wcześniej nie ma szans.
[facet] Dobrze. A w weekendy pracujecie?
- [zamykanie drzwi] - Halo? Halo? Słyszy mnie pan?
- Halo? - Słyszymy się?
Tak, bo coś przerywało, tak.
- [dzwonek szkolny] - [gwar rozmów]
Możecie przestać? Bo to jest tak wkurzające po prostu.
[Artur] Po obręczy!
O, widzę, Tośka, że był tani czwartek w lumpie.
- [Artur] Za trzy. - [śmiech]
[Artur] Ty, uważaj.
Tosia? Chcesz może tusz do rzęs?
Nie, dzięki.
Już, już, przyszłam. Wracamy na miejsca. Zapraszam.
- Siema. - Cześć.
Zaczynamy.
- Mamy wszystkich? - [szeptem] Super.
Mamy.
Tośka?
Zanim przejdziemy do chemii, najpierw kilka spraw klasowych.
- Dobierzcie się w pary... - Po co?
Zrobicie prezentację, Artur.
Tosia, jak chcesz, to ja mam cały worek starych ubrań. Mogę ci pożyczyć.
- Bardzo śmieszne. - [nauczycielka] Maks?
Maks, a ty o czym zrobisz prezentację?
No, właśnie tak... moja koleżanka z klasy mnie zainspirowała
do tematu recyclingu ubrań,
świadomego kupowania
i donaszania rzeczy po innych ludziach, takich starych i śmierdzących.
To dobry pomysł na temat.
Maks, każdy się ubiera w to, co chce.
Czyli mogę przyjść w twojej piżamie do szkoły?
No, tylko śpię nago. Coś ci może znajdę.
To jest lekcja chemii, nie wychowawcza.
- Czy możemy zacząć? - Nie, nie możemy,
bo Maks musi być w centrum uwagi.
Powinniśmy wszyscy zabić Maksowi brawo.
[Maks] Mam do ciebie wstać, Konrad?
- [nauczycielka] Artur! Już. - Już stoisz chyba.
Tylko nie zedrzyj sobie lakieru z paznokci.
- Twoja dziewczyna robi najlepsze. - Odpieprz się od niej.
- [nauczycielka] Dobra, kochani... - Ogarnij się.
Potrzebujecie chwilki?
- Możemy zrobić razem tę prezentację? - [gwar rozmów]
[Tosia] Ale już wszyscy...
Zamknij się, Maks!
...gejuch.
Roksana, proszę cię, siadaj.
- Tak. - Super, zrobimy razem prezentację...
Już. Przepraszam.
Zrobimy super prezentację...
- [nauczycielka] Roksana! - ...i super wyglądasz.
[Konrad] Maks chciałby chyba coś jeszcze dodać.
[Maks] To są jakieś zaburzenia tożsamości? O co chodzi?
[Konrad] Ty masz jakiś problem? Nie lubisz siebie?
Nie, stary, ty masz problem ze sobą, bo ja nie maluję paznokci, kuźwa,
i nie wyglądam jak pajac!
- Przestań! - Masz problem z przekraczaniem granic?
- [Konrad] Porozmawiajmy o tym. - [nauczycielka] Maks!
Mam z żenującym ubiorem problem. I mam problem z takimi ludźmi jak ty!
Maks, Maks!
[Artur] Po co go podpalasz?
[dzwonek]
- Z Maksem tak zawsze? - Zawsze.
Długo będziesz szukał tej piżamy dla niego?
No, trochę to może zająć.
Jakbyś się szybko z tym uwinął, to może nie masz innych planów na popołudnie?
„Definiowanie siebie. Transpłciowość dzisiaj”. Bum!
Taki temat wymyśliłam na naszą prezentację.
Okej.
Napiszesz coś?
A nie skomentujesz? Czy ci się podoba? Czy ciekawy, czy nie ciekawy?
[obojętnie] No, ciekawy.
To napiszesz coś?
Zmieniłaś się.
I muszę ci to powiedzieć jako przyjaciółka.
Roksana, nie jesteśmy przyjaciółkami, okej?
Nawet tak nie mów.
[spokojna muzyka]
[kobieta] Przed tejpowaniem pamiętajcie, aby skóra była sucha i czysta.
Wszystko po to, aby klej zachował swoją przyczepność.
Wycinając fragmenty taśmy, pamiętajcie o zaokrąglonych rogach.
Będzie to ważne w trakcie usuwania tejpu.
Tejp może rozciągnąć się do 180 procent,
więc nie ucinajcie za dużych kawałków.
Podczas przymocowywania do skóry unikajcie poprawek.
Jeśli przez przypadek odkleicie tejpa od skóry,
klej nigdy nie wróci do tego samego stopnia przyczepności.
Jeżeli macie problem ze znalezieniem...
[otwieranie drzwi]
Tato.
Przepraszam.
Co?
- Możemy porozmawiać? - O czym?
Nie wiem. Tak pomyślałem, jest ładna pogoda, sobota.
Może byśmy gdzieś pojechali coś zjeść albo do zoo może.
Tato, ja mam 17 lat.
Ojejku, no i co z tego, no?
No nie wiem, no chodźmy, no.
Ubierzesz coś ładnego.
Słuchaj, ja już nie chcę chodzić do tego terapeuty.
- A co się stało? - Nie chce mi zapisać leków.
Tosia, ale po co ci leki? Przecież ty nie potrzebujesz leków.
Nie wiem, tato, bo ja...
Tosia, naprawdę, nie rozmawiajmy teraz o tym.
Tato. Ja i tak biorę twoje.
Jak bierzesz moje?
Bo jak ich nie biorę, to mam ochotę coś sobie zrobić.
Nie, czekaj. Kurde, ty chyba żartujesz.
[wzdycha]
[spokojna muzyka]
[piosenka „AEIOU” Seven Phoenix]
Tosia, otwórz.
♪ Wychodzę na wierzch Serce całe w tuszu ♪
Tosia, słyszysz? Otwórz drzwi.
♪ Kilometry westchnień Wokół kilka plusów ♪
♪ Mogę, a nie muszę Chcę powiedzieć więcej ♪
♪ Stapiam się z tym luzem Dziękuję, że jesteś ♪
Tosia, albo otwierasz, albo wywalam te drzwi.
[dynamiczna muzyka]
♪ Oczy wszystkie na mnie, moja wina ♪
♪ Opowiadam o tym, moja wina ♪
♪ To nazywam skromnie, moja wina ♪
♪ Długie noce, światła mówią pięknie ♪
♪ Pytam stale ciebie, jaki jest dzień ♪
♪ Mijam parę, drugą parę ♪
♪ Znowu mięknie coś ♪
♪ Daj mi chwilę, daj mi chwilę jeszcze ♪
♪ Płynę dalej, ponad czasy wszelkie ♪
♪ Daj mi chwilę, daj mi chwilę ♪
♪ Znowu mięknie coś ♪
♪ Długie noce, światła mówią pięknie ♪
♪ Pytam stale ciebie, jaki jest dzień ♪
♪ Mijam parę, druga para mięknie ♪
♪ Znowu mięknie coś ♪
♪ Daj mi chwilę, daj mi chwilę jeszcze ♪
♪ Płynę dalej, ponad czasy wszelkie ♪
♪ Daj mi chwilę, daj mi chwilę jeszcze ♪
♪ Znowu mięknie coś ♪
♪ Długie noce, światła mówią pięknie ♪
♪ Pytam stale ciebie, jaki jest dzień... ♪
Tosia, otwórz te drzwi, do cholery, no!
[muzyka urywa się]
Ty uważaj, bo sobie krzywdę zrobisz jakąś.
Co ty z włosami zrobiłaś?
- Zrobiłem. - Co?
Zrobiłem, tato.
Co ty wygadujesz, Tosia?
[smutna muzyka]
[zamykanie drzwi]
♪ Długie noce, światła mówią pięknie ♪
♪ Pytam stale ciebie, jaki jest dzień ♪
♪ Mijam parę, drugą parę ♪
♪ Znowu mięknie coś ♪
♪ Daj mi chwilę, daj mi chwilę jeszcze ♪
♪ Płynę dalej, ponad czasy wszelkie ♪
♪ Daj mi chwilę... ♪
[muzyka urywa się]
Leon, czy ja mogę od ciebie pożyczyć jeszcze jakieś ciuchy?
Nie mam swoich, a chcę dobrze wyglądać, bo to jestem prawdziwy ja.
I... bardzo mi przykro, jeżeli nie będziesz teraz chciał mnie już znać.
Bo bardzo cię lubię, ale zrozumiem to.
I po prostu nie miałem gdzie pójść z tym.
Przyznaj się, strasznie ci się podobam i chcesz wyglądać tak jak ja?
[Tosiek śmieje się]
[radosna muzyka]
[Leon] Sorry, jestem znacznie seksowniejszy.
[przez śmiech] No tak...
[obaj chichoczą]
- Mogę cię o coś zapytać? - No dawaj.
O co z tym chodzi?
Co się z tobą dzieje?
Pamiętasz, jak się widzieliśmy pierwszy raz?
No.
- To nie tylko ty wtedy rzygałeś. - [spokojna muzyka]
Ja nie rzygałem.
Widziałem cię.
No dobra, jakby...
No po prostu...
Czasem to jest dla mnie wszystko za dużo i...
zazwyczaj pomagają piguły ojca, no ale wtedy nie pomogły.
- Jakie piguły? - Zoloft.
No co?
Leki mogą pomóc.
Tylko nie rozumiem, dlaczego musisz je zabierać ojcu.
Bez nich się czuję, jakbym miał...
No to jest takie uczucie, jakbyś miał kogoś zaraz rozszarpać.
Każdego. I potem siebie.
Ja się tak czułem cały czas. Albo zmulony po tych lekach.
No i wtedy, tutaj, u ciebie,
jak się zobaczyłem w lustrze w twoich ciuchach, to...
Zrozumiałem, że nie jestem normalną dziewczyną.
Znaczy, nie jestem dziewczyną.
Że jestem chłopakiem.
I ten wkurw po prostu odpłynął.
[sygnał przychodzącej wiadomości]
Chcesz iść na imprezę?
- Na prawdziwą imprezę? - No.
Do siostry Konrada.
- Ja? - Tak.
- Dzisiaj? - No.
[„Dawaj na parkiet” rapera Miły ATZ]
- ♪ Kiedy wchodzi Ginger ♪ - ♪ Dawaj na parkiet! ♪
- ♪ W górę gunfinger ♪ - ♪ Dawaj na parkiet! ♪
- ♪ Kiedy wchodzi mój skład ♪ - ♪ Dawaj na parkiet! ♪
- ♪ Kiedy wchodzi Ginger ♪ - ♪ Dawaj na parkiet! ♪
♪ W górę gunfinger ♪
- ♪ Kiedy wchodzi mój skład ♪ - ♪ Dawaj na parkiet! ♪
- Tańczymy? - ♪ Dawaj na parkiet! ♪
♪ Gdy cię jara taki sound Dawaj na parkiet! ♪
- ♪ Wchodzi ATZ ♪ - ♪ Dawaj na parkiet! ♪
♪ Wchodzi z nim jego set... ♪
Zaraz.
♪ Dawaj na parkiet, dawaj na parkiet ♪
♪ Joł! Chyba wiesz, kto tu jest Kiedy wchodzi taki drop ♪
♪ Znowu sypie się strop ♪
♪ Typy chcą być jak my Ale wciąż gubią trop ♪
♪ Masz kłopot Bo to już dawno nie jest hip-hop ♪
♪ Składam to na tip-top, bez wtop ♪
♪ Bass cię ogłusza jak z buta w ryj kop ♪
♪ UK Sound to mój kod Bo zawsze jak gram, czuję God Mode ♪
♪ Przejmuję kluby jak SWAT Dawaj mój banknot ♪
♪ Nie pytaj skąd Skąd w sobie mam to... ♪
[dźwięki powoli cichną]
[spokojna, wolna muzyka]
[muzyka klubowa]
Super impreza.
- W co ty grasz? - W jakim sensie?
- Lubię Leona. To wspaniały gość, nie? - Aha.
Ogólnie nie miał lekko i raczej może liczyć tylko na siebie.
I... nie byłoby okej, gdyby ktoś go teraz wychujał.
Na przykład jakaś laska spragniona uwagi.
Że kto, że ja?
No nie ja.
Homo w ogóle są groźni. Znają magiczne sztuczki.
Patrz, tato. Zaraz sprawię, że twój syn zniknie.
[naśladuje magiczny dźwięk]
Tato, tato, jestem gejem.
[śmiechy]
Był syn. Nie ma syna.
[śmiechy]
W ogóle homo to mają tu serio dobrze. Tak w opór.
Na przykład zawsze mają prezent dla babci za friko.
Starczy, że...
- Siema! - Cześć.
Serio? Zaprosiłaś go?
[Maks] Pod kosiarkę wpadłaś?
[Leon] Wystarczy, że pokażą babci SMS-a:
„Hej, zerwałem z Patrykiem,
wszystkiego najlepszego”.
[śmiechy]
Psst! A twoja babcia kiedy ma urodziny?
[nowa muzyka]
Leon.
Chodź. No chodź, dawaj. Chodź.
[muzyka w oddali]
[Leon chichocze]
- To rower Maksa? - Tak.
- On nas zabije. - Ojciec mu kupi trzy takie rowery. Dawaj.
Tosiek!
[z irytacją] Tosiek!
[nastrojowa muzyka]
- Nie trafiłem. - Ja też nie.
[Tosiek chichocze]
- Idziemy do mnie? - Dobra.
- Wolisz oczy czy usta? - Nic nie wolę.
Mogłabyś zejść?
[Tosiek] Sama se zejdź.
[syrena policyjna]
Złaź!
[cicha, nastrojowa muzyka]
- Leon, ty jesteś gejem? - Co?
[Tosiek] Co „co”?
No, jestem.
Spoko.
No raczej.
Mam pytanie.
Tobie chodzi o Tośkę czy o Tośka?
A jak czujesz?
Mogę cię pocałować?
Tak.
[muzyka cichnie]
[Tosiek] Fuck.
- [śpiew ptaków] - Fuck.
- Wiesz, która jest godzina? - No wiem, no.
Zostawiliśmy... znaczy, byliśmy na górze, ja zostawiłem telefon w kurtce na dole
i po prostu nie słyszałem.
Dobrze.
Tosiu, posłuchaj.
Wiem, że nie poświęcałem ci za dużo czasu. Wiem, że to jest moja wina.
Przepraszam cię za to.
Pracowałem dużo, bo robiłem wszystko, żeby niczego ci nie brakowało.
[wzdycha] Ale cię zaniedbałem.
Popełniłem mnóstwo błędów i...
i cię skrzywdziłem. I przepraszam cię za to.
- Nie no, bez przesady, nie było tak źle. - [smutna muzyka]
Chodź tu do mnie.
Ooo. [wzdycha]
Dobrze, Tosiu, skoro żeśmy sobie już to wyjaśnili,
to, córeczko, czy ty mogłabyś już skończyć z tymi przebierankami, co?
Proszę cię.
[niepokojąca muzyka]
Naprawdę, będę ci teraz poświęcał tyle czasu, ile będziesz potrzebowała.
Wyjdź.
Wyjdź!
No wyjdź, mówię!
[muzyka cichnie]
[wzdycha]
[niepokojąca muzyka]
O!
[facet] I co tam sobie oglądasz?
Nic.
[ironicznie] Nie krępuj się. Oglądaj sobie dalej.
Cokolwiek oglądasz.
- Chcesz mi coś wyjaśnić. - Oczywiście.
Bo ja bym się na twoim miejscu zmartwił, jakby mi rower ukradli.
[muzyka cichnie]
[wibrowanie telefonu]
Halo?
[wibrowanie telefonu]
- Halo? - [Roksana] Miałyśmy robić prezentację.
- Halo, jesteś tam? - No, wiadomo.
- Zaraz nas zaprosi. - Heja.
Jak się trzymasz?
Dobrze.
Super.
- Super, że się nie przejmujesz. - A czym?
A to ty nic nie wiesz?
No...
Nie wiem, kto to wrzucił, ale wiedz, że pogardzam tą osobą.
Co za cham i internetowy przemocowiec.
Takich ludzi to się powinno dożywotnio pozbawiać dostępu do internetu.
- Cześć. Czekacie na mnie? Jesteś Roksana? - [Roksana, niepewnie] Tak...
- Ja lecę. - Co?
[smutna muzyka]
- Zabiję go. - [Leon] Kogo?
- Maksa. - Skąd wiesz, że to on?
To na pewno on! Zorientował się, że zwinęliśmy mu rower i...
- Ty mu zwinąłeś rower, Tosiek. - No ja.
No nieważne. Chodzi o to, że się wkurzył i że się teraz chce zemścić. Czaisz to?
Tosiek, nie masz pojęcia, czy to jest on.
Ktoś robił te zdjęcia na przestrzeni kilku tygodni, a nie tylko wczoraj.
- Jeśli nie on, to kto? - Nie wiem.
[muzyka cichnie]
Siema.
[śmiech]
Hej, idziesz?
- [dziewczyna] Co? To jest on? - [dziewczyna 2] No.
- [chłopak] Ja pierdzielę. - [śmiech]
[dzwonek szkolny]
[sygnał wiadomości]
[dyrektorka] Kochana, nie jest tak, że czas, który poświęcasz na zadania
jest odwrotnie proporcjonalny do czasu, jaki spędzasz przed lustrem?
[dyrektorka] Mhm?
No nie wiem, może weź przykład z niektórych koleżanek,
które rezygnują z robienia pięknych fryzur na rzecz, jak mniemam, nauki.
[szeptem] Brawo, Tosiu.
Brawo.
Kolejnym razem proponuję na łyso.
[śmiech]
[dyrektorka] No, moja intuicja mi podpowiada, że...
będziesz zagrożona na koniec roku.
Śliczna buzia i zgrabna pupa...
to u mnie za mało, żeby dostać zaliczenie.
[łkanie – z oddali]
Jest okej.
[w tle muzyka hip-hopowa]
Nienawidzę tej szkoły, tych obsranych nauczycieli.
Myślą, że jestem idiotką tylko dlatego, że jestem ładna.
Jeszcze nie mam komu o tym powiedzieć,
bo Emilka mówi, że trudno i że taki jest świat.
Ja nawet nie wiem, czy chcę iść na studia.
Nie?
Nie wiem, może jestem jakaś dziwna.
- A ty? - Co?
No... myślisz, że jesteś totalnie normalna?
- [akcentując] Normalny. - A, sorry. Normalny.
Ej, sorry, że pytam, ale jak to jest,
że ty przez 17 lat nie zorientowałeś się, że...
- No wiesz. - Że nie jestem dziewczyną?
Mhm.
Nie wiem. To się wydaje teraz takie mega oczywiste.
Ale wcześniej w ogóle takie nie było.
I nie wiem, może to jest jakaś za gruba rzecz, żeby to ogarnąć.
Albo się po prostu bałem to zauważyć.
Muszę lecieć.
Ej, a zjesz to do końca?
Smacznego.
[tajemnicza muzyka]
[ta sama muzyka]
Ale się porobiło, co?
- O co ci chodzi? - O nic, kochana. O nic.
Kochany.
- Co? - Kochany.
Tośka, jesteś tak atrakcyjną dziewczyną.
W ogóle nie kumam tego, czemu chodzisz w tych szmatach.
- One ci odbierają. - Boże.
Naprawdę.
Poza tym każesz do siebie mówić „kochany”, a jednak gapisz cały czas się na Leona.
Jakbyś chociaż latała za babami, to miałoby jakiś sens, jakąś logikę.
[prycha] Od kiedy w tym chodzi o logikę, Maks?
Emilka, musisz się wtrącać?
Nie mów do mnie Emilka, bo nie jestem dzieckiem.
Co ty jesteś, swój stary, żeby mi mówić, jak mam żyć?
Wytłumaczyć ci?
Może mi wytłumacz, bo ja czasem też nie rozumiem, o co chodzi.
- Wytłumacz nam. - Płeć to jest konstrukt społeczny.
[prycha]
Większość z nas rodzi się kobietami albo mężczyznami. Okej?
Ale to, czego oczekuje się od kobiet albo mężczyzn,
to już jest rodzaj jakiejś teorii.
Narzuconej, nie wrodzonej. Czaisz?
Dobra, Maks...
Możesz być cisdziewczyną i mogą ci się podobać dziewczyny.
Tak?
Albo chłopcy.
Albo możesz urodzić się...
transchłopakiem i mogą ci się podobać chłopcy albo dziewczyny,
albo możesz nie utożsamiać się z żadną z płci
- i mogą ci się podobać... - Ufoludki.
Łał.
Ja po prostu czuję, kiedy jest okej, a kiedy nie jest okej.
No i chyba to jest najważniejsze.
I teraz nie jest okej.
Cześć.
Koko, nie odchodź. Bardzo dobrze, że namówiłeś Leona, żeby przyszedł.
Nie ma co się martwić takimi rzeczami, nie?
- Zrobisz nam fotę? - Jasne.
[Konrad] Okej...
Może bliżej trochę?
Poka, poka, poka.
[muzyka klubowa z telefonu]
- Mogę to wyjaśnić. - No raczej.
Leon, naprawdę mogę to wytłumaczyć.
Mogę to wytłumaczyć.
[„Zakochałem się w twojej matce” Zdechłego Osy]
- Ty idiotko. - Ja? Ja?!
♪ Zakochałem się w twojej matce ♪
[okrzyki zagrzewające do walki]
[Tosiek] Ty...!
♪ Wiem, że głupio tak z ziomalem Lecz ja zawsze już kochałem ją ♪
♪ Kiedy tylko ją ujrzałem Chciałem schować to uczucie ♪
♪ Lecz ja nie wiem, jak mam ukryć to ♪
♪ Trochę to niedojrzałe ♪
Spokojnie.
♪ Ale ona jest dojrzała Nie pomyślałbym, że to twoja stara ♪
♪ Innym dupom nara ♪
- Siadaj, Tosia. - Tosiek!
Zostaw ją!
♪ ...też się zakochała ♪
♪ Nie wiem, co na to twój tata ♪
♪ Bardziej boli mnie, co powiesz Boję się, że stracę brata ♪
♪ Przez miłość, z nią zawsze jest miło ♪
♪ Z nią życie wygląda jak film ♪
- ♪ Z nią życie wygląda jak film ♪ - Ała!
Maks, stop! Zejdź!
Maks! Maks!
♪ Z nią życie wygląda jak film ♪
Maks.
Zejdź.
- ♪ Zakochałem się w twojej matce ♪ - [muzyka cichnie]
[sygnał dzwonienia]
[sygnał ciągły]
Ojciec nie odbiera.
Pani profesor, ale Leon nic nie zrobił.
Poczekajcie na korytarzu.
Mówiłam do uczniów.
Aaa. Przepraszam.
Ja bym jednak prosił, żeby Maks został.
Trzeba umieć stanąć twarzą w twarz z konsekwencjami swoich działań.
To za chwilę.
Na razie wolałabym z panami porozmawiać na osobności.
- Pani dyrektor, płacę niemałe czesne... - Tato.
Czy ja prosiłem, żebyś się odzywał?
Na korytarz. Na korytarz, już!
[zamykanie drzwi]
No i długo będziemy czekać?
Rodzice Leona są spoza Warszawy.
- No ale chyba mają jakiegoś opiekuna? - Ale to chyba nie jest nasza sprawa.
A ja pana pytałem o zdanie?
Ustalmy coś.
Nie podoba mi się sposób, w jaki się pan do mnie odzywa.
A jeszcze mniej mi się podoba, jak się pan odzywa do swojego dziecka.
[ze śmiechem] Dziecka.
Nie trawię buców, którzy walczą ze swoimi dzieciakami.
Bardzo dobrze, że mu przygadałeś.
Ja też prawie spieprzyłem sprawę z Konradem.
Kiedy się wyoutował, to próbowałem go przekonać, że to minie
i takie tam pierdoły.
Na szczęście zrozumiałem, że on ma trudniej niż ja.
[uderzenie piłką o siatkę]
Kręciłem siostrę.
Naprawdę tego nie wrzuciłem.
[dyszy]
[spokojna muzyka]
Muszę przyznać, Maks, że trochę lepiej cię teraz rozumiem.
Że mój stary?
On nie jest taki zły. Po prostu jest wkurzony o rower.
- [Maks] Jaki rower? - Ukradli mi rower na twojej imprezie.
- Powiedz mu. - Nie.
[radosny okrzyk]
- Mieliśmy mu oddać ten rower. - No oddamy. Wyluzuj.
Sam wyluzuj.
Co ty się tak tym przejmujesz?
Przecież nic mu się nie stanie, kurde, jak poczeka, nie wiem, trochę na rower.
To jest po prostu nie w porządku.
- Boisz się go? - Ty nic nie rozumiesz.
Czego nie rozumiem? Że ty się tak bałeś, że chciałeś mieć dziewczynę.
Ty mnie teraz będziesz wyoutowywał?
- Gotowi? - [Gwiazdor] No.
Raz. Dwa. Raz, dwa, trzy i...!
- Co? - Perka zaczyna.
A, dobra, sorry.
[Gwiazdor] Raz, dwa, trzy i...!
[gra na gitarze]
[Leon] ♪ Fajny lakier! ♪
[muzyka cichnie]
Co? No co?
Źle wchodzisz, stary.
- Jak źle wchodzę? - No w G, nie w F. [wzdycha] Kopciuch.
- Nie, nie ta tonacja, stary. - Jak źle? Nie.
- Inna tonacja w ogóle, stary. - Pieprzę ten zespół.
Kto to w ogóle jest?
- Fuck you. - No, fajny lakier.
[śmiechy]
[nauczycielka] Dzięki, dziewczyny. Oczywiście sześć.
Dobra, to lecimy dalej.
Następna para:
Tosiek i Roksana.
Przepraszam, ale my jednak nie jesteśmy przygotowani.
Ale nawet ty, Roksano?
Źle wybrałam temat.
Transpłciowość mnie jednak w ogóle nie interesuje, bo...
Bo jest nudna.
Nudna jak...
Nudna jak coś bardzo nudnego.
[zamykanie drzwi]
To nie jest wina Roksany, jakby coś. To ja nawaliłem.
Przepraszam, bo... transpłciowość jest nudna.
Bo płeć jest nudna. Bo jest jak etykietka.
I, no nie wiem, czy kogoś interesują etykietki, no...
Może kogoś tak, ale...
nas nie.
Dzięki.
Za dobre chęci.
Ale żeby było jasne, projekt macie nadal do zaliczenia.
No dobra, no to... to może kolejna para.
[spokojna muzyka]
Ostrożnie.
I tu w prawo, dawaj, w prawo.
[ojciec] Dobrze.
Prawa.
- No widzisz, śladu nie ma. - Aha. Ale nikogo nie ma.
Nie ma, wolne mają.
- Razem. - [Tosiek] Na trzy, cztery.
[obaj] Trzy, cztery.
[radosna muzyka]
[Tosiek] Gdzie?
- Lecimy. - [Tosiek, radośnie] Co?
To dawaj tak.
- Przodem? - Przodem, w lewo.
[obaj] Trzy, cztery...
[tata] O! Dobrze.
[tata, do siebie] To jeszcze to szkło zostało.
Trzeba to zmieść.
- [mruczy] Mhm, cały się uwaliłem. - [chichocze]
[Tosiek] Masz. Tam, no.
[otwieranie drzwi]
[muzyka cichnie]
- [Leon] Dzień dobry. - Dzień dobry.
Mhm! Kurde.
Zapomniałem, która jest.
No to chyba jeszcze sklepy otwarte.
Silikon muszę kupić.
Sam się nie kupi. Dobra.
To ja jadę jeszcze. Zjem po drodze.
No słucham.
O czym chciałeś gadać?
To nie jest tak, że się kolegowałem z tobą, żeby mieć przykrywkę.
Dobra... na początku tak było.
Ale potem zdałem sobie sprawę, że...
cię lubię.
[spokojna muzyka]
A Konrad?
Co Konrad?
No, widziałem cię z Konradem.
Od Konrada nic nie chcę.
A od ciebie tak.
[chichocze]
[nastrojowa muzyka]
No widzisz, że się nabijam. No właśnie.
[śmiech]
[piosenka „Kochanie” Jareckiego]
♪ Jak mam powiedzieć ci ♪
- Prosto, robisz tak. - ♪ ...co tak naprawdę czuję ♪
- Jeszcze raz. - Patrz, szybko.
♪ Kiedy serca krzyk Rozsądku nie potrzebuję ♪
Ale musisz puścić brzuch, bo ty cały czas się spinasz.
- [beka] - ♪ Ufam ci ♪
Musisz po prostu pozwolić, żeby ci powietrze tu wpadło.
[beka] To nie tak, musisz po prostu to szybko...
Nadejdź do mnie!
♪ ...kiedy jesteś blisko ♪
♪ Tylko złap mnie za dłoń I wyszeptaj mi ♪
♪ Kocham cię ♪
[muzyka cichnie]
[obaj chichoczą]
[otwieranie drzwi]
Chyba twój stary wrócił.
[chłopak] To wszystko było rozjebane tu. Szef się tak wkurwił, bo on...
- Elo. - O, siema.
A ciebie miało nie być dzisiaj w pracy.
A jaki problem w ogóle? Zmieścimy się tu wszyscy chyba, nie?
Nie, dobra, weź. Nie ma co. Chodźmy.
Ale co nie ma, co? Mówiłeś, że tutaj nikogo nie ma.
Skąd miałem wiedzieć, że córka szefa też wpadnie na pomysł, żeby tu być, no?
- Ty, to jest laska? Bez kitu? - [śmiech]
- A co? Masz jakiś problem? - [Leon] Tosiek...
- Tosiek? Kurwa, nie no, weź... - [śmiechy]
- No, Tosiek. Czy ci się podoba, czy nie. - Dobra, chłopaki. My się już zwijamy.
A co ci się tak nagle spieszy, kolego, co?
A ty, laska, co tak fikasz?
- Mówisz o sobie? - Co, kurwa?
Dobra, Arek, weź.
[Leon] Do miłego, panowie. Tosiek, chodź.
A ty się zawijasz już? Co, boisz się?
- Daj spokój, nie przeginaj. - Zostaw mnie.
- Spokój. - Bardziej niż laska się boisz, co?
Ty jesteś taki odważny, tak? Bo co, bo jest was trzech?
Co, kurwa?
- [brzęk tłuczonego szkła] - Kurwa, Oski, debilu.
- Przepraszam, no! - Ogarnij się!
Przecież ja to będę musiał sprzątać jutro, no.
Weź, kurwa.
[zamykanie drzwi]
- Zawinął się. - [śmiech]
No kurwa! Ty!
Odważny narzeczony, ty.
- Fajny koleżka. - [chichot]
Zabieramy się.
Dobra, chodźcie chłopaki, spierdalamy. Zbieraj się.
Nara.
Rusz dupę, Oskar.
Pizduś-glancuś.
[śmieją się]
[smutna muzyka]
[muzyka cichnie]
Tosiek.
Tosiek, przepraszam.
Tosiek.
Nie gniewaj się na mnie, dobra?
Zrobili ci coś?
Ja jestem porażką.
Jestem błędem.
[zamykanie bramki]
[dyrektorka] Oj, Mrozowska.
Ja myślałam, że ty się obudzisz.
Czarno to widzę. Czarno.
[Tosiek, pod nosem] O matko, wstrętna babo,
jak bardzo sama siebie musisz nie lubić, żeby...
czepianie się ładnych dziewczyn sprawiało ci taką przyjemność.
[Konrad chrząka]
[dyrektorka] Tosiu.
Ostatnio to ja żałuję, że ciebie nie mogę się czepiać.
Taka ładna buzia.
- Wara pani od mojej buzi. - Coś ty powiedziała?
Powiedziałem. Wara od mojej buzi.
Moja sprawa, jak się ubieram i jak wyglądam.
I używam zaimków on/jego i tak proszę się do mnie odzywać.
Słuchaj, moja panno,
szkoła to nie jest miejsce na takie wygłupy,
takie przebieranki i wszystko to, co ty sobą reprezentujesz.
Ja cię obserwuję od jakiegoś czasu i powiem ci szczerze...
- Przepraszam bardzo... - Jeszcze jeden raz...
- Przepraszam, pani profesor. - Jeszcze jeden raz. Proszę, Emilio.
Nikogo nie interesuje, co pani profesor ma w tej sprawie do powiedzenia.
[śmiechy]
[rytmiczna muzyka]
- Siadaj, Emilia. - Niech pani przeprosi Matyldę i Tośka.
Się amerykańskich filmów naoglądałaś?
Szacunek dla drugiego człowieka to jest domena tylko amerykańskich filmów?
- Jeśli nie lubi pani ludzi, to może... - Nie powinna pani pracować w szkole.
A może powinna sobie pani znaleźć hobby, które pomaga sobie radzić ze stresem?
Emilia, siadaj!
- O, może joga. - A może origami?
- Na gokarty pójść. - Mojej mamie pomógł mindfulness.
Bo ja, proszę pani, gram w Ligę, nie? I szukam duo na bota.
Albo niech sobie po prostu pani założy Tindera.
[śmiechy]
Lekcja została zakończona. Pożałujecie tego.
- Trzy razy nie, dziękujemy. - Pożałujecie!
[Artur] Do widzenia!
- Ej, dzięki. Serio. - Dobra, już nie rozczulaj się tak.
Robię to też dla siebie. Są granice wpieprzania się w nasze życie.
[w tle śmiechy uczniów]
To ja.
Co ty?
Nie no, przecież ciebie nie było nawet na tej imprezie.
Widzisz? Nawet teraz to robisz. Upokarzasz mnie.
Ty myślisz tylko o sobie. A oni i tak cię lubią.
I tak cię zapraszają na wszystkie imprezy. To jest tak niesprawiedliwe!
Nawet nie obchodzi cię, co czują inni ludzie.
Co czuję ja, co czuje Leon, co czuje Konrad.
Ty myślisz, że jesteś taka fajna, że się przyjaźnisz z Leonem?
Ty w ogóle z nim rozmawiasz?
Wiesz, że jego rodzice w ogóle nie chcą mieć z nim kontaktu, bo jest gejem?
Wiesz, że on w tamtym roku trzy miesiące leżał w szpitalu, bo ktoś go pobił
za to, że tańczył z chłopakiem?
Nie! Nie wiesz tego! Nie wiesz,
bo nie obchodzi cię nic oprócz czubka twojego nosa!
[smutna muzyka]
Skąd ty to wiesz?
Bo może w przeciwieństwie do ciebie przyszło mi do głowy, żeby z nim pogadać.
[zamykanie drzwi]
[sygnał połączenia]
[kobieta] Halo?
Cześć.
Cześć, synku.
Jak tam u was?
Dobrze, dobrze. A co u ciebie?
U mnie w porządku.
Tak? A jak w szkole?
Mogę porozmawiać z tatą?
Wiesz co, on jest zajęty bardzo i nie będzie mógł podejść po prostu.
[rozmowy, śmiech ze środka]
[z oddali] Nie słuchajcie go. On jak zawsze koloryzuje!
- Cześć. - Cześć.
Fajnie, że wpadłeś. Chodź. Uważaj, bo tu nisko jest.
Słuchajcie, zdrowie rudych.
[śmiechy]
Czy to jest niepoprawne pić za rudych przy tym stole?
[gwar]
Nie ma już Tosi.
Jest Tosiek.
Będę za nią tęsknił.
No. [pociąga nosem] Będziesz.
[facet] Siadajcie. A wy co tam omawialiście?
- Palenie rzucaliśmy. - [śmiech]
[kobieta] Co to za atrakcja? Jabłka? Nie.
Jak będziemy jeść szarlotkę, to wtedy.
- Magda, popatrz tu. - No?
No popatrz tutaj, no.
[kobieta z przyjęcia] Te włosy prawdziwe czy farbowane? A weź rozpuść.
Zaraz zrobimy może konkurs na najlepszy kolor.
- [okrzyki podziwu] - Ja ścinałam.
A zrób tak.
- [radosna muzyka] - Yes, sexy.
[tata, z nagrania] Ale włosów!
[kobieta] Nie baw się tymi włosami, proszę cię.
[piosenka „Dzisiaj jeszcze tańczę” zespołu Wczasy]
♪ Dzisiaj jeszcze tańczę ♪
♪ Dzisiaj jeszcze śpiewam Ale jutro to się skończy ♪
♪ Się skończy, się skończy ♪
♪ Dzisiaj jeszcze tańczę ♪
♪ Dzisiaj jeszcze śpiewam Ale jutro to się skończy ♪
♪ Się skończy, się skończy ♪
♪ Rano będzie trzeba wstać Będzie trzeba iść do pracy ♪
- ♪ Choć tak bardzo mi się nie chce ♪ - ♪ Nie chce się, nie chce ♪
♪ Rano będzie trzeba wstać Będzie trzeba iść do pracy ♪
♪ I robić rzeczy, których nie chcę ♪
♪ Rozmawiać z ludźmi Z którymi nie chcę ♪
Co, może ciebie ostrzygę?
Tatę też ostrzyżemy, co?
Tak!
♪ La, la, la, la, la, la ♪
[piosenka cichnie]
[tata] Zobacz, jak ty wyglądasz.
[Magda] Ładnie.
[tata] Podoba ci się?
- No. - Taka łepetyna obstrzyżona?
[Magda] No, jesteśmy wszyscy takie blondyny, no ale ty...
[tata] Zaraz wyłysieję. Nie będzie co ciąć.
Był taki etap...
Mmm... To się zaczęło chyba gdzieś w przedszkolu.
Zaimponował ci jakiś kolega. Miał na imię Daniel.
I ty chciałeś być jak Daniel.
Nawet kazałeś do siebie mówić Daniel.
[spokojna muzyka]
Kazałeś sobie obciąć włosy.
O spódniczkach to nawet nie było mowy. [odchrząkuje]
A mama?
- Pozwalała na to? - No pewnie.
Dlaczego mi nie powiedziałeś o tym?
Po prostu nie wiedziałem jak.
Ja zawsze myślałem, że ja muszę być jak mama. Bo jej nie ma.
Że ona by tego chciała. Dla mnie. Dla ciebie.
Myślałem, że tak będzie lepiej dla ciebie.
Dla mnie?
Co niby miało być dla mnie lepiej, co?
To, że całe życie myślałem, że coś jest ze mną grubo nie tak?
Myślałeś, że jak będziesz udawał, że to nie istnieje,
to tego rzeczywiście nie będzie?
Ja się bałem tego, co się dzieje, Tosiek.
Przecież wiem, że spieprzyłem po całości.
[muzyka cichnie]
Będzie dobrze.
Będzie dobrze, dzieciaku. Zobaczysz, ogarniemy to.
Wszystko jest z tobą okej.
Słyszysz? Wszystko jest z tobą okej.
[spokojna muzyka]
Tato, ja chyba zrobiłem coś okropnie, okropnie źle.
Co?
Kłóciliście się z mamą?
No pewnie.
A jak się godziliście?
[tata] Gadaliśmy ze sobą.
- [Tosiek] A jak nie chciała gadać? - To raczej ja nie chciałem gadać.
- I co ona wtedy robiła? - Nie odpuszczała.
- Koko, wiesz, gdzie jest Leon? - Wiem.
Powiesz mi?
- W domu. - Jestem u niego w domu. Nie ma go tutaj.
Do rodziców wrócił.
[muzyka budująca napięcie]
- Wiesz, gdzie mieszkają jego rodzice? - Nie.
A masz teraz czas?
- Myślisz, że się uda? - Nie mamy nic innego, nie?
Powinniśmy wziąć jakąś dziewczynę. Są lepsze w tych sprawach.
One uśmiechają się, mrugają rzęsami...
Tak, tak. Ja mam pomysł.
Cześć, słuchaj, chciałabyś ze mną i z Koko włamać się do sekretariatu?
Potrzebujemy kogoś, kto umie mrugać rzęsami.
Super, dobra, to do zobaczenia.
Czy to jest twój rower, Maks?
No.
Cudem odnaleziony.
Skradziony rower.
To jest teraz normalne, że sobie kradniecie rowery?
Pożyczamy.
Tak bez pytania? Bez pozwolenia?
Zapomniałem. Kiedyś im pożyczyłem.
- Kumpel potrzebował pomocy, pomogłem. - I teraz też potrzebujemy.
Chodzi o Leona.
- Pani Ewo! Pożar! - Co? Gdzie?
W pracowni chemicznej! Ja robiłam eksperyment.
Wszystko jak trzeba, ale teraz myślę, że mogłam pomylić jakieś proporcje.
Czuje pani dym?
[dynamiczna muzyka]
Ja czuję dym.
Ej, moja kartkówka z gegry.
[Maks] Hej...
[muzyka cichnie]
Dzień dobry.
Potrzebujemy adresu rodziców Leona.
Ale Leon zabrał wczoraj papiery i zrezygnował ze stypendium.
Tak, ale naprawdę potrzebujemy tego.
Dobra.
[dynamiczna muzyka]
[spokojna muzyka]
[głos z urządzenia GPS] Za 88 kilometrów skręć w prawo.
[chichocze]
A co to za tęcza?
[dźwięk domofonu]
I co? Nie ma go?
[Tosiek] Czekaj, to jest on! Poczekaj. Zatrzymaj się.
Leon!
[nastrojowa muzyka]
[Tosiek] Ziom!
[w oddali – oklaski i wiwaty]
[słychać tylko muzykę]
[Tosiek] To jest koniec historii o zespole Gwiazdora i Kopciuszka.
Żyli długo i szczęśliwie, gdzieś bardzo daleko
albo zupełnie niedaleko.
I w ogóle. Znikamy stąd. Nara.
[muzyka urywa się]
[spokojna muzyka]
[Tosiek] Nikt nie jest pomyłką.
Nikt nie jest błędem.
On się boi i ja też się boję.
Ale to jest okej.
To, jacy jesteśmy, jest okej.
[muzyka cichnie]
[dynamiczna muzyka]
[muzyka cichnie]
[spokojna, nastrojowa muzyka]
[muzyka cichnie]