Jedna to błyszcząca satyna.
Druga ma koronkę. Trzecia jest taka dla amiszów.
Amiszów? Co?
Taka religia. Jeżdżą konno, robią masło, nie mają suwaków.
To religia?
Nie zmieniaj tematu.
A poduszki są wygodne?
- Nie. - Kładłeś się?
Co? Nie.
Połóż się na nich, poruszaj się trochę.
Nie chcę leżeć na poduszkach śmierci!
Co ja wyprawiam?
Nie możemy go pochować.
Trzeba go wyeksponować jak księżną Dianę czy Evę Perón.
Przepraszam, pomóc w czymś?
Nie trzeba.
Długo już pan tu jest.
Jest jakiś limit czasu? Spieszy się pani?
Nie.
Są zalety.
Jeszcze trochę i sprzedasz dwie trumny.
Zaczekam na zewnątrz.
Nawrzeszczałem na Królewnę Śnieżkę.
- Jack. - Do bani.
Nicholas zostawił mnóstwo notatek o wszystkim.
Opisy kolacji, stypy,
specjalnego escape roomu.
Wybrał kwiaty na pogrzeb, rozmieścił gości,
spisał artystów na koncert w Central Parku,
Charli xcx nadal się nie odezwała.
Wybrał obrusy, sztućce, dress code.
Steampunkowy, jak coś.
Wszystko. Tylko z trumną napisał, że się zastanowi.
Trumna do przemyślenia.
- Oddychaj. - Nagle wszyscy muszą
wiedzieć natychmiast,
- kto go zastąpi. - Tak działa biznes.
I chuj. Jeszcze nie umarł.
Przepraszam.
Jak mogę pomóc?
Obudź Nicholasa.
Wyślij zdjęcie trumien, wybiorę którąś.
Naprawdę?
To by było...
- Dziękuję. - Mam pomysł.
Jak to się skończy, przyjedź do Paryża.
Pobędziesz ze mną.
Z tobą?
W twoim mieszkaniu?
Zrobię ci miejsce w szafie.
Żal ci mnie?
Tak.
I za tobą tęsknię. Odrobinę.
Brązowa przy ścianie jest idealna.
Tak myślisz?
Fakt.
Piękna.
Naprawdę...
Kurwa.
Oto draft programu.
Dwie strony hołdu dla Nicholasa i zdjęcia.
Wedle jego wytycznych.
- Spojrzysz? - Nie.
Dobra, zajmę się tym.
Tego też nie chcesz, ale...
- Lista? - Lista.
- Niech przeczyta. - Dobrze.
I niech ją zatwierdzi.
Za godzinę program ma być w druku.
- Spróbuję. - Niech je.
- To nie moja działka. - Bo co?
Jak się zagłodzi, straci pracę.
4 DNI - C
- Lubi zupę? - Każdy lubi.
Zamówię mu.
- Julian. - Tak?
Obsadzamy rezerwę Cukrowej Wróżki w tym tygodniu.
- Przekaż to. - Jasne.
Krokiet, wolniej!
Krokiet.
Tylko nie to!
Bruna.
Menel do ciebie!
Bruna.
Lulu? Myślałam, że nie żyjesz.
Madame Toussaint.
Dość tych kloszardów, Mishi!
Powiedz Brunie!
Miło było cię widzieć, Lulu!
Wspaniale.
Wybacz, madame.
Nie wiedziałam.
Akurat pani nie powinna spać na podłodze.
Spałam na wielu. A ty to kto?
Mishi.
Bruna.
Jestem pani fanką.
Jeszcze raz, kto?
- Mishi. - Rozwiń.
Mishi Katerina...
Nie nazwisko. Co tu robisz?
Mieszkam.
- Od kiedy? - Odkąd wróciłam.
- Czemu? - Czemu wróciłam do Paryża?
Czemu w moim domu.
- Tańczę w National. - W czym?
W balecie. Na wymianę.
Geneviève mnie tu umieściła, bo mam trudną matkę.
Ty masz trudną matkę?
Kawa gotowa!
Gdzie jest klucz?
Cheyenne?
Co ty tu robisz?
Śpię na korytarzu, bo nie mogę wejść do własnego mieszkania.
Chcesz kawy?
Przyjmujesz przybłędy? Jak Oliver Twist?
Tak, zupełnie jak Oliver Twist.
Myślałam, że mamy ser.
Zepsuł się.
Gdzie jest klucz?
Ser się nie psuje.
Miał włosy!
- Gdzie klucz z doniczki? - Wyjęłyśmy.
Niby dlaczego?
Jak wejść do mieszkania?
Ma swój klucz!
Znaczy? Taki, co go nosi?
Nie wiem, co z nim robi.
Noszę.
- Własny klucz? - Tak.
Ja nie miałam!
Nie potrzebowałaś! A ona tak.
- Po co? - Nie wiem.
Chciała, to dostała. Dlaczego nie zapukałaś?
Nie zapukałam, bo w doniczce zawsze jest klucz!
A gdy go nie ma, to dlatego,
że przychodzi ten ze środy.
Z poniedziałku. I już nie.
Mam to gdzieś.
Stałaś się nieuprzejma i głośna!
Simi. Zostań.
Co, kurwa?
Masz psa?
To Simi.
Nie znosisz psów.
Co tak sapiesz?
Nienawidzisz psów.
Odstrasza myszy.
Nie pozwoliłaś mi mieć psa.
Miałaś tutu.
To co innego.
Nie wiedziałam, że wracasz.
Nie zamykałabym.
To by było niebezpieczne.
- Wiesz, gdzie jest maczeta. - Nikogo nie posiekam.
Teraz tak mówisz.
Nie rozumiem, co się dzieje.
O niej mi nie powiedziałaś.
O kluczu i o psie też nie.
Mam psa.
W doniczce nie ma klucza. Byłam na jej występie...
Co takiego?
Ja pierdolę.
Widziałaś, jak tańczy?
Zapomnij.
Do mnie nie nigdy przyszłaś!
Zabroniłaś mi.
Nieprawda. Spytałaś, czy musisz. Powiedziałam, że nie.
Jestem twoją córką, wystarczyło przyjść.
Popełniłam błąd, zabij mnie.
Mishi.
Daj jej maczetę.
Wiem, gdzie jest maczeta!
Proszę się nie złościć.
Błagałam ją, by przyszła.
Potrzebowałam moralnego wsparcia.
Od niej?
Gdzie ona śpi?
W schowku. Zrobiłam miejsce, naprawiłam łóżko.
Łóżko księżniczki? Żartujesz?
Łóżko księżniczki,
to w złocie i kwiatuszkach,
z miejscem na skarby pod spodem?
Ośmieszasz się. To zwykłe łóżko.
Błagałam cię, a ty go nie naprawiłaś.
To już naprawiłam. Zadowolona?
Nie masz serca!
Dobrze, że jesteś!
Gdzie mój portfel?
- Zawsze chciałam panią poznać. - Czemu?
Bo jest pani najlepsza na świecie.
Widziałaś każdą tancerkę?
- Nie. - Więc ci nie ufam.
Ktoś widział mój portfel?
Klamka odpadła!
To ją załóż!
Nie płacą mi za naprawianie klamek!
Mama dała mi plakat z panią na 16. urodziny.
Z edycji limitowanej.
- Ta trudna? - Tak.
Kupuje ci prezenty.
Moja nic mi nie kupuje.
Twoja musi oszczędzać, żeby cię wyciągać z aresztu!
Co tu robisz? To mój pokój. Płacisz za niego?
Ignoruj ją, Mishi.
Ma atak, niech tupie.
Nie tupię!
Tupiesz!
Zachowujesz się jak zazdrosne dziecko. Tak, naprawiłam łóżko.
Toaletę też, bo się zapchała.
Mam z powrotem napchać tam gówna?
Jak za dawnych lat?
Tak. Śmiało.
Idę po ser.
No co?
Podpisze mi pani plakat?
Lucien utknął w piekarni,
bo skończyły się croissanty migdałowe.
Każ mu wziąć co innego,
bo nigdy nie wróci.
Niech weźmie cokolwiek.
Dąsasz się
jak dziecko, które dostało nie tę lalkę.
Ludzie Cléi się odezwali.
Odwołała nasze spotkanie.
Nigdy nie odwołuje spotkań.
Może mnie na nich torturować osobiście.
To i picie Bordeaux to jej dwie ulubione rzeczy na świecie.
Może jest chora.
Albo wini mnie za pijacki toast córki.
Nie może cię za to winić.
Może.
I może się domyślić, że mi się podobał.
Wiesz, że jest niewygodnie?
Ziemia jest twarda i zimna, a ja mam cienkie spodnie.
Ekran większy niż nasz szyld.
Reklamy sfinansują nową kurtynę.
Wolę starą.
Mówilaś, że to wisząca infekcja bakteryjna.
Nie kiedy jest w górze i jej nie widać.
Pomyślą, że to sklep odzieżowy.
Nie.
Ten budynek przywodzi na myśl sztukę, historię, piękno, wdzięk.
Ładny płaszczyk.
Wejdziemy?
Pewnie, mam urodziny.
Niech ochroniarz je wpuści.
Będzie ciekawie.
- Bert, przepraszam. - To nic.
Na tej nodze tańczysz?
Tańczę na obu.
Super. Przepraszam.
Halo?
Cheyenne zniknęła.
Zostawiła wiadomość na telefonie.
Dosłownie przykleiła do niego karteczkę.
Wiem, mnie też.
Gdzie jest?
Nie mam pojęcia.
- Kiedy wróci? - Nie wiem.
Dobrze.
Co, Gael?
Pewnie w Dziadku nie wystąpi.
Tak. Jest dobra, ale nie aż tak.
Co dalej?
Jeśli nie wystąpi, a ja jestem jej partnerem...
Nie wystąpisz, póki nie wróci.
Dzięki, kurwa, Bogu.
Zadowolony? Do usług.
Tak tylko chciałem potwierdzić.
Udało ci się. Kończę.
Cześć.
Zabawna sprawa. Właśnie gadałem z twoim bratem.
Co u niego?
Jak to u niego.
Wszystko jasne.
Podobno Australijczycy wyskoczyli z kapci po koncercie Bartóka.
No nie wiem.
Uwielbiam go,
a nigdy nie miał całego wieczoru.
Pomyślałam, że spróbuję.
Mają tam wielu świetnych muzyków.
Ciężko pracowali.
Ale fakt. Wyskoczyli z kapci.
Świetne zdjęcie.
Serio?
Kiedy dyryguję, wyglądam jak wariatka.
Zawsze akurat cykną...
Ale dzięki.
Idę, bo się spóźnię.
- O kurczę. - Przepraszam. Dzięki.
- Muszę... - Proszę.
Kup iPada, Quinn.
I...
Dobrze wyglądasz.
Też.
O rany.
Nie, po prawej.
Po lewej, pamiętam.
Jeśli idziesz z drugiej strony.
Zawsze wchodzimy główną bramą.
Szukaj dalej.
Spytajmy ochroniarza.
Poważnie?
Powiesz mu, że zapomniałaś, gdzie leży ojciec?
Miałam trzy lata.
Pięć.
Trzy.
Urodziłam cię, to wiem.
Zmarł w 1994.
- No to trzy. - Dziękuję.
Przenieśli go.
To nie jakaś sofa.
- Idę tam. - Tędy do Chopina.
To w drugą stronę.
Chopin jest tam.
Nagle wszystko wiesz?
Czemu nie noszę nazwiska ojca?
Blecht? Nie.
Nie podobało ci się.
Był nudny. Nie chciałam tego dla ciebie.
Czemu z nim byłaś?
Żeby uciec od rodziców.
Zamieszkaliście u nich.
Nadal tam mieszkasz.
Plan nie wypalił.
Leży koło jakiegoś Christophe’a...
Przykro ci, że nie miałaś ojca?
Ty byłaś wystarczającym utrapieniem.
Gdyby tata żył, byłabyś z nim?
Nie wiem.
Nie umiał naprawiać.
Mój tata potrafił.
Naprawdę.
Wszystko umiał naprawić.
Zawsze mi tłumaczył, że mogę polegać tylko na sobie.
Nauczył mnie, jak wszystko naprawiać.
Jak przetrwać w dziczy. Jak zmienić wszystko w broń.
Wiesz, co myślę?
Co?
Że kochałaś się w swoim ojcu.
Jesteś obrzydliwa.
Oczy ci się świecą, gdy o nim mówisz.
To zaćma.
A niech mnie.
Nie uwierzysz!
Znalazłaś tatę?
- Marcel Proust. - Szukamy go od lat.
Proust.
To dobre nazwisko.
Masz coś?
Cholera jasna.
A tam?
Kręcimy się w kółko.
Skąd wiesz?
Znalazłam swoją kartę. Wypadła mi.
Jak mogłaś zgubić kartę kredytową?
Poproszę o mapkę.
Czy Magellan miał mapę?
Oczywiście, że miał!
Cheyenne.
Nie zawsze można iść na łatwiznę!
Co się stało z tym poniedziałkowym?
A co zawsze się dzieje?
Tęsknisz za nim?
Jeśli skasują serial, który oglądasz, jest ci przykro,
ale znajdujesz inny.
Żyjesz dalej.
W Nowym Jorku jest pewien facet. Tancerz, mój partner.
Taki twój poniedziałkowy gość?
Dni tygodnia się zmieniają, ale to spotkania co tydzień.
Więc to twój chłopak.
Nie.
To jak?
Nie wiem. Pojawiły się... uczucia.
Zdarza się najlepszym.
Nie podoba mi się to.
To z nim zerwij. Wyjmij klucz z doniczki. Zrozumie.
Nie chcę.
To zostaw klucz w doniczce.
Nie mam doniczki.
To gdzie masz klucz?
Tu nie chodzi o klucz.
Poślizgnęłam się.
Poślizgnęłaś się? Na scenie?
W Dziadku. Zaczęłam tańczyć.
Wszystko było w porządku, aż nagle...
To już koniec?
Koniec z tutu?
Nie wiem.
Nie wiem, co to znaczy.
Ale coś znaczy.
Już zamykają?
Która godzina?
Jest 16.50.
To niemożliwe.
Jesteśmy tu cztery godziny?
Zawsze to samo.
To moja wina?
Następnym razem wezmę mapę.
Żadnej mapy.
Zostaw je gdzieś.
Może jest pochowany na Montparnasse.
Co znowu zrobiłem?
Opuszczasz lewę ramię.
Poza tym chcę się przywitać.
Cześć.
Cieszę się, że znalazłeś legalny sposób na bicie ludzi.
- Biłeś się z nim? - Nie.
- Dałbyś radę? - Powiedz to.
Co?
Wyleciałem?
Rozmawiałam wczoraj z twoim adwokatem.
Liczy, że wycofają oskarżenie.
Serio?
Dobrze, że twoi przeciwnicy byli często aresztowani.
Poza tym cię sprowokowali, bardzo się bałeś...
- Nie. - Byłeś przerażony.
Było fajnie.
Zadzwoniłeś do matki się pożegnać.
Muszę tak powiedzieć?
Bałeś się jak jelonek Bambi.
Szlag. Niech będzie.
To ten z animacji?
Tak.
Jak tam nowy balet Tobiasa?
Nie za dobrze.
Matthieu nie chce z nim pracować.
A co się stało?
Tobias powiedział mu, że próba będzie poza teatrem.
A na miejscu...
Już mówiłem, że nazywam się Matthieu.
Cześć, Matthieu.
Przestańcie mówić jednocześnie!
Już dobrze.
Miałem tu przyjść o dziesiątej.
Wspaniale, że jesteś.
Przyznanie się do problemu to duży krok.
Nie mam problemu!
Mam próbę!
Nie śmiej się.
Nie będę się śmiać. Przy tobie.
Dobry pomysł.
Korzystasz?
No... Chwileczkę.
Już.
Rozmawiałeś ostatnio z Tobiasem?
Na policji był wściekły.
Chyba...
Nie chce ze mną gadać.
Zrobiłeś coś złego.
Wiem.
Na pewno?
Wiele razy cię tłumaczyłam.
Ręczyłam za ciebie. Usprawiedliwiałam cię.
Dłużej tak nie mogę.
Mogę stracić pracę.
Potrzebuję baletu Tobiasa. Bardzo.
Matthieu najwyraźniej wyjechał,
a nikt inny nie chce tknąć tej roli.
Jestem w kropce.
Jeśli przekonam dość ludzi...
Święty.
Będę świętym, dowolnym,
tym, co zrobił torebkę z napletka.
Co?
Nie znasz gościa?
Nie chcę znać.
Byli dziwni święci.
To ostatni raz, Gabin.
Ostatni raz.
Rozmawiałaś z Tobiasem?
Będzie chciał ze mną pracować?
To sprawa między wami.
O nie. Boże, Pankow?
Miałby cię zastąpić?
Nie.
Ni chuja.
Nigdy.
O Boże.
Nicholas, został Ludvig Goldberg. Nie patrz.
Leż, położę się obok.
Ludvig Goldberg.
Czemu o niej wspomniałeś?
Jack? Co ty taki zdenerwowany?
Jak gospodyni przed przystojnym sprzedawcą Biblii.
Chcę wiedzieć, czemu... Jezu, gdzie masz koszulę?
Mam ważne spotkanie z kimś, kogo imienia nie wymienię.
Dbają tu o bezpieczeństwo.
Jasne.
- Sprawdzą każdy zakamarek. - Mogłem nie pytać.
Żadna część mojego ciała nie pozostanie niezbadana.
- Jasne. - I ty masz ciężką pracę?
Crispin, czemu to powiedziałeś?
- Co? - „Cheyenne”.
Stąd ta czerwona twarz. Tak tylko rzuciłem.
To okropny pomysł.
Jest baletnicą u szczytu kariery
i nie ma powodu, by czymkolwiek zarządzać.
Po drugie, jest najgorszą osobą na świecie
poza zabójcami na usługach kartelu.
Po trzecie, to okropny pomysł.
To tego nie rób. To tylko sugestia.
Nie mieszaj mi w głowie.
To była luźna sugestia.
Taka swobodna burza mózgów.
Nie robisz niczego bez powodu.
Pomyślałem, że to przyciągnie ludzi.
Coś jak Pamela Anderson jako Roxie Hart. To wszystko.
Rozśmieszyło mnie to.
A ty to przemyślałeś,
na spokojnie, i jesteś na nie.
Dlatego nie będę już wspominał o madame Toussaint.
- Widziałaś listę? - Widziałem.
Świetne nazwiska. Ludvig Goldberg byłby cudowny.
Wspaniały toster. Działa?
Sama go naprawiłam.
- Ile kosztuje? - 175 euro.
Przestań.
Jak uważasz.
Zapłaciłaś 75 za zepsuty.
To za dużo.
Moja córka.
Może 100?
- Jasne. - Nie. 175.
Niedługo operacja. Zostaniesz bez pracy.
Co z czynszem?
Może 125?
A jeśli amputują ci nogę?
Nalegam, 175.
Reszta dla pani.
Powodzenia z operacją.
Proszę.
Naprawiłem.
Ja to ocenię.
Ty, w kapeluszu. Nie podobasz mi się.
- Kto to? - Magik, Timeo.
Macha peleryną i znika z życia dziewcząt.
Nie nadążam. Jakich?
Mishi.
Jednego dnia patrzy na telefon i chichocze jak idiotka.
Następnego on zmienia nazwę w telefonie.
Co zrobiłeś?
Zerwał z Mishi.
Naszą Mishi?
Czemu z nią zerwałeś?
Nie zerwałem.
Szuka lepszej.
Wcale nie.
Bo nie znajdziesz.
To prawda.
Zraniłeś ją. Nie chcę cię znać.
Kretyn.
Czemu z nią zerwałeś?
Była dla ciebie za ładna?
Nie zerwałem z nią. Widzieliśmy się tylko raz.
Pokazała mi telefon. Zablokowałeś ją,
usunąłeś się, nie wiem.
Nie słuchałam, bo mam to gdzieś.
A ona przez ciebie płacze.
Nie wysłuchacie mnie?
Uciekłeś i złamałeś jej serce.
Nie uciekłem! Podoba mi się.
Ale nie wiem, czy ja jej też.
Nie dała się odprowadzić,
nie odpisuje mi na wiadomości.
Nie wiedziałem, czy wróciła.
I wcale jej nie zablokowałem,
bo pewnie chodzi o Instagram.
Usunąłem konto, żeby skupić się na egzaminach.
No dobrze.
To wszystko?
A czego chcesz?
Pomocy. Co mam robić?
Spotkałeś kiedyś baletnicę?
Jesteśmy dziwne.
Robimy dziwne rzeczy.
Celowo stajemy na palcach. Czemu?
Nie wiem, spytaj Ludwika XIV.
Całe życie spędzamy w niehigienicznych miejscach.
Cuchniemy.
Cały czas.
Chcesz mnie odstraszyć.
Gdybym chciała, pokazałabym ci stopy.
Nie przeszkadzają mi.
Baletnice nie wiedzą, jaki jest dzień ani pogoda.
Jesteśmy częścią sekty.
Jeśli chcesz być z baletnicą,
musisz zacisnąć zęby i się postarać.
Co mam robić?
Goń za nią.
Idź na jej występ.
Mishi, nie mój.
Mojego nie warto oglądać.
Zabroniłaś mi!
Czego?
Tak odbierasz telefon?
Jack?
Skąd masz ten numer?
Pracujesz dla mnie, znam twoje dane.
Podałam fałszywe.
Numer, datę urodzenia, adres.
Niby dlaczego?
Nie zostawiam śladów.
Jesteś baletnicą, nie zabójczynią.
Posłuchaj.
Nicholas wciąż jest w śpiączce.
Przykro mi.
To tylko kwestia czasu...
Nie chcę o tym myśleć, ale muszę.
Potrzebujemy nowego dyrektora.
Mam listę potencjalnych kandydatów...
Oby nie Ludwig Goldberg.
Nikt nie jest Nicholasem.
Nie zastąpimy go. Może nie ma potrzeby.
Może źle myślimy.
Nie rozumiem.
Jesteś niepowtarzalna.
Wiem.
Poświęciłeś się sztuce,
udoskonaliłaś ją.
Nie tylko tańczysz.
Masz zdanie na każdy temat.
Kostiumów, choreografii.
I choć bywasz dosadna i, szczerze mówiąc, agresywna,
prawnikom nie będzie łatwo,
jeśli się zgodzisz.
Zwykle masz rację.
Co do Gaela,
Susu i repertuaru.
A ta przemowa o tańcu...
Niewiarygodne.
Masz wizję.
Jeśli zgodzę się na co?
Zostaniesz dyrektorką artystyczną MBT.
Zastąpiłabyś Nicholasa.
Halo?
Cheyenne?
Uważaj na koło.
Miałeś uważać, Tristan.
Ile razy mam powtarzać?
Tam ktoś będzie stał.
- Nie tańcz tam. - Wiem.
Wpadłeś na tancerza.
Złamałeś mu stopę i będzie kulał. Zadowolony?
Ciężko jest bez tancerza.
Bez seksu też, ale cóż.
Wiesz, kiedy ktoś dołączy?
Czy nie?
Niech pomyślę.
Spojrzę na zegarek.
Musi być jakaś apka,
która mi to powie.
Nie ma.
Może napiszę do, o ironio, Genius Baru?
Spytam o apkę do jasnowidzenia.
A może zapalimy świece i spytamy Nuriejewa?
Lula, ty wyglądasz na taką, co ma wahadło.
Tobias.
Patrzyłem z holu.
Nie chciałem przeszkadzać w awanturze.
Co tu robisz?
Wycofano zarzuty.
Mogę wrócić.
Chciałem pogadać o...
Może zrobisz przerwę...
On? Nigdy.
Możemy na chwilę wyjść?
Będziesz robić, co ci każę.
- Dobrze. - Włożysz, co ci każę.
Bez względu na krój, kolor czy wygodę fiuta.
Niech będzie.
Mam gdzieś twój stan.
Tylko baletu mi nie schrzań.
Rozumiem.
Zdejmij kurtkę. Mamy tylko parę dni.
Wysłałeś Matthieu na spotkanie AA?
Zrobiłem to dla siebie. Nie dla ciebie.
Zacznijmy od początku.
Zadowolony?
Ogrzewacz stóp Napoleona.
Kupili go?
To była gofrownica bez wkładów.
Metalowe badziewie.
I zapłacili za nie 500 euro.
Zrujnujesz moją reputację.
Klienci mnie kochają.
Gówno prawda.
Myślą, że wynajduję im cuda.
Mają cię za żmiję.
A ty ich wyzywałaś.
Cheyenne Toussaint...
Cheyenne Toussaint.
Jesteś najwspanialszą baletnicą na świecie.
Madame Toussaint, chcę być taka jak ty.
Ta to ma słaby łeb.
A i tak rozcieńczałaś.
Mogłam zapomnieć.
Dostałam dziwny telefon.
Od Jacka. Szefa Metropolitan Ballet.
Amerykańskie tutu.
Zaoferował mi pracę.
Masz pracę.
Stanowisko dyrektorki artystycznej.
Nigdy tak o sobie nie myślałam. Spotkania, gabinet.
Wyobrażasz to sobie?
Ciekawe wyczucie czasu. Po tym potknięciu.
Nawet się nadaję.
Mam wiele pomysłów na balet. O choreografii, muzyce...
To dobry zespół, z potencjałem.
Ale wymaga świeżego spojrzenia.
Muszą wywalić zdobione kieliszki.
Staruszki je kradną.
Ale ja jako dyrektorka artystyczna...
Nie zrobię tego.
Sporo ludzi.
Bo to dobry układ.
Świetny.
UKŁAD DRUGI, CHOREGRAFIA - TOBIAS BELL MUZYKA - NATHAN LANIER
Boże, nie zniosę tego.
Stop.
- Co on robi? - Nie wiem.
- Dokąd idzie? - Nie wiem.
- Idę na scenę. - Na scenę.
- Czemu? - Nie wiem.
Stop, mówię.
Przestańcie grać. A wy tańczyć.
Przestańcie cokolwiek.
Macie numerowane miejsca! Światło!
Jest na scenie.
- Co robimy? - Nie wiem.
- Co robisz? - Powstrzymuję ten Czarnobyl.
Jaki Czarnobyl? Widowni się podobało.
Mylą się. Mylicie się. Powiedz im, że się mylą.
Sztuka...
jest subiektywna.
- Nie to mówię. - Odbiło ci.
Cały czas wiedziałem, że coś jest nie tak.
- Nie rozumiem. - Nieważne.
Ważne, że nie mogę na to patrzeć.
Nie pozwolę na kolejną klapę pod moim nazwiskiem.
Tobias, tu jest pełno ludzi, którzy przyszli na twój balet.
Zobaczą go. Gdy go skończę.
No dobra. Zaczynam od nowa.
Powiedział, że zaczyna od nowa?
Zmienimy wszystko.
Naprawię to. Dajcie mi chwilę.
Albo nie. Tyle, co trzeba.
- Cierpliwości. - Co on robi?
- Co robisz? - Szukam muzyki.
Boże, szuka muzyki.
Nie może być żadnej muzyki.
Inaczej nas pozwą.
Cholera jasna.
Kto wydaje zgody?
Nie wiem. Ta w czerwonych okularach?
Nie ona.
To dział praw autorskich?
Mijam go po drodze do łazienki.
Szlag. To Ina Garten z Jeffreyem.
Świetnie.
- Co wybrał? - Stairway to Heaven? Beatlesów?
Wy tam, a wy tam.
Ty pośrodku.
- Nie. - Co?
Cheyenne. Co tu robisz?
Musimy pogadać.
Nie mogę rozmawiać. Szaleńcy przejęli wariatkowo.
To ważne.
Szukaj prawnika. Zaraz wrócę.
To na pewno dobry znak.
Co jest? Czemu nie jesteś w Nowym Jorku?
Wiesz o Nicholasie?
Wiem, jestem w kontakcie z Jackiem. To bardzo smutne.
Zaproponował mi posadę.
Dyrektorki artystycznej MBT.
To niemożliwe.
Dlaczego?
Bo jesteś paryską Étoile.
Dojazdy cię wykończą.
Chcę to zrobić.
Nadaję się.
Muszę myśleć o przyszłości.
Muszę mieć plan.
Potknęłam się.
Potknęłaś się?
Na scenie. Teraz rozumiesz.
Nie rozumiem.
- Upadłam. - Zdarza się.
Następnym razem tego nie rób.
Rozwiązałam problem.
Jack daje mi szansę.
Nie.
Nie mów do mnie jak do szczeniaka.
Wyjechałaś na jeden sezon.
- I co? - Masz tu kontrakt.
- Nie mam. - Masz.
Nie zostawiam śladów.
Masz kontrakt, każdy ma.
Widziałaś go?
Widziałeś kontrakt na własne oczy?
Nie, ale na pewno...
Nie było mnie tu, gdy dołączyłaś,
ale na pewno cię...
To polityka teatru. Nie pozwoliliby ci...
Nie puszczę cię.
Zatrzymasz mnie wbrew woli?
Tak.
Miałabym stracić ważną dla mnie szansę?
Tak, miałabyś.
Potknęłam się.
Muszę iść.
Do domu.
Co, Raphaël?
Nie uwierzysz, co się dzieje.
Nie byłem sobą, gdy to tworzyłem.
Ostatniego baletu też byłem pewien.
Zakończył się katastrofą dla choreografa Tobiasa Bella...
Usuń to w końcu.
Chciałem dać Geneviève coś komercyjnego. Ściągaj.
Nie wiem, co to znaczy. Ściągaj.
Wiem tylko, co lubię. Co to?
- Tutu. - Kto ci to dał?
Ty.
Widzicie? Ja.
Czy to w moim stylu? Nie.
Chyba że o czymś nie wiem.
Zaraz przyjdę.
To dobrze, bo powinniśmy to przeżyć wspólnie.
- Halo? - Ty sukinsynu.
- Geneviève, co się... - Nie wierzę.
Znam cię.
Znam twoje sztuczki z przeszłości.
Ale nie sądziłam, że zrobisz mi coś takiego.
- Cheyenne. - Tak, Cheyenne.
- Posłuchaj... - Ty posłuchaj.
Zapomnijmy, że to idiotyczny pomysł,
by umieścić tykającą bombę na takim stanowisku.
Ale żeby mi ją odebrać?
Za plecami? Nie poznaję cię.
Zgodziła się?
Tak, dupku jeden.
A dlaczego wrzeszczę?
Nie wiem. Nie mówiła.
Mogłeś zadzwonić do mnie.
Nie spodziewałem się.
Czemu to zrobiłeś?
Gdybym wiedział, że się zgodzi,
od razu bym zadzwonił.
Trzeba było najpierw zadzwonić.
I w ogóle nie proponować jej pracy.
Wybacz. Nicholas umiera, a ja pomieszkuję w szpitalu.
Mam listę potencjalnych dyrektorów,
którym nie dałbym szczotki do kibla.
Nie myślałem trzeźwo.
- Rozumiem, emocje. - Super.
Odwołaj to.
- Co? - Odwołaj ofertę.
Powiedz, że to błąd,
wypisz czek na lasy Amazonii
i o wszystkim zapomnimy.
Nie mogę.
Nie możesz?
Myślę...
że sobie poradzi.
Zapomnij o Paryżu.
A już na pewno o mnie.
Geneviève.
Kurwa!
Pięć, sześć, siedem, osiem.
- Raz, dwa, trzy, cztery, pięć. - Co się dzieje?
Trzy razy rozebrał i przebrał tancerzy.
Wyglądają tak samo.
Tak. Bo problemem nie były kostiumy,
a sama koncepcja kostiumu.
- Tak jest. - Że co?
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć.
Nie.
- Zastąpisz mnie? - Tak.
Ja nie przychodzę do was do pracy,
żeby krzyczeć i łazić do łazienki.
Tobiasie Bell!
Mówi twoja pracodawczyni i potencjalna zabójczyni.
Nie mam czasu. Czego?
Zejdź ze sceny i daj tym ludziom tańczyć.
Jak tylko skończę choreografię.
Już ją skończyłeś.
Dlatego wszyscy tu są.
Wystrojeni.
Myślisz, że ta kobieta ma fascynator, bo przyszła na zakupy?
Przepraszam, że przeszkadzam.
Przerwij to, błagam.
Ludzie transmitują to na żywo.
- To znaczy? - Nagrywają i publikują.
Co?
Ludzie to oglądają. To viral.
Po co ta rozmowa?
- To dużo ludzi. - Inaczej.
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Nie.
Chwileczkę.
Tobias.
Pieprzyć to. Chodźmy.
Kto tym steruje?
Dante.
Ma biuro obok Moniki do spraw muzyki.
Dzwoń. Niech wrzuci obraz ze sceny.
- Tak jest. - Co? Nie.
To jakieś szaleństwo.
Dokładnie tak.
Wariactwo.
Na tym polega tworzenie sztuki.
- Geneviève... - To chwila. To ruch.
Francuzi kochają rewolucję. Dajmy im ją.
Niech wszyscy zobaczą energię,
magię,
czysty atletyzm, którego wymaga arcydzieło.
Zróbcie coś.
Zrozumcie, że to część jego procesu.
Musi przez pewien czas siedzieć w pewnej pozycji.
Zależy od utworu i tonu, czasem od pogody.
Wszystko, co się dzisiaj dzieje,
to moja wina.
Dałem się sprowokować do bójki.
Zawiodłem go.
Zjebałem.
Ale przysięgam,
przy wszystkich w tym teatrze, że już nigdy tego nie zrobię.
Nigdy go nie zawiodę.
Nieważne, ile to potrwa, ile godzin będę tu stał,
ile będziecie czekać, aż najdzie go wena,
udowodnię mu, że może na mnie liczyć.
Będę tu.
Bądźcie cierpliwi.
Siedźcie i milczcie.
Bez ruchu. Bez cuchnącego jedzenia.
M&M’sów, chipsów.
Krówki dopuszczam, ale już rozpakowane.
- Nie patrzcie na mnie. - Właśnie.
- Aktualizujesz CV? - Nie.
Ale super.
To na żywo?
Takie coś w operze! Chodźcie szybko!
Poznaję to nagranie!
Dali to na ekran.
Tańczą?
Nie, tylko siedzą. Ale jaja!
Spróbujmy czegoś innego.
Nie.
W drugą stronę.
Nie.
Kto następny?
Dasz radę go podnieść?
Byłoby super.
Właśnie dlatego.
Tak. Pięć, sześć, siedem, osiem.
Dobrze.
Ktokolwiek. Ty?
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy... No dobrze.
Uda się, tylko na siebie nie wpadajcie.
Mam początek i koniec.
Jeszcze środek, ale coś mi nie...
Brakuje jakiegoś połączenia.
Tobias?
Mogę coś zasugerować?
Będziemy tęsknić.
Przydałyby się drążki.
Tak, dajcie tu drążki!
Pięć, sześć, siedem, osiem.
Raz, dwa, trzy, cztery, pięć...
Bez dobrego podkładu i sprayu utrwalającego
makijaż nie dotrwałby do wieczora.
Wszystko by zaschło,
pojawiłyby się sińce.
Musiałybyście wrócić do domu
i przegapiłybyście to.
- Dobra. - Cokolwiek to jest.
Do dzieła.
Ekran.
- Ekran. - Jeszcze reszta.
Nie wiem, co myśleć o Paryżu.
Doceniam troskę o środowisko i stragany,
ale ręczniki papierowe macie za krótkie.
I kierowcy jeżdżą chaotycznie.
Co tydzień zacina się winda.
Chyba celowo.
Raz poprosiłem recepcjonistę, żeby wpuścił dostawcę.
Odmówił, bo to nie jego praca.
Ale...
Ale Paryż mnie odmienił.
Pracuję inaczej.
Tworzenie tańca to tortura. Masakra.
Tworzę, by móc o tym zapomnieć.
Ale w sali prób w National...
Nie tej ogromnej z aniołami, tej małej, z czerwonym pianinem.
Czerwone pianino w sali prób?
I to nie fortepian, to pianino.
Przy oknie jest upiorna rzeźba, podłoga się rusza,
na korytarzu jest echo. Wszędzie biegają ludzie.
Są tam duchy. A nie wierzę w duchy.
Ale w tym budynku straszy.
I jest tam pewien ktoś.
Przez to pianino, duchy i tego...
Nie chcę zapomnieć tego tańca.
To mnie przeraża.
Nie jak Dziecko Rosemary. Pamiętam,
bo mój ojciec wygląda jak Ruth Gordon.
Ale czasem dobrze jest się bać.
Nie rodziców, ale tak w pracy.
W USA się nie bałem.
A tutaj się boję.
Porażki.
Odniosłem porażkę.
To okropne i kosztowne.
Smoking kosztował fortunę.
Ale porażka jest nie tylko moja.
Nigdy mnie to nie obchodziło.
Nie wiem, czy tak jest lepiej.
Tak że...
Wróci?
Nie.
Ale nie musi.
Pełne nawilżenie.
Oglądaj.
„COKOLWIEK TO JEST”
CHOREOGRAFIA - TOBIAS BELL MUZYKA – (PROCEDURA W TOKU)
Brawo!
Tobias.
Wiesz, gdzie jesteśmy?
O kurczę.
Widzieli?
Gdzie tam.
TEATR SHAMBLEE
Wiedziałem, że wrócisz chociaż na próbę Wheeldona.
- W porządku? - Tak. A co?
Jak to?
Zniknęłaś.
Bez śladu. Bez słowa.
Nie jestem nastolatką.
Jasne.
Byłam u matki.
W środku maratonu Dziadka do orzechów
nagle pojechałaś do matki?
Nie będzie żyć wiecznie.
Czego chcesz?
Pogadać.
Wiem, że musisz tam iść. Pospieszę się.
To chyba koniec.
Wiesz o tym.
Kochasz... taniec.
Kochasz swoją sztukę.
Ale ludzie to nie twoja bajka.
Nie masz tam miejsca ani dla mnie, ani dla nikogo.
Jesteś genialną tancerką, Cheyenne.
Zdrowia dla mamy.
Jesteś. Dobrze.
W samą porę. Nie dotykaj.
Od naszego ostatniego spotkania dużo myślałem.
O tobie, o balecie, o twojej historii, moich wyborach.
Czytałam o buddyzmie.
Sztukę wojny Sun Tzu, Nietzschego, Jedz, módl się, kochaj.
Skupiłem się na odpuszczaniu.
Odpuszczaniu myśli, że mnie posłuchasz.
Wznowiłem też terapię, co bardzo pomogło.
Teraz mogę odpowiadać na twoje pytania.
Mam notatki, wykresy.
Jestem gotów na kolejne takty.
No.
A ty dokąd?
Szykuję się do tańca.
- Ale... - W porządku.
Już zrozumiałam.
Nie chcesz się kłócić? Narobiłem się.
Nie.
Po prostu tańczmy.
Jack.
To tylko ty.
- Mogę? - Nie.
- Usiądę. - Nie siadaj.
Streszczę się.
Wiedz, że ja i Cheyenne...
Nie chcę o tym słuchać.
Nie jesteśmy już razem.
Będziemy razem tańczyć,
ale to wszystko.
Jednak...
z twoją siostrą...
to nie koniec.
To się dziś nagadam. Nie jestem do tego przyzwyczajony.
Posłuchaj.
Wiem, co o mnie myślicie. Ty, twoja rodzina.
Wiem, ile schrzaniłem.
Ty na tym ucierpiałeś.
Ale ja i Quinn...
Nie wiem,
czy to na zawsze, ale muszę spróbować.
Więc zostaję.
I mam nadzieję, że nadal będę tańczyć.
Bo z tym też nie skończyłem.
Chcę zostać w zespole.
Zrobię wszystko, żeby na to zasłużyć.
Albo mnie zwolnij,
ale pójdę do ABT albo Joffrey.
Pojadę do Bostonu, ktoś mnie weźmie. Chcę tańczyć.
Tak że...
daj znać.
Boże, wyglądasz okropnie.
Co za fryzura.
To katastrofa.
- Nicholas? - Tak?
- Nie śpisz. - Nie.
Nie śpisz. Doktorze Newman.
Jest przytomny.
- Jesteś? - I to jak.
I to jak!
Proszę, doktorze.
Doktor Newman proszony do sali 512.
O rety.
To było o wiele gorsze niż Düsseldorf.
Fakt.
On wrócił!
Wrócił!
Nicholas wrócił!
Wrócił! Nick wrócił.
To pieprzony cud.
Wybaczcie wulgaryzmy.
Ja pierdolę, on żyje!
To Frankenstein. Drakula.
Wolverine przed Loganem.
Jest nieśmiertelny!
On żyje.
Usiadł i rozmawiał ze mną.
Ludzie, to świąteczny cud. Nadziewajcie gęś.
Obudził się?
Muszę iść na scenę.
- Miłego oglądania. - Program?
- Miłego. - Może program?
- Jack. - Jestem trochę zajęty.
Miłego.
Może program?
Ciężka praca ci służy.
Mam wspaniałe wieści o powrocie Nicholasa z zaświatów.
Sam robiłem to kilka razy.
To niełatwa sztuka.
Z pewnością.
Co za ulga, że zignorowałeś moją radę w sprawie Cheyenne.
A gdybyś zaproponował jej tę pracę?
A ona by ją przyjęła.
Boże, to byłaby kicha.
Wielka, gruba kaszana.
Muszę iść.
Na miejsce.
Nie chcemy tego przegapić.
Może program?
„POŚLUBIŁAM SIEBIE” CHEYENNE TOUSSAINT
CHOREOGRAFIA – CHRISTOPHER WHEELDON MUZYKA - SPARKS
Koleś zakochuje się w ptaku?
Nie, w księżniczce, która jest ptakiem.
Dziwna historia.
Co tu robisz?
Przyszedłem zobaczyć, jak tańczysz.
A potem cię zobaczyć.
Ponoć baletnicom przynosi się kwiaty.
Albo bekon.
Następnym razem.
- Pierwszy balet? - Tak.
- Zasnąłeś? - Nie.
Raz. Ale nie było cię na scenie.
Chyba. Było dużo piór.
Skoczymy na jakiś bekon?
Mam więcej pytań o tę historię.
Dobrze.
Czemu łabędź?
Czemu nie pingwin?
Wszystkie pytania będą takie głupie?
Cheyenne, ukłoń się.
Cheyenne.
A ty dokąd? Nie idź w kostiumie.
Ogarnę.
Cheyenne.
Zwolnij.
Płacimy za to.
Nie zdążyłem powiedzieć ci o Nicholasie.
- Mam gdzieś tę durną pracę. - Nie.
- Przyznaj, że nie. - Co za różnica?
Ja też miałem gówniany tydzień.
Myślałem, że kogoś straciłem.
Geneviève jest wściekła...
Geneviève mnie teraz nienawidzi.
Mnie też.
Geneviève, Gael,
ty też masz mnie gdzieś. Wygrałam!
Ja nie.
Zasiałeś mi w głowie marzenia.
Głupoty, które okazały się kłamstwem.
- Nicholas nie żył. - A żyje.
- Nie moja wina. - Cieszysz się.
Oczywiście. Wspaniale, że żyje.
- Wielkie dzięki. - Daruj.
To był akt desperacji.
- Nie wierzyłeś we mnie. - Wierzę.
Nie umarł, nie panuję nad tym.
Boże.
Co teraz?
Wrócisz do bycia najlepszą tancerką świata.
Ja zostanę sam, znienawidzony.
Przynajmniej masz tam miejsce.
Gdzie?
Tam.
Masz miejsce dla innych. Na uczucia.
Ja nie mam.
Gael tak mówi?
- Niczego nie czuję. - Przeciwnie.
- Dlatego jesteś taką jędzą. - Właśnie.
Dlatego jestem taką jędzą.
Jestem jędzą.
Nie jesteś. Nie o to mi chodziło.
Nie chcę być wydrążona.
Nie jesteś.
Nie chcę tego czuć.
Chcę...
To był zły pomysł pięć lat temu.
Teraz jest jeszcze gorszy.
Jedzie.
Tatuś wrócił, dzieciaczki!
Cześć.
Nicholas.
Wróciłeś.
Wróciłem.
To się jeszcze okaże.
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Zofia Jaworowska