- Raz. - Otwieram drzwi.
Ale bałagan.
Otwórz drzwi.
Ja to zrobię. Odsuń się.
Rozbijmy okno.
- Odsuń się. - Z drogi.
Odsuń się.
Już.
Jazda!
- Otwarte! - Udało się.
- Wchodzę. - Uważaj.
- Łap ją! - Bierz.
POLICJANTKI I OCHRONIARKI
Bez obaw. Idę na górę.
Dawajcie.
- Łap ją! - Bierz.
Wyciągaj!
Mam!
Wchodzimy za nie.
- Wyciągnij. - Mam!
Mam!
- Mam ją. - Dobrze!
Super!
Drużyna żołnierek zajęła bazę.
Bitwa o bazy dobiegła końca.
- Udało się, Hyeon-ji. - Wytrzymałyśmy.
O tak. Chodźmy.
- Tylko szybko wracajmy. - Tak, do bazy.
Do bazy.
Szybka decyzja o wejściu oknem.
Nie zdobyłyśmy flagi,
- ale się udało. - Flagi nam nie trzeba.
Świetnie poszło. Dobra robota.
Brawo.
Jutro będzie jeszcze lepiej.
Wracajmy. Za długo nas nie było.
- Dobra robota. - O tak.
- Wspaniałe uczucie. - Wyłamałyście coś?
- Okno. - Poważnie?
Powiem im, że wygrałyśmy.
Na-eun rozbiła szybę.
Mamy flagę drużyny i zawodniczki.
- Macie dwie? Super. - Nieźle.
To co, jemy jakieś mięsko?
DOM NA WODZIE
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
DRUŻYNA POLICJANTEK DOM NA WODZIE
Szybko poszło.
Czym rozbiły okno?
Moje obawy stały się rzeczywistością.
Nie wiedziałam, co powiedzieć koleżankom z drużyny.
Bałam się, że będą w szoku.
CHWILA PRZED OGŁOSZENIEM
KIM HAE-YOUNG JUNG MIN-SEON, KIM HYEON-AH
DRUŻYNA POLICJANTEK KIM HAE-YOUNG
Modliłam się.
Siedziałam tam i modliłam się,
że przejdziemy do defensywy, albo że przejmiemy flagę strażaczek.
Jak najszybciej.
Wróćcie do swoich baz i sprawdźcie wyniki.
Biegłam z nadzieją, że nie przegrałyśmy.
Dopadły nas?
Żołnierki i kaskaderki przyszły razem.
Mają naszą flagę?
Miałam pustkę w głowie.
Jakby czas się zatrzymał.
Coś nierealnego. Ktoś mnie okłamywał?
Byłam oszołomiona.
Nie sądziłam, że po nas przyjdą.
Co teraz?
Seul!
Wybiły je.
- Było ich pięć. - Żołnierki
- z kaskaderkami. - Piątka.
Odłamki szkła były wszędzie.
Pomyślałam sobie:
„Nie powinnyśmy były zostawiać Seul samej”.
Czasem, gdy pracuję nad sprawą,
przestępcy blokują drzwi, choćbym przyszła z nakazem.
Ale koniec końców zawsze otwierają.
Zastanawiałam się, po co robią coś takiego.
Chyba nie miały innego wyjścia.
- Przepraszam. - Ja przepraszam.
- Nie utrzymałam. - Nikt by nie utrzymał.
Gdybym wytrzymała 10, może 20 sekund dłużej,
nasze atakujące mogłyby dokończyć zadanie.
Tego najbardziej żałuję.
Czyli to koniec?
- Nie wierzę. - Ja też nie.
Tu drużyna policjantek.
Tak, rozumiem.
Musimy opuścić wyspę.
Kazali się pakować.
Cholera. To naprawdę koniec?
Pakujmy się i tyle.
Pakujemy.
- Już. - Zawołajmy po raz ostatni.
Tak, pożegnajmy się.
- Będziemy w kontakcie. - Tak.
- Policjantki, zwyciężymy! - Zwyciężymy!
Okrutne.
Musimy same zdjąć naszą flagę.
Zróbmy to razem.
Samą flagę.
Ciągnę.
Policja nie tylko chroni.
Potrafimy zaatakować, jeśli sytuacja tego od nas wymaga.
Dostosowujemy się do okoliczności.
Mam nadzieję, że ludzie dalej będą nam ufać.
- Wciąż nie wierzę. - Mnie przekonała flaga.
Poczułam, że to koniec, kiedy zdjęłyśmy flagę.
- Straszne to miejsce. - To z wczoraj?
- Tak. - Tak.
Byłyśmy też na tamtej wysepce.
- Daleko, prawda? - Tak.
Stąd wygląda na bardzo daleko.
Dałyśmy czadu. Doniosłyśmy flagę aż tutaj.
- Była bardzo ciężka. - Fakt.
Szybko rozbiłyśmy szybę.
Tak z boku, a potem kopnęłyśmy, żeby dokończyć robotę.
Czemu z żołnierek takie tchórze?
Mają inne nastawienie. Ja bym poszła i walczyła.
- My bywamy agresywne. - Co za masakra.
- Żołnierki wolą się bronić. - Tak.
Z tego żyją.
A my żyjemy z walki.
Masz rację.
One się broniły, jakby broniły kraju.
My lubimy walczyć, a one ciągle chciały się bronić.
Może zaatakujemy je w piątkę?
RANEK PODCZAS BITWY O BAZY
Choćby inne tu przyszły,
warto jakoś działać, a nie tylko patrzeć.
- Inaczej nic nie zdziałamy. - Właśnie, skoro tu jesteśmy.
Spróbujmy.
- Masz rację. - Jesteśmy agresywne.
Właśnie. Dobry duch walki.
My walczymy, wy się bronicie.
Nic nie ugrałyśmy dla nas,
ale one nic by nie miały bez nas.
Gra wciąż by trwała.
Przeszkadzał fakt, że one nam w pełni nie ufały.
Racja.
Pewnie dlatego bardziej się broniły.
Mogły pomyśleć, że je zdradzimy.
Tak.
Możemy je zaatakować.
Tak.
Kaskaderki są bardzo agresywne.
Są bardzo czujne i ostrożne.
Teraz jesteśmy sojuszniczkami,
- ale wiecznie nie będziemy. - No.
Bez znaczenia.
O ile wygramy.
ODCINEK 3: „BEZ ZNACZENIA, O ILE WYGRAMY”
Przy ataku na dom na drzewie
chyba możemy przejść tamtym szlakiem.
- Z tyłu. - Tak jak wczoraj?
Pójdziemy naokoło po cichu.
- Nie zauważyły nas. - Tak.
Dobrze, że wzięłaś długopis taktyczny.
Dałam go Na-eun, żeby wybiła szybę.
Obejrzymy dom na wodzie?
Dobra myśl.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK DOM NA WODZIE
- Zabrały swoje rzeczy. - Nikogo nie ma?
Drużyna, która przejęła bazę, przejmuje ją wraz z całym wyposażeniem.
Możemy sobie posiedzieć…
- Nieważne. - No.
Weź gaśnicę.
- Nieźle. - Spryskamy je.
Nie potrzebujemy tego?
Racja, koła.
Każda po jednej.
Super.
Może i to?
Chyba nie powiedzą, kto przegrał.
DRUŻYNA STRAŻACZEK POWRÓT DO KWADRATOWEGO DOMU
Pewnie dorwały naszą flagę.
- Co? - Naszą flagę.
Nic nie wiedziałyśmy o Ji-hye i Hyeon-ji.
Tylko tyle, że żołnierki zdobyły bazę.
Pomyślałam: „Naszą bazę zdobyły?”.
O rety, ale było…
Jeśli odpadniemy, będzie to moja wina.
Byłam złą przywódczynią.
Byłam pewna przegranej,
ale wciąż miałam nadzieję, że jednak nie.
- Przepraszam. - Witaj w domu, Hyeon-ah.
Za co przepraszasz?
Nie odpadłyśmy?
Zdjęłyśmy jedną na górze.
- Tak? - Tak.
Obroniłyście się?
- A jak. - Dziewczyny.
- Musiałyśmy. - Brawo.
- Bo was nie było. - Min-seon odpadła przeze mnie.
- Takie one silne? - Nie w tym rzecz.
Nie myślałam trzeźwo.
Nawet nie walczyłyśmy. Schyliłam się i po fladze.
Wyciągnęły mi.
Wyciągnęły.
- Trzeba było robić tak. - Wiesz…
To długa historia. Ale brawo.
Pogadamy w środku.
Zamarzłabym tam na śmierć.
Nasz plan obrony powiódł się.
- Opłacało się bronić. - O tak.
NAMIOT NAD KLIFEM
- Możemy tu zostać, prawda? - Zdecydowanie.
W serialach historycznych
zasadzki się nie udają, kiedy uczestnicy tracą cierpliwość.
Wystarczy przeczekać do końca
i uderzyć, kiedy nadejdzie czas.
Taką mamy strategię.
Czyli jedna drużyna już odpadła?
- Tak, na dobre. - Wypadają.
Może przyjrzymy się pozostałym bazom?
Może truchtem, żeby spalić kalorie?
Dobra.
Obserwujcie ich ruchy.
- Dobra. - Dobra.
Ciekawe, która drużyna odpadła.
Chyba strażaczki.
- Bo kto inny? - Ano.
Strażaczki pewnie straciły flagę.
To kwadratowy dom?
Zakryły okna, żeby nie podglądać.
Wszystko zakryte folią.
SPORTOWCZYNIE
Strażaczki ciągle tam są.
Policjantki przegrały?
Wydawało się, że nikogo tam nie ma.
Ale pewnie mają ciepło w środku.
Mają bazę daleko od nas.
Fakt.
PODRÓŻ W OBIE STRONY: 1,4 KM
Połączmy siły ze strażaczkami.
One chyba nie chcą sojuszy.
Wydają się bardzo zżyte.
Potrzebujemy domu.
Musimy zająć ich bazę za wszelką cenę.
- Czyją? - Kaskaderek.
Zaatakujmy je.
Zaatakujmy jutro,
gdy tylko się przebierzemy.
Chodźmy.
Zostaw wodę.
Trzeba zawrzeć jakiś sojusz.
Bo jak nie, to trzeba je wyeliminować.
Jeśli pobiegniemy od razu po pobudce,
na pewno coś ugramy.
- Bez wątpienia. - Ruszamy na kaskaderki?
Ciszej.
Musimy.
- Trzeba je otoczyć. - Żołnierki tu są.
Jakie zadowolone.
Kto był czerwony?
Chcę je pokonać.
Ale fajnie.
Czadowo!
Patrzcie, jak się cieszą.
Cała czwórka, co? Chodźmy obejrzeć ich bazę.
- Żołnierek? - Biegiem.
Biegnijmy.
Szybko, sprawdzimy ich bazę.
W czerwonym rzucamy się w oczy.
CHATA
Idź tam, a ja pójdę tam.
- Okej. - Jakbyśmy je otaczały.
- Zablokowały okno. - Żeby nie podglądać, co mają w środku.
- Co widzisz? - Co to?
Położyły zmyłkę.
Fałszywka.
A gdzie prawdziwa? Tam?
Tutaj?
Ta była policjantek.
Przecież mówiłam.
- Flaga policji. - Drużynowa.
Słyszę kogoś.
Długo nas nie było?
Martwiłam się.
Nie możemy za często opuszczać bazy.
Drużyna żółta przyjdzie.
Właśnie. Musimy być czujne.
TYMCZASEM KIM SEONG-YEON Z DRUŻYNY SPORTOWCZYŃ
Planowałyśmy drugiego dnia przejść do ofensywy.
Po nocy w namiocie potrzebowałyśmy domu.
Postanowiłyśmy,
że najpierw zaatakujemy kaskaderki.
Nikogo nie było, więc weszłam po drabinie.
Zobaczyłam flagę na samym środku.
Wiedziałam, że trzeba na górę.
- Byłam u kaskaderek. - Dobra.
Widziałam ich flagę.
Okej.
Przywiązały ją na tym trójkątnym poddaszu.
Nie możemy zostawić bazy bez obrony, jak ukryjemy flagę.
Była pusta.
Bałam się, że mnie zobaczą.
Trzeba wejść drabiną.
Ale mogą zabrać flagę z pleców.
No tak.
Tym się martwię.
Na Wyspie Ognia walutą są spalone kalorie.
ZBROJOWNIA
SKLEP SPOŻYWCZY
Spalone kalorie możecie wymienić każdego ranka między ósmą a dziewiątą.
Dzień dobry.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
Rzućcie tu okiem.
Tyle możecie dziś wydać.
DZIEŃ 2, KSIĘGA ŻOŁNIEREK SPALONE KALORIE: 3207 KCAL
Liczba spalonych kalorii stanowi sumę
dla wszystkich członkiń zdobytą w ciągu pełnego dnia.
Super, spalaj kalorie!
- Wyżej. - Dobrze!
Spalimy kalorie przysiadami z podskokiem?
Co powiesz?
Musimy ćwiczyć dolną część ciała.
W sumie mało się ruszałam.
Bo tak było.
Wczoraj sporo spaliłam.
KSIĘGA ŻOŁNIEREK PRZEJĘTE: 340 KCAL
Tyle kalorii wygrałyście w bitwie o bazy.
Resztki kalorii wyeliminowanej drużyny przechodzą na zwyciężczynie.
Od policjantek?
Wyeliminowałyśmy je, więc oddały nam wszystko.
Ale prezent od policjantek.
Dzięki, dziewczyny.
Sierżantko Kang.
Weźmiemy łopatę składaną czy zwykłą?
Do noszenia?
OFERTA ZBROJOWNI
- Składane są przenośne. - Tak lepiej?
- Ale zwykłe lepsze. - Prawdziwe.
Możemy ją potrzymać?
Musimy spróbować.
Ej.
Lekka?
- Lekka. - A składana?
Jeśli mają podobną wagę, weźmy tę.
- Wydaje się cięższa. - Ta jest lepsza.
- Cięższa. - Podobne.
Ważą podobnie. Weźmy tę.
Tak, o wiele lepsza.
Bierzemy.
Łopata.
- Dwie bomby dymne. - Dwie.
Radia.
Dzień dobry.
STRAŻACZKI ODWIEDZAJĄ MAGAZYN
Nie mogą tego zobaczyć.
Nie chciałyśmy się zdradzić z kolejnym ruchem.
- Proszę pani. - Tak?
Czy to strój maskujący?
Tak, strój maskujący.
- Ej. - A czy…
- Chwila. - Pokaże pani, czy szeleści?
Mam nim szarpnąć?
Chcemy posłuchać.
- Fajnie. - Ale cichy.
- Lekki też. - Dawaj.
Kupmy go.
Przyda się.
ZAKUPY: ŁOPATA, STRÓJ, RADIO, BOMBY DYMNE
Mamy dobry towar.
- Mam iść? - Kto pierwszy?
- Ja. - Dobra.
- Bieżnia. - Tak.
Okej.
Chodźmy.
Dobrze, już wszystko.
- Dziękujemy. - Dziękuję.
- Weźmiemy dwie łopaty. - Dwie.
- Duże czy składane? - Dwie duże.
Patrz, biorą coś.
W ten sposób mamy najlepsze informacje.
ZAKUPY: ŁOPATA, ZIEMNIAKI, KIMCHI, JAJKA
Śpieszymy się.
Chwileczkę. Który zespół?
Strażaczki.
Mają łopaty.
Po co?
Po co im łopaty?
Pewnie kopią doły wokół bazy.
Jutro będą się bronić.
Są tylko trzy łopaty?
Tak.
- Pewnie już jedną kupiły. - Na to wygląda.
- Dziękuję. - Do widzenia.
Widziałam, jak żołnierki kupiły.
ŁOPATA WYPRZEDANE
Tyle kalorii możemy wykorzystać?
Tak.
OFERTA SKLEP SPOŻYWCZY
WITAMINY KIMCHI, POMIDORY
Trzy ziemniaki.
Cztery pomidory.
Tyle wystarczy.
KASKADERKI ODWIEDZAJĄ MAGAZYN
Jestem głodna.
- Możemy ich użyć? - Owszem.
Kupmy jedzenie.
ZAKUPY: WIEPRZOWINA, JAJKA, ZIEMNIAKI, GWOŹDZIE, KIMCHI
SPORTOWCZYNIE ODWIEDZAJĄ MAGAZYN
Proszę tu podpisać.
DZIEŃ 2, KSIĘGA SPORTOWCZYŃ SPALONE KALORIE: 5739 KCAL
Ale Seong-yeon wypaliła.
Jecie same pomidory?
ZAKUPY: ZIEMNIAKI, POMIDORY
Dzięki za pomoc.
- Co? - Wszystkie spaliły ponad 1000 kalorii.
Jakim cudem?
Co one robiły?
Pewnie poszły ćwiczyć.
Nie wiem.
Te ręce tamtej niskiej sportowczyni…
Tak, wygląda na bardzo silną.
- Widać jej mięśnie pleców. - Tak.
Też zauważyłam.
- Pewnie się wspina samymi rękoma. - No nie?
Mogą rozbić też nasze okno.
Samymi pięściami.
Żołnierki mają narzędzie.
Zablokujmy boki.
Nie, musimy blokować wszystko.
Zablokujmy tak.
Może i jesteśmy sojuszniczkami, ale i tak musimy się bronić.
Dowiedziałyśmy się o nich paru rzeczy.
Oraz vice versa.
Jasna sprawa.
Uwaga, będę kopać.
Miałam przeczucie,
że zaatakują naszą bazę.
Dajmy z przodu.
Nieśmy poziomo.
Musiałyśmy zabić okna, żeby nie dało się nimi wejść.
- Seul-ki. - Mogą próbować wybić szybę.
Zrób tak, żeby gwoździe były do zewnątrz.
- To je zniechęci. - Dobra.
Wbijam u dołu.
Ale się namęczymy…
- Chyba się udało. - Tak.
Jeszcze jedno.
Dobra, zrobione.
Idealnie. Żadnej dziury pomiędzy.
OCHRONIARKI CHATA
Czołem.
W nocy się postaramy,
żeby was znaleźć, dziewczyny.
Lepiej bądźcie tam cicho,
bo słychać was dwa kilometry dalej.
- Ji-hyeon. - Tak?
Słyszałaś?
Słyszą nas, jak gadamy w nocy.
Przyjdą po nas.
Żołnierki ostrzegły nas, że mogą zaatakować,
jeśli zechcą.
Bo naprawdę mogą.
- Jeśli będą chciały. - Właśnie.
Jutro w nocy zaatakują nas żołnierki.
Czyli musimy zawrzeć jakiś sojusz.
Żołnierki nie porzucą sojuszniczek, czyli kaskaderek.
Żołnierki są z kaskaderkami?
- Robimy rekonesans? - Tak.
Wy idźcie, ja zostanę.
Żołnierki załatwiły policjantki.
Sądząc po terenie i po umiejscowieniu szałasu,
ustaliłam mniej więcej, jakie zostaną zawarte sojusze.
Nie mają potrzeby zawierać z nimi sojuszu.
Tu jest magazyn.
Żebyśmy przetrwały…
Mamy tylko jedną możliwość.
Biorąc pod uwagę położenie naszej bazy,
stwierdziłam, że konieczny nam sojusznik.
Żołnierki były jedyną opcją, jaka nam pasowała.
Sojusz z nimi? One już kogoś mają.
Żołnierki mogą się sprzymierzyć z kaskaderkami.
Sojusz trzech drużyn?
Na trzy drużyny.
Ochroniarki, żołnierki i kaskaderki razem
i można wyeliminować pozostałe.
Zróbmy krótką przerwę.
Ale ten czas leci.
Sama to wszystko wymyśliłaś?
Przemyślałam sprawę.
Zważywszy na położenie,
nadajemy się do obrony.
Żeby wyjść z bazy, musimy minąć inne, w tym żołnierki.
Żeby dotrzeć do strażaczek lub sportowczyń,
jeśli nie chcemy minąć żołnierek,
musimy połączyć z nimi siły, ale teraz to niemożliwe.
- Żołnierki są w środku. - Tak.
Poprośmy o sojusz z żołnierkami i kaskaderkami.
- Racja. - Mamy powód.
One nie muszą się z nami sprzymierzać.
- No nie. - Jedyne, co mamy,
to więcej osób do pomocy.
A w zamian poprosimy o ochronę.
- No. - Dalej.
One będą przewodzić,
ale gdy ruszymy z nimi po czyjąś flagę,
jedna z nas wystarczy, że tę flagę złapie, co nie?
Musimy odegrać taką rolę.
To jedyny sposób.
- Zgadzamy się. - Tak.
Trzeba zrealizować ten plan jak najszybciej.
Musimy szybko je przekonać. Tak będzie bezpieczniej.
To co, idziemy?
Tak, szybko.
Jak się nie uda, nikt nam nie zostanie.
Racja.
- Będziemy musiały się bronić. - I tyle.
- Rozmawiajmy podczas spaceru. - Dobra.
- Chodźmy. - Chwila.
Umiejscowienie naszej bazy zmusiło nas do współpracy.
Przetrwanie było priorytetem.
Będziecie mieć dodatkowe cztery osoby.
- Nieźle, co? - Brzmi świetnie.
Taka jest moja propozycja.
Przemyślcie i dajcie znać.
Okej.
Chodźmy tędy.
Nie powinnyśmy całkowicie ufać ochroniarkom.
- Na pewno. - Jasne.
Nikomu nie możemy.
Zaczynam wszystko ogarniać.
Trzymajmy sztamę z ochroniarkami do końca.
Pokonamy inne drużyny i dorwiemy je ostatnie.
- Zostawiamy je na później? - Tak.
Na koniec.
- Nikt się do nich nie dostanie. - Taki deser.
Albo zaatakujemy inną drużynę z nimi
i my wyciągniemy flagę.
Tak było z kaskaderkami.
Możemy współpracować z ochroniarkami i na koniec same wyciągnąć flagę.
Tak wygląda strategia. To nie byle chwyt poniżej pasa.
Potrzebujemy więcej drewna, prawda?
DRUŻYNA STRAŻACZEK
- Tylko ostrożnie. - Jasne.
Ładnie.
Dobrze!
Możemy już jeść.
Na kuchence gazowej byłoby łatwiej.
Będzie z tym tyle zachodu.
Nigdy nie rozpalałam ogniska.
Strażaczka powinna sobie radzić z ogniem.
Ale nam brak doświadczenia w rozpalaniu.
Skąd się biorą pożary lasów?
Z niedopałków?
Mam cię zastąpić?
- A możesz? - Żeby spalić kalorie.
Dobra.
Okej.
Min-seon to co innego. Dobra jest.
Podsycałam płomień, aż nie wytrzymały mi ręce.
Skąd tyle pożarów, skoro tak trudno je wzniecić?
Nieźle się namęczyłam.
Telefon dzwoni.
Tu drużyna strażaczek.
Tu drużyna ochroniarek.
Oto wyniki dzisiejszej bitwy o bazy.
Drużyna żołnierek przejęła bazę policjantek.
Zajmują teraz dwie bazy.
Żołnierki mogą ukryć flagę w jednej z dwóch baz.
Schowajcie flagę drużyny w bazie przed jutrzejszą bitwą.
Macie 30 minut.
Uruchamiam stoper.
Gdzie ją schować?
- Dwie bazy. - Żołnierki mają wybór.
Mogą wybrać sobie bazę.
- Mogą udawać. - Racja.
- No nie wiem. - Niech się one martwią.
Może włożymy ją do szafki?
Pierwszej? Czy ostatniej?
Tej najdalszej.
- Tej sierżantki Kim? - Tak.
- Dobrze. - Możesz potrzymać?
Możemy schować pod ubraniami.
A tutaj damy ubrania.
- Spodnie. - Nie widać.
- Teraz nie zauważą. - Nieźle.
- Min-sun. - Tak?
To jest wręcz genialne.
Idealnie schowana. Chodź tu.
- Nie widać. - Nic a nic.
Znowu musimy ją schować?
Tak jak wczoraj, żeby nie znalazły.
Najpierw ją zwiążmy.
Nie będzie łatwo zabrać.
Może powiesimy na drzewie?
Niezła myśl.
- Możesz… - Podsadzić cię?
Tak.
Daj linę.
Tak, dawaj.
Niby jak ją teraz wyjmą?
A może jeszcze trochę wyżej?
Jeśli ktoś spróbuje ją zabrać,
- obróci się do nas plecami. - Racja.
Dobrze.
A jeśli zetną drzewo siekierą?
Zaraz chwyci mnie skurcz. Czekajcie.
Nic ci nie jest?
O nie.
Hyeon-ah!
Czekaj. Nie ruszaj się.
- Nic ci nie jest? - Co się stało?
- Jest źle. - Kiepsko.
- Spadłaś prosto na plecy. - O nie.
- Hyeon-ah, nie. - Hyeon-ah!
- Co się złamało? - Stłukłaś coś?
- Mówię o drzewie. - Tamta gałąź.
Hyeon-ah, siadaj.
- Siadaj. - Tak, siadaj.
Usiądź wygodnie. Nie klękaj.
- Wygodnie. - Dzwonić po kogoś?
To musi boleć.
Nie sądziłam, że pęknie.
- Bolą cię plecy? - Tak.
Może dysk?
Myślisz, że pękł?
- O nie. - Krwawię?
- Masz siniaki. - To otarcia.
Będzie bolało.
Nie szkodzi.
Siadaj. Albo nie, połóż się.
- Albo usiądź. - Usiądź.
Powinnyśmy były ją przytrzymywać od dołu.
I tak nie możecie już jej zdjąć.
- Tak. - Racja.
Zwiążcie linę. Zostało 20 minut.
Dam tutaj.
Tutaj się złamało?
Czyli na tym stanęła.
Co teraz zrobię? Wkopałam się.
Bolało mnie, ale nie mogłam się poddać i wrócić do domu.
Byłam liderką.
To mnie wzywają, kiedy ktoś zostaje ranny jak ja teraz.
Role się odwróciły.
Zwiążmy.
W dół i do góry.
„Co teraz? Mogę się ruszyć?
Czy mogę użyć siły?”. Chciałam się sprawdzić.
Choć nie powinnam.
Połóż się na brzuchu.
Wygodnie.
- Przesuń się. - Przepraszam.
- Tracimy czas. - Nie szkodzi.
Plecy już cię nie bolą?
Mówię o kościach.
Wydają się całe. Ale mięśnie bolą, co?
Opuchnięte.
Damy środek na ból w spreju.
Już wcześniej miała problemy z plecami. Może się jej pogorszyć?
W każdym razie powinna odpoczywać.
Kości w porządku.
Czułam, jakby świat się zawalił.
Wykazała się wspaniałym przywództwem.
Zawsze dobrowolnie podejmowała się trudniejszych prac jako liderka.
Szybko stała się jedną z tych osób,
które szanowałam i za którymi chciałam podążać.
Na służbie zdarzają się różne wypadki.
Ale to było coś zupełnie innego niż oglądanie wypadków.
Ufam jej, podążam za nią i lubię ją.
Gdy upadła…
- Otarcia. - Tutaj?
Możemy zrobić prześwietlenie, ale nie widzę tu złamania.
Pomyślałam: „Co my teraz zrobimy?
Mamy kłopoty. Już po nas”.
- Tylko stłuczenie? - Tak.
Wygląda na stłuczenie i skurcz mięśni.
Zostaję.
Lepiej ogranicz dzisiaj wysiłek fizyczny.
Nie mogę się forsować.
- Przepraszam was. - Nie, idź już.
W porządku.
Nie jest dobrze.
- Zakleję sobie plecy. - Właśnie tak.
Zaraz bitwa na arenie.
- Zaraz wracam. - Dobra.
Zapiecze.
KIM HYEON-A SZPITAL
Dam ci sprej przeciwbólowy. Używaj go często.
- Dobrze. - Proszę.
- Dziękuję. - W razie czego wracaj.
Albo lepiej nie. Po prostu mnie wołaj.
Może kupimy sprej przeciwbólowy?
Tak, szpital mamy po drodze.
Czekaj… to strażaczka.
Co jest?
- Strażaczka. - Co jest?
Idziemy tak czy siak?
Tak. Chodźmy.
Nam nie pozwolili wziąć spreju,
ale jej dali puszkę.
- Może na plecy? - Tak.
- Zraniła się. - Tak.
O nie.
Bolą ją plecy.
- Wróciłyśmy. - Ale mamy wieść.
Widziałyśmy strażaczkę z dłońmi na plecach.
Rzuciłyśmy okiem, żeby zobaczyć, o co chodzi,
a ona tak się trzymała.
Nie możemy pokazywać naszych słabych stron jak ona.
Zgoda.
Dziś mamy szansę.
Musimy dziś zdobyć flagę strażaczek.
Koniecznie dzisiaj.
Telefon dzwoni.
Jak mam odebrać?
- Proszę, denerwuję się. - Halo?
Bitwa na arenie rozpocznie się za 30 minut.
Wszystkie drużyny proszone są na arenę.
Dobrze.
Witajcie.
Wkrótce rozpocznie się bitwa na arenie.
Podejdźcie do trybun i usiądźcie na wyznaczonych miejscach.
Nim rozpocznie się gra,
ogłosimy nagrodę za dzisiejszą bitwę na arenie.
Zwyciężczynie bitwy na arenie otrzymają narzędzie związane z ogniem
i specjalny przywilej pomocny podczas bitwy o bazy.
Półgodzinną tarczę.
O rety.
Nieźle.
Przywilej lepszy, niż się spodziewałam.
Po włączeniu półgodzinnej tarczy,
baza danej drużyny będzie bezpieczna przez pół godziny.
Czyli cała drużyna może wyjść atakować.
Ta bitwa na arenie jest ważna.
Hyeon-ah tak łatwo się nie poddaje.
Więc chciałam ożywić atmosferę,
dając z siebie wszystko na arenie.
Rozpoczynamy bitwę na arenie.
Dzisiejsza bitwa na arenie to „Dopilnujcie, by zgasł ogień”.
„Dopilnujcie, by zgasł ogień”?
Bitwa składa się z trzech etapów.
Etap pierwszy.
Rąbanie drewna.
Pomyślałam sobie, że mamy kłopoty.
W tym akurat czuję się świetnie.
Widzicie drewno przed wami?
Każda drużyna musi porąbać 30 kłód drewna.
Trzydzieści.
Kłoda będzie zaliczona, jeśli zostaną z niej ćwiartki.
Gra będzie rozgrywana jak sztafeta.
Każda drużyna zdecyduje o kolejności startu.
Będziecie rąbać drewno zgodnie z kolejnością,
a liczba porąbanych kłód zdecyduje,
ile jeszcze zostawicie dla reszty drużyny.
Nie spodziewałam się rąbania.
Jestem w tym dobra, ale…
- Wystarczy 30. - Tak.
Czyli mogę iść tylko raz.
Tak.
Jak to robimy?
Na początek i koniec ktoś doświadczony.
Porąbię, ile dam radę.
Umiem rąbać, więc dam radę.
KOLEJNOŚĆ: EUN-MI, BOM-EUN, HYUN-SEON, NA-EUN
- Ustalmy kolejność. - Tak.
Ja pierwsza.
- Nie, ja. - Przestanę, jeśli będzie bolało.
Po kolei.
Nie, ja pierwsza.
Ty następna.
- Dobra. - Słuchajcie.
Pierwsza powinna iść najsprawniejsza.
Zmęczona będzie wolniejsza.
Hyeon-ah i ja miałyśmy największe doświadczenie
w rąbaniu drewna.
A Hyeon-ah została ranna,
więc postanowiłam iść pierwsza.
- Masz rację. - No to porąbmy szybko.
KOLEJNOŚĆ: MIN-SEON, HYEON-AH, JI-HYE, HYEON-JI
Postaram się.
Każda sześć do ośmiu.
Niech zacznie Seong-yeon.
A jeśli nie dam rady aż tyle?
Jak porąbiecie resztę? Ja ostatnia.
Zróbcie, ile się da, a ja porąbię resztę.
Dam radę.
EUN-BYUL, HEE-JEONG, MIN-SUN, SEONG-YEON
Od góry. Raz, dwa, trzy, cztery.
JI-HYUN, EUN-JIN, SU-HYUN, SU-RYEON
Ty pierwsza, masz doświadczenie.
SEUL-KI, KYUNG-AE, SEO-YOUNG, HYE-KYUNG
Dopilnujcie, by zgasł ogień.
Zapraszam pierwsze uczestniczki na arenę.
Stańcie przed ogniem waszej drużyny.
Będę silna. Będzie trudno, ale wytrzymam.
Nie zostawię żadnych kłód, spokojnie.
Będę musiała dać z siebie wszystko.
Rozwalę je.
Nie mogłam się doczekać.
Zaczynajmy.
- Mokre drewno. - Tak, mokre.
Próbują je zmoczyć.
- Do boju, Min-seon! - Dajesz!
Skup się i ostrożnie.
Po kolei.
Uwaga na ręce.
Dalej, Eun-byul!
Dasz radę!
Nieźle!
Nie śpiesz się.
Dała radę.
Tak od razu? Nieźle.
Tak jest!
Wyrównaj! Powoli!
Okej!
- Nieźle! - Mamy to.
Czyli tak się…
Okej!
- Nieźle! - Świetna jest.
Daje czadu.
Planowałam iść pierwsza,
zrobić jak najwięcej przed zmianą,
a resztę zostawić drużynie.
Ale tak dobrze mi szło.
Jesteś najlepsza.
Prowadzisz.
Dość już zrobiłaś.
Dobrze!
Świetnie.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
Dobrze!
Gdy tak rąbałam,
słyszałam doping drużyny.
Nie wiem, ile porąbałam,
a wokół ciągle słyszałam odgłosy rąbania.
Skupiłam się wyłącznie na mojej sile i moich emocjach.
Super jest.
Nie dajmy wygrać strażaczkom.
Dobrze!
- Nieźle! - O tak!
Chyba się rozgrzała.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
Eun-mi jest jak w transie!
Już się rozgrzała!
OCHRONIARKI
Dasz radę!
- Dasz radę! - Czemu nie pęka?
Świetnie idzie!
Już po nas. Przeze mnie.
Dobrze ci idzie.
Tak jest.
Skup się, Lee Ji-hyeon.
- Tak jest! - Skup się.
- Dalej! - Dajesz!
Niedobrze. Zaraz nie wytrzymam.
Jestem najwolniejsza.
Jestem wykończona.
Dasz radę, Ji-hyeon.
Dasz radę.
Dam radę.
- Jak feniks! - Brawo!
Chciałam pomóc drużynie.
Byłam najsilniejsza. Chciałam przewodzić.
Rąbałam, jakby jutra miało nie być.
DRUŻYNA KASKADEREK LICZBA PORĄBANYCH KŁÓD: 10
Zmieńmy ją, jeśli się zmęczyła.
- Tak? - Seul-ki, zamienimy się?
- Zmęczyłaś się, to kończ. - Dobra.
Drużyna zauważyła zmęczenie i kazała się zmienić,
więc wyszłam.
Ale byłam zła.
Powtarzałam sobie: „Dam z siebie wszystko”.
Okej! Tak jest!
- Wszystkie celne. - Ale szybka.
Dajesz czadu!
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ LICZBA PORĄBANYCH KŁÓD: 14
Nie żeby mnie bolało czy co, ale byłam wyczerpana.
Eun-byul, możesz się zmienić.
Dalej, Hee-jeong!
Powinnaś ją zmienić.
Hee-jeong, wracaj. Dobrze jest.
Dasz radę, Min-sun.
Jeszcze raz.
- Mam wskoczyć? - Do boju, Min-sun!
Min-sun, spróbuj.
- Dobrze! - Nieźle, Min-sun!
- Zrobiłam tylko jedno. - Dalej, Seong-yeon!
Super!
- Dobra robota! Nieźle! - Tak trzymaj!
- Dobrze! - A ona nie przestaje?
- Tak trzymaj! - Rety.
Jest świetna.
Nieźle! Dajesz!
Tak jest!
DRUŻYNA STRAŻACZEK LICZBA PORĄBANYCH KŁÓD 17, 18, 19, 20, 21
- Tak jest! - Min-seon, nie przesadzaj.
Jutro sobie zafundujemy mięsko!
Mięsko?
Widziałyście jej spojrzenie?
Okej!
Min-seon, przerwij, jeśli się zmęczyłaś.
Została nas trójka!
Świetnie ci idzie!
Min-seon chyba myślała tylko o tym,
że musi rąbać za ranną koleżankę.
Musiała być bardzo zmęczona.
Z pewnością.
Ale ona się łatwo nie poddaje. Wiedziałam.
Raz nie miałam tchu, raz mi wracał.
Tak bez przerwy.
Potem wzięłam się w garść, żeby dokończyć robotę.
Myślałam, że muszę zrobić, co w mojej mocy.
- Nieźle! - Ile zrobiła?
- Do boju, strażaczki! - Podobnie, co nie?
Tak jest!
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK LICZBA PORĄBANYCH KŁÓD: 23, 24, 25, 26
- Nieźle. - Tylko spokojnie.
Tylko spokojnie.
LICZBA PORĄBANYCH KŁÓD: 26
Co za determinacja.
Dalej!
Super!
Chciałam im pokazać, co potrafię.
Jesteś na prowadzeniu!
Jesteś na prowadzeniu.
Dasz radę!
Ostatnia!
Ostatnia.
Ostatnia, Min-seon.
Dasz radę! Trzymamy kciuki!
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Przyda się sojusz z żołnierkami.
Mam nadzieję, że się pokłócą.
Do przodu, Hyun-seon!
Na wojnie wszystko jest możliwe. Po prostu się strzela.
Cały czas strzelała mi w twarz.
Widziałam, że to było celowe.
Co ona robi? Byłam wściekła.
Kłócą się.
Żołnierki mają własne ambicje.
Co za bzdury.
Aż mam ochotę kogoś udusić.
Musimy zawrzeć dzisiaj sojusz ze strażaczkami lub sportowczyniami.
Wtedy zrozumiałam, że trzeba je załatwić.
Dobrze nam idzie.
Jazda!
Tylko żadnego zdradzania.
Zawarły sojusz.
CZY DOJDZIE DO KOLEJNEGO SOJUSZU?
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Napisy: Cezary Kucharski