Dzisiejsza bitwa na arenie
to „Dopilnujcie, by zgasł ogień”.
Każda z drużyn wykorzysta narzędzia,
by porąbać 30 kawałków drewna.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
Skupiłam się wyłącznie na mojej sile i moich emocjach.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
„Zróbcie, ile się da, a ja zajmę się resztą”.
DRUŻYNA KASKADEREK
Chciałam dać z siebie wszystko.
Dalej!
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
Super!
Chciałam im pokazać, co potrafię.
- Dobra! - Jazda!
Eun-mi, jesteś świetna!
A jaka seksowna!
- Przestańcie! - Seksowna!
Żołnierki!
- Dalej! - Dalej!
- Dobra! - Tak trzymać.
Ostatnia. Dajesz!
Ostatnia.
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK POZOSTAŁA 1 KŁODA
Ostatnia. Dajesz!
Jazda!
Jedziemy!
O tak!
A ja już założyłam rękawiczki, Eun-mi!
Brawo!
- Nieźle. - Masz pół kłody.
Tylko pół?
Wytrzyj jej twarz!
Dobra robota.
Pół kłody.
- Pół kłody! - Tylko.
Do dzieła!
Zdejmuj!
- Koszulka! - Zdejmuj!
No i super.
Jedziesz!
Gotowe.
- Dobrze. - Dobra!
Drużyna żołnierek zakończyła rąbanie drewna.
Rozpoczynamy etap drugi.
Etap drugi. Rozpalanie ognia.
Eun-mi robiła to wielokrotnie.
Waszym zadaniem jest rozpalić jak największe ognisko.
Czas dla wszystkich drużyn rozpocznie się,
gdy tylko drużyna żołnierek zacznie drugi etap.
Macie 60 minut.
Czas start.
Siekiera.
Wachlarz.
Porąb je siekierą.
Zbierz małe kawałeczki.
Bierz.
Hyun-seon, weź.
Miałyśmy plan.
Porąbałyśmy drwa na kawałki grubości palca.
Jak najcieńsze.
Kupiłyśmy sobie czas, kończąc jako pierwsze.
Zasłońcie im widok.
Nie mogą zobaczyć, jak to robimy.
Musimy zobaczyć, jak rozpalają ogień.
Ostatnia, Min-seon.
Jesteś jedyną,
- która porąbała 30. - Tak.
Ostatnia kłoda, Seong-yeon!
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ POZOSTAŁA 1 KŁODA
- Tak! - Dobrze!
Drużyny strażaczek i sportowczyń zakończyły rąbanie drewna.
Rozdamy zestawy do rozpalania.
Dobra robota.
Brawo. Ale się pocisz.
- Dajemy. - Jazda.
Do dzieła!
Zrobię rozpałkę.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ
Musimy z nich zrobić rozpałkę.
Z małych kawałków.
Gdzie można…
DRUŻYNA KASKADEREK POZOSTAŁA 1 KŁODA
Świetnie, Kyung-ae!
Ostatnia.
Rąbałam tak długo, jak mogłam.
Ale miałam jeszcze siłę.
Okej!
Drużyna kaskaderek zakończyła rąbanie drewna.
Zbierzcie cienkie kawałki drewna.
- Połamcie je na małe kawałki. - Jasne.
Etap drugi. Rozpalanie ognia. Pozostało 30 minut.
Pewnie nie wiedzą, jak się tnie na wióry.
- Nigdy nie cięły. - Właśnie. Nie uda im się.
- Dobra jesteś w surwiwalu. - Znasz się.
Bierzemy wióry i rozpalamy zapałkami.
Okej.
Drap, jakbyś rozpalała ogień.
- Zwykle tyle to trwa? - Tak.
Czuję presję.
- Znasz się na wybuchach? - Tak.
Pomyśl, że ładujesz jakąś bombę.
Dobra.
Niezłe porównanie. Muszę uważać.
Dobra, mamy to.
Teraz, szybko.
Dawajcie kawałki.
Na górę, o tak.
Dobrze.
- Udało im się. - Co?
Ale jak?
Rozpaliły ogień.
Gdzie te wióry?
Tak, dawaj.
Wrzucaj.
Większy ogień ma być.
Mamy zapas czasu. Niech się pali.
Spalmy arenę.
Super.
Jak się te zapalą, gotowe.
Już nikt tego nie ugasi wodą.
Strażacy potrafią ugasić pożar, ale nie potrafią go rozpalić.
Ten zgaśnie.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
- Wolałabym gasić ogień. - Ja też.
Uczyli nas, jak gasić, a nie jak rozpalać.
Musimy go podtrzymać.
O tak.
Czekaj, bo zgaśnie. Musi się dobrze rozpalić.
- No dalej. - Wybaczcie, zgasiłam.
Proszę, nie gaśnij.
Ostrożnie, bo zgaśnie.
Podam ci.
- Dawaj. - Wrzucaj do środka.
- Na górę? - Nie, tutaj.
- Tutaj położyć? - Żeby się zapaliło.
Powinno się zapalić.
Rób tak, aż szczapa się zapali.
Byleby się szczapa zapaliła.
Hyeon-ah dobrze sobie radzi.
Wystarczy jedna płonąca szczapa.
O nie.
Nic nie podtrzymuje ognia.
Czemu to się nie palii? Ja umiem tylko gasić.
Jak oni mogą kazać strażaczkom rozpalać ogień?
- Jest. - Pali się.
Wachlujmy w dwie strony.
- No dalej. - Twoją i moją.
Dobrze idzie.
Wciągnę ten dym, spokojnie. Róbcie swoje.
Wybacz, Hyeon-ah. Musimy wachlować w tę stronę.
Właśnie tak.
- Udało się! - Jest.
Dobrze, a teraz powoli.
Strażaczkom chyba dobrze idzie też rozpalanie.
Zdolne są.
Damy radę.
Chwila.
- Idzie. - Dobrze.
Jest coś.
Może wykorzystamy wszystkie zapałki naraz?
Uwaga na ręce.
- Dobrze. - Dawaj tam.
Dawaj więcej. Wszystkie.
Wrzuć do ostatniej.
Trzeba było tak od razu.
O nie, gaśnie.
Ogień był coraz większy i myślałam, że się uda.
Dlatego mówiłam, żeby wrzucić wszystkie zapałki i już.
Teraz tego żałuję.
Obyśmy chociaż pokonały kaskaderki.
Tak nie może być.
Jeśli rozpalą przed nami,
to zamiast kolacji zrobimy sobie pogadankę.
Jasne?
Dawajcie drewno na spód.
Dorastałam na wsi, wiecie?
- Na górę. - Tutaj musimy zapalić.
- Zostawić dopływ powietrza. - Dobra.
Gdyby tata mnie oglądał, dostałabym ochrzan, że nie umiem.
Porąbałyśmy drewno na drobne kawałki
i udało się.
Zróbmy coś, na czym położymy drewno.
Zróbmy jakby ramkę.
- Dalej! - Wal!
One nadal rąbią?
DRUŻYNA OCHRONIAREK
Przepraszam. Już nie mogę.
- Dobrze. - Czułam presję.
Byłam zła, że tak kiepsko mi idzie.
Etap drugi. Rozpalanie ognia.
Trzy, dwa, jeden.
ETAP DRUGI ZAKOŃCZONY
Czas na ogłoszenie wyników.
Drużyna kaskaderek przechodzi dalej.
Drużyna żołnierek przechodzi dalej.
Drużyna strażaczek przechodzi dalej.
Drużyny ochroniarek i sportowczyń zostały wyeliminowane.
Rozpoczynamy etap trzeci.
Etap trzeci. Ochrona ognia.
„Ochrona”?
Każda drużyna wybierze wysłanniczkę.
Wysłanniczka dostanie szansę, by oblać wodą płomień innej drużyny.
Dostanie 30 sekund na atak.
Jest tylko jeden sposób na obronę przed atakiem.
Bronić płomienia możecie wyłącznie własnymi ciałami.
Po przeprowadzonym ataku
drużyna dostanie pięć minut na ponowne rozpalenie ognia.
Zwycięży drużyna, która ochroni swój płomień do końca.
Mamy gasić ogień wężem?
Jeśli teraz przegramy, ze wstydu nie wracam do domu.
Ugaszę ogień, choćby mnie wysłali poza wyspę.
Zdecydujcie, którą drużynę zaatakujecie.
Zaatakują nas. Mamy najsłabszy ogień.
Można się uwziąć na jednych.
Celujmy w mniejszy ogień.
Racja.
Najłatwiej wybrać drużynę z najmniejszym ogniskiem.
O ile węgiel drzewny się pali,
możemy z łatwością rozpalić ogień na nowo.
Mamy blokować wodę swoimi ciałami.
- Prawda? - Tak.
W takim razie
- ja zaatakuję. - Jasne.
Drużyno żołnierek.
Ogłoście, kogo zaatakujecie.
Drużynę strażaczek.
Nie wybrały nas.
Nie wybrały. Fajnie mieć sojuszniczki.
Miałyśmy sojusz.
Wybieramy drużynę strażaczek.
Chyba powinnyśmy dołączyć.
Chyba jesteśmy tymi złymi.
Zaatakujmy żołnierki.
Żołnierki?
- Na żołnierki? - Tak trzeba.
Ugaśmy ich ogień.
Drużyno strażaczek.
Ogłoście, kogo zaatakujecie.
Drużynę żołnierek.
- Co? - Czemu nie nas?
Łatwe wygrane to nuda.
Dawajmy na nie.
ODCINEK 4 „ŁATWE WYGRANE TO NUDA”
Rozpoczynamy pierwszą rundę ataków.
KIERUNEK ATAKU
Przygotujcie się.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Dawaj na nie.
Myślałam tylko o wygranej.
Będę bronić ognia ze wszystkich sił.
Musimy bronić się jak najdłużej.
Hye-kyung.
- Patrz na strażaczkę. - Rób jak ona.
Naśladuj ją.
Podnieś.
Nie ugasi się ognia laniem wody z góry.
Trzeba celować prosto w źródło ognia.
Ale broniły go trzy osoby,
więc mimo że próbowałam trafić w jakieś szczeliny,
to nie mogłam znaleźć dobrego kąta.
Musiałam podnieść wąż jak najwyżej, żeby znaleźć ten kąt.
Stąd taka pozycja.
Dobra jest.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Koniec pierwszej rundy ataków.
O rety.
Drużyny żołnierek, kaskaderek i strażaczek przechodzą dalej.
Od teraz nie wolno już bronić ognia.
Proszę przejść za palenisko.
No nie.
Teraz nam zgaszą.
Nasz na pewno zgaśnie.
Tak sobie myślałam. Zgaszą nam i już.
Wysłanniczki drużyn,
proszę ogłosić, kogo zaatakujecie.
Drużynę strażaczek.
Zmieńmy na kaskaderki.
Drużynę kaskaderek.
- Drużynę kaskaderek. - Robi się ciekawie.
KIERUNEK ATAKU
Dawaj, lej na nie.
Ja zablokuję wodę.
Lepiej ty ich zaatakuj, a ja zablokuję wodę.
Rozpoczynamy drugą rundę ataku.
Atakujący, proszę przejść pięć kroków do przodu.
Przygotujcie się.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Min-seon, pochyl się.
- Świetnie. - Dalej.
- Wyżej! - Trzymaj się!
Tak jest!
DRUŻYNA STRAŻACZEK
Świetnie!
Niżej!
- Super jest! - Tak trzymaj.
- Dobrze! - Dawaj, Min-seon.
Nie miałam szans celować prosto w ogień, żeby go ugasić.
Musiałam zmienić na mgiełkę, żeby oblewać od góry.
Całe palenisko.
Tak właśnie zrobiłam.
DRUŻYNA KASKADEREK
- Wyżej! - Utrzymaj pozycję!
Nic nie widziałam.
Nie wiem, kto to był,
ale ktoś do mnie mierzył, więc zrobiłam tak samo.
Próbowałam się bronić, ale miałam wodę w oczach.
Lałam z jednym okiem przymkniętym,
a woda uderzała mi w twarz.
Trzy.
Dwa.
DRUŻYNA KASKADEREK
Jeden.
Koniec drugiej rundy ataków.
Macie pięć minut na rozpalenie ognia.
Zaczynając teraz.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
- Możesz się tego pozbyć? - Jasne.
Zabierać je?
Tak, te spalone.
Wachluj dalej.
A one znowu obleją wodą.
Zakryjmy i już.
- Od przodu? - Za chwilę znowu zaczną.
Widziałam, że żołnierki nie mają za dużo suchego drewna.
My miałyśmy go więcej.
Dlatego zbudowałyśmy ścianę z drewna, żeby chronić płomień.
- Może zrobimy tak? - Powinnyśmy zakryć.
Chyba wystarczy.
- Niech się palą. - Dobra.
ETAP 3 OCHRONA OGNIA
- Masz zapałki. - Najpierw zapalmy niedopałki.
Więcej drewna, Seo-young.
Gdzie drewno?
Niech się zapali.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
- Koniec czasu. - Gaśnie.
Drużyna kaskaderek została wyeliminowana.
Drużyny żołnierek i strażaczek przechodzą dalej.
Jeden na jednego. Na pewno możemy wygrać.
Wygrajmy. Trzeba im w końcu pokazać.
Nie wracam do domu, jeśli nie wygram.
Walczę o dumę jako strażaczka.
Pokonywałyśmy kolejne drużyny i czułam, że zwycięstwo jest blisko.
Rozpoczynamy trzecią rundę ataków.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
- Wyżej, Min-seon. - Świetnie ci idzie.
- Dobrze. - Celuj w podstawę.
Nieźle.
- Niżej! - Celuj w podstawę!
- Min-seon, świetnie. - W podstawę!
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
W sam środek.
Dasz radę, Min-seon.
Dobrze idzie.
Ugasiła ogień.
Chyba koniec.
Tak trzymaj.
- Potrząśnij trochę. - Świetnie ci idzie!
- Poruszaj wężem. - Rób, jak uważasz.
Zacznij potrząsać.
Kiedy się gasi ogień, potrząsając wężem,
woda wyparowuje,
tworząc gorącą parę.
Jeśli dam radę przykryć palenisko parą od początku do końca,
to zgaszenie ognia nie zajmie długo.
Na palce i do gaszenia!
- Dobrze, Hyun-seon. - Nieźle!
- Skieruj w dół. - Spokojnie, nasz ogień trzyma.
Nie zgaśnie, nie ma mowy!
Mogłam po prostu kopiować ruchy strażaczki.
- Właśnie. - Zgaś to!
- Hyun-seon, wszystko gra. - Z góry!
Patrz przed siebie.
- Jeszcze trochę. - Trzy.
- Dasz radę. - Dwa.
Do boju, Min-seon!
Do końca.
- Nie przestawaj! - Jeden.
Koniec trzeciej rundy ataków.
Macie pięć minut na rozpalenie ognia.
Zaczynając teraz.
Chwila.
Ale ta jest twarda.
W środku jest żar.
- Musimy wygrać. - Nie możemy teraz przegrać.
Potrzebujemy tej 30-minutowej tarczy.
- Przyda się. - Koniecznie.
Tarcza i mięso.
Pierwsze miejsce.
Tarcza.
Trzy.
Dwa.
Jeden.
Aby wyłonić zwyciężczynie, umieścimy nad płomieniem papier.
Odliczamy minutę.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
Proszę.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK
WYNIK BITWY
Drużyna strażaczek wygrywa.
Dobra gra.
Tego się spodziewałam.
Dobra gra.
Brawo.
Min-seon.
Kiedy zostało dziesięć sekund,
prawie się rozpłakałam.
Za taką ciężką pracę nam się należało.
Modliłam się o wygraną i…
wygrałyśmy.
Zjemy dzisiaj mięso.
Byłam wniebowzięta.
Pokonane ogniem.
- Tak było. - Wznieśmy okrzyk.
- Dobrze. - Zaczynamy.
Zawsze jak w terenie!
- Jazda! - Jazda!
Bitwa na arenie dobiegła końca.
Świetny pomysł z tym ustawianiem kłód.
- Wiem. - O tak.
- Dzięki temu… - Inne nas kopiowały.
Gdy zobaczyły, jak ruszam dyszą…
- Skopiowały? - Kaskaderki…
- Ona się we mnie wpatrywała. - Naśladowała cię.
- W końcu jesteśmy strażaczkami. - Prawda.
Mamy 30-minutową tarczę.
Poza tym odwiązanie liny będzie długo trwało,
więc możemy wygrać bitwę.
Coś dostałyśmy.
Gdzie?
O rety. Otworzymy razem?
Najładniejsza otwiera.
- No to ty. - Nie, ty.
Dajcie spokój.
Niech otwiera mistrzyni, która pocięła 30 kłód.
Mamy 30-minutową tarczę.
Hurra.
Dobra.
- Aktywują ją na starcie. - „Aktywacja
nastąpi na początku bitwy o bazy, blokując wstęp do waszej”.
- Dziewczyny. - Mamy plan?
Chodźmy wszystkie.
Zaatakować.
Dawajmy, ile sił.
- A przeciwniczki… - Chciałyśmy się bronić, ale…
Zamiast marnować czas na żołnierki, bo mamy do nich bliżej,
- powinnyśmy znaleźć łatwiejszy cel. - Kaskaderki.
Zdobyłyśmy 30-minutową tarczę.
Idziemy na całość.
Ruszymy na kaskaderki.
W bitwie na arenie kaskaderki łączyły siły z żołnierkami.
Atakowały nas razem.
Chciałyśmy zemsty.
- Tak jest. - Czas na pewny cel.
Dobra.
Mamy jeszcze to.
- Jakieś mięso? - Otwórz.
- Zestaw do rozpałki? - Może.
- To, co było wcześniej? - Co?
- Kuchenka. - Gazowa!
- Kuchenka gazowa. - Mamy kuchenkę.
Dwa palniki!
Ale czad!
Możemy sobie usmażyć mięso.
Dobry zapas.
- Wystarczy do końca. - To gaz?
- Tak. - Koniec z rąbaniem drewna.
- Dawajcie. - Grupowy uścisk.
- A bałam się, że to zapałki. - Zjemy mięso.
Upór naprawdę się opłaca.
Wystarczyło poczekać.
Tylko szkoda twoich pleców…
Nawet już nie czułam bólu.
Dałyśmy radę.
Zjemy sobie mięso.
Ale się cieszę.
Dostałyśmy nagrodę za cały ten trud.
Taka mnie naszła myśl,
że trafiłyśmy tu we cztery nie bez powodu.
Przy biegu w błocie myślałam, że już po nas.
Potem znowu, gdy wyciągnęły nam flagę,
a potem jeszcze, gdy spadłam z drzewa.
Trzeba walczyć do końca.
- Chcecie zaatakować też inne drużyny? - Wiecie, co mnie niepokoi?
Musimy usunąć żołnierki,
- żeby było nam łatwiej. - O tak!
Dlatego myślę, że to nasza szansa.
Kto wie, co przyniesie następna bitwa?
Wykorzystamy te 30 minut, żeby zaatakować żołnierki.
Gdy się ich pozbędziemy, będzie dużo łatwiej.
Mamy na to czas.
Miałam przeczucie, że przyjdą do nas.
Musiałyśmy działać.
Przygotować się.
Tamtej nocy znów przyszłyśmy, by sprawdzić, gdzie trzymają flagę.
Obejrzałyśmy też całą bazę. Wszystkie wejścia.
Zobaczyłyśmy flagę przez okno.
Żołnierki przejdą do defensywy.
Mają dwie bazy.
Mogą ukryć flagę w domu na wodzie.
Tam jest flaga.
Okej.
Jestem pewna, że strażaczki jutro po nas przyjdą.
Też tak myślę.
Szybko poszło.
Hej.
Sprawdziłyśmy bazę strażaczek.
Mamy nowe informacje.
Małe okienka… Nie pamiętam ile.
- Chyba cztery. - Tak.
- Tak wyglądają. - Duże to miejsce?
- Ogromne. - Ogromny dom.
- Fakt. - W środku rośnie duże drzewo.
Już wiem, czemu ich liderka upadła.
- Czemu? - Już mówię.
W ich bazie jest drzewo.
Flagę przywiązały między gałęzie.
- Liną. - Jest mocno związana liną.
Potrzebna siekiera, żeby odciąć.
Więc musimy się wspiąć na drzewo?
- Tak. - Musimy.
- Musimy też wziąć siekierę. - Tak.
Zakładamy, że strażaczki przyjdą do nas.
Na pewno nas zaatakują.
Przyjdą tu całą czwórką, skoro mają bezpieczną bazę.
Jeśli tak się stanie, wchodzisz do akcji.
Będziemy bronić bazy.
- A ich flaga? - Weźmiesz ją.
My je tu zatrzymamy, póki czas nie minie.
- Zgadza się. - Musimy.
Schowam się, gdy tylko zawyje syrena.
- Komunikacja radiowa? - Tak.
Ta 30-minutowa tarcza może być dla nich niekorzystna.
Mogę tam ukryć siekierę.
Racja, zawczasu.
Gdzieś w pobliżu.
- Pójdziemy teraz? - Mówisz?
- Tak zrobimy? - Chodźmy.
Bierz narzędzia.
Załatwimy je siekierą.
AKTUALNA GODZINA
DRUŻYNA ŻOŁNIEREK W POBLIŻU KWADRATOWEGO DOMU
Zauważyłyśmy, że związały flagę liną.
Lina była na tyle gruba, że potrzeba do niej siekiery.
Trzeba będzie ciąć linę albo gałąź.
Warto co chwilę zaglądać do szpitala,
żeby sprawdzić, kto tam był.
Która drużyna ma chorych i ilu.
- Jedna strażaczka jest ranna. - Właśnie.
Ciszej.
Mogą być w pobliżu.
Byłyśmy wcześniej w szpitalu.
W ten sposób mamy najlepsze informacje.
Na-eun usiadła przy biurku.
Przejrzała wszystkie zapisane nazwiska.
Wszystkie mają alergie.
Fantastycznie.
Specjalizowałam się w zbieraniu informacji o celu.
Miałam potwierdzać fakty na żywo,
by zdobyć trafne informacje.
BÓL DOLNEJ CZĘŚCI PLECÓW
Weź.
Ale z ciebie ekspertka od wywiadu.
Specjalizowała się w wywiadzie.
DZIEŃ 3
Umieram z głodu. Zjedzmy coś.
Bo może trzeba będzie opuścić śniadanie i ruszyć w teren.
- Sierżantko Kang. - Tak?
- Szybko. - Po co?
Trzeba podtrzymywać ogień.
Gaśnie nam!
Mówiłam, że która zgasi ogień,
ta sama zaraz zgaśnie.
- Przynieś suche gałęzie. - Zgasł.
Suche gałęzie. Szybko.
Już.
Dzisiejsi podwładni są wręcz straszni.
Hyun-seon i ja służyłyśmy w tym samym oddziale.
Gnębiłam ją ostro,
ale zawsze mi odgryzała.
Dlatego mówiłam: „Spokój, co?
Jestem starsza i wyższa rangą, więc sobie nie pozwalaj”.
Ale uwielbiam tego młodziaka.
- I jak? - Dobrze.
Wystarczy.
Gdyby tylko ludzie wiedzieli, jak trudno rozpalić ogień.
Oczy mnie pieką.
Jak na treningu z broni ABC.
No właśnie.
Nie doceniamy paliw.
Cholerne strażaczki.
Trzeba je pokonać i przejąć kuchenkę.
Trzeba im zabrać.
Bo się umęczymy.
- Zabiorę im ten łatwy ogień. - Ukradnij.
DRUŻYNA STRAŻACZEK
Proszę bardzo. Wrzucamy boczek na grilla.
Boczek, wspaniale.
- Cały kilogram. - Tak.
Aż nie mogę uwierzyć.
Cóż za wspaniały zapach.
- Prawie jak frytki. - Tak.
Daj te grube na środek.
Dam ci kawałek, skoro gotujemy pierwszy raz.
Proszę.
Czekaj, Min-seon. Mamy sam tłuszcz.
Dziękuję.
To wspaniałe.
Jedz.
- I jak? - Dobre.
Palce lizać!
Pycha.
WCZORAJSZA KOLACJA
Czeka nas dieta z ziemniaków i kimchi.
Ale dobre.
Masz. Ja zjem te tłuste.
Albo dam Hyeon-ji, żeby przybrała na wadze.
- Proszę. - Jakie dobre.
Tak się żyje.
Racja.
- Trzeba dobrze jeść. - Pewnie.
Smakować życie.
Bitwa może się zacząć w każdej chwili.
Jak najbardziej.
Pewnie o to im chodziło.
Żebyśmy były wciąż gotowe.
Jak z syreną w remizie.
Damy radę zaatakować w pół godziny?
Będziemy biec.
Jak najszybciej.
Na góra 20 minut. Szybko przejąć flagę.
Denerwuję się.
Chyba syrena teraz nie zawyje, co?
- Byłabym zła. - Ja też.
Śniła mi się bitwa o bazy.
„Zaczekajmy w krzakach i zabierzmy flagę po dźwięku syreny”.
Słyszałam coś takiego.
Spojrzałam po dźwięku syreny, ale flaga już była odwiązana.
- Znaczy… - W twoim śnie?
- Tak. - Rety.
Szukam tych przeciwniczek i słyszę:
„Dziewczyny, pobudka”.
- Jak scena z serialu. - No.
To przez tę kobietę, która weszła pod dom.
- Wryła się w pamięć. - O tak.
- Była tu? - Strażaczka.
No i…
PIERWSZY DZIEŃ, DOM NA DRZEWIE
Są tuż przed nami.
Nawet w moim śnie infiltrowały nas od góry i dołu.
Najsilniejsze są żołnierki i strażaczki.
Kogo zaatakują strażaczki?
- Pewnie nas. - Tak.
Ciekawe, że sportowczynie są cicho.
Co nie? Niewiele działały.
Plan A to atak na kaskaderki.
Plan B to sojusz ze strażaczkami, o ile się da.
Ale one są daleko.
Walczymy tutaj o terytorium.
Żołnierki rozszerzyły swój teren aż tutaj.
Jeśli przejmą tę stronę wyspy, będziemy w potrzasku.
- Racja. Można tak na to spojrzeć. - Pokonały już policjantki.
Ale wątpię, by mieszkały w domu na wodzie.
Pierwsza baza ma lepszą lokalizację.
Dom na wodzie jest tuż obok kaskaderek.
Sprawa się komplikuje dla pozostałych.
Bo nie wiemy, gdzie one będą.
- Ani gdzie trzymają flagę. - To też.
Będzie wolniej, jak więcej drużyn odpadnie.
- Musimy działać. - Musimy zająć bazę.
Wykorzystajmy nasze techniki.
Użyj swoich ruchów z ssireum.
Jeśli Min-sun złapie przeciwniczkę,
żadna już się nie uwolni.
Patrz na te żyły.
Dobrze, że jest w naszej drużynie.
Ale gdy już kogoś złapię,
- sama też nic nie mogę. - Przyciągniesz ją do nas.
Ja dokończę sprawę.
Ciała to nasza broń.
Którą drużynę chcecie wyeliminować?
- Kaskaderki. - Tak?
- Ja też. - Prawda?
- Tak samo. - Atakujemy je?
Korciło mnie do akcji.
Wszystko albo nic.
Miały bazę blisko nas.
Byłyśmy przekonane, że pokonamy kaskaderki.
Musimy się bronić.
- Może wymyślimy jakiś sygnał? - Jak ktoś się zbliży…
Jak się zbliżą, stukamy tyle razy, ile jest osób.
Podajemy liczbę przeciwniczek.
Ale tak powoli. Raz, dwa, trzy.
- Żeby była jasność. - Dobra.
A co powiecie na: „Ktoś idzie”?
- Ktoś idzie? - Dwa razy.
- Ktoś idzie? - Tak.
- A potem liczba. - Jak już zobaczymy.
Powoli stukamy liczbę osób.
Z takimi przerwami.
Poczułam teraz.
Wiecie, ten stres tuż przed sceną.
- Naprawdę? - Niedobrze.
Lęk i przypływ adrenaliny.
Boże.
Muszę do łazienki.
Ja też.
Mam przeczucie, że zaraz coś się wydarzy.
Chodźmy do łazienki.
Piękna dziś pogoda.
Krabik.
Fascynujące.
Krab tak daleko od brzegu.
- Syrena się włączyła! - Co?
POCHMURNO ROZPOCZYNA SIĘ DRUGA BITWA O BAZY
Szlag by to.
Dwie z nas powinny były zostać.
DRUŻYNA SPORTOWCZYŃ NAMIOT NAD KLIFEM
Jazda, szybko!
- Cholera. - Żarty jakieś?
Co, u licha?
DRUŻYNA STRAŻACZEK KWADRATOWY DOM
Moje buty.
Do akcji!
Jest 10.02.
Półgodzinna tarcza drużyny strażaczek została aktywowana.
DRUŻYNA KASKADEREK DOM NA DRZEWIE
- Pośpieszmy się. - Jasne.
- Nie pozwólcie im wejść. - Jasne.
- Gotowa. - Już.
Idziemy na górę, bez obaw.
- Jasne. - Dobra.
Psiakrew.
No dalej.
Zawyła około 10.00, więc musimy wrócić o 10.20.
- Jest 10.04. - Jasne.
- Dobrze. - Gotowe.
Gotowe.
Zamknij drzwi, Seo-young.
Zamknęłyśmy drzwi na klucz.
Dobrze.
Tak?
- Idą. - Kto?
Widzę dwie.
Strażaczki.
Strażaczki idą w tę stronę.
- Cholera. Idą tutaj. - Gdzie?
DRUŻYNA STRAŻACZEK W POBLIŻU DOMU NA DRZEWIE
DOM NA DRZEWIE, NAMIOT NAD KLIFEM
Chcemy walczyć, to tędy.
Nie możemy być niżej.
- Hej. - Pomóż jej.
- Przechodzicie obok nas? - Chwila.
- Chwila. Idziecie w tę stronę? - Tak.
- Może razem? - Kto złapie flagę, wygrywa.
Posłuchajcie.
Nie zaatakujemy was. Zgarniecie flagę i wygracie.
- Tylko żadnego zdradzania. - Jasne.
- Powaga. - Wygrajcie. Pomożemy.
- Okej. - My mamy immunitet.
Porozumiałyśmy się w trzy, cztery sekundy.
Na służbie trzeba myśleć prędko.
Podejmować szybkie decyzje.
„Przejmijcie bazę”. Jakoś tak samo mi się powiedziało.
Wtedy przejęłam inicjatywę.
Odwróciłam się do nich plecami, żeby zyskać zaufanie.
Dzisiaj jesteśmy sojuszniczkami.
Działajmy w parach.
Dajmy dziś wygrać sportowczyniom.
- Do dzieła. - Dalej.
- Po dwie osoby? - Tak.
- Dajmy im wygrać. - Działamy w parach.
Atakujemy innych.
- Po dwie osoby. - Dawaj.
- Naprzód, drużyno. - Jazda.
Czy ty testujesz sygnał?
Zawarły sojusz.
SYRENA: KTO PRZETRWA NA WYSPIE?
Napisy: Cezary Kucharski